The Flying Deuces (1939)

Ietwat teleurstellende, trage film rond de dikke en de dunne, die zichzelf aanmelden bij het vreemdelingenlegioen. Te weinig (schaterlach)momenten, ik denk dat ik uiteindelijk toch meer voor de kortere films van de twee ga.

2*.

Laurel & Hardy moeten het vooral hebben van de kortfilms, al doen ze het ook niet slecht in de lange films. Deze valt heel goed mee, met een leuk verhaal en enkele typische grappen. Al is de vliegtuigscene een beetje overbodig en gaat het af en toe wat traag. Staat garant voor een gezellig filmmoment, maar is niet de klassieker uit de reeks van Stan & Ollie.

Vermakelijke Laurel & Hardy, maar niet de beste uit de reeks. Evengoed wel een klassieker met genoeg vermakelijke grappen en een van de bekendere van het legendarische duo. Redelijk.

I hope it's cloudy tomorrow!

Ik heb nog niet zo heel lang geleden kennis gemaakt met het duo Laurel & Hardy. Ik kende ze natuurlijk wel van naam maar ik had, bij mijn weten, nog nooit een film van hen gezien. Toen vond ik nogal goedkoop twee van hun films (deze en Babes in Toyland) en begon ik aan de kennismaking. Babes in Toyland was leuk maar men raadde mij deze Flying Deuces aan boven Babes in Toyland. Daar kwam dan nog eens bij dat A. Edward Sutherland, de regisseur van de eerste film van mijn favoriete humoristische duo, de film regisseerde. Gisteren maar eens opgezet maar wederom niet weggeblazen...

Het duo is in zekere zin wel tijdloos. De humor is vaak leuk maar niet het schaterlachend leuk dat ik had verwacht. In dat opzicht werkt de reputatie van Laurel & Hardy hen eerder tegen dan dat het goed doet. Ze hebben zo'n grote naam en als kijker verwacht je dan ook een film waar je continu in een deuk ligt en dat is bij Flying Deuces niet het geval. Natuurlijk zitten er wel leuke vondsten in (de wasberg o.a.) maar over het algemeen stelt de film soms teleur. Zo was het einde echt slaapverwekkend en geraakte ik nogal snel mijn aandacht kwijt bij de korte vliegtuigclimax. Hierdoor had ik zelfs niet gezien dat Hardy dood ging in de vliegtuigcrash en moest ik even terugspoelen om de mop met het paard te begrijpen Jammer, want ik blijf gewoon meer verwachten. Wel leuk om te zien dat Laurel even een Harpo momentje krijgt en iets willekeurig omtovert tot een harp en daarop begint te spelen. Deze keer zijn er wel geen andere acteurs die ook leuk uit de hoek komen waardoor alle aandacht op Laurel & Hardy terecht komt maar ze weten het wel goed te brengen. Op zich is hun timing erg goed en zijn de conversaties wel amusant maar ik blijf toch iets missen. Soit, de rest van de cast is op zich ook wel de moeite waard. Jean Parker is zo'n typische jaren '30-'40 diva waar je makkelijk voor kunt vallen op de manier dat Hardy doet maar het zijn vooral de officieren in het vreemdelingenlegioen die de show stelen. Reginald Gardiner, Charles Middleton, ... Ze hebben kleine rolletjes maar wel vermakelijk.

Het plot zelf is ook wel leuk. Ik vreesde even voor een beetje een Abbott & Costello - Buck Privates miskleun maar gelukkig weet Sutherland een aantal leuke scènes uit zijn camera te toveren, al had die haai voor mijn part niet gehoeven, of ze hadden er meer mee moeten doen. Laurel & Hardy komen van de ene vreemde situatie in de andere zonder zich af te vragen hoe ze daar in godsnaam terecht komen maar het stoort nergens en dit soort films moet dan ook niet logisch in elkaar zitten. Simpelweg een plotje waar de meest gekke situaties rond worden gebouwd. Flying Deuces doet het en doet het goed. Het is gelukkig ook niet zo'n vreemde situatie als Babes in Toyland waar de film zich afspeelt in een sprookjeswereld met al even rare personages. Al is het wel zonde dat de film naar het einde toe niet hetzelfde niveau weet vast te houden. Ik zei het hierboven al maar het einde is te saai en weet niet echt de aandacht vast te houden.

Vermakelijk maar wederom minder dan ik had gehoopt. Het duo is zeker wel leuk maar ik krijg er niet hetzelfde schaterlach gevoel bij als met Abbott & Costello of Marx Brothers. Chaplin spreek ik zelfs niet over want die vind ik verschrikkelijk. Misschien nog maar eens wat meer van zien maar ik zet er geen druk achter.

3.5*

Een absurd en natuurlijk ongeloofwaardig verhaal, maar het meesterlijke duo Laurel en Hardy zorgt weer voor een heerlijke film. Er valt flink wat te lachen, en daar zijn dit soort films uiteindelijk toch voor bedoeld. Vooral de ontsnapping uit de gevangenis en daaropvolgende hachelijke avonturen vond ik geweldig, puur genieten!

Wederom een leuke film van het komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy. Het verhaal zit leuk in elkaar en visueel mocht de film er ook wezen. Verder valt er natuurlijk meer dan genoeg te lachen om de grappen en capriolen die Stan Laurel en Oliver Hardy uithalen en natuurlijk in de situaties waarin men belandt (meestal gevolgd door een leuke opmerking van Oliver Hardy).

Toch één van de betere "Dikke en den Dunne".

Natuurlijk met het overklassiek gedoe van de twee : Oliver die, naïef en zelfverzekerd, even de klus gaat klaren maar uiteindelijk het slechtoffer wordt van de onhandigheden van vriend Stan.

Sommige van hun films zijn heel matig maar deze keer toch enkele grappige scènes zoals deze aan de boorden van de Seine, hun onwetend optreden tov de militaire overheid, de ontsnapping ("Where are we going ?" - "We're making our escape" - "Is it allowed ?"), de zeker geslaagde vliegscène met uiteindelijk nog een origineel slot. Dat ge daarnaast de zich herhalende toestandjes van het hoofdstoten, struikelen en met water gieten, moet doorstaan, is niet zo erg. Uiteindelijk moet ge er toch mee lachen. Het hoort er nu éénmaal bij.

Heel lang geleden al eens gezien, en na de herkijk toch een half puntje er bij. Vooral mede te

danken aan de vele verbale grapjes, die mij toentertijd moeten zijn ontgaan. De vliegtuigscene

stond mij vooral nog bij. Maar het hoogtepunt zat voor mij al aan het begin, wanneer Hardy

vanwege liefdesverdriet er een eind aan wil maken middels verdrinking. Laurel: Are you sure

what you are doing? Have you been drowned before?

De onafscheidelijke soulmate Laurel moet, tot zijn schrik, natuurlijk mee. Hoe de Dikke daartoe

de Dunne weet te overreden, is ronduit ontroerend. Alleen, zoals bij de minkukels als altijd elke onderneming tot een mislukking was gedoemd, bleek ook de poging tot een plomp in de dieperik

geen sinecure. Na een idioot gefilosofeer over reincarnatie en het gezeul met een grote steen

die dienst moet doen als verdrinkingselement, is Hardy het gekeuvel nu wel zat: You are wasting

my time. Als dat geen zwartgallige humor is...

Verderop in de film valt er ook nog genoeg leuks en komisch te beleven.

Het geheugen blijkt trouwens soms rare dingen met je doen. In mijn herinnering nl. beiden

Laurel en Hardy terug als paard, en als zodanig met mekaar aan het praten. Dat bleek dus

toch net even anders te wezen.

De film duurt maar zo'n 70 minuten (al had ik het gevoel dat de film langer was.) Beeldkwaliteit van deze dvd gaat wel, is dit dezelfde als van 2022 of heb ik hem vervangen (?)(dit is dvd 6 van Arts Home Entertainment). Van Universal features zal denk ik wel beter zijn. Deze film is van RKO en geen Hal Roach film. Het is een public domain film.

Het verhaal op zich is eenvoudig maar om langere speelduur te halen zijn er wendingen in het verhaal. Stan en Oliver zijn op vakantie in Parijs. Stan wil weer terug naar huis, maar Oliver wil blijven want hij is verliefd op Georgette en wil met haar trouwen. Hij is te verlegen om te vragen daarom helpt Stan hem maar dan antwoord ze dat ze al getrouwd is (met François). Op advies van Stan, besluit Oliver uit liefdesverdriet, dan maar zelfmoord te plegen maar Stan, die eigenlijk niet wil wordt gedwongen hetzelfde te doen. Ook bespreken ze reïncarnatie en wil Oliver als paard terug op aarde komen. Toevallig ziet François de twee en geeft ze het advies het vreemdelingenlegioen in te gaan om te vergeten. Daar aangekomen vertikken Stan en Oliver om voor 3 cent per dag in het leger te dienen en besluiten weg te gaan. Maar worden gedwongen voor straf de was te doen. Als Oliver Georgette is vergeten peinzen ze er niet over om nog langer te blijven. Dan ontmoeten ze toevallig Georgette die François heeft laten overkomen. Vanwege desertie worden ze eerst opgesloten om vervolgens geëxecuteerd te worden. (James Finlayson is de cipier).
Ze weten te ontsnappen en komen weer uit bij Georgette en als ze het hele legioen achter zich aan krijgen, verbergen ze zich in een vliegtuig, die Stan per ongeluk start. Als het vliegtuig is neergestort heeft Stan het overleefd maar Oliver is paard geworden.

Het eerste gedeelte is als een erg goede short met dat hoofd stoten en Oliver die verliefd/liefdesverdriet heeft. Ook het doen van de was is erg grappig ook visueel leuk gedaan.
Met de haai, in de cel/tunnel en in het vliegtuig dat zijn de mindere gedeelten. Shine on harvest moon en The world is waiting for the sunrise zijn muziekgedeelten, al is Stan als harp bespeler niet zo bijzonder.

Aanzienlijk beter dan de langere short Beau Hunks. Grotendeels goedgemaakte film vol met grappige opmerkingen en lollige toestanden. Het oogt wel simpel maar vanwege speelfilmduur verhaaltechnisch toch goed doordacht. De film staat wel terecht in mijn favorietenlijst maar zo jammer van het laatste gedeelte met het vliegtuig, veel te lang. Voor mij toch een van de leukste lange films maar naar mijn gevoel toch iets minder dan The Big Noise.

Oef.

Tweede en wellicht laatste poging om de Dikke en den Dunne te leren waarderen. 't Is echt mijn ding niet, die slapstick. Gelukkig duur het allemaal niet te lang. En zelfs dan nog.

1,5