Toni Erdmann (2016)

Gewoontjes.

Ondanks dat de film dat absoluut niet probeert te zijn. Daar ligt dan ook de zwakte, want ondanks dat papa duidelijk het maffe karakter moet zijn, loopt hij een beetje verloren in een nogal droge, ongezellige film. Die twee werelden komen nooit echt mooi samen.

Het hele zakenwereldje wordt verder wel erg klassiek neergezet, de contrasten met de rest zijn ook net wat te typisch. Het drama is verder ook veel te zwak, de band tussen vader en dochter kon maar moeilijk bekoren, Het zijn allemaal zaken die hard gaan wegen, vooral wanneer je de film 160 minuten laat duren. Onbegrijpelijk wat mij betreft.

Gelukkig is de humor nog wel redelijk oké. Niet echt schaterlachen, maar wel een paar lollige, aparte momenten die de film ten minste nog een beetje memorabel maken. Niet genoeg om deze film echt te redden, maar ze fleuren hier en daar de 160 minuten wel een beetje op. Dat was hard nodig ook, want de rest is niet veel soeps.

2.5*

Toni Erdmann en Whitney Schnuck

Ik probeer altijd zo blind mogelijk qua verhaal aan een film te starten, maar in het geval van Toni Erdmann had een collega me echt op het hart gedrukt om hier zo min mogelijk op voorhand van te weten. Het enige wat hij me durfde te vertellen, is dat het een komedie is en dat het een lange zit is. Die lange speelduur van meer dan 2 uur en een half was dan ook het enige wat me tegen stak om dit al langer op zetten en wat blijkt? Die uren vliegen eigenlijk compleet voorbij.

Vanaf de eerste minuten wordt wel meteen de toon gezet. De pakjesbezorger die niet goed weet hoe hij moet reageren bij de chaos die ontstaat wanneer hij een pakje komt afleveren, die grijns van Toni nadat je als kijker doorhebt dat hij iedereen aan het belazeren is, de schoolopvoering en dan dat awkward familiefeestje.. Vanaf dan heb je door dat Toni/Winfried de spilfiguur in het geheel gaat zijn, maar vreemd genoeg balanceert regisseuse Maren Ade het verhaal goed tussen Winfried & Ines en zijn de scènes waar ze apart zijn even goed als de scènes waar ze samen zijn. Een interessante dynamiek ontstaat tussen hen en hoewel je dit geen volbloed komedie kunt noemen, zijn er toch voldoende gniffelmomentjes die dat stempel rechtvaardigen. Toni Erdmann is echter meer dan een komedie en weet die goede balans tussen comedy en tragedie netjes te behouden. Zo'n van de pot gerukte scène als het naaktfeestje (en dan zeker wanneer Winfried in vol kostuum aankomt) is daar het perfecte voorbeeld van.

De film steunt vooral op de tandem Winfried & Ines. De eerste wordt vertolkt door Peter Simonischek, de tweede wordt vertolkt door Sandra Hüller en beide vertolkingen zijn grandioos te noemen. Het zijn gewoon de kleine details die hun relatie juist zo geweldig interessant maakt (het moment dat Ines tegen haar vriendinnen haar beklag doet over het slechtste weekend uit haar leven terwijl ze, en wij ook niet, niet doorheeft dat haar vader achter haar staat of dat afscheid aan de lift..) en zeker de evolutie die de personages doorheen de film maken, maakt de film de moeite waard. Ze kunnen niet helemaal verhinderen dat het soms een tikkeltje inzakt, maar het is een knappe prestatie. Zelfs in die mate dat de rest van de bijrollen wat verwaterd geraken, al was het wel tof om Hadewych Minis (als Tatjana, één van de vriendinnen van Ines) nog eens in iets te zien.

Een remake is ondertussen ook alweer gepland en dat hoeft voor mij alvast niet. Met Jack Nicholson was er wel een ideale acteur gevonden, maar hij besloot toch niet terug te komen uit zijn pensioen en daarmee is het project voor mij ten einde. Er is namelijk al een uitstekende Erdmann en hij speelt in een uitstekende film mee. Maren Ade is geen veelfilmer, maar ik ben benieuwd met wat in de nabije toekomst gaat komen.

4*

Deze was een tijdje geleden op tv en er me ook eens aan gewaagd. Geen grote verwachtingen bij deze tragikomedie, maar uiteindelijk toch wel de moeite waard.

De speelduur is wel lang >2,5u, maar vervelen deed hij eigenlijk niet. In het begin had ik wel niet direct een idee welke richting de film ging gaan, maar na een uurtje of zo werd de toon toch wel wat grappiger.

Er zitten wel enkele opmerkelijke scènes in.

De cast deed het ook uitstekend.

Een beetje een moeizame start, maar toch wel de moeite om te bekijken.

Toni Erdmann is het verhaal van een jonge zakenvrouw wiens leven enkel uit werk bestaat. Haar vader is eerder de grapjas. Dat geeft ongemakkelijke momenten als die twee werelden samen komen. Het is de insteek van de film waarschijnlijk dat het leven er ergens tussenin ligt.

De humor is met momenten wel goed, vooral de brunch later in de film. De film zoekt wat tussen die humor en een moreel drama. Mooie film met goeie acteurs. Maar het geheel lijkt soms wat vooruit te hinken en niet altijd goed wetende waar het nu juist naar toe wil gaan. En echt blijven hangen, doen de personages en scènes ook niet. Goed dus, maar het mist net iets meer pit.

Hm.

Toch niet echt zo goed als ik had gehoopt. Toni Erdmann leek erg geliefd te zijn onder het publiek en stond op een aantal lijsten voor beste films van afgelopen decennia. Ondanks dat de speelduur echt bizar lang is, heb ik de film toch maar een kans gegeven om te kijken wat het precies was.

Ik denk dat het vooral mijn eigen smaak is die een hoge beoordeling in de weg zit, want ik vond vooral de humor niet echt mijn ding. De regie is in ieder geval tijdens het eerste uur erg strak. Boeide me ook van de hele film het meest. Maar vervolgens brak het tweede uur aan, en toen het derde uur. Ik had het toen eigenlijk ook wel weer gezien.

De toon van de humor werkt soms uitstekend, maar niet voor een speelduur van 162 minuten. De grappen beginnen uiteindelijk ook van toon te veranderen. In het begin waren ze droog genoeg om te boeien, daarna daalt het steeds verder totdat het ronduit vervelende humor is. De volledige sequentie met dat naaktfeestje was te vervelend om leuk te zijn.

Acteerwerk is verder redelijk, maar buiten Simonischek was er niet heel veel dat echt bovengemiddeld was. Hüller had wel wat druk met haar rol te verduren, maar haar persoonlijkheid ben ik na een week of 2 weer volledig vergeten. Band tussen vader en dochter vond ik ook niet echt vonken verder, ondanks de lange speelduur, want veel wordt uiteindelijk gewoon aangevuld met humor.

Dat de speelduur uiteindelijk ook zo ver uitgerekt wordt is onbegrijpelijk, ondanks dat de meeste minuten wel netjes benut worden. Toch had ik liever gewoon een film van 100 minuten gezien, en enkele sequenties hadden gewoon volledig geschrapt mogen worden. Uiteindelijk kijk je te lang tegen personages aan die nooit echt leuker willen worden, grappig of niet.

Bizarre komedie verder, met een goed eerste uur, maar twee vermoeiende uren daarna. Het is niet per definitie slecht, maar de humor ligt soms zo ver buiten mijn boekje dat het niet echt leuk wil worden. Ik had ook vooraf stiekem een heel ander verhaal verwacht, maar daarbuiten was dit gewoon niet echt mijn film. Ik heb hem helemaal afgekeken, maar niet zonder spijt.

Tsja, wat moet je ermee inderdaad. Bijzonder ongemakkelijk "verhaal" waarin pa te pas maar vooral te onpas z'n onderbroekenlol etaleert onder het verkeerde gezelschap. Enkel de absurdistische elementen zoals de naaktreceptie en dat enorme harige pak vond ik dan wel om te lachen.

Raar, ik kan er dan ook geen beoordeling aan hangen in de hoop dat ik toch ergens de clou heb gemist

Zelden zo gehoopt dat ik een film niet snap.

En ik wil me graag laten verlichten hoor, dus als iemand me kan vertellen waar hier de magie in schuilt: graag. Anders zal ik moeten berusten in het gegeven dat ik ruim 2,5 uur heb gekeken naar een wat treurige vaderfiguur die op de meest respectloze, ongelooflijk invasieve en pijnlijk ongrappige manier mogelijk de levenskeuzes en ambities van zijn dochter wilt ondermijnen om haar schijnbaar onderdrukte gevoel van frivoliteit en levensvreugde nieuw leven in te willen blazen. Met de dood van zijn hond als aanleiding reist hij zijn dochter Ines achterna, waar hij haar vervolgens stalkt op bedrijfsvergaderingen, zakendiners en zelfs in haar eigen woning om als Jiskefetachtig alter ego Toni Erdmann te infiltreren in de corporate bubbel waar ze zich door blinde ambitie mee heeft laten omringen.

Onbegrijpelijk dat zij hem constant over haar grenzen laat blijven gaan en onbegrijpelijk dat hij zichzelf het recht toe-eigent om zijn zorgen en afkeuring op deze manier over te brengen. Een constructievere manier om een dialoog met je dochter aan te gaan is toch niet ondenkbaar, wat dat betreft is het instapmoment van de film wat gemakzuchtig: in een eerder stadium van haar carrière was ze met rede waarschijnlijk wel makkelijker bij te sturen.

Daar staat tegenover dat zijn werkwijze op den duur natuurlijk wel vruchten af begint te werpen en als kijker omarm je de geweldige Whitney Houston scene en de ongemakkelijkheid van de naked party maar al te graag. Maar het is een onverdiende catharsis, want geen enkel moment kon ik me vinden in de aanpak van vader Winfried, hoe oprecht zijn zorgen ook geweest moge zijn. Sandra Hüller weet de schade nog een beetje te beperken met enkele leuke momenten, maar verder voelde dit voor mij als een open deur die 162 gênante minuten lang opengetrapt werd. 2*