La Dolce Vita (1960)

Ik ga meer met Ramon K mee, ik vond de onderliggende leegte juist erg voelbaar en dat vond ik nu juist zo goed aan de film

Ook de inhoud van deze quote is nu een paar keer herhaald met eventueel als extra toevoeging een zwart/wit keuze. Aardig zou het zijn om toch ook wat meer over de achtergrond te lezen van de persoonlijke werking bij de smaak die de keuzes tot stand laten komen.

Wat mij tegenstaat bij La Dolce Vita en 8&1/2 is de enorme gelatenheid bij de twee personages die in deze films gespeeld worden door Marcello Mastroianni. Het gebeurt allemaal maar met veel kakofonische ruis in de decoratieve omgeving zonder dat er echt bruisend leven in de brouwerij van deze twee filmrollen komt. Een soort doodgeslagen glas pils dus.

Als een van de vele voorbeelden in La Dolce Vita is er de oriëntalist met zijn theorie in woorden die alleen maar tijdens deze toch levenslustige beschouwing op de achtergrond zeer armoedig gevisualiseerd wordt door een zangeres met gitaar. Zo zijn er meer scènes die zeer karig in beeld laten zien wat ze willen zeggen.

In Satyricon is dat geheel andere pils of koek. Daar vertoont Fellini veel meer visuele rijkdom bij hetgeen hij zeggen wil en houdt hij zich sterker aan een van de grondregels van de cinematografie: Don’t tell, show them.

BASWAS

Staat dat eigenlijk niet loodrecht op je laatste bericht? Want wat verwijt je de film nu eigenlijk? Eerst zeg je dat de film de kilte op de achtergrond drukt door middel van carnavaleske maskerades (en dat is schijnbaar niet goed), maar daarna zeg je dat die maskerades eigenlijk te karig zijn. Ik snap het niet. Je zegt "overdrijf niet te veel" en daarna stel je dat deze overdrijvingen juist te karig zijn. En wat is kakofonisch?

Als het pils in mijn bierglas doodgeslagen is dan is dit meestal te wijten aan het feit dat ik het glas te langzaam leeg drink door in mijn dolle leventje steeds maar aan het woord te zijn zonder een slok te nemen. Ik kan dan mezelf iets gaan verwijten of mijn toehoorders.

Andere oorzaken van het doodslaan van het bier zijn natuurlijk ook mogelijk en daarop zou ik mijn kritiek ook kunnen richten. Verwijten maken aan iemand en kritiek leveren op iets zijn twee verschillende zaken. Ik verwijt de film niets maar heb er wel kritiek op en heb dit in mijn vorige reactie in het kort ook aangegeven met mijn stukje over de oriëntalist.

De oriëntalist in La Dolce Vita zegt bijvoorbeeld ongeveer dat we zo beschaafd zijn dat we niet meer weten hoe we moeten vrijen. Bij mij schoot op dat moment door het hoofd en ook niet meer hoe een goede film gemaakt moet worden.

De verbaal geuite mening over vrijen is natuurlijk een prachtig onderwerp om te verfilmen. Uitgebreid kom ik dit onderwerp later wel gevisualiseerd tegen in Satyricon.

Mijn kritiek is dus dat in La Dolce Vita allerlei prachtige filmische aanzetten in woorden gegeven worden maar niet beeldend zijn uitgewerkt. Ik mis wat dat betreft dus steeds iets in de film en dat gevoel vind ik niet spannend of opwindend. Geen verwijt noem ik dit maar kritiek, maar wie ben ik?

Eerlijk geschreven voelen om die reden bij mij veel dialoogwoorden in de film vervelend of zeurderig aan of hoe je het ook noemen wilt. Het doet me een beetje denken aan windeieren zonder schaal. Ik heb tijdens het kijken steeds een gevoel dat ik iets beeldends mis.

Daarom gebruikte ik het woord kakofonisch ook. Een woord dat bij mij associaties oproept met windeieren die niet veel opleveren. La Dolce Vita doet me denken aan een kakelende kip die een windei gelegd heeft. Vandaar het gebruik van het woord kakofonisch wat letterlijk lelijk klinkend betekent.

Zoals je als kind speelblokken wel of niet loodrecht op elkaar kunt stapelen, zo kun je dat als je groter bent ook doen met meningen. De quote over film en fotootje die je nu eruit gevist hebt staat in die reactie in een groter verband. In dat stukje heb ik geprobeerd aan te geven dat het juist spannend is om te spelen met allerlei verschillende meningen die soms loodrecht op elkaar lijken te staan zoals de twee elkaar tegensprekende zienswijzen van Shakespeare daar.

Fellini geeft via verschillende personages in La Dolce Vita ook verschillende meningen aan zoals van de eerder genoemde oriëntalist maar ook van Steiner die zijn zegje mag doen. Deze laatste man is iemand die alles voor elkaar lijkt te hebben en toch verricht hij daarna buiten het filmkader handelingen die enigszins loodrecht staan op het eerder opgebouwde beeld van hem. Dramaturgisch gezien vond ik dat buitenbeeld gebeuren trouwens een erg kort door bocht oplossing die voor een goede kijker in de film wel is te voorzien.

Ook het wegvallen van Anita Ekberg vond ik slordig, waar is die opeens gebleven? Was het budget op? Maar ja, het opeens wegvallen gebeurt soms ook in het echte leven als slappe smoes om dit verdwijnen uit de film op een Hollandse manier goed te praten. Film en het echte leven zijn twee verschillende zaken met allebei eigen wetten en vrijheden.

La Dolce Vita bestaat dus voor mij niet alleen maar uit uiterlijk vertoon, maar ook uit innerlijk vertoon. Het is vooral deze laatste laag die ik misschien wat overdreven slecht vind uitgewerkt vooral de kant van het visualiseren. In Satyricon maakt Fellini dat voor mij dus ruimschoots goed.

Sorry voor alweer een te grote vis aan de haak die niet in de haak hoeft te wezen. Of is dit ook weer te haaks of te loodrecht op elkaar?

BASWAS

Ja, ligt meestal helemaal aan jezelf, maar dat is persoonlijk dus. Probeerde ik al een aantal malen aan te halen, maar persoonlijke smaak is, of moeilijk verdedigbaar, of niet begrijpelijk voor anderen

Ok. Het is nu wat duidelijker voor me. Ik verdwaalde ook een beetje in je labyrint van beeldspraak en metaforen. Het spoort me in ieder geval wel aan om La Dolce Vita weer eens te herzien zodat ik met de film vers in mijn geheugen je punten van kritiek nog eens kan beschouwen want ik heb de film echt totaal anders ervaren.

Je reacties spoorde mij aan om op zoek te gaan in het labyrint van de schrijftaal naar een betere verwoording van mijn kijk- en gevoelservaring bij La Dolce Vita. Had meer plezier in het proberen de achtergrond van mijn smaak goed uit te drukken dan in het kijken naar de DVD met deze film.

Twee films die ik visueel een stuk beter geslaagd vind in het zo puur mogelijk overbrengen van kilte, eenzaamheid, vervreemding of welk etiket je er ook wilt op plakken zijn: L’ Année Dernière à Marienbad van Resnais en Woman in the Dunes van Teshigahara.

Ben nieuwsgierig naar jouw ervaring bij het herzien van La Dolce Vita. Wat metaforen betreft vraag ik me af of je de beeldspraak van Fellini ziet of hebt gezien waarmee hij vooraf al een visuele aankondiging geeft van de laatste buitenbeeld handelingen van het personage van Steiner.

De film van Fellini die op mij het meeste indruk gemaakt heeft is zijn aandeel in het drie- of vierluik Boccaccio ’70. Moet deze episode met ook Anita Ekberg na zoveel jaren weer eens terug gaan zien.

Die zijn ook fantastisch. En ik wil zeker ook Le Samourai en L'Eclisse aan dit rijtje toevoegen. Fellini's aandeel in Boccaccio '70 is zeker ook het beste dat die film te bieden heeft. In Nederland ook op dvd uit.

De DVD met Boccaccio ’70 besteld voor net geen 10 euro bij Boudisque. Ben benieuwd wat ik na zoveel jaren ervan vind.

Melville met o.a. Le Samourai is een prachtregisseur. In zijn thematiek kom ik iets tegen over het onderzoeken van de schijnbaar haaks op elkaar staande ideeën over de grenzen tussen een kille omgeving en het eigen koel gedrag oftewel wat is eenzaamheid en wat is zelfstandigheid.

L’ Eclisse zou ik graag een keer zien. Wat ik lees op Moviemeter gaat het niveau van de vormgeving een beetje in de richting van Il Deserto Rosso. Ik denk dat het mij sterk zal aanspreken. Misschien heb ik hem ooit wel gezien maar is er weinig blijven hangen en dit zou aan mijn stemming toen gelegen kunnen hebben. Wat ik via een onderzoekje op internet terugvind is de DVD van L’ Eclise alleen op NTSC verkrijgbaar.

Mijn favoriete regisseur vroeger was Godard. Heeft vooral te maken met zijn speelsheid en intensiteit op visueel en intellectueel vlak. Truffaut vond ik meestal erg truttig, wat te slap romantisch met teveel zeurderige kleine gevoeligheden. Liever Melville met in zijn films hardheid zonder aanstelleritis.

Als ik de episode over het (mis)dragen van Dr. Antonio in Boccaccio ‘70 herzien heb zal ik daar een stuk(je) over schrijven met wat uitstapjes naar andere films van Fellini en mijn beeld over zijn man/vrouwbeeld.

Zelfs een fles Fanta, een paar chocoladerepen en een doosje Tic-Tacs (in één hap dan nog) hebben deze filmbelevenis niet aangenamer kunnen maken. Ik kan echt geen enkele reden vinden waarom ik deze film nog eens zou willen bekijken. Echt verschrikkelijk tergend...

Gisteren achteneenhalf gekeken. Die wist me ook niet echt te overtuigen, maar ik had wel het gevoel dat er meer in zat dan ik bij een herziening eventueel uit zal halen. Dit zal bij deze film wel hetzelfde zijn, maar het is voor mij duidelijk dat Fellini mij absoluut niet ligt. Waar bij 8,5 nog gegrapt wordt dat hij niks te vertellen heeft, heeft hij ook in 1960 niet veel te vertellen. Misschien heb ik het gevoel niet op. Ik heb deze film vrij snel gekeken nadat ik uitgeslapen was en zelfs ondanks mijn uitgeruste status vielen mijn ogen keer op keer dicht.

Ik hou het voorlopig op 2,5*

Een parelketting van scénes, die het leven van een society columnist aanéénrijgt, levert nog geen bloedmooie film als geheel op. Gedurende film begon ik te verlangen naar een gewoon werkende mens, die de hele film eens gloedvol relativeerde...Een spannend leven, die voortdurend daar is, waar "het" gebeurd, gaat als je het achter elkaar zet, hoe subtiel filmisch ook gemaakt, op den duur vervelen. Wat de hoofdpersoon Marcello doormaakt raakt mij (als toch geïntrigeerde kijker zo'n 75 % v/d film) uiteindelijk niet meer:
na de dood van moordenaar Steiner met de nietsvermoedende weduwe die uit de bus stapt, had de film mogen stoppen......alleen Marcello blijft rustig doorgaan en vlucht cynisch in z'n invloedrijke rol als
bedenker van leeg verwend vertier...al dan niet schrijvend....en volgens mij moet
Felllini zich ooit ook zo gevoeld hebben.......of maar even?
Als je de film in de tijd plaatst dan kan ik mij voorstellen dat men het toen een schokkend (mooi) meesterwerk vond.
Maar b.v. Hitchcock is een veel betere verhalenverteller, die minder (direct) door zijn ego gepreoccupeerd was. (In "Birds" zit een subtiele verwijzing naar deze film!) Toch is "La Dolce Vita" voor mij dus grotendeels boeiend. Die je per scéne kunt bekijken. "Ekbergs" wispelturig gedrag b.v als ze mee huilt met de honden (symbolische papparazzi!) en daarna een jong poesje vind....en dan in de fontein stapt is prachtig!
En zo zijn bijna alle personages interessant. Leuk voor mij
was dat ik Nico in deze film ontwaarde: haar typische stem is zeer herkenbaar (Velvet Underground): zij heeft van haar echte leven inderdaad een "Dolce Vita" gemaakt:
bij Andy Warhol o.a. maar ook met Jim Morrisson (Zie Oliver Stone) in de lift.......
Fellini heeft een groot gevoel voor mensen, zonder over hen een hard oordeel te willen vellen.......dat levert aan de ene kant een realistische blik op mensen op: aan de andere kant geeft dat ook een negatief nihillistisch mensbeeld dat
door alle maskerades van z.g.n. levenslust blijft heenschijnen..en de film zelf wordt hierdoor ook wat aangetast:...verveling, onverschilligheid....de moraal spoelt laat ("na de Aphrodites met parels in de psychologische schelpen") op het strand aan: dan zie je (eindelijk) vissers met een "éénogig (?) watermonster" die kwallen eet! Hierin moet Marcello
zich wel in herkend hebben, zeker als hij het onschuldige serveerstertje weer ziet. En Fellini? Is dit beeld niet ook een kritiek op de wellustige, "vraatzuchtige" en uiteindelijk lege doorzichtige (giftige) kunst(enaar). Maar Marcello's / Fellini's zelfhaat is niet
zo diep als die van Steiner....gelukkig!

Dit was de eerste keer dat ik de film in zijn geheel zag....misschien dat ik bij herziening tot een hogere waardering kom......4*.....O, ja het begin is natuurlijk prachtig......dus toch......."Mama mia Maria". ..de lijdende mens ........een 4.5*

Veel van Fellini heb ik nog niet gezien; een documentaire over hem en Amarcord zowat in zijn geheel. Amarcord is prachtig, en zou ik graag eens helemaal willen zien. La Dolce Vita begint vlot en leuk met de beroemde actrice en de prachtige fontein scene, maar zakt daarin in en komt daarna nooit meer tot leven. Het camerawerk, Rota's muziek, de sublieme cast.. Het mag niet baten, want mijn interesse was ik nagenoeg al kwijt na het segment met Ekberg. 2 sterren

Het is natuurlijk een beetje flauw van mij om Fellini met
Hitchcock te vergelijken: Fellini "La Dolce Vita" had een autobiografisch doel, hij beschrijft het leven wat hij van dichtbij heeft meegemaakt, maar hij wilde ook (kritische)
inkijk geven in de wereld van de journalistiek, de rijken en de culturele elite. Het is een incestieus wereldje. Ik beschouw deze film dan ook als een docudrama. De beschrijving van de relaties tussen de mensen zijn intrigerend: Met de rol van Ekberg, die met haar persiflage van de seksie Amerikaanse actrice de werkelijkheid naar de kroon steekt (zie reacties hierboven), geeft volgens mij een haarscherp beeld van wat roem met je karakter doet: door de positieve aandacht die ze van iedereen krijgt (zelfs van vrouwen....) kan ze zich veel grilligheden permitteren, waar papparazzi dol op zijn, waardoor zij dus weer in de kringloop van de belanstelling staat...mee huilen met de honden dus. Maar eigenlijk is nog een kind....jong poesje dus......Haar Amerikaanse vriend, doorziet haar en probeert haar dronken op verkeerde wijze tot rede te brengen. De relatie die mooie Marcello met zn vriendin heeft vertoont een opvallend parallel: ook hij permitteert zich vrijheden want het burgelijke werkt beknellend, maar er is een overgangsgebied tussen vrijheid en onverantwoordelijkheid. In dat verleidelijk gebied zit Marcello gevangen. In de belangselling staan is zeer verslavend: zeker als ze niet door al teveel regels wordt begrensd. De schaduwkant van al het (wonder) schone! Ook de parallel tussen Marcello en zijn vader is boeiend. Pa gaat toch naar huis want daar wordt hij verwacht. Tegen Steiner kijkt hij op.....en de laatste "feestje" daar zie je illusieloze Marcello als een soort media monster (er is sprake van machtmisbruik: de rijke thuiskomer past wel op het feestje ruw te verpesten en maakt dus geen "scéne") die zijn eigen cynisch decadente wereld creeërd en die zich herkent in het boze oog van de "doorzichtige kwallen" (de decadente mens) etende zeemonster: het leven heeft geen zin...maar moet je op die manier zin maken en elitair minachting voelen voor het overheersende gewone? Mijn indruk is dat Fellini nieuwe vormen zocht, zonder dat het (al teveel) tenkoste moest gaan van een ander........hij is meer een goedaardige observator dan een moralist. Vandaar het gebrek aan een spanningsboog.
De vissers aan het eind symboliseren voor mij een natuurlijk (eeen soort wonder) christelijk symbool, dat het begin van de film kritisch verbindt: waar een moderne stenen jezus pompeus modern, met publiciteit, door "de hemel" vervoerd wordt.

Deze film ligt in de 'grabbelbakken' bij de mediamarkt in Eindhoven voor 5 euro dacht ik. Ligt ook nog wat spul van Chaplin tussen.

Zij maakte de film juist interessant. Ik heb genoten van haar ontwapendheid, haar prachtige, intuïtieve verschijning en haar drang om wat van Rome te zien. De film begon eigenlijk pas toen zij van het vliegveld werd afgehaald. Naast de prachtige fonteinscène, tevens afgebeeld op een van de mooiste dvd covers ooit, wil ik nog een paar andere scènes aanhalen die ik prachtig vond. Het seightseeing gebeuren met Ekberg voelde onbevleugeld aan, omdat ze immers net een kind leek dat evolueerde van een egocentrische kleuter naar iemand die de wereld wou ontdekken. Ze slaagde helemaal in haar rol, alles aan haar was elegant. Van het moment dat ze de kerktrappen beklom en ze de kreet: oh la la slaakte tot en met het moment dat ze contact met de weerwolven zocht of zich ontfermde over een schattig poesje. Meer positiefs dan de verschijning van Anita Ehkberg heb ik eigenlijk niet te melden.

Mijn 6de Fellini is de 1ste grote tegenvaller. Nu weet ik dat Fellini niet altijd even gestructureerd te werk gaat en niet altijd evenveel hecht aan het vertellen van een verhaal. Vaak zijn zijn films doorweefd met sfeerschetsen van een bepaalde tijdsperiode in een stad ( Roma/Amarcord ) of bevatten zij surrealistische tintjes ( Otto e Mezzo ). Helaas in deze film, niets van dat alles. Waar de sfeerschetsen in eerdergenoemde films wel werken omdat er een bepaalde levendigheid vanaf straalt en er niet constant dialogen worden gevoerd, maar eerder impressies worden gegeven van mensen die onderling praten, wel praten maar dat in grotere groepen en vooral op straat doen, worden de dialogen hier veel meer van man tot man gevoerd, waardoor de dialogen meer op de voorgrond plaatsvinden en het lijkt alsof het allemaal een geforceerd filosofisch tintje moet bevatten. Nou vond ik La Strada en Nights of Cabiria ontzettend ontroerend, maar dat kwam vooral voort uit de situaties die er plaatsvonden, niet door lappen vol met tekst. Daar slaat Fellini hier dus de plank mis, hij wil de mensen uit de showbizz een spiegel voorhouden maar zijn boodschap komt niet echt over met al dat gefilosofeer, het was allemaal erg saai en langdradig en maakte dat de personages steeds irritanter werden i.p.v. medelijden opwekkend. Absoluut dieptepunt was voor mij het moment dat Ekberg zomaar uit het oog werd verloren en men ineens oversprong naar een Madonna - verering tafereel.

De film richt zich dus veel te veel op de inhoud en boet naarmate de film vordert dus steeds meer in aan vorm. Alhoewel de uiteindelijke climax wel aardig was, toch had er makkelijk een uur geschrapt kunnen worden. De muziek was overigens redelijk, maar kon niet tippen aan de muziek in de andere Fellini `s. 2,5*

Leuk filmtopic om door te lezen. Wat een diversiteit aan reacties. Net zo divers als de bonte beeldenverzameling die La Dolce Vita is.

De grote vraag bij deze film luidt: saai of niet saai? In mijn geval is het antwoord duidelijk: niet saai! Integendeel zelfs, ik vind het een zeer boeiende film. Niet altijd even goed misschien, soms te druk en te chaotisch, maar toch; boeiend.

Juist het eerste halfuur vond ik overigens het beste, echt van hoog niveau. De helicopters die hun schaduwen werpen op Rome, met de meute kinderen die als paparrazzi in de dop meerennen. Later de mysterieuze Maddelena in prachtig zwart-wit. Of het super gestileerde ziekenhuis, fantastisch. Overigens moet de mooiste scene dan nog komen, namelijk die met Ehkberg op de Sint-Pieter.

Daarna heeft de film toch wel wat mankementen. De vele feestjes bijvoorbeeld met de blikkerige muziek. Het voegt niet altijd wat toe, doet soms zelfs afbreuk. Ook een nadeel vind ik het gebrek aan een lijn. Niet eens zozeer in het verhaal maar vooral in de thematiek, die nauwelijks lijkt te ontwikkelen. We komen helemaal nergens en het einde zegt mij gewoon niets. Of alleen: wtf?

Maar al die tijd blijf je zien dat dit de film is van een grote regisseur. In cameravoering, in een dialoog of een locatie-keuze. Boeiend dus. La Dolce Vita is buitengewoon boeiend. 3,5*

Mijn eerste Fellini. Ik was al bang dat La Dolce Vita niet de beste was om mee te beginnen en ik had waarschijnlijk gelijk. Niettemin is La Dolca Vita een film die ik wel kan waarderen. Maar niet de gehele speelduur.

Het probleem met de film voor mij is eigenlijk toch wel het gebrek aan een rode draad, een verhaal waren de film zich vast kon houden. Nu is de film wel erg fragmentarisch. Regelmatig vroeg ik mezelf af wat de ene scène met de andere de te maken had. Als Mastroianni niet in elke scène zat zou ik nauwelijks geloven dat ik telkens naar dezelfde film zat te kijken.

Gevolg is dat je haast telkens weer opnieuw in de film moet komen. De film heeft eigenlijk geen begin en ook geen einde. Het Marcello-personage heeft, ondanks dat Mastroianni briljant acteert, geen karakterontwikkeling. Gebeurtenissen leiden tot niets, al is dat thematisch te verdedigen.

Er zijn dan ook regelmatig momenten dat ik dacht dat de film nu toch echt te saai of vervelend ging worden. Maar juist elke keer op dat moment toverde Fellini weer een mooie scène op het scherm. En mooi is La Dolce Vita, want we zien een aantal van de beste scènes ooit op het scherm. De fonteinscène natuurlijk, maar de voorafgaande scène in de St. Pieter was nog beter. Of wat te denken van die echoënde grot? De Madonnaverering (die trouwens wel iets te donker geschoten was)? Er zitten best veel momenten die ik lang zal herrinneren, maar ook veel die mij totaal niks zeiden en waarvan ik het nut niet zag. Maar de beste scène is die waarin die vrouw na het boodschappen doen terugkeert naar huis. Ze wordt opgewacht door de pers en ze denkt dat ze voor een filmster wordt aangezien. Ze geniet zichtbaar van de aandacht. Maar dan komt de politie eraan om te zeggen dat er een ongeluk is gebeurt. Haar gezicht slaat om. Een simpele scène, maar door de verschrikkelijk nadrukkelijk aanwezige persmuskieten wordt hij briljant. De scène greep me werkelijk aan, juist doordat die fotografen zo irritant waren en ik echt wilde dat ze die vrouw met rust lieten. Fellini weet wel hoe hij zijn boodschap moet overbrengen.

De persmuskieten zijn ook erg leuk om bezig te zien. Hoe ver ze gaan voor een sensationele foto is vaak absurd en hun bewegingen om sterren heen lijkt wel een dans. Ik las ook dat het woord paparazzo uit deze film kwam, naar de naam van de collega van Marcello. Erg leuk.

Zeer wisselende film dus, maar door de magische momenten toch 3,5*.

Ik zou niet weten waarom, deze film is toch wel heel erg Fellini.

Mja, heeft Kos wel een punt, hoewel Amarcord en Otto e Mezzo wellicht wat toegankelijker en vlotter zijn.

Totaal niet mee eens, deze film vind ik een stuk makkelijker wegkijken dan de twee die je noemt. Dat zijn zelfs twee van de zwaarste die hij gemaakt heeft imo.

Hmm, moet Otto e Mezzo en deze nodig eens herzien. Kijken wat ik er dan vind. In mijn gedachte kwam ik hier moeilijker door. La Strada dan?

La Strada is zeker toegankelijker, maar niet echt een typische Fellinifilm vind ik.

Mwah, in het begin maakte hij toch vooral dat soort films (Neo realistische, kleine films) Hij is toch eigenlijk later pas begonnen met veel meer surrealisme? Moet nodig eens heel wat Fellini's herzien, dat wel.

Amarcord is niet zwaar. Je moet alleen niet rekenen op een rode draad in het verhaal. De scènes zijn vaak van de hak op de tak. Het zijn vooral prachtige sfeerschetsen waar je zelf een verhaal bij kunt verzinnen.

Al zijn La Strada en Nights of Cabiria natuurlijk veel toegankelijker. Vooral vanwege de neo - realistische vormgeving, waardoor je je goed kunt vastklampen aan het verhaal dat verteld wordt.

De berichten op de voorgaande pagina's doen anders sterk vermoeden dat deze film voor een Fellini sterk ontoegankelijk is.

Mijn eerste Fellini pas (heb zijn Casanova noodgedwongen uitgezet), en het viel me eigenlijk wat tegen. De film weet mij in het begin wel te pakken, maar duurt uiteindelijk veel te lang. Ik vond de verschillende scenes wat onsamenhangend, met hier en daar wel een prachtige losse scene, dat wel.

Marcello Mastroianni weet wel te intrigeren, maar dat was niet voldoende. Anita Ekberg is voor mijn gevoel hèt gezicht van de film, afgaande op het promotiemateriaal, maar komt maar minimaal voor in de film (over de gehele lengte te zien). Ik kon me soms ook dood ergeren aan mijn dvd-versie, waar je de mond van sommige acteurs amper ziet bewegen, maar dat je wel een volle (ingesproken) stem hoort (maar dat zal mijn cijfer niet beinvloeden).

Misschien is de film inderdaad niet toegankelijk, en moet ik eerst La Strada, 8½ , Amarcord en Le Notti di Cabiria zien (het verhaal van die films spreekt mij sowieso meer aan). Dan weet ik misschien La Dolce Vita beter op zijn waarde te schatten, maar ik heb weinig trek om die 167 min. weer op mijn dvd-speler af te spelen... 2,5*

Coherent filmen en Fellini. ? Het is niet mijn favoriet, want hij heeft geen vat op 't verhaal. Wil ie ook niet, dus gaat ie me 3 uur !!! lang vervelen. Casanova was al terecht een 0,5. Hier gaat 't wat beter omdat ik de indruk heb dat Marcello persoonlijk heeft ingegrepen.

Moet ook wel bij een gek als Fellini die in alles doordraaft.

En dat verhaal schmiert enorm, en ook het onderwerp schmiert enorm en allemaal wel leuk gedaan, maar wat het beter kunnen zijn met een echt goede regisseur.

We zullen het NOOIT weten, jammer genoeg. Tragisch.

Je zegt ook precies niets.

Ja, ja. Weet wel zeker van niet. Mastroianni had een groot respect voor Fellini als filmmaker. Als Fellini al een gek is, dan toch een geniale. En dat je nu uitgerekent met Casanova op de proppen komt om je verhaal te staven, vind ik helemaal zwak.

Niet mijn soort film.

Vlak vanaf het begin tot het eind,saai.