12 Angry Men (1957)

Sidney Lumets debuut is er eentje die anno 2008 staat als een huis waarvan de kracht nog steeds te vinden zijn in films over rechtbanken. Niet alleen is er gefilmd in één kamer, op de openingsscène na dan, maar ook de opnamedagen waren met niet meer dan twintig dagen opmerkelijk te noemen. De snikhete dag in een veels te kleine jurykamer komt de claustrofobische sfeer alleen maar ten goede en dat laat Lumet goed merken door heftige discussie waarvan er sommige op de vuist willen gaan. Vooral de rol van Henry Fonda is er eentje om in te lijsten. De manier hoe hij psychologisch iedereen uitspeelt. Niet alleen is hij prima bezig ook de anderen zijn stuk voor stuk voor belang voor de spanning en de sfeer die gecreëerd wordt. Dus een juiste Gouden Beer winnaar op het filmfestival van Berlijn alleen jammer dat de filmhuizen hier in Limburg het niet nog een keer aandurfde om deze te laten draaien en dat puur alleen vanwege het kostenplaatje.

Schitterende film, ver voor mijn geboorte uitgebracht maar nog steeds spannend, actueel en briljant geacteerd. En dit terwijl ik veel klassiekers zoals van Hitchcock vaak wat minder kan waarderen. Top.

Wat een fantastiche film. Ik heb 'm een week geleden eindelijk op dvd gehaald, en vanmiddag gekeken.

Geweldig om te zien hoe Henry Fonda de rest van de juryleden overhaalt om de verdachte ook niet schuldig te bevinden.

Geweldig samenspel tussen alle 12 acteurs, waarvan er mijns inziens geen enkele een slechte prestatie levert.

5*, en misschien een herziening van mijn top 10 waard.

Wat een vergezocht en voorspelbaar geneuzel zeg, en wat een zwakkeling is die ouwe huilebalk die aan het einde alsnog overstag ging! Die jongen is gewoon schuldig, jemig! Dat ze zich zo hebben laten ompraten...

Ik denk dat ik het genre maar moet aanpassen in komedie, want ik vond hem best grappig.
Het Amerikaanse jurysysteem wordt op de korrel genomen, een systeem dat nu nog steeds in gebruik is.

Het is net Idols, waar de juryleden zich even terugtrekken wie er doorgaat naar de tweede ronde. Dat het om een zaak van leven en dood gaat is voor de juryleden blijkbaar niet indrukwekkend, want een sportwedstrijd die staat te beginnen is voor één van hen een reden om zo snel mogelijk tot een unaniem besluit te komen.

Een dwarsligger komt met de term ¨reasonable doubt¨ en de poppen zijn aan het dansen. Er volgt een reeks aan ¨bewijzen¨ / gebeurtenissen waardoor de juryleden één voor één beginnen te twijfelen aan de schuld van de vermeende moordenaar.

Het grappigste vond ik wel de rode vlekjes op de neus van een getuige, die na enig nadenken door alle juryleden toch wel waren opgevallen. Dat was voor sommige leden de omslag om te geloven dat die getuige wel een bril moest dragen, en de dader zonder die bril niet goed had kunnen zien.

De manier van steken met het mes moest eerst voorgedaan worden door iemand uit de achterbuurt, want al die andere fatsoenlijke juryleden hadden zoiets vanzelfsprekend nog nooit gezien.

Ik vond dat allemaal nogal zwakke tegenbewijzen, maar wel erg onderhoudend. En toegegeven: Je zou kunnen twijfelen aan de schuld van de jongen. Het einde was helemaal hilarisch. Ik heb er van genoten, maar zag niet het meesterwerk zoals velen dit zien.

Precies alsof dat maar iets onozels is. Is gans het Westers rechtssysteem daar niet op gebaseerd? Onschuldig tot het tegendeel bewezen is.

Alle bewijzen werden uiteindelijk in twijfel getrokken. Als je niet 110% zeker bent kan je iemand toch niet ter dood veroordelen? Beter een schuldige laten gaan dan een onschuldige veroordelen.

En in dit geval: not guilty =/= innocent

Maar 12 Angry Men gaat imo eigenlijk amper over het Amerikaanse rechtssysteem en wil het al helemaal niet op de korrel nemen.

Het is een karakterdrama over 12 mannen en hun motieven, hun vooroordelen, hun interactie. Het stelt de vraag met wie van die 12 jij je identificeert (de bevooroordeelde, de onverschillige, de koppige,...) en hoe jouw standpunt verandert gedurende de film.

Is toch best een aparte visie. Volgens mij ligt het nogal wat genuanceerder ...

Ja, bij sommige misdaden is dat eerste inderdaad onacceptabel, en kun je die stelling in twijfel trekken.

Nee hoor... In het recht luidt een adagium: beter tien schuldigen vrijuit laten gaan, dan 1 onschuldige in de gevangenis.

Als het over tasjesdieven gaat zal dat vast zo zijn ja. Als het over kindermoordenaars gaat kan je dat nog steeds vinden, maar ik ga dat niet uitleggen aan de nabestaanden van potentieel toekomstige slachtoffers.

Kan me trouwens wel inbeelden waarom men zoiets zou zeggen, maar echt realistisch vind ik zo'n uitspraak niet.

In de praktijk gaat dat niet altijd op. Zie o.a. "de Puttense moordzaak".

Daarvoor gingen 2 onschuldigen voor lange tijd de gevangenis in.

Ik zeg ook niet dat het niet voorkomt. Ik zit zelf in de rechtelijke sfeer en ik weet dat er veel misgaat.

Maar als de rechter tijdens de zitting overtuigd raakt van de schuld van de verdachte(n), dan is er genoeg grond om de verdachte(n) te veroordelen.

Het criterium is dus dat de rechter tijdens de zitting overtuigd raakt van de schuld van de verdachte(n). Dat daarbij nog wel eens wat misgaat, dat is natuurlijk te wijten aan het feit dat het mensenwerk blijft.

In het criterium van 'overtuigd raken', zit het eerder besproken adagium verborgen.

Het is juist een volkomen logische regel. En houdt emotie afzijdig.

Ook wel het beste van 2 kwaden.

En het maakt de maatschappij er een stuk gevaarlijker op. Trouwens, volgens mij is het net een regel die enorm door emotie bepaald wordt (want ocharme die onschuldige).

brrrrr, wat een reacties. De maatschappij wordt juist een stuk gevaarlijker door dit soort emo-mijnmascaralooptuit-reacties.

Het is een gouden regel, je bent pas schuldig als dit daadwerkelijk bewezen kan worden. Logica vs mascara, ik word hier misselijk van.

Ik denk dat het nodig is dat je je bericht nog eens herhaalt in algemeen beschaafde stereotypen, want ik kan er niks uit opmaken.

Jouw bewoordingen zijn nog stereotieper. Miepen over de familie van slachtoffers. Geen Kleenex-momenten als het gaat over de familie van ten onrechte veroordeelden?

De vuistregel is het belangrijkste uitgangspunt in het recht: je bent pas schuldig indien dit bewezen kan worden.

En ja, het komt vaak voor dat werkelijk schuldigen toch de dans ontspringen, en het komt vaak voor (zeker als het gaat om het jury-systeem) dat onschuldigen veroordeeld worden. Deze thematiek komt nadrukkelijk aan de orde in de film.

Liever een maandelijks bezoek aan de gevangenis dan een maandelijks bezoek aan het kerkhof. Vind ik dan weer de beste van 2 kwaden. Maar het gaat mij eigenlijk niet echt over familie, het gaat mij over de bescherming van een maatschappij, niet van individuen.

Wat trouwens niet maakt dat ik het wél eens ben met de vuistregel. Maar zoveel nuance kan een misselijk persoon waarschijnlijk niet meer aan, dus zal het maar niet te verwarrend maken.

Dat verder die thematiek nadrukkelijk in deze film aan de orde komt zie ik ook wel. Volgens mij is het zelfs mogelijk om subtieler tegen 120km/h tegen een betonnen muur te rijden.

Bescherming van de maatschappij... Wat is je uitgangspunt? Het psychologische aspect om iemand op te sluiten (ook al heeft die het niet gedaan) zodat men denkt dat men nu veiliger over straat kan? Wat een complete nonsens. Dat is dus je emoties volgen, niet je ratio. Daar zit een groot verschil.

Iemand wordt opgepakt en het gros van de maatschappij denkt, 'ha, we hebben de dader'. Deze wordt aan de schandpaal genageld. Blijkbaar doet het je niks als deze persoon in werkelijkheid in feite onschuldig is? Bizar.

Blijf anders even rustig, dan hoef je niet vanalles te veronderstellen waar toch niks van aan is ...

De vraag was of je liever een onschuldige opslaat dan een schuldige te laten gaan. Dan gaat hij mij niet eens over pyschologische aspecten, maar wel om het terugsturen van een schuldige in de samenleving, waardoor er een reële kans is dat hij zich opnieuw schuldig maakt aan criminele praktijken.

Droge ratio, zo lijkt mij.

Heb al gezegd dat ik het niet over individuen heb, en dat ik wél voor "onschuld tot het tegendeel bewezen" ben. Nutteloze opmerking dus.

Het voorkomen van het opsluiten van een onschuldige weegt gewoon zwaarder dan het risico dat je een schuldige laat lopen.

Dat is één van de beginselen van het Nederlandse (en eigenlijk het hele Westerse) strafrecht.

Juist niet dus, een maatschappij waarin je als onschuldige vastgezet wordt lijkt mij persoonlijk iets gevaarlijker.

Maar aangezien een dwaling nooit is uit te sluiten, zou dan eigenlijk heel justitie moeten worden opgedoekt?

Je moet risico's zoveel mogelijk uitsluiten en dwalingen rechtzetten indien mogelijk, meer kun je niet doen.

Het is natuurlijk geen waterdicht systeem. Wel het best mogelijke.

Justitie opdoeken... en dan alle criminelen vrij rond laten lopen... ja, sterk idee man!

Idd ocharme al die onschuldigen die in de VS al ter dood veroordeeld zijn of tientallen jaren van hun leven in de gevangenis doorgebracht hebben. Dat zijn onrechten die nooit rechtgezet kunnen worden.

Maar blijkbaar is het acceptabel om iemand ter dood veroordelen, ook al is er serieuze twijfel in de zaak, zolang we maar geen schuldigen vrijlaten...

Het gaat hier niet over Dutroux vrijspreken, het gaat over gevallen waar er sprake is van reasonable doubt.

Las vorige week in de krant een juridische wijsheid die al in de tijd van de Romeinen bekend was. Deze luidt: Zonder moraal (karakter) is de wet nutteloos.

De rol van persoonlijke angstgevoelens, oftewel veiligheidsoverwegingen met die individuele emotie als motivatie, moet tijdens het onderbouwen van strafrechtelijke beslissingen dus zo klein mogelijk gehouden worden.

Een pleidooi tegen de doodstraf. Dat er anno 2008 nog mensen geloven in de doodstraf is ronduit absurd. Maar goed, dat is een ideologische discussie die niet op een filmforum gevoerd hoeft te worden. 12 Angry Men maakt in elk geval korte metten met dit conservatief angstinstrument. Een rasechte praatfilm die niet vies is van een belerende boodschap, maar de kern van die boodschap is wel de nagel op de kop. Zondermeer waardevol en 12 Angry Men is in dat opzicht voornamelijk een ethisch breekijzer.

Leuk thema, goed verhaal, heel goed geacteerd. 4*

Intens en knap gemaakt misdaaddrama dat zich in één enkele benauwde ruimte afspeelt.