Stalker (1979)

Dat beweer ik toch echt niet. Het was slechts een vraag.

Je kunt de bijbel ook 5 sterren waard vinden terwijl je niet gelovig bent.

Ik heb zelf ook de bijbel gelezen, terwijl ik niet kan begrijpen dat iemand gelooft dat er een God bestaat. Ik kan me wel voorstellen dat iemand een luisterend oor nodig heeft om tegen te klagen ( lees bidden! )

Ik heb ook fantasie en verbeeldingskracht, maar mijn wantrouwen jegens de mensheid is groter. Ik luister ook liever naar andere mensen, dan dat ik zelf vertel. Daarin verschillen wij Yorgos. Jij bent een schrijver en ik een wetenschapper. Toch hou jij van dezelfde films als ik en ik heb trouwens ook een metertje Bukowski in de kast staan. Dus toch wel wat gemeen.

Fijn om te horen toch. Ergens geloof ik dat dat ons allemaal ooit nog naar totale wereldvrede zal leiden...

Dat gaat nooit gebeuren, sorry!

Nou, met een metertje Bukowski in je kast stijgen de kansen toch aanzienlijk...

Zal het nog één keer plaatsen voor de ongelovigen onder ons:

Link.

Dat komt redelijk in de buurt van een concept van de socioloog Max Weber:

Onttovering

weet je nou nog steeds niet dat film een uitvinding van de duivel is

Dan zou Tarkovski het hulpje van de duivel zijn?

Njet njet, dovaritsch! No fucking way!

Deze uitleg ontroert mij. En stemt mij goed. Ga Stalker aanstonds nog eens kijken (voor de zoveelste keer) met deze woorden in mijn achterhoofd.

hee, ik gooide er ook alleen maar een Christelijke uitspraak in

dat gedweep met geloof is helemaal niet nodig om Stalker te begrijpen en het een goede film te vinden en er eventueel zelfs door ontroert te raken... das meer mijn punt; ik houd niet zo van rechtlijnig en eenzijdig gedram...

Da's jammer. Anders kon je zo de politiek in...

Maar serieus, waar zie jij eenzijdig gedram precies? Stalker is multi-gelaagd en voor vele interpretaties vatbaar, niet in de laatste plaats spirituele. De meeste fans lijken dat toch wel in te zien. Dus waar jij hier de dreiging ziet van rechtlijnigheid en eenzijdigheid??

Tarkovski zelf, en daarmee Stalker, is inderdaad subtiel, open en intelligent. In deze film lijkt hij zelfs heel specifiek een dialoog aan te willen gaan met wetenschap en filosofie. Gelukkig, vandaar ook de hoogste notering van mijn kant.

Deze film die ik afgelopen avond voor de zoveelste keer gezien heb staat voor mij hoog op de lijst van meest ontoegankelijke films aller tijden. Als je deze film rationeel gaat benaderen dan raak je het spoor al gauw volledig bijster. Nu is het natuurlijk ook nooit de bedoeling van de regisseur geweest dat je deze film met het verstand beoordeelt, want dat kan gewoon niet. Deze film gaat over "geloven" en is daarom ook 100% spiritueel. Je kunt de betekenis van dit spirituele meesterwerk van Tarkovsky alleen maar intuïtief vatten. Ik heb zelf al diverse pogingen ondernomen - zie mijn vorige berichten - en daar sta ik nog steeds achter.

Toch wil ik nog iets van de gids Stalker citeren in wat hij op het einde zegt over hoe de schrijver en de professor over het leven denken;

Ze weten dat ze "niet zo maar geboren zijn", dat ze "geroepen" zijn. Ze leven tenslotte "maar één keer"!

Die aanhalingstekens zijn zeer belangrijk, want Stalker wil hiermee de spot drijven over de onwetendheid van de schrijver en de professor. Voor mij is wat Stalker hier zegt in ieder geval volkomen duidelijk. In de filosofie van Stalker of misschien beter gezegd Tarkovsky, want Stalker staat eigenlijk voor de regisseur zelf, herken ik duidelijk het existentialisme van de Deense filosoof Soeren Kierkegaard. Kierkegaard noemt zijn boeken onwetenschappelijk en hiermee heeft hij veel gemeen met Tarkovsky, want ook Tarkovsky's films gaan voor mij door als 100% onwetenschappelijk. Verklaringen worden niet gegeven. Vul het zelf maar in. De "Waarheid" kan nu eenmaal niet onderwezen worden.

Waardering; onveranderd 5,0*

Behoorlijk zwaar, aandacht er ook niet goed bij kunnen houden. De beelden zijn prachtig en er zitten een hoop schitterende scènes in. Een (tijdelijke) 3,5 ster, tot ik hem ga herzien.

Ik heb deze nu eindelijk eens helemaal van begin tot eind gezien.

Wat ik erg mooi vind, is dat wanneer de geluiden qua volume toenemen (trein, auto, water) dat er elektronische geluiden worden ingemixt zodat het een muziekstuk wordt. Voor 1979 best vooruitstrevend. Verder onwaarschijnlijk mooie beelden en karakteristieke acteurs. Hoewel je ze niet echt leert kennen, het blijft een oppervlakkige kennismaking, met Stalker (de gids), de schrijver en de professor fysica en met de vrouw van Stalker en met zijn dochter. Aan de andere kant krijgen ze wel een basis mindset mee, wat minimaal individueel gedrag met zich meebrengt.
En er wordt erg lang de tijd genomen om een beeld of geluid uit te werken tot aan een meditatief niveau. Een goede oefening voor het geduld.
Wat ik leuk vond is dat er ook humorvolle momenten in de film zijn, wat ik niet had verwacht bij zo'n contemplatieve film (waarin overigens best veel gesproken wordt).

Wat ik erin zie:
Het leek mij dat de Stalker een intelligente man is met grote denkcapaciteit. Het leek mij verder een man die psychisch half in een andere wereld leeft, een fantasierijk, dromerig type. Dit leid ik af uit het feit dat de 3 mannen in de bar aan de tafel stonden te praten bij het begin zowel als bij het eind van de 'reis'. Ik heb daarom het idee dat de reis zich in het hoofd van de mannen afspeelt, al pratende aan de tafel. Een soort fantasie binnen een gesprek in de werkelijkheid. De reis leek mij ter plekke te ontstaan uit de filosofische en ook pragmatische overpeinzingen van de mannen. Dat we de reis ook in beeld zien is ter interpretatie aan de kijker, of het wel of niet reëel is.
In het begin van de reis kwam Stalker trouwens op mij helemaal niet over als een gids, hij leek net zo weinig te weten als zijn medereizigers.
Tijdens de reis wordt zoveel aan tekst en beelden en muziek meegegeven, dat het mij niet verbaast dat er al boeken vol over deze film zijn geschreven. Het gegevene is abstract genoeg om veel interpretaties toe te laten.

Ergens schoot het door mijn hoofd dat de setting een apocalyptische uitstraling heeft en dat het ontwaken in het bed en de ruïnes in de verder natuurlijke omgeving ook in het verhaal ingepast zouden kunnen worden als post-apocalyptisch, naar mijn opvatting dan na de dood.
Maar er zijn waarschijnlijk evenzo vele uitleggingen als er kijkers zijn.

De reden van het verlangen naar een geloof en/of een kamer waar je diepste wens vervuld wordt kan m.i. te maken hebben met de troosteloze omstandigheid waarin het gezin zo te zien leefde: 1 bed voor alledrie, 1 nachtkastje, verder volgens mij weinig of niets. Het leek daarom tevens een verhulde weergave van armoede en gebrek aan kansen en verlangen naar betere tijden in de Sovjet.

Waar ik bijvoorbeeld nog geen idee over heb, is de rol van de hond en de telekinese met de glazen.
Ik weet ook nog niet wat ik met het ultra kosteloze decor moet, bestaande uit bos, modderpoelen, slooppanden en overige ruïnes.

Ik vond het een prachtige film. Het zal bij mij wel wat langer tijd nodig hebben om hier een voor mij juiste waardering aan te hangen. De film werkt nu nog door en zal dat nog wat langer doen. Het getoonde zet aan tot na-denken. Voorlopig 4*

Schitterende film die ik al heel lang had moeten zien. Je zou haast denken dat de game-serie S.T.A.L.K.E.R. er wat mee te maken heeft, met name door de titel. De film is in iedergeval een buitengewone verrassing. Of dit nou een Science Fiction moet zijn weet ik niet, want het voormalig Sovjet Unie heeft wel meerdere verboden zone's, (ook nog voor Tsjernobyl) Bij het begin van de film worden we al meteen meegevoerd in een troosteloze grauwe sfeer dat dus echt wel het imago van een saai Russisch industriegedeelde moet zijn. We maken kennis met een eigenwijze gids (de Stalker dus) die geloofd dat er in een verboden zone een kamer is waar magie is en waar wensen in vervulling komen. Hij hakt de knoop door, negeert het feit dat hij al eens eerder is opgepakt en wil alsnog zijn doel bereiken. Hij neemt ook een schrijver en een wetenschapper mee. Eerst is de film erg droevig zwart wit gefilmd, en wanneer het ze op het nippertje de zone zijn betreden schakelt de film zich over tot kleur, maar of het er ook vrolijker op word.

Je zou haast zeggen dat Stalker een hele saaie meuk word, maar dat vond ik dus totaal niet. Om te beginnen vond ik de beelden van de zone echt indrukwekkend. Je ziet duidelijk wel dat de film voor een koek en een ei gemaakt is maar toch blijven die gebieden, die al jaren verlaten zijn, en waar nog sporen van leven te vinden zijn altijd behoorlijk interessant. Het is inderdaad een apocalyptisch beeld, maar dan in de tegenwoordige tijd. Had ik nou begrepen dat de film ook daadwerkelijk is opgenomen in een verboden bestraalde zone en dat de acteurs en de regisseur uiteindelijk door straling zijn gestorven? Wanneer ze ook verder op zoektocht in de zone zijn veranderd de film ook langzaam maar zeker in een psychologische machtspel tussen de 3 mannen dat nog wel eens erg snijdend kan wezen. Ook het feit dat die magische kamer slechts maar een bijgeloof was en de mannen zich helemaal voor niks hebben uitgesloofd (althans, zo vatte ik het op) sloeg ook wel in als een bom.

Het einde is ook heel uitgebreid. (ook daar waren de industriele shots heel typisch) Eerst dat sterke moment met die vrouw van de stalker die der verhaal doet over de gevolgen van haar man die bij haar een misvomde (dat vond ik overgens best wel meevallen hoor) kind heeft gebaard, doordat hij al bestraald was en vervolgens gaat de film daarna bovennatuurlijk worden met die dochter die telekinetische krachten blijkt te hebben.

En natuurlijk ben ik er nog lang niet met deze recensie. De film heeft ook heel veel onderlagen, boodschappen en knipogen. Maar daar moet je wel een doorgewinterde wetenschapper zijn om daar voor 100% een verslag over te schrijven.

Dit was gewoonweg kunst.

5,0*

Fijn, weer een enthousiaste Stalker-fan erbij.

Edit: voor wie het nog niet gehoord heeft: De Deense regisseur Nicolas Winding Refn liet zich voor zijn meedogenloze meesterwerk Valhalla Rising inspireren door Stalker - en dat is te zien...

Inderdaad
Mij viel nog iets op, namelijk dat er allemaal moeilijke hekken met bewaking zijn voor bijvoorbeeld de goederentrein (magnifieke beelden daar trouwens!) en dat de auto met mannen zo maar over de rails kan en mag passeren, men kijkt niet op of om. Toch vreemd
Zijn daar al gedachten over?

Er zijn zoveel rare dingen in de film, sinterklaas, die kamer in de ruïne midden in de zone, waar men gewoon kan telefoneren en dan niet wireless, ook erg vreemd.

Zowaar de enige film van Tarkovsky die ik kan waarderen. De film imponeert vooral qua beelden en sfeer. Je moet er alleen niet teveel achter gaan zoeken, want dat is (zoals wel vaker bij Tarkovsy) dweilen met de kraan open.

Weer zo’n film die ik lang heb laten liggen voordat ik deze uiteindelijk zou zien. Het product straalt in alles uit dat het een film betreft waar je echt voor moet gaan zitten. Het komt niet heel veel voor dat ik 160 minuten onafgebroken naar iets kan kijken. Lange films hebben nu eenmaal die drempel. In elk geval is Stalker een overweldigende ervaring gebleken en een die in de categorie valt van films die ik vaker moet zien, omdat ik er nog vrij weinig van snap. De setting is in elk geval duidelijk en briljant uitgevoerd. Zo goed, dat in elk geval makkelijk te constateren valt dat Tarkovsky een genie is. Hoe de sfeer wordt weergegeven, is fantastisch! Het camerawerk, decors, acteerwerk, muziek is om te smullen.

Nadat de intrigerende setting duidelijk is en het drietal de kamer nadert, wordt het ingewikkelder. Jammer genoeg was dit het moment dat ik de aandacht wat begon te verliezen. Nu is Stalker sowieso een film die (veel) vaker gezien moet worden om het zo volledig mogelijk te begrijpen. Ik kijk dan ook met plezier uit naar een herziening met wat vrienden om dan gedachten uit te wisselen. In elk geval is Stalker een kandidaat voor mijn persoonlijke top 10. De film zit vol prachtige, interessante momenten, maar dat loopt in het laatste uur wat stroever. Veel stukjes zullen nog op hun plaats moeten vallen. Mooi moment vond ik trouwens dat wanneer de schrijver een doornenkrans draagt en direct zegt niemand te vergeven. Interessante tegenspraak.

Welkom op moviemeter...

Topfilm nietwaar? Je haalt de essentie eruit...

De essentie? niet bepaald Daarvoor zal ik Stalker echt vaker moeten zien.

Met die zin bedoel ik overigens dat ik er naar uit kijk om al tijdens de film van gedachten te wisselen. Dat heeft net een andere sfeer dan wanneer je dat op het internet doet. Niet dat ik er iets op tegen heb om iets op MM te delen. Ik heb alleen nu bar weinig inhoudelijks te delen.

@sinterklaas:

As Tarkovsky, his wife Larisa Tarkovskaya and actor Anatoli Solonitsyn all died from the very same type of lung cancer, Vladimir Sharun, sound designer in Stalker, is convinced that they were all poisoned when shooting the film near a chemical plant.

Andrei Tarkovsky - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Een reis om de reis.
er is helemaal niks in de kamer
flauw hè?

Je mag er wel een wens doen.

Het is net Lourdes!

Stalker is niet erg spraakzaam maar hij zegt iets interessants over zijn klanten.

Kun je wensen tot je een ons weegt...

Een hele mooie en bijzondere film. Een film die ik al heel lang geleden heb gezien. Een wetenschapper en een schrijver gaan onder leiding van een gids naar de verboden zone. Daar hopen de schrijver en de wetenschapper hun geluk te vinden. Het is een heel symbolische en filosofische film, zoals zo vaak bij Tarkovsky. Ik ga niet opschrijven waar de film echt over gaat, want dan verpest ik het voor mezelf als ik de film over een paar jaar (?) weer eens zie, en ik vooraf eerst ga kijken wat ik er toen over schreef. Maar ik moest bij het kijken van deze film wel aan mijn middelbare schooltijd denken. Ik heb daar ongetwijfeld hele mooie boeken gelezen. Alleen was ik toen nog veel te jong om die boeken volledig te kunnen waarderen en op hun literaire en kunstzinnige waarde in te schatten.

Verder moest ik ook denken hoe jammer het is dat dit soort films niet (meer) op tv komen. Waarschijnlijk omdat alles nu teveel om de commercie en de kijkcijfers draait en de meeste mensen liever niet teveel willen nadenken bij een film. Aldus de programmeurs en de commerciëlen. Want of dit werkelijk zo is valt nog te bezien. Hij staat immers wel 88 in de top 250. Dus er zijn toch ook zat mensen die hem wel op waarde weten te waarderen.

Ik denk dat veel mensen die film ook opwaarderen als ze hem nog eens herbekijken.

Dus minimaal bij de derde keer?

Pas na drie keer lezen begreep ik wat je nou eigenlijk bedoelde. Maar hij is wel leuk.