Du Levande (2007)

Eerlijk waar geen flauw idee....

Die vliegtuigen leken me bommenwerpers en zijn denk ik Andersson's ironische kuur voor het leven dat hij in de voorgaande scènes geschetst heeft. (Dat suffe brassband-deuntje er onder ook, dat op zichzelf al grappig is in al zijn treurigheid). Pessimisme in overdrive. Erg grappig.

En daarmee is de circel ook rond, aangezien de eerste scene van de film handelt over een droom over die vliegtuigen die bommen werpen...

Is dit eigenlijk Deens of Zweeds?

Zweeds.

sorry maar eigenlijk vind ik de gehele film gewoon tijdverlies.

wel kwam er vaak mooie en origine muziek in voor.

dit was het enige dat me deed verder kijken.

toppunt was de samenzang na de trouw, had echt iets opwekkend.

1* voor de moeite en het mooie lied "ik heb gedroomd van een stad...."

Ik had hetzelfde gevoel als nadrin..... Puur tijdverlies.

Ik heb deze film zelf niet uitgekeken....

Wat ik wel grappig vind is dat meningen zo grenzeloos anders kunnen zijn. Als ik zie dat sommige mensen voor deze film 4 of 4.5 geven dan vraag ik me eerlijk af.... wat zien zij in deze film dat ik blijkbaar op een of ander manier mis ....

Ja, dat is lastig te beantwoorden. Ten eerste is jouw ervaring het belangrijkste. Maar ik geloof wel dat je over smaak kunt discussiëren. De film is er geen één van dertien in een dozijn, er is duidelijk een eigen visie gebruikt en geen kant en klaar een bordje voor de kijker neergezet. Dat zou je misschien kunnen waarderen, zonder dat de film jezelf direct aanspreekt. De film is mooi in mijn ogen en dat kan ik zelfs wel uitleggen. Er zijn heel veel scenes die compositorisch uitzonderlijk goed zijn, het waarom kun je verklaren en is geen mening. De film is origineel, zoals ik eigenlijk al zei. Deze film waarderen met één ster is een uiting van een bijzonder slechte film en dat is het niet. Zelfs al heeft ie jou niet aangesproken.

Een van de meest bijzondere kijkervaringen van de afgelopen tijden.

Goed gemaakt, heel origineel. Echt een film waar over nagedacht is. Dit hoeft niet automatisch te betekenen dat je het allemaal echt leuk vind. Ik geef die film 3 sterren, omdat het goed is dat dit soort filmexperimenten met absurde humor nog gemaakt wordt.

Helaas doet het me allemaal weinig.

Mijn 2e Andersson.

Songs from the Second Floor was de eerste film die ik van Andersson zag. Origineel, maar het sprak me niet aan. De scènes duurden te lang en alles werd zo uitgerekt dat ik de humor er snel niet meer in zag.

Deze film is gelukkig een hele verbetering. Andersson hanteert dezelfde simpele, maar zeer leuke en effectieve stijl. Bijna alleen maar statische shots zonder beweging, elk shot een afzonderlijk verhaal. Hij heeft alleen het tempo wat opgeschroefd. De aparte stukjes duren korter en daardoor kon ik mijn aandacht er beter bij houden. Ook vond ik de humor een stuk leuker en hij werkte mede dankzij het hogere tempo veel beter dan in Songs from the Second Floor. Schaterlachen zal er waarschijnlijk niet van komen, maar soms moet er wel een glimlach op je gezicht verschijnen. Bijvoorbeeld bij de man die met zijn trommel gaat oefenen. Simpel, maar erg leuk.

Opnieuw kijken we naar een stel doodongelukkige mensen die het leven als een lange sleur zien, alleen deze keer werkt het dus beter.

Dikke 3,5*.

Het toppunt van droogheid, zo zie ik ze graag. De film bevat vijftig uiteenlopende 'sketches', die stuk voor stuk op een geweldige manier worden neergezet. Die sombere settings, de simpele gegevens in elke scène, die emotieloze gezichten van alle acteurs, de figuranten die enkel stilstaan op de achtergrond; het werkt allemaal ontzettend goed. De film is qua timing en art-direction dan ook van bijzonder hoog niveau. De camera doet niets anders dan observeren, maar de kadrering, het spel en de settings passen zo goed bij elkaar dan het alles ontzettend goed werkt. Vooral op de lachspieren. Leukste momenten waren wat mij betreft de man met de trommel en, vooral, de sequentie rondom het tafelkleed. Prachtig. Erg fascinerend hoe een film zo'n grauwe en deprimerende sfeer kan tonen, maar je tegelijkertijd zo ontzettend vrolijk kan laten voelen.

4 sterren.

Deze staat ook nog in mijn lijstje, heb hem al binnen. Weet niet wanneer ik hem ga kijken. Maar bedankt voor je review Chainsaw:)

Eerste 15minuten de film even aangekeken, toch besloten hem niet verder te gaan kijken. Was toch niet echt mijn cup-of-tea. Alhoewel de reacties hieronder erg positief waren, zal het wel aan mij liggen. Anyway, geen stem van mij.

Een uiterst vage film die ik al eens op het filmfestival had gezien. De scenes hangen van los zand aan elkaar. Ik kan er althans niet echt een verband in vinden. Het is ook voornamelijk allemaal erg triest en ellende wat je te zien krijgt. Maar er zit ook een hele absurde en droogkomische ondertoon in, dat het daarmee allemaal wel een erg vermakelijke film is om naar te kijken.

In het verlengde van Songs From The Second Floor, al is die film voor mijn gevoel bijna apocalyptisch en gaat deze meer over het almaar doormodderen van de mensheid. En daardoor net een tikje lichter. Wel weer prachtige vervreemdende humor in een verlopen wereld waaruit alle leven gezogen is., maar in Du Levande hopen mensen nog. Al is het op een huwelijk met de gitarist van je favoriete band. Heb weer erg genoten en gezien hoe One Of A Kind Roy Andersson eigenlijk is. Je hebt in scandinavie meer regisseurs die een droogkomische, absurdistische wereld creeëren, maar die doen dat toch echt stukken minder fraai dan Andersson.

Snel Songs... nog eens herzien, volgens mij was die nog mooier. En laat Andersson snel een nieuwe film van de grond krijgen.

4.0*

Film die een aaneenschakeling van in meer of mindere mate absurde scenes of sketches laat zien. Sommige scenes vond ik ronduit saai, terwijl anderen messcherp en hilarisch zijn. De rode draad is misschien de mens als (a)sociaal wezen waarbij met name gefocust wordt op het menselijk onvermogen en de worsteling om iets van het leven te maken. Geen idee of dit door de makers ook zo bedoelt is overigens, het is slechts mijn interpretatie. Ook de muziek speelt een belangrijke rol in dit geheel en daar kan ik mij wel in vinden. Muziek is misschien wel het beste wat de mens heeft voortgebracht.

Dit was een bijzondere film. De film had een groot "In de Gloria"-gehalte. De film bevatte heel wat humor, al was het een wat meer geslaagd dan het ander. Bv het stukje met de kapper was erg grappig. Af en toe ging de film ook meer de dramatische toer op.

'k had wel gedacht dat er meer verhaal in de film ging zitten, nu waren het meer losse scènes, zonder dat er echt een groot verhaal in zat.

De film werd ook opgefleurd door muziek die vooral uit fanfaremuziek bestond. Het was wel een leuke toevoeging.

Het einde was, net als de film nogal speciaal. 'k had toch wel liever een ander einde gehad.

Dit is zeker een bijzondere film, die zeker niet iedereen zal bekoren. 'k vond het wel eens leuk om te bekijken, maar hij is speciaal.

Inktzwarte humor, je moet ervan houden. Maar de mise en scene is zó briljant, de balans tussen humor en tragedie is zó goed gevonden en de melancholische sfeer is zó fantastisch neergezet dat de film met recht een klein meesterwerk genoemd mag worden.

Een serie bewegende Lucian Freuds. Maar dan heel erg grappig.

Aan mij niet besteed en wat mij betreft een miskleun, een lange zit die ik het liefst onderbroken had. Kwam eigenlijk maar 1 leuke scene tegen.

In het verlengde van Songs from the Second Floor, maar dan nog meer een verzameling van losse scènes dan die film al was. Waar Songs alles nog wist te koppelen aan het afwachten van een kennelijk naderende apocalyps is dit een heel reeks aan momenten van teleurstelling en miscommunicatie. Ik vond die eerdere film misschien iets sterker doordat het meer over één onderwerp handelt.

Niettemin is dit toch wel echt mijn gevoel voor humor en dat alleen al maakt Du Levande meer dan de moeite waard. De twee droomscènes (die van de man met het tafelkleed en het meisje dat verliefd is op de rocker) overtreffen zelfs met gemak alles wat in Songs from the Second Floor gebeurde. Al een tijdje niet meer zo gelachen om die eerste droom en die tweede droom heeft een visuele creativiteit die simpelweg adembenemend is. De rest is meer van hetzelfde, maar aangezien niemand ditzelfde ook doet is dat niet bepaald storend, maar welkom. Iedere minuut Andersson is er immers één. Gek eigenlijk ook dat hij zo uniek is en dat hij tegelijkertijd een logisch verlengstuk is van wat Tati eerder deed en Buster Keaton weer voor hem. Die drie vormen samen een aparte evolutie in visuele humor.

Er zijn wat dooie stukjes en de verrassing van de vorige Andersson ontbreekt wat, maar verder is dit genieten. Erg vaak hard gelachen.

4*

Morgen is er weer een dag

Ik was al langer van plan om naar het Film Festival van Oostende te gaan maar het was er de voorbije jaren nog niet van gekomen. Dit jaar had ik echter via Humo twee gratis tickets kunnen krijgen en was het even puzzelen welke film ik ging meepikken. De master van de 2013 editie is Johan Heldenberg, de acteur die met The Broken Circle Breakdown legendarische proporties heeft aangenomen, en één van de films uit zijn Master selectie was deze You, the Living. Een film die erg veel invloed heeft gehad op het werk van Heldenberg (hij 'leende' erg veel materiaal voor zijn theatervoorstelling Vorst) en mijn interesse was gewekt doordat hij ook nog een toelichting kwam geven.

You, the Living is onderdeel van een trilogie die gestart werd met Songs from the Second Floor in 2000 en zal afsluiten met A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence in 2014. Ik had nog nooit eerder iets van Andersson gezien maar ik kreeg niet de indruk dat dat effectief nodig was om hier aan te kunnen beginnen. Ik vraag me dan ook af of ik meer van de film had begrepen mocht ik Songs from the Second Floor gezien hebben want wat de Zweedse regisseur hier aflevert is vrij abstract te noemen. Ik had blijkbaar de plotomschrijving op de site van het filmfestival wat verkeerd begrepen want ik ging ervan uit dat het uitgangspunt van de film de psychiater is die zich na 27 jaar afvraagt waarom hij alleen maar egoïstische mensen heeft geholpen om gelukkig te worden. Ik vermoedde dat de losstaande scènes gingen bestaan uit verhalen van die psychiater maar ik zat er dus serieus naast. Hierdoor is het zeker in het begin nogal wennen, zeker omdat de psychiater pas ergens halverwege de film op de proppen komt, maar toch blijft You, the Living wel boeien. Niet elke scène is even goed geslaagd maar het zijn vooral de twee droomscènes die echt tot de verbeelding spreken. De goocheltruc met het tafelkleed is sowieso altijd wel leuk om te zien maar ik vond het stuk met het bewegende huis toch nog net iets interessanter.

Een vreemd figuur wel die Roy Andersson. Zijn debuut was een succes maar niet lang daarna kwam hij terecht in een depressie doordat hij niet aan een bepaalde stijl van regisseren wou vastzitten. Hij liet een aantal projecten vallen en maakte 5 jaar na zijn debuut de film Gilliap. Die flopte enorm hard waardoor hij een break van 25 (!) jaar nam. Hierdoor slaagt hij er ook maar niet in om zijn films te laten financieren want zo heeft hij over de 400 reclamefilmpjes geregisseerd om zijn eigen films mee te kunnen bekostigen via het door hem opgerichte Studio 24. Vreemd eigenlijk want je zou denken dat er wel één of ander artistiek filmbedrijf zou zijn die de films zouden financieren. Zeker omdat er duidelijk over elke scène is nagedacht en dat Andersson zijn stijl nogal artistiek aanvoelt. Het werkt in ieder geval wel maar het oogt wel erg somber en grauw en dat begint op den duur toch wel iet of wat tegen te steken.

You, the Living is een film die moeilijk te beoordelen is. Mocht je me vragen om de film nu eens na te vertellen, ik betwijfel of ik het zou kunnen. Het is in ieder geval een film die je als filmfan ooit eens gezien moet hebben, al is het maar voor de visuele stijl. Ik vond van mezelf dat ik wel een fan van zwarte humor was maar er waren mensen in de zaal die bij elke scène lagen te schaterlachen. Zo hilarisch vond ik de film niet maar toch blijft hij op de een of andere manier wel nazinderen.

3*

Een stuk beter dan Songs from the Second Floor, met vooral geslaagde en erg droge humor.

Deze Du Levande bestaat uit een aantal losse sketches, die soms maar nauwelijks met elkaar samenhangen, al zie je wel telkens dezelfde acteurs terugkeren. Ik vond de setting wel erg geslaagd. Andersson maakt het grauw, somber en lelijk en probeert daar de humor aan op te hangen. Hoewel het soms iets te absurd was en er ook scenes bij waren, die niet werken, was het merendeel gelukkig wel geslaagd. Hoogtepunt waren de man met de trommel en de man die dacht het tafelkleed met het hele servies erop te kunnen wegtrekken. Vooral bij dat laatste moment moest ik toch wel even heel hard lachen.

Ik vind het altijd gewaagd als men een film probeert te maken uit losse sketches, maar hier werkt het behoorlijk goed. Andersson heeft een unieke stijl en leuke zwarte humor, al draaft hij soms wat teveel door, wat vooral bij Songs from the Second Floor naar voren komt, maar spreekt me verder wel aan. Het is alleen niet echt een productieve regisseur, al zit er volgend jaar zowaar weer een film aan te komen.

3,5*

Ik vond het zeker geen tijdverspilling zoals hier genoemd.

Is er ergens al gezegd dat (ik heb niet alles doorgelezen) de vorm best bijzonder is?

De film bestaat bijna geheel uit statische shots.

Perfect gestylde ruimtes/locaties, mooie compositie, mooie kleurcorrectie, en that's it.

Enkel een camera op statief. Geen dolly's of stabilisatoren op één scène na (jammer). Zelfs geen zwenkingen. Enkel af een toe een lichte zoom gedurende een scène (postproductie waarschijnlijk).

Gek genoeg viel dit kwartje pas aan het eind, dus deze specifieke "beperking" heeft mij helemaal niet verveeld. Dat is knap.

Ik houd van dit soort "projectjes". Net als Moonrise kingdom, waarbij zo ontzettend veel scènes symmetrisch zijn (bijna niemand lijkt dit op te vallen).

De styling is mooi en leuk, maar styling alleen is niks. Het thematische bevalt me ook. Het is zo over de top droevig allemaal dat het erg grappig is. Een enkele keer gaat het de humor voorbij, en lijkt er een extra laagje te komen: eenzaamheid en niet vervulde verlangens.

Niet alle scenes (verhaaltjes haast) zijn even sterk, maar ik vind het wel een bijzonder iets deze film.

De muziek was ook fijn.

Uitstapje: als ik iemand in fotografie termen kan beschrijven wat ze gedaan hebben om deze look te krijgen/ hoe dit na te bootsen is, aub PM me, want ik kan er de vinger niet opleggen.

Ik kom niet verder dan nauwkeurige styling met zo veel mogelijk beige, grijs en lichtgroen tinten, laag contrast en verzadiging.. maar er is meer mee aan de hand. Zijn sommige tinten meer bewerkt dan de anderen?

En weer terug in de bleke wereld van regisseur Roy Andersson die hier doorgaat waar z'n meesterwerk "Songs from the Second Floor" ophield.

Iets meer figuren, ietsje minder zwartgallig, zij het met genoeg zwarte onderkoelde humor.

Iets minder verrassend dan de vorige keer, maar wederom fantastisch in elkaar gezet qua decors, qua camerawerk, qua muziek...beetje als een Jacques Tati uit Scandinavië.

Op zich kan ik droge humor goed waarderen, maar dit was wel te droog. Kon maar eigenlijk weinig om lachen om al die absurditeiten, die sketchachtig in deze Zweedse film achter elkaar gezet zijn. Een lijn is maar moeilijk te ontdekken ook. Dat de film geen onvoldoende scoort, heeft te maken dat ik totaal geen idee had wat er volgde van de ene op de andere scene. Dat vond ik dan alsnog wel leuk.

Een collage van neerslachtigheid. Ik vond het wel een beetje deprimerend, die aaneenschakeling van treurige mensen in treurige situaties in een treurige omgeving. Ik had soms ook echt moeite om de humor er van in te zien.

Met alle fletse blauw-grijs-en groentinten ziet de film er wel fraai uit, sommige shots zijn in al hun soberheid een plaatje om te zien. Voortdurend was ik benieuwd wat er voor volgende vreemde scene zou komen, maar tegelijkertijd was ik wat krampachtig bezig om er een lijn in te ontdekken.

Er zitten heerlijk absurde momenten in (het wegtrekken van het tafelkleed, de man die het arme hondje voortsleept, het bosje bloemen tussen de deur), maar ik merk dat ik toch behoefte heb aan meer verhaal wil ik echt een beetje gevoel bij een film kunnen krijgen.

Best goed gemaakt. Je moet alleen wel van zoiets houden of in de juiste stemming ervoor zijn.

Niet mijn kopje thee.

Wel gelachen als hij zegt dat hij in zijn droom besloot de tafelkleedtruuk te gaan doen.

Een van mijn favoriete filmsequenties ooit!

Hoogstemmers en veelkijkers: is het noodzakelijk deze na 'Du Levande' te kijken of kan het ook andersom?