Du Levande (2007)

Ik vond dit toch wel (bij vlagen) enorm grappig. De film kent helaas een paar punten dat het wat te absurd wordt die dikke vrouw die op die kerel rijdt, dat gedoe met die twee aso-liefjes

Maar geregeld zitten er ook hele scherpe observaties in die toch wel op de lachspieren werken. De regisseur wil duidelijk iets laten zien als 'kijk toch een wat een malloten we met z'n allen zijn' en gooit daar een lading overdrijving in.

Net voor de tweede keer bekeken. Ik blijf hem net iets minder vinden dan Songs from the Second Floor, maar ook dit is weer een meesterlijke film. Boordevol scherpe observaties, cynisme en veel humor. Ook visueel weer prachtig vormgegeven, wel ietsje minder mooi dan Songs (vooral qua kleurstelling). Van mij mag Andersson nog een paar van dit soort meesterwerken afleveren, maar we zullen wel weer 10 jaar moeten wachten op de volgende.

Absurdistisch en droogkomisch, dat zeker, maar evenzo ontroerend. Du levande is misschien in stijl gelijk aan Sanger fran andra vaningen, maar komt voor mijn gevoel nog net iets dichterbij. Er zijn eigenlijk teveel gedenkwaardige scenes om op te noemen, en hoewel een dergelijk concept een zweem van overkill kan meedragen is het hier naar mijn smaak precies goed. En wie hier visueel niets aan vindt moet nog maar eens deze clichéterm herzien, want bij Andersson is juist door zijn minimalisme meer te zien dan waar ook. Feel-good met Goethe.

De eerste film die ik van Roy Andersson zie en wat is dit nou: een droom in een droom - de droom die leven heet? Mooi gedaan, hoor: de leegte. Sommige shots zijn regelrechte schilderijen, zoals de bos bloemen die in de deur steekt. Heerlijk absurde humor, waarbij realiteit en droom niet voor elkaar onder doen, en soms briljant: 'probeer aan iets anders te denken,' zegt de beul tegen de ter dood veroordeelde. Anderssons andere films zijn bij deze voor mij een must.

Aardbeien met slagroom, maar ook bedorven vla. Andersson is banaal, edoch geniaal. Naargeestig grappig vooral. Toen ik op de hoes las dat lachen een must was, vrolijkte het zowaar een zwaar gemoed op. En dan doe je het goed als regisseur.

Wow; prachtige film; heb er heel erg van genoten en deed mij nog veel meer dan Songs from the second floor.

Waar Songs From The Second Floor vooral een onuitputtelijke bron van wanhoop leek, is er in Du Levande weer plek voor enige relativering. "Morgen is er weer een dag." Nog steeds bestaat het gros van de personages uit kalende 50'ers met evenveel problemen, nu zijn die problemen echter wel weer enigszins te behappen. Alcoholvrij bier bij een lekkere maaltijd, door je vrouw uitgescholden worden voor oude zak: de wanhoop die Songs From The Second Floor je opdrong maakt hier geregeld plek voor een glimlach. Stylistisch is het ook allemaal weer beeldschoon, over elke millimeter schermvulling lijkt te zijn nagedacht.

Toch mis ik in Du Levande een beetje de rode draad, een paar verbindende elementen. Tot in de laatste 10 minuten worden er nieuwe personages geïntroduceerd. Ik hoop in ieder geval dat het 3e deel van deze trilogie net zo'n klapper wordt, maar van mij mag het wel weer wat donkerder. Al ligt het misschien eerder in de lijn der verwachtingen dat in deel 3 het geluk definitief terug hervonden is.

Du Levande heeft veel weg van de vorige film van Andersson. Thematiek, opzet en manier van filmen zijn nagenoeg hetzelfde. Wat dat betreft niet bepaald vernieuwend meer, maar waarom zou je zo'n goed recept niet nog eens gebruiken? Geen reden dus om deze film lager te becijferen.

Toch kan ik hier niet hetzelfde cijfer als Songs from the Second Floor aan vastplakken. Het grimmige, mistroostige sfeertje van laatstgenoemde mis ik hier. Ondanks de trieste personages is Du Levande een veel luchtiger film geworden, voornamelijk door het felle kleurgebruik en de vrolijke fanfaremuziek. De humor is minder zwart geworden en moet hierdoor inboeten aan kracht. Ander minpuntje is het gebrek aan coherentie tussen de verschillende scènes. Sommige verhalen lopen nog als een rode draad door de hele film, maar er zijn hier veel meer losstaande, korte 'sketches' tussen gepropt. Op zichzelf staand zijn ze vaak vermakelijk, maar aan het geheel voegen ze, naast de sfeer, weinig toe.

Du Levande is zeker geen slechte film, maar anders dan de film waarmee Andersson is doorgebroken. Ik geef de voorkeur aan het deprimerende van zijn vorige film, maar ik kan me voorstellen dat er genoeg mensen zijn die de voorkeur geven aan deze.

Ben benieuwd naar deze film. Lijkt deze op songs from the second floor of is deze van ander laken en pak?

Jaaaaaaaaa echt super film dit. Echt elk shot is van zon ongekende visuele schoonheid. Dat er geen echt verhaal of hoofdpersoon in voorkomt maakt voor mij niks uit. Zo ontzettend geestig op een hele aparte manier. Beter nog als songs from the second floor. Deze is wat minder depri en grauw. Jammer dat deze regisseur zo weinig films heeft gemaakt!

Deze verzameling kundig gemaakte impressies van allerlei mensjes in hun (al dan niet zelfgebouwde) benauwende microcosmos vind ik als totaalproduct te langdradig, afstandelijk en nietszeggend. Na ruim een uur was mijn interessepeil tot zero gedaald.

bizarre film. een verzameling van losse, deprimerende verhalen. zit toch ook wel wat humor in, maar is helaas niet mijn ding.

In eerste instantie wist You, the living zijn voorganger (wat mij betreft) niet te overtreffen; Andersson zijn opzet was mij bekend en ik verwachtte een even hilarisch spektakel. Nu kijk ik er toch anders tegenaan. Waar Songs from the second floor vooral uitspringt in absurdisme, schittert You, the living in al zijn weemoed en tragiek.

Briljant, zo gortdroog dat dit was. Geweldig hoe deze saaie muurbloempjes geregistreerd worden door de afstandelijke camera, het gebrek aan kleur en de algehele kilte. Ontzettend grappig, maar eigenlijk ook gewoon erg pijnlijk en confronterend. De film stevent af op een hoge score, totdat het laatste kwartier aanbreekt. De sfeer draait ineens om en weg is de flow. De treinscène was toch wel het ultieme dieptepunt. Vreselijke scène en erg jammer dat het cynische plaats heeft moeten maken voor misplaatste joligheid.

3,5*

Wanneer vorm en mise en scene overheerst en zodanig in your face is kan ik niets meer mee. Een echte " je zit er bij en kijkt er naar film" Geen affiniteit met personages en alleen toeschouwer zijn is voor mij niet genoeg. Gebrek aan close ups maakt afstand naar personages alleen maar groter en op alleen maar visuele vondsten trek ik het niet. Weinig leven in deze film wat mij betreft. Ik sluit me aan bij vorige spreker waarin " scenes zijn als schilderijtjes" in dit geval niet positief uitvalt. Film is bovenal beweging!

Inderdaad een bij vlagen erg grappige film. De openingsscène waar een man ligt te slapen, terwijl een trein voorbij raast en na een minuut wakker schrikt en dan zegt 'ik had een nachtmerrie', is onbetaalbaar. Tevens ook de truc met het tafellaken, waar na de mislukking de man nog even de scherven bij elkaar probeert te rapen.

Het is helaas ook een film van momenten. Vrijwel elk moment van de film is interessant, maar op een gegeven moment is de nieuwigheid er wel vanaf en als dan de personages nog in de camera gaan praten over hoe zwaar ze het allemaal niet meer hebben, wordt het allemaal een beetje te veel. Er zitten ook genoeg kalende mannen met grijze pakken in de film om dat gevoel over te brengen.

Gek genoeg vond ik Songs from the Second Floor indrukwekkender destijds, ondanks dat ik die met maar 2 sterren beloonde, wat weer te maken had met het tijdstip en een ander (of beter: geen) verwachtingspatroon. Op de een of andere manier vormde dat een beter geheel en vond ik het cynischer en bijtender.

Dus Du Levande is best leuk, maar verder niet zo indrukwekkend.

Een van de weinige films waarin het absurdisme me totaal niet stoort. Bijzonder.... elk shot is een schilderij waar volgens mij heel veel in te ontdekken valt naarmate je de film vaker kijkt. Toch maar eens op DVD of Blu-ray kopen. Wat de onderlinge verbanden zijn is me trouwens totaal niet duidelijk.

Ik hoop dat de regisseur nog veel meer van dit soort films maakt, want ik heb van het begin tot het eind genoten.

Nee dat absurdistische bevalt me niet in deze film. Ik heb het idee dat ik 90 minuten naar een aantal sketches heb gekeken die vrij weinig met elkaar van doen hadden. De kleurloze wereld van sommige mensen kwam wel goed naar voren, en het zijn inderdaad de details die het 'm doen. Alhoewel ik om sommige scenes wel heb moeten lachen, zoals de truc met het tafellaken, werd het op een gegeven moment wel een beetje langdradig en werd het meer de resterende tijd uitzitten.

Absurdisme ten top

Vrij bizarre film ja, en ook tamelijk hilarisch vaak. Werkelijk briljant als je sommige scenes wist te bedenken, al zaten er ook gewoon veel herkenbare dingen in.

De humor kan ik erg waarderen, hoewel het nog wel wat stabieler had gemogen van mij. Erg briljante stukjes werden afgewisseld met wat mindere fragmenten. Het deed me allemaal een beetje denken aan Gummbah. Niet zozeer de humor zelf, maar wel de kijk op de mensheid. Alles is lelijk, de kamers, de meubels, het weer, de muren, maar vooral ook de mensen

De film leeft ook op bepaalde details, ik hou erg veel van details in humor, die vaak nog wel het leukste zijn dan wat je in eerste instantie ziet. Maken het ook leuker zo'n film vaker te zien. Ook dat gejammer vond ik geweldig, hoogtepunt was die zwaar pijnlijke vrijscene Andere grootse scenes waren die lift die net te snel dichtging (geweldige timing), die kerel met z'n bosje bloemen, die tafellakens en het servies (je weet dat ie komt, en toch is de opbouw zo briljant ), en die vent met die enorme trommel (die triestheid in zijn oefening, heerlijk ).

Die algehele lulligheid en troosteloosheid van de cynische toon is misschien wel het mooiste van allemaal, en voor mij de reden dat ik wel kan vergeven en begrijpen dat het niet aan een stuk door dolkomisch is. Anderson brengt het allemaal ook zo geweldig in beeld, en vooral ook zo goed gekadeerd en getimed, dat de registratie van oerlelijke objecten en kleuren zelfs op visueel gebied erg aangenaam was.

Dikke 4*, ik merk dat ik de film met de minuut leuker ga vinden nu hij afgelopen is, dus wie weet.

Kunnen we die smileys niet afschaffen op dit forum...

Du Levande is soms erg grappig, maar hoe je dit als feel-good kan beschouwen is me een raadsel. Erg ontmaskerend beeld van mensen, hun gevoelens, hun verlangens. Bizar dat Andersson ook En Karlekshistoria heeft gemaakt, dat moet in een vorig leven zijn geweest. Verder vond ik Du Levande stilistisch wat minder dan Songs from the second floor. Daar staat tegenover dat Du Levande door de fijne muziek makkelijker wegkijkt. Alle muziekscenes waren sowieso erg sterk. Verder mogen de hakenkruizen op de tafels waar net nog Chinees servies stond niet onvermeld blijven. Typische Andersson-humor. Grappige film dus, maar echt vrolijk wordt ik er niet van...

Man, man, wat is dit gort-en-gortdroog zeg . Kan echt alleen uit Zweden komen.

Geen homogeen verhaal maar een aantal losse scetches die menselijke trekjes, meestal onhebbelijkheden, als onderwerp hebben en dikwijls heel grappig zijn maar ook vol steken met symboliek wat niet altijd direct te snappen valt.

Beslist een ongewone film die mits een beetje moed best genietbaar is (De scène met bewegend huis, bijvoorbeeld, is origineel en knap geslaagd).

De bleke gezichten van de acteurs doen denken aan mimespelers.

De film is voor mij in de eerste plaats erg mooi, schitterende scenes met uitzonderlijke compositie, bijna losstaande foto's waar de acteurs in mogen spelen. Ook prachtige filmische vondsten, zoals het huis dat zich uiteindelijk als trein verplaatst, de bos bloemen tussen de deur. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er even in moest komen, maar dan wordt ook bijna elke scene geweldig.

Minimalistisch portret van de mensheid.

Het is lang geleden dat ik echt hard moest lachen tijdens een film, Du Levande kreeg het met enige regelmaat voor elkaar. Voor mij was dit het soort film waarvan ik in eerste instantie dacht dat de humor er iets te dik bovenop zou liggen, waardoor het humoristische effect sterk verminderd zou worden. Uiteindelijk werd ik toch meegesleept door dit gortdroge tragikomische werkje waar deze smiley voor uitgevonden lijkt te zijn.

De vijftig "sketches" of "scenes" hoe je ze dan ook zou willen noemen, blijven verfrissend door hun korte duur en sterke fotografie. Alle scenes lijken constant beneveld door een flinke wolk en een donkere levensloze (ironisch, omdat het over mensen gaat) gloed. Al zijn de kleuren per se mooi, toch klopt de compositie van elke scene perfect en wordt er soms nog gebruik gemaakt van subtiel camerawerk wat erg verzorgd oogt. Hierdoor voelen de locaties vaak erg klinisch aan en dat maakt het absurdistische (en vaak lompe) voorkomen van 'de mens in zijn natuurlijke omgeving' alleen nog maar grappiger.

Daarbij moet wel vermeld worden dat deze gortdroge humor je moet liggen. Het is namelijk geen bijtende humor als in het Belgische Man Bites Dog. Verwacht wel een soort van nihilistische, grauwe gloed over alle sketches die het geheel ook wat tragisch doen laten aanvoelen.

Zo is ook niet alles grappig bedoeld, sommige scenes willen eerder een soort van melancholisch gevoel achterlaten dat begeleid wordt door de knullige blazermuziek. Verder zijn sommige scenes ook echt beduidend minder gelukt en eerder flauw te noemen. Toch overheersen uiteindelijk (gelukkig) de heerlijke gortdroge portretten.

Een dikke 4* (met kans op een halfje erbij)

Hele vage film zeg. Bijzonder daar niet van, maar tis gewoon een opsomming van vage scenes met figuren, die naar mij inzien, allen op zoek zijn naar het geluk wat ze in hun dromen vinden. De humor is niet echt mijn ding, al zat ik bij sommige scenes wel met een grijns op men gezicht. Af en toe erg veel moeite om mijn aandacht derbij te houden. Camerewerk is erg kaal en 't beeld beweegt nauwelijks. De film begint erg traag en het is zeker wennen, maar richting het einde boeit het me toch wel. Vooral de scenes met het meisje die droomt van de gitarist vond ik erg bijzonder. Ik dacht eigenlijk lang aan een diepe onvoldoende, maar toch trekken sommige scenes mijn aandacht.

2,5*

Hilarisch, droog, boeiend, intrigerend. Leuke scènes vond ik o.a. met Anna en haar "rockster", de arabische/islamitische kapper, de dikke "vrouwelijke viking" die bovenop ligt , en de laatste scène van Anna en haar rockster, waarbij je al in het begin wat vage bewegingen ziet door het raam achter die tafel, en je je later gaat realiseren dat ze in een trein moeten zitten; geweldig mooi gemaakt!

En natuurlijk de afsluitende scène met de vliegtuigen boven ik vermoed Stockholm???

Wat betekent die laatste scene eigelijk, volgens jouw? Ik kon er echt niets van maken.