Du Levande (2007)

Heerlijk, deze film. Exact het soort humor waar ik van hou, perfect in beeld gebracht (grauw, weinig camerabewegingen, geen close ups) en met schitterende muziek.

'You, the Living' koestert een bijzonder aantrekkelijk gegeven en maakt dat aanvankelijk zondermeer waar, maar wanneer de minimalistische tragiek en tristesse de bovenhand nemen op het burleske, lijkt Andersson onvoldoende lijn in het geheel te vinden. Begrijp me niet verkeerd, 'You, the Living' is allerminst een halfbakken onderneming, maar als kijker kon ik onvoldoende emotie distilleren uit het gegeven voorhand. Afgezien daarvan is 'You, the Living' een bijwijlen ongezien absurdistische en droogkomische verzameling van sober vormgegeven tableaux vivants. Binnen die tableaux vivants gaat Andersson vervolgens op zoek naar de kern van het menselijk bestaan, uiteindelijk verrassend concluderend in een pessimistisch wereldbeeld.

3* ...en daarbij hopend dat Anderssons debuut me beter zal bevallen...

Aardige film die eigenlijk meer een soort verzameling losstaande sketches is, waarvan sommige uiteindelijk dan wel weer bij elkaar komen en andere ook helemaal niet. Persoonlijk vind ik lang niet alle sketches even geslaagd. Sommige waren bijzonder geestig maar er zijn er minstens net zoveel die me helemaal niets deden. Ook zag ik er niet altijd een duidelijke rode draad in, en vraag me dan ook af wat nu echt de kern van deze You The Living zou moeten wezen.

Ook zoiets als zoeken naar "de kern van het menselijk bestaan" vind ik over het algemeen net een iets te hoog gegrepen iets voor een film. Kan nou niet zeggen dat deze film een openbaring teweeg wist te brengen bij mij.

Verder is het een mooie maar sobere stilistische film (echt zo'n Scandinavische kleurloze troosteloosheid) met een leuke centrale rol voor de muziek.

3*

Trouwens erg "typisch" publiek in de zaal bij deze film gisteren...

Tweede film die ik van Roy Andersson zie (de eerste was Songs from the Second Floor), en wederom heb ik genoten.
De humor in zijn films doet me denken aan die van Aki Kaurismäki, alleen verspreidt hij het over één verhaal terwijl Andersson het over tig korte segmenten versplintert.

Vooral de droom van de automobilist, die een tafelkleed denkt weg te kunnen trekken is erg goed gevonden, net zoals de psychiater die eerst in zijn kantoor tegen de kijker aanpraat, en terwijl hij seks heeft met een behoorlijk dikke vrouw gewoon verder gaat.

Ben nu erg benieuwd naar de andere films van deze regisseur!

3,5*

Wat een immense tegenvaller. Zwarte humor ik dacht toch dat ik er best aardig mee overweg kon maar vandaag bleek dat anders. Heb me werkelijk kapot geergerd aan al de geklaag en gezeur. Heb ook eigenlijk maar twee mooie/leuke scenes gezien en dat waren de beide dromen. Verder is er visueel ook werkelijk niets te beleven. Het is allemaal zo minimalistisch dat opmerkingen als dat de scenes stuk voor stuk aandoen als een schilderij nu niet echt een compliment zijn. Nee You the Living was absoluut niet voor mij weggelegd en de 95 minuutjes leken wel uren te duren. Nee meer dan een 1 voor de twee mooie scenes zit er helaas echt niet in en dan ben ik nog mild ook.

Ik vond dit toch wel (bij vlagen) enorm grappig. De film kent helaas een paar punten dat het wat te absurd wordt die dikke vrouw die op die kerel rijdt, dat gedoe met die twee aso-liefjes

Maar geregeld zitten er ook hele scherpe observaties in die toch wel op de lachspieren werken. De regisseur wil duidelijk iets laten zien als 'kijk toch een wat een malloten we met z'n allen zijn' en gooit daar een lading overdrijving in.

Absurdistisch en droogkomisch, dat zeker, maar evenzo ontroerend. Du levande is misschien in stijl gelijk aan Sanger fran andra vaningen, maar komt voor mijn gevoel nog net iets dichterbij. Er zijn eigenlijk teveel gedenkwaardige scenes om op te noemen, en hoewel een dergelijk concept een zweem van overkill kan meedragen is het hier naar mijn smaak precies goed. En wie hier visueel niets aan vindt moet nog maar eens deze clichéterm herzien, want bij Andersson is juist door zijn minimalisme meer te zien dan waar ook. Feel-good met Goethe.

Du Levande heeft veel weg van de vorige film van Andersson. Thematiek, opzet en manier van filmen zijn nagenoeg hetzelfde. Wat dat betreft niet bepaald vernieuwend meer, maar waarom zou je zo'n goed recept niet nog eens gebruiken? Geen reden dus om deze film lager te becijferen.

Toch kan ik hier niet hetzelfde cijfer als Songs from the Second Floor aan vastplakken. Het grimmige, mistroostige sfeertje van laatstgenoemde mis ik hier. Ondanks de trieste personages is Du Levande een veel luchtiger film geworden, voornamelijk door het felle kleurgebruik en de vrolijke fanfaremuziek. De humor is minder zwart geworden en moet hierdoor inboeten aan kracht. Ander minpuntje is het gebrek aan coherentie tussen de verschillende scènes. Sommige verhalen lopen nog als een rode draad door de hele film, maar er zijn hier veel meer losstaande, korte 'sketches' tussen gepropt. Op zichzelf staand zijn ze vaak vermakelijk, maar aan het geheel voegen ze, naast de sfeer, weinig toe.

Du Levande is zeker geen slechte film, maar anders dan de film waarmee Andersson is doorgebroken. Ik geef de voorkeur aan het deprimerende van zijn vorige film, maar ik kan me voorstellen dat er genoeg mensen zijn die de voorkeur geven aan deze.

In eerste instantie wist You, the living zijn voorganger (wat mij betreft) niet te overtreffen; Andersson zijn opzet was mij bekend en ik verwachtte een even hilarisch spektakel. Nu kijk ik er toch anders tegenaan. Waar Songs from the second floor vooral uitspringt in absurdisme, schittert You, the living in al zijn weemoed en tragiek.

Briljant, zo gortdroog dat dit was. Geweldig hoe deze saaie muurbloempjes geregistreerd worden door de afstandelijke camera, het gebrek aan kleur en de algehele kilte. Ontzettend grappig, maar eigenlijk ook gewoon erg pijnlijk en confronterend. De film stevent af op een hoge score, totdat het laatste kwartier aanbreekt. De sfeer draait ineens om en weg is de flow. De treinscène was toch wel het ultieme dieptepunt. Vreselijke scène en erg jammer dat het cynische plaats heeft moeten maken voor misplaatste joligheid.

3,5*

Inderdaad een bij vlagen erg grappige film. De openingsscène waar een man ligt te slapen, terwijl een trein voorbij raast en na een minuut wakker schrikt en dan zegt 'ik had een nachtmerrie', is onbetaalbaar. Tevens ook de truc met het tafellaken, waar na de mislukking de man nog even de scherven bij elkaar probeert te rapen.

Het is helaas ook een film van momenten. Vrijwel elk moment van de film is interessant, maar op een gegeven moment is de nieuwigheid er wel vanaf en als dan de personages nog in de camera gaan praten over hoe zwaar ze het allemaal niet meer hebben, wordt het allemaal een beetje te veel. Er zitten ook genoeg kalende mannen met grijze pakken in de film om dat gevoel over te brengen.

Gek genoeg vond ik Songs from the Second Floor indrukwekkender destijds, ondanks dat ik die met maar 2 sterren beloonde, wat weer te maken had met het tijdstip en een ander (of beter: geen) verwachtingspatroon. Op de een of andere manier vormde dat een beter geheel en vond ik het cynischer en bijtender.

Dus Du Levande is best leuk, maar verder niet zo indrukwekkend.

Nee dat absurdistische bevalt me niet in deze film. Ik heb het idee dat ik 90 minuten naar een aantal sketches heb gekeken die vrij weinig met elkaar van doen hadden. De kleurloze wereld van sommige mensen kwam wel goed naar voren, en het zijn inderdaad de details die het 'm doen. Alhoewel ik om sommige scenes wel heb moeten lachen, zoals de truc met het tafellaken, werd het op een gegeven moment wel een beetje langdradig en werd het meer de resterende tijd uitzitten.

Absurdisme ten top

Vrij bizarre film ja, en ook tamelijk hilarisch vaak. Werkelijk briljant als je sommige scenes wist te bedenken, al zaten er ook gewoon veel herkenbare dingen in.

De humor kan ik erg waarderen, hoewel het nog wel wat stabieler had gemogen van mij. Erg briljante stukjes werden afgewisseld met wat mindere fragmenten. Het deed me allemaal een beetje denken aan Gummbah. Niet zozeer de humor zelf, maar wel de kijk op de mensheid. Alles is lelijk, de kamers, de meubels, het weer, de muren, maar vooral ook de mensen

De film leeft ook op bepaalde details, ik hou erg veel van details in humor, die vaak nog wel het leukste zijn dan wat je in eerste instantie ziet. Maken het ook leuker zo'n film vaker te zien. Ook dat gejammer vond ik geweldig, hoogtepunt was die zwaar pijnlijke vrijscene Andere grootse scenes waren die lift die net te snel dichtging (geweldige timing), die kerel met z'n bosje bloemen, die tafellakens en het servies (je weet dat ie komt, en toch is de opbouw zo briljant ), en die vent met die enorme trommel (die triestheid in zijn oefening, heerlijk ).

Die algehele lulligheid en troosteloosheid van de cynische toon is misschien wel het mooiste van allemaal, en voor mij de reden dat ik wel kan vergeven en begrijpen dat het niet aan een stuk door dolkomisch is. Anderson brengt het allemaal ook zo geweldig in beeld, en vooral ook zo goed gekadeerd en getimed, dat de registratie van oerlelijke objecten en kleuren zelfs op visueel gebied erg aangenaam was.

Dikke 4*, ik merk dat ik de film met de minuut leuker ga vinden nu hij afgelopen is, dus wie weet.

Du Levande is soms erg grappig, maar hoe je dit als feel-good kan beschouwen is me een raadsel. Erg ontmaskerend beeld van mensen, hun gevoelens, hun verlangens. Bizar dat Andersson ook En Karlekshistoria heeft gemaakt, dat moet in een vorig leven zijn geweest. Verder vond ik Du Levande stilistisch wat minder dan Songs from the second floor. Daar staat tegenover dat Du Levande door de fijne muziek makkelijker wegkijkt. Alle muziekscenes waren sowieso erg sterk. Verder mogen de hakenkruizen op de tafels waar net nog Chinees servies stond niet onvermeld blijven. Typische Andersson-humor. Grappige film dus, maar echt vrolijk wordt ik er niet van...

Minimalistisch portret van de mensheid.

Het is lang geleden dat ik echt hard moest lachen tijdens een film, Du Levande kreeg het met enige regelmaat voor elkaar. Voor mij was dit het soort film waarvan ik in eerste instantie dacht dat de humor er iets te dik bovenop zou liggen, waardoor het humoristische effect sterk verminderd zou worden. Uiteindelijk werd ik toch meegesleept door dit gortdroge tragikomische werkje waar deze smiley voor uitgevonden lijkt te zijn.

De vijftig "sketches" of "scenes" hoe je ze dan ook zou willen noemen, blijven verfrissend door hun korte duur en sterke fotografie. Alle scenes lijken constant beneveld door een flinke wolk en een donkere levensloze (ironisch, omdat het over mensen gaat) gloed. Al zijn de kleuren per se mooi, toch klopt de compositie van elke scene perfect en wordt er soms nog gebruik gemaakt van subtiel camerawerk wat erg verzorgd oogt. Hierdoor voelen de locaties vaak erg klinisch aan en dat maakt het absurdistische (en vaak lompe) voorkomen van 'de mens in zijn natuurlijke omgeving' alleen nog maar grappiger.

Daarbij moet wel vermeld worden dat deze gortdroge humor je moet liggen. Het is namelijk geen bijtende humor als in het Belgische Man Bites Dog. Verwacht wel een soort van nihilistische, grauwe gloed over alle sketches die het geheel ook wat tragisch doen laten aanvoelen.

Zo is ook niet alles grappig bedoeld, sommige scenes willen eerder een soort van melancholisch gevoel achterlaten dat begeleid wordt door de knullige blazermuziek. Verder zijn sommige scenes ook echt beduidend minder gelukt en eerder flauw te noemen. Toch overheersen uiteindelijk (gelukkig) de heerlijke gortdroge portretten.

Een dikke 4* (met kans op een halfje erbij)

Het toppunt van droogheid, zo zie ik ze graag. De film bevat vijftig uiteenlopende 'sketches', die stuk voor stuk op een geweldige manier worden neergezet. Die sombere settings, de simpele gegevens in elke scène, die emotieloze gezichten van alle acteurs, de figuranten die enkel stilstaan op de achtergrond; het werkt allemaal ontzettend goed. De film is qua timing en art-direction dan ook van bijzonder hoog niveau. De camera doet niets anders dan observeren, maar de kadrering, het spel en de settings passen zo goed bij elkaar dan het alles ontzettend goed werkt. Vooral op de lachspieren. Leukste momenten waren wat mij betreft de man met de trommel en, vooral, de sequentie rondom het tafelkleed. Prachtig. Erg fascinerend hoe een film zo'n grauwe en deprimerende sfeer kan tonen, maar je tegelijkertijd zo ontzettend vrolijk kan laten voelen.

4 sterren.

Een uiterst vage film die ik al eens op het filmfestival had gezien. De scenes hangen van los zand aan elkaar. Ik kan er althans niet echt een verband in vinden. Het is ook voornamelijk allemaal erg triest en ellende wat je te zien krijgt. Maar er zit ook een hele absurde en droogkomische ondertoon in, dat het daarmee allemaal wel een erg vermakelijke film is om naar te kijken.

In het verlengde van Songs From The Second Floor, al is die film voor mijn gevoel bijna apocalyptisch en gaat deze meer over het almaar doormodderen van de mensheid. En daardoor net een tikje lichter. Wel weer prachtige vervreemdende humor in een verlopen wereld waaruit alle leven gezogen is., maar in Du Levande hopen mensen nog. Al is het op een huwelijk met de gitarist van je favoriete band. Heb weer erg genoten en gezien hoe One Of A Kind Roy Andersson eigenlijk is. Je hebt in scandinavie meer regisseurs die een droogkomische, absurdistische wereld creeëren, maar die doen dat toch echt stukken minder fraai dan Andersson.

Snel Songs... nog eens herzien, volgens mij was die nog mooier. En laat Andersson snel een nieuwe film van de grond krijgen.

4.0*

Film die een aaneenschakeling van in meer of mindere mate absurde scenes of sketches laat zien. Sommige scenes vond ik ronduit saai, terwijl anderen messcherp en hilarisch zijn. De rode draad is misschien de mens als (a)sociaal wezen waarbij met name gefocust wordt op het menselijk onvermogen en de worsteling om iets van het leven te maken. Geen idee of dit door de makers ook zo bedoelt is overigens, het is slechts mijn interpretatie. Ook de muziek speelt een belangrijke rol in dit geheel en daar kan ik mij wel in vinden. Muziek is misschien wel het beste wat de mens heeft voortgebracht.

Dit was een bijzondere film. De film had een groot "In de Gloria"-gehalte. De film bevatte heel wat humor, al was het een wat meer geslaagd dan het ander. Bv het stukje met de kapper was erg grappig. Af en toe ging de film ook meer de dramatische toer op.

'k had wel gedacht dat er meer verhaal in de film ging zitten, nu waren het meer losse scènes, zonder dat er echt een groot verhaal in zat.

De film werd ook opgefleurd door muziek die vooral uit fanfaremuziek bestond. Het was wel een leuke toevoeging.

Het einde was, net als de film nogal speciaal. 'k had toch wel liever een ander einde gehad.

Dit is zeker een bijzondere film, die zeker niet iedereen zal bekoren. 'k vond het wel eens leuk om te bekijken, maar hij is speciaal.

Inktzwarte humor, je moet ervan houden. Maar de mise en scene is zó briljant, de balans tussen humor en tragedie is zó goed gevonden en de melancholische sfeer is zó fantastisch neergezet dat de film met recht een klein meesterwerk genoemd mag worden.

Een serie bewegende Lucian Freuds. Maar dan heel erg grappig.

In het verlengde van Songs from the Second Floor, maar dan nog meer een verzameling van losse scènes dan die film al was. Waar Songs alles nog wist te koppelen aan het afwachten van een kennelijk naderende apocalyps is dit een heel reeks aan momenten van teleurstelling en miscommunicatie. Ik vond die eerdere film misschien iets sterker doordat het meer over één onderwerp handelt.

Niettemin is dit toch wel echt mijn gevoel voor humor en dat alleen al maakt Du Levande meer dan de moeite waard. De twee droomscènes (die van de man met het tafelkleed en het meisje dat verliefd is op de rocker) overtreffen zelfs met gemak alles wat in Songs from the Second Floor gebeurde. Al een tijdje niet meer zo gelachen om die eerste droom en die tweede droom heeft een visuele creativiteit die simpelweg adembenemend is. De rest is meer van hetzelfde, maar aangezien niemand ditzelfde ook doet is dat niet bepaald storend, maar welkom. Iedere minuut Andersson is er immers één. Gek eigenlijk ook dat hij zo uniek is en dat hij tegelijkertijd een logisch verlengstuk is van wat Tati eerder deed en Buster Keaton weer voor hem. Die drie vormen samen een aparte evolutie in visuele humor.

Er zijn wat dooie stukjes en de verrassing van de vorige Andersson ontbreekt wat, maar verder is dit genieten. Erg vaak hard gelachen.

4*

Morgen is er weer een dag

Ik was al langer van plan om naar het Film Festival van Oostende te gaan maar het was er de voorbije jaren nog niet van gekomen. Dit jaar had ik echter via Humo twee gratis tickets kunnen krijgen en was het even puzzelen welke film ik ging meepikken. De master van de 2013 editie is Johan Heldenberg, de acteur die met The Broken Circle Breakdown legendarische proporties heeft aangenomen, en één van de films uit zijn Master selectie was deze You, the Living. Een film die erg veel invloed heeft gehad op het werk van Heldenberg (hij 'leende' erg veel materiaal voor zijn theatervoorstelling Vorst) en mijn interesse was gewekt doordat hij ook nog een toelichting kwam geven.

You, the Living is onderdeel van een trilogie die gestart werd met Songs from the Second Floor in 2000 en zal afsluiten met A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence in 2014. Ik had nog nooit eerder iets van Andersson gezien maar ik kreeg niet de indruk dat dat effectief nodig was om hier aan te kunnen beginnen. Ik vraag me dan ook af of ik meer van de film had begrepen mocht ik Songs from the Second Floor gezien hebben want wat de Zweedse regisseur hier aflevert is vrij abstract te noemen. Ik had blijkbaar de plotomschrijving op de site van het filmfestival wat verkeerd begrepen want ik ging ervan uit dat het uitgangspunt van de film de psychiater is die zich na 27 jaar afvraagt waarom hij alleen maar egoïstische mensen heeft geholpen om gelukkig te worden. Ik vermoedde dat de losstaande scènes gingen bestaan uit verhalen van die psychiater maar ik zat er dus serieus naast. Hierdoor is het zeker in het begin nogal wennen, zeker omdat de psychiater pas ergens halverwege de film op de proppen komt, maar toch blijft You, the Living wel boeien. Niet elke scène is even goed geslaagd maar het zijn vooral de twee droomscènes die echt tot de verbeelding spreken. De goocheltruc met het tafelkleed is sowieso altijd wel leuk om te zien maar ik vond het stuk met het bewegende huis toch nog net iets interessanter.

Een vreemd figuur wel die Roy Andersson. Zijn debuut was een succes maar niet lang daarna kwam hij terecht in een depressie doordat hij niet aan een bepaalde stijl van regisseren wou vastzitten. Hij liet een aantal projecten vallen en maakte 5 jaar na zijn debuut de film Gilliap. Die flopte enorm hard waardoor hij een break van 25 (!) jaar nam. Hierdoor slaagt hij er ook maar niet in om zijn films te laten financieren want zo heeft hij over de 400 reclamefilmpjes geregisseerd om zijn eigen films mee te kunnen bekostigen via het door hem opgerichte Studio 24. Vreemd eigenlijk want je zou denken dat er wel één of ander artistiek filmbedrijf zou zijn die de films zouden financieren. Zeker omdat er duidelijk over elke scène is nagedacht en dat Andersson zijn stijl nogal artistiek aanvoelt. Het werkt in ieder geval wel maar het oogt wel erg somber en grauw en dat begint op den duur toch wel iet of wat tegen te steken.

You, the Living is een film die moeilijk te beoordelen is. Mocht je me vragen om de film nu eens na te vertellen, ik betwijfel of ik het zou kunnen. Het is in ieder geval een film die je als filmfan ooit eens gezien moet hebben, al is het maar voor de visuele stijl. Ik vond van mezelf dat ik wel een fan van zwarte humor was maar er waren mensen in de zaal die bij elke scène lagen te schaterlachen. Zo hilarisch vond ik de film niet maar toch blijft hij op de een of andere manier wel nazinderen.

3*

Een stuk beter dan Songs from the Second Floor, met vooral geslaagde en erg droge humor.

Deze Du Levande bestaat uit een aantal losse sketches, die soms maar nauwelijks met elkaar samenhangen, al zie je wel telkens dezelfde acteurs terugkeren. Ik vond de setting wel erg geslaagd. Andersson maakt het grauw, somber en lelijk en probeert daar de humor aan op te hangen. Hoewel het soms iets te absurd was en er ook scenes bij waren, die niet werken, was het merendeel gelukkig wel geslaagd. Hoogtepunt waren de man met de trommel en de man die dacht het tafelkleed met het hele servies erop te kunnen wegtrekken. Vooral bij dat laatste moment moest ik toch wel even heel hard lachen.

Ik vind het altijd gewaagd als men een film probeert te maken uit losse sketches, maar hier werkt het behoorlijk goed. Andersson heeft een unieke stijl en leuke zwarte humor, al draaft hij soms wat teveel door, wat vooral bij Songs from the Second Floor naar voren komt, maar spreekt me verder wel aan. Het is alleen niet echt een productieve regisseur, al zit er volgend jaar zowaar weer een film aan te komen.

3,5*

En weer terug in de bleke wereld van regisseur Roy Andersson die hier doorgaat waar z'n meesterwerk "Songs from the Second Floor" ophield.

Iets meer figuren, ietsje minder zwartgallig, zij het met genoeg zwarte onderkoelde humor.

Iets minder verrassend dan de vorige keer, maar wederom fantastisch in elkaar gezet qua decors, qua camerawerk, qua muziek...beetje als een Jacques Tati uit Scandinavië.

Op zich kan ik droge humor goed waarderen, maar dit was wel te droog. Kon maar eigenlijk weinig om lachen om al die absurditeiten, die sketchachtig in deze Zweedse film achter elkaar gezet zijn. Een lijn is maar moeilijk te ontdekken ook. Dat de film geen onvoldoende scoort, heeft te maken dat ik totaal geen idee had wat er volgde van de ene op de andere scene. Dat vond ik dan alsnog wel leuk.

Best goed gemaakt. Je moet alleen wel van zoiets houden of in de juiste stemming ervoor zijn.

Niet mijn kopje thee.

Wel gelachen als hij zegt dat hij in zijn droom besloot de tafelkleedtruuk te gaan doen.

Fijn tweede deel uit de onofficiële trilogie. Uit het eerste shot kun je eigenlijk al herleiden dat het om een Andersson gaat, en vanaf daar is het slechts genieten geblazen. Aantal knalrake, hilarische scenes wederom, waarvan de eerste droomscene als exponent. Maar ondanks dat ook dit weer een heerlijk droog rariteitenkabinet was, vond ik Songs from the Second Floor nét iets beter. Die film was nog een pak neerslachtiger, nog cynischer, en nog scherper. Deze film neigde vaak naar een soort joliger sfeertje, wat mede dankzij de clowneske muziek kwam. Verder absoluut genoten. Ruime 3,5* voor nu.

Ik kwam niet heel lekker uit deze film. Ik hou enorm van absurdisme en met name in het begin heb ik me prima kunnen vermaken. Daarna worden de scenes veel meer versnipperd en lijken het korte sketches, die niet zo pakken. Daarna komen er weer wat lijntjes terug, maar een geheel is deze film zeker niet te noemen. Een aantal heerlijke droge, absurde en tragikomische scenes, maar alles bij elkaar teveel los zand om te behagen. Ben toch wel benieuwd naar Sånger från Andra Våningen.