Sicko (2007)

Ik moet toegeven dat de dingen die Titan opnoemt over Moore zegt waar zijn. Moore heeft een "missie" en laat zich door niets of niemand stoppen. Het is zijn manier of... zijn manier. Iets anders is er niet. Ik vind de documentaire goed, maar ik kan ook zien dat het erg eenzijdig is. Hij laat alleen maar de negatieve dingen in Amerika zien en de positieve in andere landen. So what? Maakt dit nu alles minder erg? Wat Moore doet is iets aan de kaak stellen en niet objectief verslag doen.

Als ik onze situatie erbij betrek, kan ik zonder twijfel zeggen dat de Nederlandse gezondheidszorg steeds meer de amerikaanse kant opgaat. Zorgverzekeraars trekken steeds meer de macht naar zichzelf toe ten koste van de patiënten. Moet ik hier soms blij zijn? Ik dacht het toch echt niet. En toch pikken we het allemaal. Als een persoon iets zegt dan verklaren we die persoon voor gek, maar als de regering het zegt dan zal het wel goed en waar zijn. Nederland heeft een prachtige struisvogelmentaliteit ontwikkelt.

Om mensen over te halen jouw standpunt te steunen, geef je alleen feiten die jou helpen en niet andersom. Dit doet bijvoorbeeld ook de wapenindustrie (wapens doden mensen niet maar de mensen zelf) alsmede de tabaksindustrie etc etc etc... Toch logische redenatie Prudh of niet soms!?

Waarom is het discutabel? Hij verkondigt alleen zijn standpunt en doet dat perfect. Wie zegt dat een goede documentairemaker objectief moet zijn? Ikke niet.

Ik kan zogenaamde "objectiviteit" of struisvogelmentaliteit niet uitstaan. Zoals documentaires waarin de makers bepaalde dieren volgen, zoals bijv apen, en dan niet ingrijpen als bijv een klein aapje wekenlang, beetje bij beetje eenzaam sterft, omdat zijn moeder verdronken is. Onder het motto je moet de natuur zijn gang gaan... Zijn wij dan ook niet natuur? Wij hebben ons al begeven op zijn terrein en grijpen in op allerlei manieren (bijv helaas door dierentuinen). Wat ik, op deze omslachtige manier, bedoel te zeggen is dat welzijn bovenaan moet staan en niet slappe excusen als "geld", "de natuur zijn gang laten gaan", "je kan er toch niets aan doen", blablabla. Mensen schreeuwen veel maar er is weinig wol. En Moore doet dat nu wel op een uitstekende wijze.

Dit maakt hem voor mij een prima (propaganda)documentairemaker.

Nee, dat er juist weinig sterren worden gegeven vanwege de mening van Moore en niet voor de documentaire.

Verder hoef ik niet op Prudh te reageren, dat heeft Vandernagel al uitstekend voor mij gedaan

Hoe Moore zijn standpunten naar voren brengt snap ik zelf ook wel, maar om zijn gebrek aan nuance vervolgens te verdedigen door te zeggen 'ja maar hullie doen het ook' vind ik gewoon zwak. (Ook als die boodschap een positieve invloed heeft op een scheve stand van zaken, zij het de wapenindustrie, het zorgstelsel of wat dan ook).

Dat een documentaire objectief moet zijn is een fabel dat niemand meer gelooft. De kritiek op Moore zit hem er meer in dat hij vooral het genre misbruikt om zichzelf in de picture te plaatsen en eerder 'docutainment' maakt dan 'documentaire'. Je moet het met me eens zijn dat zijn films vooral egodocumenten zijn, verpakt in een sociale boodschap. Moore geeft zelf al aan dat hij boven alles wil vermaken. Zijn nuanceloze documentairevorm lijkt steeds verder af te wijken van wat de serieuzere documentairemakers voor ogen hebben. Nu ben ik de laatste om te zeggen dat Moore geen documentairemaker is hoor, het genre heeft immers erg vage grenzen die onmogelijk vast te pinnen zijn. Moore verkeert echter in het grijze gebied.

Het heeft in mijn ogen niets te maken met gebrek aan nuance. Waar het gewoon om draait is dat mensen tegenwoordig nauwelijks meer geshockeerd zijn over dingen. Dit verplicht mensen dus om de ergste dingen te laten zien. Dit wordt door iedereen gedaan, net zoals bijvoorbeeld iedere journaal.

Cru gezegd: Leed verkoopt! En hoe erger de leed, hoe beter het verkoopt. Helaas maar waar.

Raar, ikzelf heb helemaal niet het gevoel dat Moore zichzelf in de picture wil brengen. Wel is waar dat het meer "docutainment" is dan "documentaire" maar tegenwoordig zijn mensen zijn niet geïnteresseerd in een ouderwetse monotone Jacques Cousteau film maar moet er ook wat "vermaak" of "sensatie" inzitten. Kijk maar naar Steve Irwin (RIP). De conservatievere mensen vonden het maar niets wat hij deed, maar feit is wel dat hij op deze manier bekender is geworden en meer goeds heeft kunnen doen dan wanneer hij het op de ouderwetse manier had gedaan. Ik zie hier niets verkeerds in. Het is ook een kwestie van de pro's en con's tegen elkaar afwegen. Als hij de film op een serieuzere manier had aangepakt, dan had hij veel minder publiek bereikt dan nu het geval is. En nu heeft hij het resultaat dat de docu zowat bij iedereen bekend is, "voor- en tegenstanders".

En dat geldt voor zowat elke documentaire, zoals bijvoorbeeld Bowling for Columbine. Het gaat erom in de picture te komen bij de mensen en daar te blijven. Anders vergeten mensen de boodschap.

Waarom moet iedereen nou een mening over andermans mening hebben en kan elkaars mening nou gewoon niet worden gerespecteerd?

De bedoeling hier is een reactie op de film/doc te geven en niet reageren op wat iemand anders ervan vind. Het is geen forum.

Het lijkt wel of deze film nauwlettend in de gaten wordt gehouden door sommige mensen om daarna vol op de nieuwe meningen te vliegen van andere personen. Ik heb al die berichten hier niet eens gelezen want ik zie dat er teveel wordt afgeweken van de uiteindelijke bedoeling van deze site en het interesseert me gewoon niet wat andere mensen vinden van het onderwerp.

Het is wel een forum hier

Haha, natuurlijk is het ook wel een forum. Ik vraag me af of je er wel enig idee van hebt wat de uiteindelijke bedoeling van deze site is.

Schandalig dat zorgstelsel in de vs, beschamend, als dat hier in NL maar niet dezelfde kant op gaat. Zeer goede docu.

Zeer sterke docu met een aantal schokkende voorbeelden. Bij Moore is het wel vaker zo dat hij de keerzijdes van de medailles weglaat. En krijg je inderdaad het idee dat het het paradijs qua zorgverzekering in Frankrijk en Engeland te vinden is. Ook hier is het systeem niet foutloos, maar denk dat het zorgstelsel in de meeste Europese landen wel stukken beter is dan in de VS en denk dat die boodschap wel is overgekomen. 4*

Een documentaire die het kijken waard is, maar toch ook vrij ongeloofwaardig. Moore krijgt telkens de antwoorden die hij nodig heeft en in Cuba hoeft hij al helemaal niets te vragen. Er is bijzonder veel in scene gezet. Erg jammer.

2.5

in scene gezet?

hoe weet je dat?

dat is iig niet echt des michael moore en maakt een docu wat mij betrefd ongeloofwaardig

Wat vinden jullie trouwens van Moores actie aan het eind van de film? (12K) Wil hij zeggen "Ik ben nog wel een échte Amerikaan die geeft om zijn medemens" of is het gewoon een techniek om het publiek naar zijn zijde te trekken?

Na de megahits Bowling for Columbine en Fahrenheit 9/11 gaat Moore terug naar de kern van zijn eerste film Roger & Me; gewone mensen die buiten hun schuld in de problemen komen. Als er 1 ding blijkt, dan is het wel dat Moore in de afgelopen jaren ontzettend is gegroeid.

Waar Roger & Me cynisch was, de schuld op verkeerde plekken neerlegde en ronduit domme en kortzichtige standpunten voortbracht, heeft Sicko ons veel meer te vertellen, en vaak op een indrukwekkende manier. De horrorverhalen die voorbij komen laten niemand onberoerd, en Moore's queeste voor een nationaal zorgsysteem, tegen de liberale Amerikaanse volksaard in, is toe te juichen of (voor de tegenstanders) toch in ieder geval om over te contempleren; Moore heeft een duidelijke agenda en heeft ditmaal geen flauwe illustraties, dubieuze editing of leugenachtige statistiekjes nodig.

Natuurlijk gaat hij soms weer over de schreef en uit de bocht; de verhalen vanuit Europa en Canada zijn wel *erg* eenzijdig en het slotstuk in Cuba moeten we maar met een korreltje zout nemen (zag ik Cuba nu onder de VS staan in de beruchte lijst aan het begin van de film?), maar opzet, doel en argumentatie van de film zijn in orde en zal veel mensen (en niet alleen in de VS) een levensgrote spiegel voorhouden.

Ik blijf het een naar mannetje vinden (en dat zal ook wel nooit meer veranderen), maar Moore heeft er toch weer een boeiende documentaire van weten te maken.

3,5*.

Michael Moore heeft wel ballen.. Echt te ziek hoe het daar gaat..

Michael moore zet iets neer!

Ik ben ervan overtuigd, dat er enige kern van waarheid inzit.

Toch lijkt alles wel heel gemakkelijk opgezet.(Cuba)

Het Amerikaanse zorgstelsel, zal ongetwijfeld slechter zijn dan die van de Europeanse landen. Ik bedoel zoiets bedenkt hij echt niet, en hij laat ook voorbeelden zien.

Het is een interessante documentaire, die je na de tijd toch wel even aan het denken zet, hoe goed wij het hier wel eigenlijk niet hebben. We betalen wel iets meer, maar we hebben ook een bepaalde "zekerheid".

Zoals gezegd, Michael Moore zet iets neer! Maar is soms iets ongeloofwaardig.

“Sicko” is een verbijsterende ,onthutsende, verbazingwekkende en vooral confronterende documentaire met als uitgangspunt het amerikaans zorgstelsel. De schandalige bijna criminele praktijken van de zorg verzekeraars die letterlijk over lijken gaan om patiënten niet de noodzakelijke zorg te verlenen die zij nodig hebben.

Michael Moore weet de kijker koude rillingen te bezorgen als hij je confronteert met kankerpatiënten, nabestaanden en reddingswerkers van 9/11

Laatstgenoemden worden op schokkende wijze aan hun lot overgelaten ondanks dat zij hun leven hebben gewaagd voor mede amerikanen op die gitzwarte dag in september.

Voor torenhoge bedragen moeten zij de meest simpele medicijnen kopen bij peperdure apotheken.

Nog schrijnender is het als Moore deze mensen meeneemt naar Cuba.

Het land wat nog steeds wordt gezien al het duistere communistische kwaad.

Als blijkt dat de slachtoffers daar voor vrijwel niets worden geholpen ontplof je van woede als kijker.

Moore verheerlijkt het welzijn in europa misschien iets teveel maar weet wederom een gevoelige plek bloot te leggen in het land van de zogenaamde onbegrensde mogelijkheden.

4*

en zo zal het volgende werkje van moore ook wel weer gaan over misstanden in amerika, er zijn er immers genoeg

goed dat het aan de kaak wordt gesteld, maar in feite doet moore niet meer dan het in beeld brengen, en dat doetie smeuig en treffend, daar heeft hij een neusje voor

je ziet moore in zijn eigen films als een soort robin hood, maar je kunt je afvragen wat nu het werkelijke doel is van zijn docu's, omdat het in beeld brengen van , niet genoeg is

het veranderd niets aan het probleem, maar misschien is dat ook niet zijn doel

Een echte Michael Moore weer. En dat wil zeggen een documentaire over een interessant maatschappelijk onderwerp die best lekker wegkijkt (deze wel wat minder dan eerdere docu's van hem vind ik), maar wel nogal manipulatief is. Van nuance lijkt Moore nooit te hebben gehoord, wat het lastig maakt hem echt serieus te nemen.

Die voice-over alleen al stoort me wat. De ene keer is deze overdreven ironisch, dan weer geforceerd droevig of verbaasd. En doordat Michael Moore de voice-over zelf doet wordt al teveel de schijn opgewekt dat hij heel de film zijn eigen opvattingen wil doordrammen. Dat gevoel krijg ik er tenminste een beetje bij.

Verder lijkt de documentaire te leunen op schokkende maar wel de meest extreme voorbeelden, en uitvergrote of uit hun verband gerukte statistieken, enzovoort. Correct me if I'm wrong. Ik beweer niet dat het zo is, alleen dat ik die indruk krijg. Sommige "spontane camerabeelden" lijken wel in scene gezet, met soms van die irritante gretige close-ups als een van de geïnterviewden emotioneel wordt.

Wel vrij indrukwekkend vond ik dat stukje met die klokkenluidster en daarna het gedeelte waarin je Nixon met Kaiser de hervormingen van de Amerikaanse gezondheidszorg hoort en ziet beramen, aankondigen en doorvoeren begin jaren 70.

Moore spreekt zichzelf op een gegeven moment nog behoorlijk tegen in de film volgens mij. Op het einde krijgen Amerikanen gratis uitstekende medische behandeling in Cuba, maar eerder op de film laat Moore zien hoe de Amerikaanse gezondheidszorg is afgegleden naar slechts plek 37 op de wereld, net boven Slovenië. Maar dat voorbeeldige Cuba zie je op diezelfde lijst duidelijk op plek 39 staan.

Dat stukje in het ziekenhuis in Havana gaat ook nogal ver. De dokters zijn vriendelijk, iets te misschien, maar ok, dat is niet zo heel opmerkelijk. Maar op een gegeven moment krijgt een man een of andere scan en staan er maar liefst vijf dokters naar te kijken. Ik ben geen medisch specialist maar zijn daarbij echt zoveel mensen nodig? Ik betwijfel het. Het lijkt me typerend voor de film, hoe Michael Moore wat overdrijft in het versterken van de goede dingen en verslechten van de slechte dingen. Maar neemt niet weg dat de documentaire lekker wegkijkt, over een interessant onderwerp gaat en af en toe schokkend is en me ook wel boos maakte om hoe er wordt gehandeld. En in elk geval dat laatste is precies wat Moore wil waarschijnlijk.

Maar als je jezelf als een soort provocateur opstelt wordt het moeilijk een echt serieuze discussie over het onderwerp op gang te brengen.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik me hier absoluut in kan vinden. De man is scherper, heeft een duidelijker verhaal en de film 'loopt' beter dan zijn voorgangers.

Hier ben ik het niet helemaal mee eens. Volgens mij is de dubieuze editing en het zeer selectief in beeld brengen nog steeds erg aanwezig, alleen wel wat geraffineerder. Maar nu je het zegt de foute statistiekjes en animaties zijn weg, da's al een hele verbetering...

Amen. Ik zal ook nooit aan hem wennen, want hij blijft me te eenzijdig belichten en teveel chargeren, maar goed... dat is Moore, daarover zeuren is beetje zoals zeuren dat honden blaffen of katten miauwen... en dit is nou eenmaal het geluid van een Michael Moore.

3,5*

Docu net gezien, goed maar toch ook zet ik vraagtekens bij bepaalde onderwerpen die hij naar voren brengt. Is het allemaal wel zo goed geregeld in die landen waar de zorg gratis is. Kan me niet voorstellen dat daar zich geen problemen voor doen. Maar ik weet wel zeker dat het niet zo fucking slecht is als in Amerika. En dan ga ik me natuurlijk ook afvragen, hoe dat nou hier in Nederland is. Ben natuurlijk ook niet blij met onze nieuwe eigen bijdrage van 150 euro. En de kosten van de verzekering elke maand. Maar we hebben gelukkig dan ook nog de zorgtoeslag die mensen krijgen, afhankelijk van inkomen. Daar word wel rekening mee gehouden. En we krijgen gelukkig de zorg die we nodig hebben. Helaas komt het in Nederland ook voor dat de zorgverzekeraars niet betalen voor een behandeling, daar hoef je het nieuws maar voor aan te zetten. En dat baard me wel zorgen. En de zorg in de verzorgingstehuizen, die niet optimaal gegeven wordt. Daar ga ik nu wel over nadenken als je deze docu ziet. Topfuctionarissen met een enorm inkomen, en daar bovenop een ongelooflijke bonus krijgen. Hier is precies hetzelfde ad gang, regering belooft daar wat aan te doen, maar komt niet echt veel van te recht. En maar pakken van de middenstanders, en de minder bedeelden. Weet ook wel dat het er nog lang niet zo aan toe gaat als in Amerika, maar toch knaagt er iets bij me. Ben absoluut blij dat ik de zorg kan krijgen die ik nodig heb, maar hoe zal het in de toekomst gaan. Daar ga je na het zien van deze docu toch over nadenken.

En bij deze, America sucks!!!!

Een leuke documentaire, maar naar mijn mening erg eenzijdig: 3.00

Ik zie erg graag documentaires, maar eentje met Michael Moore had ik nog nooit gezien. Hij stelt een serieus groot probleem aan de kaak in de Verenigde Staten, en is het bizar om te zien hoe het gezondheidssysteem daar in elkaar zit. Toch zitten er altijd een paar valkuilen in documentaires als deze, en daar valt Sicko ook min of meer in, maar zometeen meer daarover. Omdat dit soort prenten moeilijk als film te beoordelen zijn zal ik toch een poging wagen om een tot een goed onderbouwde beoordeling te komen, te beginnen met het verhaal.

Zoals gezegd is het schrijnend hoe het gezondheidssysteem in elkaar zit in de Verenigde Staten. Er van uitgaande dat de bronnen en feiten van Moore de waarheid spreken. En daar zit hem nu ook net de valkuil bij dit soort documentaires. Naar mijn mening benadert Moore het net allemaal even te eenzijdig. Zo had ik graag nog mensen aan het woord gezien die wel de medische zorg hebben gehad die zei op dat moment nodig hadden, maar daar word met geen woord over gerept, en dat vind ik toch wel een groot minpunt. Moore probeert zijn verhaal in een sarcastische verpakking te stoppen, en daar is hij aardig ingeslaagd. De actie op Guantanemo Bay en dat de mensen die hij meebrengt op Cuba wel behandeling krijgen zijn daar een tekenend voorbeeld van.

Over het acteren kan je eigenlijk weinig nuttigs vertellen. Enkel over Michael Moore zelf kan ik een oordeel vellen, alle anderen personen zijn gewoon zichzelf, en dus word het lastig hier een beoordeling voor te geven. Alhoewel Michael Moore himself er bij tijd en wijlen als een zoutzak bijstaat. Iets meer actie voor een "vrijheidsstrijder" zou toch geen kwaad kunnen dunkt mij. De fragmenten van Clinton, Bush, congresleden, gouvernerneurs, en vele anderen zijn goed tussen het verhaal door geplakt.

Het realisme bij dit soort documentaires zal altijd vraagtekens blijven oproepen, maar zoals ik in de tweede alinea al zei moeten we er maar van uitgaan dat zijn bronnen goed geinformeerd zijn, en de waarheid vertellen. Er van uitgaande dat dit werkelijk zo is, dan is het werkelijk waar schrijnend om te zien hoe het zorgstelsel in de Verenigde Staten in elkaar zit. Die brandweervrijwilliger die bij 9/11 betrokken was vatte het goed samen: Dit had ik niet verwacht van een land als de Verenigde Staten. En daar sluit ik me volledig bij aan. Voor Amerika, het land waar alles groot, groter, grootst; goed, beter, best, en van grote invloed is op de hele wereld, zou je dit soort zaken eigenlijk geen moment verwachten. Helemaal niet op het gebied van de gezondsheidszorg, waarbij men de meest vooraanstaande technieken voor handen heeft, en waar regelmatig siamese tweelingen worden gescheiden... Met die gedachten in het achterhoofd kan ik maar moeilijk verkroppen dat Michael Moore het geheel iets te eenzijdig belicht. Maar het probleem is er zeker, laat daar geen misverstand over bestaan.

Bij films heb ik het dan nog altijd over de special effects, maar daar kan ik deze film/documentaire natuurlijk niet op beoordelen. De film zit in een aardig chronologische volgorde in elkaar, en is de montage best aardig te noemen. Sicko stelt een levensgroot probleem aan de kaak waar de rest van de wereld amper weet van heeft. Het ergste was nog wel het feit dat die ene vent bij een verzekeraar werkte, en de aanvragen van burgers ging onderzoeken op fouten om hun aanvraag af te kunnen wijzen. Het is bijna niet te bevatten dat dit werkelijk gebeurd, maar het gebeurde, en gebeurd waarschijnlijk nog steeds. Het is goed dat dit soort documentaires deze problemen aan de kaak stellen, maar ik betwijfel of het er ooit anders uit zal gaan zien in de Verenigde Staten. Toch al met al een gemiddeld cijfer, als Moore zijn verhaal iets minder eenzijdig belicht zou hebben dan had ik er nog een half puntje bijgestopt: 3.00

!!!ÉÉN OSCARNOMINATIE!!!

Beste Documentaire

Sprak overlaatst met met een een Brit die in Arizona woont, wat Moore hier toont klopt dus echt wel zei die.

Griezelig... zit hier lekker goed in België.

op de een of andere manier geloof ik de docu's van moore nooit zo. ik bedoel het zal wel ernstig gesteld zijn met de gezondheidszorg in bepaalde landen, maar ik heb ook het idee dat moore enkel het deel van het verhaal vertelt wat goed is voor zijn documantaire. daardoor krijg je naar mijn idee halve verhalen of subjectieve verhalen.

nee, ik houd er niet zo van.

2

Best interessant, maar met name door die kleffe toestanden in Cuba lijkt het echt de kant van propaganda op te gaan.

Weer een bijzonder onderhoudende documentaire van Moore, grappig en schrijnend tegelijk. Te lang en te weinig focus soms, plus hier en daar wat dik aangezet sentiment, maar de quasi nonchalante aanpak van Moore werkt nog steeds. En zijn grote vriend George krijgt er natuurlijk weer flink van langs.

Ben ik het met eens, het is echt een schrijnende situatie!

Ik vind niet dat deze documentaire dik aangezet is hoor. Sommige toestanden zijn gewoon schrijnend. Als een moeder haar kindje verliest omdat een ziekenhuis haar niet wil verzorgen omdat één of andere verzekeringsmaatschappij niet akkoord gaat, dan vind ik dat NIET medelijden opwekken, maar wel andere mensen, die deze toestand niet kennen, de realiteit van het beloofde land, VS, te laten zien!

Ik was zeker geschokt door deze documentaire. Iedereen kent de VS als het land met de glitter en glamour, maar na de verscheidene documentaires van Moore te zien, open je je ogen en kijk je heel anders neer op de Amerikanen.

Michael Moore is weer op dreef, een nieuwe 'documentaire', een nieuw onderwerp. Dit keer kijkt hij wederom naar andere delen van de wereld voor antwoorden op zijn vragen/irritaties. Vermakelijk om te volgen, maar natuurlijk wel weer propagandistisch (zijn Frankrijk en Engeland echt zo ultiem?). Kon deze film wat beter slikken dan zijn vorige, het onderwerp kwam wat nieuwer om de hoek kijken, en ik had ook het idee dat Moore hier wat opgewekter was - en misschien met wat meer 'oplossing' op de proppen kwam.

Echt gecharmeerd door Moore's filmstijl zal ik wel niet snel worden, daarvoor vind ik het wat te rechtlijnig, maar kon er wel telkens goed naar kijken en zie ook wel in dat hij zeker bepaalde waarheden verkondigt.

Overtuigende documentaire.

Belangrijk om misstanden als deze aan de kaak te stellen en de Amerikanen een spiegel voor te houden.

Eindigt sentimenteel maar ik ging er in mee. Van mij mag het.