Sicko (2007)

Schitterende Moore-umentary alweer. Ik denk niet dat ik ooit al eens zo'n vlijmscherp bijtend politiek pamflet gezien heb als deze film - walgelijk om te zien hoe erg de situatie in Amerika soms is, en even walgelijk om te beseffen hoe je door de maker van de film gestuurd wordt om dat te vinden! Ik heb een mateloze bewondering voor de perfecte opbouw van deze film, de schaamteloze zwart-witvergelijkingen en het schitterende spel met beeld en geluid. De boodschap is duidelijk en zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn, maar wordt er zo door en door ingehamerd dat je je afvraagt of er één Amerikaan zou zijn die dit gezien heeft en vervolgens niet begonnen is zijn eigen polici uit te moorden of zo De beste stukken vond ik die waar Moore de haast panische angst die in de VS heerst voor socialistische maatregelen, genadeloos onderuithaalt en compleet ridiculiseert - hilarische beelden uit sovjet-propaganda en de ultieme afgang als blijkt dat de toestand in het duivelse Cuba stukken beter is dan in eigen land Zeker niet alle argumenten houden steek en veel verhalen komen erg karikaturaal over, maar Moore wedt op zoveel paarden tegelijk dat hij toch overtuigt. Het zou zijn geloofwaardigheid bij zijn tegenstanders ten goede komen mocht hij wat kritischer zijn over zijn eigen bronmateriaal, maar het maakt zijn films wel leuker (want 'stouter'...).

Ik heb zo langzamerhand een zwak gekregen voor Moore en voor de manier waarop hij een documentaire maakt. Sicko is wederom een niet al te objectieve of representatieve documentaire, maar wel weer heerlijk vlijmscherp en vooral ook erg schrijnend.

3.5*

Weer een uitermate goede, schokkende docu van Micheal Moore, misschien wel enigszins generaliserend en uitzonderingsgevallen, maar het geeft wel weer heo het amerikaanse zorgstelstel in elkaar zit. 4*

Hier kan ik me enigszins in vinden. Slechte voorbeelden uit het buitenland -behalve Slovenië - krijgen we niet te zien. En inderdaad, objectief zijn de films van Michael Moore nooit, zeker niet met de ondertoon waarmee hij zijn beelden brengt. Freud geeft al aan dat je mening erg door Moore wordt gestuurd, maar dat gaat wellicht zo gemakkelijk omdat hij een Amerikaan ís.

Objectief of niet, uit de film blijkt wel dat er inderdaad een strijd bestaat in het Amerikaanse zorgstelsel om de patiënt te weren en zo geld te besparen. Keer op keer komt de film met feiten -wellicht aangedikt door Moore, maar toch- die mijn mond steeds verder deden openvallen. De verhalen van de patiënten zijn hartverscheurend en het is ongelooflijk dat Amerika op #37 staat van de World Health Organization, een ranglijst van zorgstelsels. Natuurlijk zijn de Amerikanen eigenlijk net als The Party in George Orwell's Nineteen Eighty-Four en proberen ze het volk, 'the Proles', arm en dom te houden. Maar dan nog!

Daarnaast hou ik erg van Moore's stijl, volop metaforen met oude filmbeelden en andere visuele grapjes. Wellicht rommelt de man wat met de feiten, maar toch kan ik zijn werk alleen maar waarderen.

Het is toch wel triestig gesteld met het ganse verzekeringssysteem in Amerika.

Persoonlijk ben ik geen fan van Moore maar hier kunt ge gewoon niet naast de realiteit kijken.

Als ge ziet dat het in al die andere landen (Canada, Engeland, Frankrijk, Cuba) wel kan, dan moet dit zeker realiseerbaar zijn in een machtig rijk land als de Verenigde Staten.

Maar het zijn de verzekeringsmaatschappijen en de pharma-industrie die zoveel mogelijk winst willen maken en daarvoor de politici rijkelijk belonen om hun wil door te drijven.

Mooie en tegelijk triestige documentaire.

3,5 sterren.

Michael Moore doet het na Fahrenheit 9/11 toch weer voor mij. Enorm boeiende documentaire.

Moore weet te verkopen en interessant over te komen. Wat hem ook vooral siert is dat hij heel de wereld rondreist om zijn standpunt duidelijk te maken. Wat een gedreven man.

Hopelijk leert de politiek hier wat van in de States want zo is het daar echt geen doen.

3,5*

Natuurlijk heeft Moore gelijk, maar hij kan nog minder dan in Fahrenheit 9/11 zijn zwart wit manipulatie verbergen. Een Frans gezin met een gezamenlijk inkomen van 6 a 8000 Euro voorstellen als een gemiddeld gezin? 2.5**

Ik vind dit zijn tot nu toe slechtste docu. Vooral kon ik door de hak op de tak vertellijn maar niet er in komen als het ware. Ik vind net als mijn voorganger de film wel erg manipulerend. In europa alleen maar de rijke geslaagde families aan het woord laten en in de V.S. echt alleen de mensen die het echt niet getroffen hebben.

Geweldig goeie docu van Moore!

Laat duidelijk zien wat Amerika toch maar een verrot land is!

Ik vond deze docu zéér vermakelijk, Moore ligt weer de vinger op de zere plek van Amerika !!! Een echt eye-opener voor de rest van de wereld !!!

Amerika is overgekapitaliseerd, en dat uit zich in dit soort vreemde situaties in de gezondheidszorg !!!!

Wederom een sterke documentaire van Moore, juist doordat hij sommige situaties uitvergroot en er een schepje bovenop doet komt de realiteit extra hard over, iets wat voor een eye-opener van dit formaat wel nodig is. De voorbeelden zijn dus soms wel wat overdreven, zo pikt hij er mensen uit in Frankrijk die nooit pech hebben of die alles in de schoot geworpen krijgen. Verder wordt een gemiddeld Frans gezin er voorgesteld als een gezin met een gezamenlijk inkomen van bijna 8000 euro per maand, dat terwijl Frankrijk ook kampt met werkloosheid en heel veel mensen er ook maar net het bestaansminimum hebben. Maar het stoort allemaal niet zo hard aangezien Moore alleen maar zijn standpunt probeert duidelijk te maken. Verder is de documentaire gewoon vermakelijk en goed opgebouwd, het is trouwens niet alleen interessant voor Amerikanen maar ook voor ons als Europeanen kan dit wel eens interessant zijn. Zijn voorbeelden worden ook altijd mooi geïlustreerd door vergelijkbare beelden te nemen van oude films/series of door indrukwekkende getuigenissen met mensen die in een pijnlijke situatie terecht zijn geraakt en dat geeft Moore dan ook nog eens een sentimentele laag door er de juiste muziek bij 'op te plakken'.

Een documentaire van dit kaliber hoort te choqueren om geslaagd te zijn en dat doet hij ook.

3.5

Goede documentaire over de keerzijde van de medaille: het rijke ontwikkelde America dat op het gebied van zijn gezondheidszorg erg arm is. Zelfs communistische "vijand" Cuba doet het vele malen beter.

Duidelijk en schrijnend getoond hoe het voor Jan en alleman uitpakt en hoe de politiek dit in stand houdt.

Weer een geweldige documentaire van MIchael More.

Een komische documentaire over de Amerikaanse ziektekosten verzekeringen... Iets wat echt triest is om te zien en te horen....

Ik heb hem gekocht omdat ik dacht dat het een film was, schijn dus een documentaire te zijn.

zeer interessant, wist niet dat het zo erg was gesteld in amerika.

Typisch Micheal Moore in overdrive. Maar met een stevige kern van waarheid.

Bravo

Erg grappig was het toen ie bij een 'normaal' Frans gezin was met een werkende vrouw en man (ingenieur geloof ik me te herinneren) en samen hadden ze een inkomen van meer dan 10000 euro per maand.

Alle grote organisaties (overheid, multinationals etc) hebben grote afdelingen 'communicatie' die bewust een loopje nemen met de werkelijkheid. Voeg daarbij al die juridische afdelingen die al die propaganda met kleine lettertjes dekken. Beide afdelingen kunnen misschien beter samengevoegd worden tot afdeling 'dekmantel'. 'Mantelzorg' dekt hier dus alleen iets financieels...

Micheal Moorde, als relatieve eenling, bedient zich op slimme wijze van de dezelfde methodes....alleen komt hij voor de machteloze slachtoffer op. Hij laat op komische wijze de absurditeit van het systeem zien. Ik heb daar een enorme zwak voor. Moorde bedrijft politiek en wil invloed uitoefenen. Zijn verhaal is dan ook eenzijdig.

Een meer objectieve benadering levert een saaie en misschien wel sombere film op en dat verkoopt niet. En uiteindelijk levert dat geen invloed op.

Want door de groeiende technische mogelijkheden kan het menselijk leven heel lang op de been gehouden worden. De groei van de kosten voor de zorg dreigt dan ook voortdurend te versnellen.

Niemand wil dood terwijl de levensmogelijkheid voorhanden is. Maar de meeste mensen willen ook niet meer belasting of premies betalen. Het in stand houden van leven is ook een budgetair probleem. Maar moet je het probleem commercieel oplossen of meer met solidariteit? Ik kies voor het laatste: want winstmaken ten koste van andermans levensmogelijkheden neigt voor mij naar het onmenselijke. Maar budgetaire grenzen spelen zich ook af in landen met een meer solidair systeem. Er is altijd wel een bijzondere ziekte die niet te betalen is......Hoewel ware solidariteit veel problemen kan oplossen. Door hulpactie weten particulieren vaak een operatie of behandeling te bekostigen. Dat laat Moore niet zien.

Toch kies ik partij voor Moore. Het Amerikaanse systeem is schaamteloos in het maken van winst. Iemand die in de zorg zichzelf alleen maar, zonder medemenselijkheid, verrijkt is pervers. (En wat de afgelopen tijd in de Amerikaanse financiële sector is gebeurd bewijst dat.) Zijn film wil de Amerikanen een spiegel voorhouden. Zijn reis naar Cuba is wat dat betreft een geniale statement. Ik ben benieuwd naar zijn laatste film.

4*

Hij was toch dokter of psycholoog??

De man was ingenieur inderdaad. Zijn vrouw was ''assistente''. Ze hadden samen een salaris van +/- 7000 €.

Al met al een goede docu, die de oneerlijkheid in de wereld goed in beeld brengt.

Enigzins ben ik het helemaal eens met Moore, maar aan de andere kant zet ik ook soms mijn vraagtekens bij een aantal standpunten van hem.

Laat ik voorop stellen dat ik het wel eens ben met Michael Moore, de documentaire laat op een harde manier zien hoe schandalig de Amerikaanse verzekeringsmaatschappijen met de Amerikaanse burgers omgaan. Het doet me pijn aan mn hart om te horen dat mensen(ook kinderen!!!!) zijn overleden door het op geld beluste beleid van de Amerikaanse maatschappijen. Het is een schande, in dat opzicht kan en moet Amerika gewoon hun Canadese en Europese voorbeelden volgen.

Gelukkig brengt Moore vaak ook een scheut humor in zijn documentaires, waardoor het prima te vertoeven valt. Heerlijk om hem onnozel door een Londense ziekenhuis te zien dwalen met "domme" vragen. Tuurlijk is het vrij eenvoudig allemaal, maar als ik eerlijk ben hoef ik de standpunten van die maatschappijen ook niet te horen, want je weet dat ze alles en iedereen voor staan te liegen. Dan maar de "eenzijdige" blik van Moore.

Helaas zijn een aantal standpuntjes/voorbeelden van Moore redelij discutabel, zoals bijvoorbeeld het Cuba gedoe. Tuurlijk is het meer dan prima dat het zorgstelsel daar allemaal gratis is, maar ik heb toch mijn vraagtekens bij bijvoorbeeld die medicijnen die allemaal maar 5 cent of zo kosten. Ligt dat aan het geweldige zorgstelsel of aan het feit dat de mensen geen reet verdienen in Cuba? Waarom proberen ze allemaal anders in bootjes richting de V.S. te verhuizen?
Ook het voorbeeld met dat gezin in Frankrijk met hun dubbele inkomen van 8000 Dollar of zo vind ik een beetje raar. Dat is nou niet bepaald weinig geld en je kan daar prima van leven, zoals je ook zag in de docu. Vele mensen in Amerika kunnen alleen maar dromen van zo'n maandelijks inkomen. Hier schiet hij toch een beetje z'n doel voorbij.

Gelukkig eindigt de boel wel op de typische, vermakelijk manier door op een boot richting Guantanamo Bay te varen, omdat die gevangenen(geen terroristen) wel gratis universele zorg krijgen. Maar het probleem van de vele sterfgevallen ligt niet alleen aan de slechte zorg, daarvoor zijn er teveel problemen(fast-food generatie bv.). Maar het is zeker iets wat op een harde, maar toch ook leuke en humoristische manier wordt weergegeven in Sicko.

3,5*

op 2 mei te zien op Canvas

Wederom enkele hard to watch Amerikaanse situaties. De editing en de muziek zijn soms wel wat cheesy: zoals de overgang van het Franse paradijs (?) naar de hel van USA.

Wel een van de geniaalste zetten ooit gezien: gratis medische zorg vragen in Guatanamo Bay (die krijgen de gevangenen), uiteraard lukt dat niet. Dan maar gratis medische zorg in Havana.

Hopelijk krijg je deze toestanden niet in Nederland.. waar men ook overdreven is gefixeerd op targets en getallen die geld uitdrukken,

Wederom een geweldige docu van Moore, enigszins subjectief, maar dat moet wel om de boodschap er bij amerikanen in te krijgen; hij gebruikt dezelfde soms manipulatieve methodes als de omgekochte politiek en grote multinationals in de USA maar legt daarmee perfect de vinger op de zere plek.

Geweldige ook dat hij de operatie van de vrouw van de grootste Michael Moore tegenstander anoniem heeft betaald en daarmee de anti MM site in de lucht hield; respect!

Benieuwd hoe die kerel zich voelt na het zien van de film en zich realiseert dan zijn grootste vijand de gulle gever was, o bittere ironie

Wel bedreigend dat wij nu in NL dezelfde Amerikaanse kant op gaan...

Op zich mag ik de gedreven manier waarop Moore documentaires maakt wel, maar blijft allemaal wel een beetje erg eenzijdig en veel herhaling. Maar alleszins aardig om een keer gezien te hebben, vooral het einde vind ik redelijk geweldig.

Een redelijk onderhoudende documentaire met een belangrijke boodschap, maar met helaas ook de bekende Michael Moore-tekortkomingen. Zoals gewoonlijk bij Moore duurt het allemaal te lang en had hij hetzelfde in minstens een half uur minder kunnen vertellen en valt hij veel in herhaling.

Verder is het bij Moore vaak zo dat als hij een argument denkt te hebben gevonden dat zijn stelling onderstreept hij niet meer lijkt na te denken of er nog andere verklaringen kunnen zijn. Zo vertelt hij hier dat uit de statistieken blijkt dat arme Engelsen zelfs langer leven dan rijke Amerikanen. En dat komt volgens hem door het slechte Amerikaanse systeem en het goed Engelse. Hij lijkt daarbij te vergeten dat juist het Amerikaanse systeem ertoe zou moeten leiden dat degenen met veel geld de beste gezondheidszorg krijgen. Wellicht is er dus ook wel een andere reden, bijvoorbeeld het overgewicht van veel Amerikanen, wat ook in deze documentaire weer schrijnend zichtbaar is, niet in de laatste plaats bij Moore zelf.

En als Moore iets heeft gevonden dat in zijn ogen goed is (het Engelse, Franse, Canadese of Cubaanse healthcare systeem) dan mag daar ook helemaal niks meer mis mee zijn. Dus in die landen hoef je volgens de mensen die Moore interviewt nooit lang te wachten, niet op je behandeling, maar ook niet in de wachtkamer. Nou is het mogelijk dat het in die landen allemaal véél beter geregeld is dan in Nederland, maar iedereen die in Nederland wel eens iets met gezondheidszorg te maken heeft gehad weet dat je vooral aan het wachten bent.

En al dat blije medische personeel in die landen dat je meteen begint te knuffelen als je voor wat pillen komt...ik weet het niet hoor...

Je praat veel maar je zegt NIETS.. Wat een onzin man! het is gewoon een top documantaire over iets wat probleem is je weet self hoe groot het probleem is., goed man dat hij dit aankaart.

Is dat juist niet het grote probleem in Amerika wat Moore aan de kaak stelt? Alleen als je geld hebt kan je een fatsoenlijke behandeling in Amerika krijgen. Zo hoort de samenleving natuurlijk niet in elkaar te zitten.

Ben het wel met je eens dat hij de andere landen te erg romantiseert, hij gaat bv erg de fout in met dat Franse gezin. Maar hij maakt wel een prima statement verder.

Met de plannen van Obama speelt heel die healthcare issue niet meer wat Moore juist aan de kaak stelt.

Wat overigens een niet meer dan verstandig besluit is, ondanks wat conservatieve Republikeinen die het tegen wilden houden.

Verschrikkelijk hoe erg mensen soms aan hun eigen portemonnee denken over de rug van miljoenen Amerikanen