Le Scaphandre et le Papillon (2007)

Vandaag kijken bij de 50 + bij Pathe. Geweldig om deze toch nog op het grote doek te mogen zien.

Eigenlijk is dit heel stiekem gewoon een feel-good-film, die ons een prachtig verhaal vertelt over de menselijk wilskracht. Uiteraard kleven er ook wat meer duistere kanten aan. De eerste 30 minuten zijn echt briljant. Niet alleen is dit grandioos gefilmd en een goed idee, maar het werk ook nog eens. Ik denk dat dit de meest effectieve manier is om de kijker in het lichaam van Jean-Do te slepen. Ik was aanvankelijk dus wel teleurgesteld bij die switch naar buiten van het lichaam (ik had de hele film zo wel willen zien), maar ergens ligt dit ook wel in de lijn en de toon van de film besloten. Verder ook vooral heel goed gecast. Omdat alle personages zo'n belangrijke invloed hebben, is het heel goed dat ze goed en vooral naturel kunnen overbrengen en dat lukt goed met Marie-Josée Croze (en Seigner toch ook wel) als hoogtepunt.

Zeer goede film dus. Knap gefilmd, goed gecast en het zal me zodoende ook nog wel even bijblijven denk ik.

Was idd voor dat keuze vak idd paar A4tjes over vol moeten tikken toen. Had wel goed cijfer jeee

Inderdaad een ode aan het leven, maar dat maakt het er niet minder hartverscheurend om. Waarschijnlijk nog nooit een film gezien die zo genadeloos mijn traankanalen aanvalt: telkens de eerste noten weerklinken van Paul Cantelons prachtige pianomuziek, en Bauby's lot pijnlijk duidelijk wordt, is het naar adem happen.

Misschien nogal sentimenteel, deze Le Scaphandre Et Le Papillon, maar met dank aan de humor en de beeldenpracht blijft de film ademen en is ie bij momenten heerlijk lichtvoetig. Het speelse camerawerk van Kaminski levert rauwe maar tegelijkertijd fluwelen beelden op en de kleuren die hier op het doek worden getoverd zijn van een ongekende schoonheid.

Ook de soundtrack is magistraal: heerlijke songs van onder meer Tom Waits en The Velvet Underground worden afgewisseld met die fabelachtige pianostrelingen die zelfs bij een derde visie mijn keel nog dichtschroeien.

Onwaarschijnlijk pure cinema, waarin Jean-Do's verlamming getoond wordt naast zijn gejaagde bestaan van vroeger, zijn hopeloosheid naast zijn moed. Mathieu Amalric speelt vaak slechts met 1 oog maar doet dat met verve. Ook Max von Sydow is ontroerend als machteloze vader en de rits bloedmooie vrouwen die de revue passeren drukken ons samen met Bauby met onze neus op de schoonheid van het leven, net als de schitterende natuurbeelden.

Fantastische, aandoenlijke prent.

Geweldig.

Wat een heerlijke emotionele, doch intellectuele humoristische film over gevoelens, spijt, hoop,nostalgie, familie,vriendschap.

Geen twijfel mogelijk over die 5 sterren.

Toch niet gedubd in Engelse taal? Want het originele Frans is natuurlijk een must...

Nee hoor, niet gedubd.

Ik zag de Nederlands ondertitelde versie op dvd (videotheek).

Prachtige film. Humor, sentiment, mooi camerawerk.

De verwachting was een zware drama, maar tot mijn verwondering hanteert The Diving Bell and the Butterfly een mengelmoesje van zowel drama als humor. Na het wat apartere begin wordt een wat conventionelere wijze van filmen gekozen, wat enerzijds mooie plaatjes opleverd, maar anderzijds de film niet anders maakt dan anderen.

Bij vlagen weet het te boeien, hierbij enerzijds geholpen door mooie scènes en aangename muziek, en anderzijds door een (enigszins onevenwichtige) mix van humor en drama en goed neergezette personages.

Ondanks o.a. de aanwezigheid van symboliek, aardige flashbacks, ... komt het nooit in de buurt van een film als Mar Adentro. Naast een minder sterke cast, is de humor daar te simpeltjes voor terwijl de dramatiek juist niet sterk genoeg is.

Aandoenlijk en zonder in grootse gebaren te vervallen, waardoor het een intiem portret is geworden. Film straalt een zekere rust uit, maar zeker geen moedeloosheid of defaitisme. Ook luchtiger dan verwacht, zoals anderen reeds hebben opgemerkt. De resem Frans schoon die aan het bed van Jean-Do mag er trouwens ook zijn, maar dit terzijde.

3,5*.

Mooie film en weer heel anders dan 'Mar Adentro' dat ik toch nèt ietsjes hoger inschat. Het begin van deze film is wel erg sterk en claustrophobisch.

Mooi: de bezoeker die in Beiroet gegijzeld is (lijkt trouwns sterk op de vandaag overleden Sir Bobby Robson, maar dat terzijde...) en waarvan Jean-Do zich meteen realiseert dat hìj deze níet heeft gebeld toen deze man in de put zat. En de echte vriend die wèl komt, ondanks dat hij niet weet hoe zich bij Jean -Do moet gedragen of wat daar te doen.

Ik heb zelf vrij lang zitten aanhikken tegen het bekijken van deze film. Zo'n onderwerp, ook nog eens waar gebeurd, dat zal wel weer een of andere standaard, nogal sentimentele film opleveren. Voor iedereen die dat ook denkt: zo'n film is het niet. La Scapahndre et la Papillon is juist allerminst standaard en haalt zijn grootste kracht uit de stijl. Dat gaat zelfs nog verder dan het filmen vanuit het blikveld van het locked-in personage. Erg sterk aangepakt door Schnabel. Verder inderdaad mag ook de humor van de voice-over niet onvermeld blijven. Wel komt dat eerste aspect van de film met name aan het einde alsnog bovendrijven, maar goed, dat is vrijwel onvermijdelijk. Aanrader.

Stijlvolle film, die een zeer moeilijk en zwaar beladen onderwerp als volledige verlamming op een heldere, maar tevens soms enigszins luchtige manier naar voren brengt. Mijn eerste gedachte is dat ik op ten duur compleet gek zou worden als je alleen maar je ene oog kan bewegen, een erg enge gedachte lijkt me dat.

Maar de stijl van de film is dus erg sterk. Erg goed om in het begin je net zo te laten voelen als Jean-Dominique, door de film vanuit letterlijk zijn oogpunt te filmen. Verder heeft de film een mooi kleurenfilter en mooie beelden van Jean's fantasie. Langzaam maar zeker kom je meer te weten over Jean, maar toch blijft het voor mijn gevoel enigszins afstandelijk.

Verder is de muziek redelijk en maakt het moment dat Jean verlamd raakt een behoorlijke indruk, tevens zowat de sterkste scene van de film. In zijn geheel is het voor mij minder indrukwekkend en gevoel opwekkend dan een Mar Adentro, maar boeiend om te zien is het zeker.

3,5*

Net nu die lichtere vertering van het gehandicapt zijn bij Papillon vind ik dan veel beter als de loodzware discussie en thema in Mar Adentro.

Deed me weinig, maar het is een aardige film.

Eigenlijk was het meest interessante uitgangspunt wel de first-person visie van Amalric, maar dat had je eigenlijk wel vrij snel gezien. Als het verhaal dan ook maar bij vlagen interessant is (leunt op een aantal mooie scenes) is het soms wel lastig de aandacht erbij te houden. Houdt mij in ieder geval niet de hele tijd bezig, beetje saai is het natuurlijk ook wel.

Verder zag ik persoonlijk ook amper de wilskracht om te overleven, eerst wil hij nog dood, even later wil hij een boek schrijven, maar Bouby kwam naar mijn zin iets te weinig aan het 'woord' om echt te beleven hoe hij er tegenaan kijkt.

Maar zoals gezegd, verder wel een aardig filmpje. 3*

Hele mooie, en ontroerende film. Je leeft echt met de man mee. GEWELDIG!

Goed.

Ook bij mij was Mar Adentro de eerste film die in mij opkwam. Alleen gelukkig niet zo'n platte en sentimentele benadering, maar een wat frissere en filmische bewerking van een verhaal als dit.

Visueel vooral leuk, hoewel ik nergens écht onder de indruk kwam. Standpunt vanuit het oog is leuk, maar ook wanneer dat meer en meer verdwijnt zijn er mooie plaatjes. Ze passen niet altijd even vlot in de film (de ijsschotsen en het shot van het gras langs de weg) maar weten het boehoe gehalte van dit soort cinema wel drastisch te verlagen.

Humor was oké, vertelstijl fris en af en toe best pakkend. Komt vooral in korte schokjes maar het voelt nooit echt fake of manipulatief aan. Flashbacks vond ik iets minder interessant, gelukkig worden die tot een minimum beperkt.

Fijne en vlotte film over een redelijk zwaar onderwerp. Uitwerking is het sterke punt, al schort het daar soms net iets teveel om echt hoog te kunnen scoren. Geen idee wat voor een persoon Bauby verder is, maar hij mag zich gelukkig prijzen met een filmbewerking als deze.

3.5*

Doet inderdaad denken aan Mar Adentro en deze vind ik beter. Wellicht omdat in Mar Adentro euthanasie het thema is en in deze film laat de hoofdpersoon eenmaal weten dat hij dood wil en dat is het dan. Ik heb de hele film met afgrijzen naar zoveel zinloos lijden zitten kijken. Ook al schrijft hij een boek met het knipperen van de ogen, een onmenselijke prestatie, nog onmenselijker is het, met dank aan de medische wetenschap, iemand , zonder enig perspectief, kunstmatig in leven te houden. The Diving Bell and the Butterfly is zonder meer knap gemaakt meesterwerk (daarvoor 4 sterren), maar ik werd er depressief van en een film moet ook iets hebben om van te genieten zijn (aftrek 1 ster).

Not mutually exclusive. Ik kan bijvoorbeeld volop genieten van een film die mij in diepe bedroefdheid achter laat.

erg goede film al vond ik Mar Adentro beter. Dit maakte weliswaar meer indruk, maar daar voelde ik me meer aangetrokken tot het verhaal

De kracht van de film is tevens zijn zwakte. Het hoofdpersonage leren we alleen kennen door de weinige flashbacks en zijn 'monologue intérieur'.
Doordat hij niets kan bewegen, geen mimiek heeft, alleen maar in zijn bed ligt of in zijn rolstoel zit, draaiend en knipperend met één oog, is het moeilijk om als toeschouwer een bepaalde 'band' met hem op te bouwen. Waar Mar Adentro aangreep door een man die kon praten en lachen, huilen en kussen, laat Bauby eigenijk koud, - wat nu juist de tragiek is van het noodlot dat in zijn leven heeft toegeslagen: hij kan immers geen werkelijk contact meer maken met de buitenwereld.

Zijn tragiek is daardoor tevens de tragiek van deze film, die helaas niet aangrijpt en afstandelijk blijft, hoe bijzonder het verhaal ook is.

3*

Toch, als je deze film gezien hebt is zo'n berichtje als over die man in België, die jaren in een soortgelijke siuatie heeft verkeerd en waarvan men dacht dat hij in diepe coma lag, wel extra schokkend en confronterend.

Biopics zijn een van de grootste trends van het afgelopen decennium geweest. Iedereen die wat voorgesteld heeft de afgelopen 100 jaar lijkt wel zijn eigen film gehad te hebben. Meestal behoren dergelijke biopics tot de meest voorspelbare films die er zijn, want ze worden vrijwel altijd op een gelijksoortige manier uitgewerkt. Bauby heeft geluk: zijn biopic heeft een andere aanpak en daarmee is het waarschijnlijk de boeiendste film van de afgelopen 10 jaar in het overvolle genre geworden (al heb ik I'm Not There tot mijn schaamte nog niet gezien).

Ongewoon voor het genre is dat Le Scaphandre et le Papillon vooral een troimf is in stijl. Het ziet er prachtig uit. De verbleedingskracht wordt met mooie zachte beelden getoond, die vooral ook opvallen door het kleurgebruik. Hoe fout het ook is om te zeggen in deze tijden van milieubewustzijn: ik kan heel lang staren naar instortende ijsbergen. Nog beter zijn de point-of-view-shots. Van mij had de hele film zo geschoten mogen worden, al pakt de afwisseling toch wel goed uit.

Dat Le Scaphandre et le Papillon draait om de kracht van de menselijke geest moge duidelijk zijn, maar dat is een onderwerp dat mij altijd fascineert, zolang het goed uitgewerkt wordt. He locked-in syndrome moet haast wel de meest verschrikkelijke aandoening zijn die je kunt krijgen. Je zou van minder al compleet gek worden. Wat deze film goed vangt is dan ook het geduld waarmee met zo'n aandoening een boek geschreven moet worden. Ik vermoedde dat de regisseur niet veel tijd zou besteden aan het telkens afgaan van het alfabet, maar tot mijn blijde verrassing deed hij dit wel. Voor sommige misschien wat saai, maar dat herhalende bracht mij extra in het gevoel van de film. En toegegeven, dat er dan altijd mooie vrouwen bij te zien zijn verzacht de pijn wat (Marie-Josée Croze, goede genade). Er zit gelukkig ook genoeg humor in.

Opvallend is dat voice-over geestig bij vlagen geestig is, maar bij zijn serieuze momenten niet zo diepgaand is als het lijkt. Ach, Bauby gaf al toe dat het geen Balzac is (niet dat ik daar ooit iets van gelezen heb) en het is oprecht. En het acteerwerk is sterk. Hoe komt het overigens dat Max Von Sydow schijnbaar de mogelijkheid heeft om in iedere film op te duiken. Telkens als je hem het minst verwacht is hij er weer. Hij heeft maar twee scènes, maar is toch weer onmisbaar.

4*

Intrigerende film. Bijzonder verhaal, zonder te veel sentiment verteld. Stukken beter dan Mar Ardento, waar ik eigenlijk totaal niet aan gedacht had. Daar is de benadering zowel inhoudelijk als visueel, behoorlijk gewoontjes en sentimenteel. Mag hier eigenlijk ook niet mee vergeleken worden.

Vond de cameravoering soms geweldig, soms vervelend. Twijfel tussen de 3,5 & 4*. Voor nu 3,5.

Geheel mee eens.

Natuurlijk zijn ze qua uitvoering geheel anders, maar beide films hebben als hoofdpersonage een man die vrijwel geheel verlamd is. Hoezo mogen deze films dan niet met elkaar vergeleken worden?

Omdat je dus heel verschillende soorten films kunt maken over één onderwerp.

Daarbij is het onderwerp niet hetzelfde: de medische aandoeningen verschillen sowieso (locked-in syndroom versus tetraplegie) en het thema van Mar Adentro is uiteindelijk 'hulp bij zelfdoding', iets wat in deze film helemaal niet aan de orde is.

Ik doelde ook meer op het verschil in (filmische) kwaliteit.

De problemen die daar uit voort komen zijn echter nagenoeg hetzelfde. Zelfs als Bauby niet kan praten en die vent uit Mar Adentro wel.