Le Scaphandre et le Papillon (2007)

Bauby spreekt ook zijn doodswens uit. Of het echt zo ver komt, ligt er wellicht ook aan of je binnen een jaar vanzelf doodgaat, of decennia lang moet doorploeteren, zoals in Mar Adentro.

Wellicht ten overvloede:

Bovendien, (zoals The One Ring al zegt): de problemen die voortkomen uit het 'locked in syndroom' en de 'tetraplegie' (tot aan je nek verlamd zijn) zijn nagenoeg dezelfde: de hoofdpersonen zijn immers grotendeels verlamd.

En als films veel van elkaar verschillen in uitvoering, kunnen ze júist met elkaar worden vergeleken, lijkt mij zo!

Ik kan het me niet herinneren. Weet alleen nog dat er veel levenskracht sprak uit deze film. Wat mij betreft blijft staan dat zowel thema als stijl compleet anders is hier.

Vind echt dat je wel erg oppervlakkig moet kijken om deze films met elkaar te kunnen vergelijken.

Dat is dus niet zo. Alleen als je oppervlakkig kijkt.

Le Scaphandre et le Papillon laat voor het grootste gedeelte de worsteling zien die het kost om de hoofdpersoon te laten communiceren met zijn omgeving. In Mar Adentro daarentegen houdt de hoofdpersoon volledige speeches. De eerste man moet met alles geholpen worden, de tweede heeft een zekere mate van zelfstandigheid en zelfs mobiliteit. In de eerste film draait het om overleven en communiceren, in de tweede om het recht om je eigen leven te beeindigen als daar gegronde redenen voor zijn.

Ik snap de vergelijking wel, ik vind hem alleen niet terecht.

Het is een van de eerste dingen die hij 'zegt' d.m.v. het alfabet. Hij wordt onmiddellijk 'terechtgewezen' door de verpleegkundige die boos de zaal uitbeent en later haar excuses maakt.

Mobiliteit? Heb je het echt over Mar Adentro?? Lijkt me knap, als je tot aan je nek verlamd bent. Hij was zelfs nog minder 'mobiel' dan Bauby, omdat zijn slaapkamer boven was, en het veel gedoe was de rolstoel de trap af te krijgen. Alleen om naar de rechtbank te kunnen gaan werd dit bewerkstelligd.

Maar genoeg hierover, dit zijn alleen maar feiten.

Ik vind het juist een interessante vergelijking. Op zijn simpelst gezegd gaan beide films over precies hetzelfde: hoe gaat een man om met complete verlamming. De een kiest voor de dood, de ander voor het leven. Het zou een mooie double-bill kunnen opleveren, mits je graag twee films achter elkaar ziet over fysieke aandoeningen.

Dacht dat hij zo´n rolstoel had die je met je mond kan bedienen. De pastoor die op bezoek kwam had zo´n ding volgens mij.

Als je ´fysieke aandoeningen´ wilt gebruiken als link tussen twee films heb je gelijk ja.

Vind zelf Mar Adentro passen in het genre van de standaard 'life-event' dramafilm (vgl La stanza del figlio, Il y a longtemps que je t'aime) en Le Scaphandre et le Papillon , euhm, niet.

Illustratief is dat de film mijn verwachtingspatroon, voortgekomen uit wat je weet van bovenstaand genre, behoorlijk doorkruiste.

Poeh, wat een mooie film zeg. Cinematografisch vond ik 't echt prachtig, in combinatie met het ijzersterke camerawerk leverde dit een aantal geweldige scenes op. Ook de score sprak mij aan.

Inhoudelijk vond ik dit ook een erg aangename aanpak, het loodzware onderwerp werd mijn inziens perfect verwerkt: zware scenes werden afgewisseld met luchtige, dromerige scenes en nergens viel het geheel in de valkuil van het valse sentiment.

Niks dan lof over dit geheel.

4.5 *

Verheug me nu al op morgen. Lijkt me werkelijk een zeer mooie film.

Tip voor liefhebbers van deze film: Het kan nog claustrofobier.

Johnny Got His Gun (1971)

Ben benieuwd!

Ga allemaal kijken naar deze topfilm!

Je wordt gegrepen door de gebeurtenissen van het hoofdpersonage, en je zal je eigen miserabele leventje(die we allemaal denken te hebben) relativeren...

Ongetwijfeld een van de betere kwaliteitsfilms van de laatste jaren.

Ga mijn ouwe VHS recorder weer eens aanslingeren vanavond.

Staat al een tijd op mijjn verlanglijst.

Dit is toch wel een meesterwerkje kan ik me herinneren. Een beetje filmliefhebber kan deze gewoon niet missen. Vanavond maar eens opnieuw kijken.

Mooie titel!

Wat een geweldige film.

Het verhaal is zo mooi in elkaar gezet, alles zo mooi gefilmd en gedetailleerd. Werkelijk een meesterwerk.

Nu nog het boek lezen.

Zal ik zeer zeker doen zal wel nog een tijdje duren voordat ik het boek in handen heb. Maar de stukken die ik in de film heb mogen mee krijgen waren erg mooi en poëtisch ingesteld.

vanavond gezien.. erg indrukwekkend...

Door deze film ga je het leven toch meer waarderen.

Inderdaad als je ziet hoe zijn leven gekeerd is van een succesvolle journalist naar een gehandicapte man die gevangen zit in zijn eigen verdriet.Dan sta je toch wel even erbij stil hoe mooi jij hetzelf hebt.

Indrukwekkend. En puik gefilmd, niet alleen het begin waarin je 'zijn oog' bent, maar vooral later door de afwisseling tussen dromen en werkelijkheid. Die komt telkens als een mokerslag aan; in één klap weg muziek en vrijheid, en weer terug gevangen in het lichaam. Subliem.

Het constante opdreunen van het alfabet en de riedel aan mensen die langskomen geven goed de eentonigheid weer. Vooral de vervaging van stemmen en gezichten op het laatst is mooi gedaan. De cinematografie mag er sowieso wel zijn naarmate de film vordert.

De scene met zijn vader aan de telefoon en die met z'n kinderen op het strand met de prachtige muziek zijn aangrijpend. En ondanks dat je ruim anderhalf uur weet hoe hij eraan toe is, komt de climax - de beroerte - toch hard aan. Blijft een naar gezicht, letterlijk en figuurlijk. Dat het juist in een cabrio moet gebeuren die symbool staat voor vrijheid is slim bedacht (tenzij het natuurlijk werkelijk zo is gebeurd).

Ondanks het zware onderwerp heb ik niet het gevoel gehad dat het oversentimenteel is aangezet; een mooie en afwisselende soundtrack, niet teveel tranen en aardig wat zelfspot op z'n tijd. Gelukkig is er ook niet de andere extreme kant: een stortvloed aan vervelende levensbeschouwelijke overpeinzingen. De film bewandelt goed het middenpad. Tussen de korte poëtische frasen door beland je gewoon weer fijn in de dagelijkse beslommeringen.

Een minpuntje is dat het wat lang duurt (hoewel dat functioneel lijkt te zijn). En ik had liever nog meer willen zien van het camerawerk en effecten, maar dat kwam omdat je er ook al mee lekker bent gemaakt (dus is het eigenlijk een verkapt complimentje).

Mja, toch wel een beetje een tegenvaller. Ik kon me maar moeilijk inleven met de comapatiënt, zeker omdat er geen enkele introductie was. Het eerste deel - met het filmen vanuit het linkeroog - vond ik nog best, erg origineel. Daarna werd het toch wel wat langdradig. Desalniettemin aardig om een keer gezien te hebben, maar ik zou hem niet zo nodig weer eens willen zien.

2,5*

Een loflied op de veerkracht en het scheppende vermogen van de menselijke geest. Als alles van je lichaam bruut wordt weggevaagd, zie je via een symbolisch vergrootglas, met hoeveel liefde de mens omringd wordt en hoe rijk de geest van nature is.

Wie er oog voor heeft, ziet dat engelen bestaan, en daar zijn geen vleugels voor nodig.

Verder sluit ik me helemaal aan bij het commentaar van Bottleneck, behalve dat minpuntje van hem. Het kon mij niet lang genoeg duren.

O ja, het alfabet in combinatie met de echo's in de kerk klonk als een bezwerend gebed. Prachtig.

Ik had er ook moeite mee, omdat die er niet was waarschijnlijk.

Hij had eerst drie weken in coma gelegen......

Ja in het begin van de film zie je hem toch wakkerworden in het ziekenhuis en weet hij zelf niet meer wat allemaal gebeurd is of wat aan de hand is.

gisteren gezien op nederland 2. Mooie film idd, die niet oversentimenteel is, zoals al veel gezegd is. Hij had van mij nog wel wat langer mogen duren...

Schijnbaar wordt de film niet door iedereen zo gewaardeerd, en dat verbaast me wel. Meestal scoort een film die zo goed in elkaar steekt en over een dergelijk heftig onderwerp gaat al vrij snel erg goed. Voor mij is het in elk geval echt een beetje een meesterwerk, absoluut een van de films die het meest indruk op me heeft gemaakt van wat er de laatste jaren is uitgebracht. Het hele uitgangspunt is al erg filmgeniek en origineel, en Schnabel weet de boel op een sterke manier te verfilmen. Hoewel de film een aantal krachtige dramascènes bevat is een groot verschil met veel van bovengenoemde categorie films dat hier de boel eigenlijk nooit wordt gedramatiseerd.

Het eerste deel van de film maak je mee vanaf het moment dat Bauby uit zijn coma ontwaakt en te horen krijgt wat er is gebeurd. Als je je als kijker ook niet weet waar de film over gaat werkt dit misschien nog wel het beste. Ik zat ook gelijk in de film door deze start, ook al wist ik al wat te verwachten qua plot.

Hoewel je dat eerste gedeelte van de film alles volgt door de ogen (het oog) van de hoofdpersoon is de film ook op die momenten nog aantrekkelijk om te kijken en totaal niet saai. Het is ook wel een mooie aanloop die je de tijd geeft om een klein beetje te beseffen hoe het is om in zo’n situatie te zitten. Sowieso is de opbouw van de film echt fenomenaal. Na enige minuten schiet er af en toe ook een “normaal” geschoten scène tussendoor. Zoals Bauby het zelf verwoordt, hij heeft nog twee dingen echt over: zijn geheugen (herinneringen), en zijn verbeelding. Deze scènes tussendoor houden het fris, en zijn soms ook hartverwarmend.

Het is ook duidelijk dat dit zeker geen “zielige” film is. Bauby is nog regelmatig erg geestig met de uitspraken in zijn hoofd. Ook al zijn sommige scènes absoluut nog wel erg heftig. Denk aan de hechtscène aan het begin, de eerste keer dat Bauby zichzelf ziet via de weerspiegeling in glas, de manier hoe mensen soms niet weten hoe op hem te reageren, het telefoongesprek met zijn vader, de keer dat hij weet te communiceren via dat alfabetsysteem en zegt dat hij wil sterven, enzovoort. Bitterheid en cynisme zijn Bauby zeker ook niet vreemd. Hoewel er maar mondjesmaat dingen over hem worden losgelaten op een subtiele en geleidelijke manier komt hij toch erg menselijk over. Ook al zo hartverwarmend is hoe hij heel geleidelijk een band begint op te bouwen met zijn logopediste vooral, of hoe hij aan zijn boek begint en het nog afkrijgt ook. Echt een onmenselijk goede prestatie! Het is alleen al mooi om te zien hoe je hem voorzichtig aan vooruitgang ziet boeken in zijn manier van communiceren, en hoe hij zijn zelfmedelijden een beetje laat vallen en zich zo goed en kwaad als het kan probeert te schikken naar zijn situatie.

Visueel is de film aantrekkelijk en vrij opvallend. Zoals gezegd, de eerste minuten worden verteld puur vanuit het eerstepersoonspersectief. Bij deze beelden zie je dan door een oog, en dus met een nauw blikveld en een veelvuldig draaiende camera als Bauby. Dit werkt nog vrij goed. Als hij knippert met zijn ogen zie je het beeld even zwart knipperen, moet hij huilen dan wordt het beeld wat waziger, iets wat aan het begin van de film al het geval was toen Jean-Dominques zicht nog niet optimaal was na net te zijn ontwaakt uit zijn coma.
Op een gegeven moment laat de film het bijna exclusieve eerstepersoonsperspectief vallen (effectief ook hoe je heel de tijd het gezicht van de hoofdpersoon niet ziet in die beginperiode) en zie je Bauby ook regelmatig in beeld. Hij gaat er ook steeds beter uitzien.

De flashbacks en gefantaseerde scènes zien er vooral dromerig en warm uit. De soundtrack is vrij subtiel. Die Franse chansons (of wat zijn het?) aan het begin en einde zijn een tikkeltje cliché en te zoet, maar de score tijdens praktisch heel de film bestaat met name uit aardig pianowerk, en af en toe nog best iets verrassends en meer uitbundigs er tussen. Dat contrast werkt vaak ook goed bij de overgangen van de ene naar de andere scène.

Tekenend voor de film is dat het einde droevig is, maar ook hier niet aangedikt. Treurige situaties werken al door de omstandigheden zelf, en door de overtuigende manier waarmee ze worden gebracht. Wat dit betreft ook kudo’s voor de cast, met name de logopediste en vader vond ik toch indruk maken.
Le Scaphandre et le Papillon is een geweldige film geworden, met echt het hart op de goede plaats. Visuele trucjes leiden niet af maar staan puur in dienst van het verhaal, nergens wordt iets aangedikt of aangezoet, en de opbouw van het verhaal is meesterlijk. De film is er uiteindelijk ook vooral eentje geworden die je een feelgood-gevoel geeft, en geen echte tearjerker. Films en series die drama, humor en feelgood zo goed hand in hand laten gaan zijn eigenlijk zonder uitzondering echte toppers. Voor mij is dit er ook zeker eentje. 4.5*.

Prachtig in elkaar gestoken verhaal Thomas. Wat ik zelf nog was vergeten toetevoegen is dat ik de muziek in de film ook super vond en zeer passend.

Wat een ijzersterk begin! Je zou er toch niet aan moeten denken dat dit je als mens zou gebeuren en je in een situatie terecht komt waar je aan iedereen bent overgelevert en je nog niet eens meer in staat bent je voor een trein te werpen oid. Klinkt misschien hard maar zo zou ik persoonlijk niet kunnen/willen leven. Dit alles weergeeft de film prima, petje af ook voor dit onderwerp, dat wordt nog steeds te weinig aangesneden, Heb als vergelijking alleen eens The Miracle Worker gezien maar die was echt totaal anders. Ben dan ook meteen benieuwd naar de titel die Reinbo hier eerder poste. Eigenlijk valt er maar weinig op aan te merken, al vond ik het soms nog best moeilijk om het te beoordelen, dat mede omdat het grotendeels door de ogen van JD werd bekeken, een minpunt zou ik het niet noemen gezien het op een andere manier mogenlijk weer te sentimenteel zou zijn geweest. Alleen kon ik me een groot deel van de speelduur maar moeilijk in hem inleven, verder dan een simpele voorstelling kwam ik vaak niet. Maar goed dat is zoiezo onmogenlijk als buitenstaander lijkt me, geld dus lang niet alleen voor mij denk ik. Gelukkig is het kwa sfeer vrij luchtig en zijn de plaatjes vaak erg kleurrijk (hoogstaand straaltje cinematografie trouwens!) dat maakte het kijken nog een beetje dragelijk en maakte het dus ook nergens echt heel zwaarmoedig. Verder een paar prachtige scenes waarvan vooral het gesprek tussen JD en zijn vader en de uiteindelijke beroerte me bij zullen blijven. Al met al: Toch heel verassend voor een film waar ik aanvankelijk maar weinig van had verwacht.

4 sterren

Hier had ik veel zin in, en dat was overduidelijk terecht. Het concept staat voor zoveel open en dat wordt ten volle benut. Niet alleen dramatiek maar ook heel wat humoristische trekjes zijn aanwezig. Ik heb me geamuseerd!