Le Scaphandre et le Papillon (2007)

Het duurt even voordat je echt in de film komt. De eerste tien minuten zie je volkomen venuit het oog (letterlijk) vanuit Jean, maar gek genoeg, zit je vrijwel meteen in de film als dit niet meer gedaan wordt. Het werkte wel aan het begin, maar het werd snel een maniertje, dat ging storen. Later werkte dit wel beter, maar toen had het een daadwerkelijke functie binnen de scene. De film kent enkele fantastische scenes, waarin de onmacht (net als in de hele film overgens) een grote rol speelt. Vooral de vader die zijn zoon belt, beide zitten opgesloten; de één in zijn lichaam, de ander in zijn appartement) en vader heeft het er ontzettend moeilijk mee dat hij niet 'gewoon'met zijn zoon kan communiceren.Kippenvelscène.
Helaas was de film wel wat te fragmentarisch om écht die streep over te gaan om de héle film mee te leven met de personages. Een kleine smet, op een verder prachtige film.

4*

Prachtige film met verfrissend camerawerk,

Het ontwaken na een comateuze toestand wordt vaag in beeld gebracht, net zoals de camera perfect weergeeft dat Jean-Dominique Bauby zich niet kan focussen op een bepaald voorwerp en geluiden bestaan uit onsamenhangende ruis.

Ondanks de toestand waarin Jean verkeert, probeert hij zijn leven zo goed als het gaat op te pakken. Op zich geen uniek gegeven, maar wat dit proces zo leuk maakt is de voice - over van Jean die op de gebeurtenissen om hem heen commentaar levert, zonder dat de omgeving hem kan horen. Dit levert hilarische momenten op, als naasten van Jean opmerkingen te serieus nemen terwijl hij er zelf om kan lachen of als pleziertjes hem ontnomen worden, in de wetenschap dat hij zelf niets aan die situatie kan veranderen.

Gedurende de film ontvouwt zich wat er zich die bewuste dag heeft afgespeeld en zien wij hoe Jean met zichzelf geconfronteerd wordt in zijn beperkingen. Tevens zien wij hoe hij met zijn omgeving tracht te communiceren. Dit levert vele hartverwarmende momenten op. Met name die scene aan de zee is geweldig.

Flitsende beelden ondersteunen het geheel. En geven Jean nog steeds het idee een wereldburger te zijn die zijn fantasieën kan bewerkstelligen of opnieuw kan beleven. De verbeeldingskracht die hij nog steeds bezit is gevarieerd. Ze deden mij denken aan Jeunet. Alleen dan met wat minder spetterende kleuren en wat minder gestileerd allemaal.

Muziek is vaak wel aardig, al gingen bij die openings chanson mijn haren even overeind staan. Fantasierijke, frisse film dus die functioneel gebruik maakt van de camera. Sterke beeldtaal dus. Alleen minder was dat constante herhalen van dat alfabet. Krijgt zeker een optie op meer in de toekomst. Voor nu 4*

Tja, een film die begint met La Mer van Trenet... probeer daar nog maar eens overheen te komen. En dat lukt helaas ook niet.

Ik ben toch een tikkeltje verbaasd over de vrijwel eenduidig positieve recensies want de film is echt verre van perfect. Sowieso is het een absurd idee om de toestand van een dergelijke patient te willen verbeelden, aangezien je je zoiets toch nooit kunt voorstellen.

Buiten dat is het (en dat klinkt misschien lullig bij dit onderwerp) allemaal nogal afstandelijk. Je krijgt ondanks de warrige flashbacks nauwelijks een idee wat voor een man het is en de film verzandt daarop in een herhaling van zetten, telkens het alfabet bij een nieuw gesprek, een hele rits prachtige vrouwen, maar het leidt niet to echt veel.

Wel erg mooi geschoten en geacteerd, in het bijzonder van de bijrollen (van Sydow ) . Ook de uiteindelijke beroerte was angstaanjagend.

Ik had gemengde verwachtingen. Het onderwerp leek me meer iets voor een documentaire. Maar gezien de positieve reacties dacht ik ook wel dat er een vorm was gekozen waarbij het toch boeiend blijft.

Helaas zijn die gemengde verwachtingen ook gemengde gevoelens geworden.

Het is een soort van arthouse variant op Mar Adentro. De scenes die me het meest aanspraken waren de flashbacks naar gebeurtenissen voor zijn beroerte. Met de huidige lichamelijke toestand van Bauby in het achterhoofd krijgen die een grotere lading. De man die hij was en de man die hij nu is. Eerst zo vol leven en in een hectisch bestaan, dan plotsklaps letterlijk gevangen in eigen lijf en hoofd.

De scenes waarin zijn verbeelding getoond wordt zijn van grote klasse en betoverend. Bijvoorbeeld die smeltende ijsschotsen.

Voor het overige had ik erg veel moeite geduld op te brengen voor het gecommuniceer met knipogen en het steeds opnieuw opnoemen van het aangepaste alfabet door de logopedist en zijn vrouw. Schnabel heeft op allerlei manieren getracht het in vertelvorm en filmisch af te wisselen, maar toch bleef ik moeite houden met het magere verhaal.

De voice-over was komisch. Wat ook onbedoeld komisch was, was het gezicht van Bauby. Het was net een typetje uit Rembo en Rembo. Daarom misschien ook dat ik op afstand werd gehouden.

Ik snap heel goed dat anderen lyrisch zijn over deze film. Helaas pakte het mij alleen echt op momenten.

Sterk drama.

Het verhaalt over Jean-Dominique Bauby die een beroerte krijgt op een leeftijd van 43. Hij kan alleen nog maar met zijn linkeroog knipperen, en daarmee communiceert hij dan ook. Deze man was succesvol en geliefd, tenminste voor zoverre wij dat te weten komen als kijker: ik ken het boek en het werkelijke verhaal niet, dus als kijker van de film weten we dit. Dat is meteen mijn kritiekpunt, zometeen meer.

De film begint mooi met vage beelden als Bauby ontwaakt uit zijn coma. Het is meteen een opmerkelijk begin, en dit viewpoint vanuit de ogen/oog van Bauby komt vaak terug in de film. Voor mij pakt dit goed uit, omdat je zo toch dichter bij zijn ervaringen en zienswijze komt. De meeste scenes zijn van hieruit geschoten, en met behulp van verschillende (mooie) vrouwen vertelt hij zijn verhaal, in boekvorm.

De andere scenes zijn flashbacks, die wat meer over deze man vertellen, en fantasieen en droombeelden van Bauby. Die laatste zijn erg mooi gemaakt, inclusief prachtige muziek. Die flashbacks zijn ook prima, maar hadden wat mij betreft wat meer aan bod mogen komen. Je krijgt nu toch een beetje een stereotyp succesvolle man te zien, terwijl ik voel dat er wat diepere tonen gezet werden. Helaas werden deze niet (genoeg) uitgewerkt). In plaats van sommige scenes waarin weer eens het alfabet opgenoemd wordt, was dit beter geplaatst geweest. Oke, die scenes tonen wel de moeilijke en verschrikkelijke situatie van Bauby, maar het blijft een film, dus meer afwisseling was toch beter geweest.

Al met al een zeer sterke film, die net iets meer uitwerking had gemogen. De symboliek van het vastzitten in het duikerspak en de vrije vlinders die de gedachtes weergeven zijn mooi. Ook het gegeven dat je na zo'n gebeurtenis gaat terugkijken op je goede en slechte dingen in je leven spreekt mij aan.

3.5*

Het waargebeurde verhaal van een Franse Elle-journalist, die van de een op de andere dag te kampen krijgt met een algehele verlamming. De camera registreert zijn martelgang als ware wij de man zelf, dus vanuit een positie dat wij ook kunnen zien hoe het voelt om zo ingesloten te zitten. Het levert een sprankelend spel op tussen de claustrofobische shots van de kleine wereld waarin de hoofdpersoon leeft en z'n sarcastische monologue intérieur. Ook kudos voor de vrouwelijke actrices die elk aan zijn bed staan met hun (verkeerde) verwachtingen, onvervulde verlangens en hoop. Alleen de relatie met '' de vertaalster'' blijft een tikkeltje in het luchtledige hangen. Beeldschone, oprechte cinema. Dat ik ooit een waargebeurd drama over een ziekte zou kunnen waarderen. Het genre staat bij mij op de banlijst, maar een film van dit niveau gaat er altijd in.

Onbegrijpelijk dat een vlakke film als Mongol wel door kan treden tot de oscarnominaties en een meesterwerk als dit niet.

Wow! Aanvankelijk was de film nogal traag, maar dat kwam juist weer zo goed overeen met de situatie van Jean-Dominique, dus vervelend was dat niet. Als je ook maar een beetje geduld hebt, is het niet kunnen identificeren met Jean-Do gewoonweg onmogelijk. Het laat ook heel mooi zien over welke dingen je allemaal gaat nadenken als je in een dergelijke positie zit. Sommige dingen in je leven worden zo triviaal. Ik heb me weleens geprobeerd voor te stellen hoe het is om verlamd te zijn, om helemaal niks te kunnen. Deze film voegt aardig wat aan dat beeld toe. Zeer meeslepend, tragisch, maar oh zo prachtig.

Mooi drama over een normale man met een gezin. Gelijk vanaf het begin confronteerde de film me door het camera perspectief.

Sommige scene's zijn erg ontroerend, zo nu en dan is de film wat minder boeiend, maar over het algemeen een zeer sterk drama. Je voelt echt de machteloosheid van de man en leeft met hem mee. 4*

De topper van Imdb-jaar 2007 naar mijn bescheiden mening. Wat een ontzettend goede film is dit . Vooral de eerste helft, waar de kijker zich ìn de hoofdpersoon bevindt is zo ontzettend sterk, heel beklemmend ook. Jean-Dominique ontwaakt in een ziekenhuis na drie weken coma en krijgt te horen dat hij alleen zijn rechteroog kan bewegen. Te bizar voor woorden, maar dit soort situaties bestaan klaarblijkelijk. Door middel van een soort lettersysteem (e s a r i n t u...), wat vaak genoeg naar voren komt in de film is de enige communicatie mogelijk. Naarmate de film vordert, krijgt de kijker steeds meer van Jean-Do te zien, zijn fantasieën via prachtige surrealistische scenes en ook nog wat voor leven hij leed voordat hij in coma raakte. Echt heel indrukwekkend :{.

Eigenlijk is dit heel stiekem gewoon een feel-good-film, die ons een prachtig verhaal vertelt over de menselijk wilskracht. Uiteraard kleven er ook wat meer duistere kanten aan. De eerste 30 minuten zijn echt briljant. Niet alleen is dit grandioos gefilmd en een goed idee, maar het werk ook nog eens. Ik denk dat dit de meest effectieve manier is om de kijker in het lichaam van Jean-Do te slepen. Ik was aanvankelijk dus wel teleurgesteld bij die switch naar buiten van het lichaam (ik had de hele film zo wel willen zien), maar ergens ligt dit ook wel in de lijn en de toon van de film besloten. Verder ook vooral heel goed gecast. Omdat alle personages zo'n belangrijke invloed hebben, is het heel goed dat ze goed en vooral naturel kunnen overbrengen en dat lukt goed met Marie-Josée Croze (en Seigner toch ook wel) als hoogtepunt.

Zeer goede film dus. Knap gefilmd, goed gecast en het zal me zodoende ook nog wel even bijblijven denk ik.

Inderdaad een ode aan het leven, maar dat maakt het er niet minder hartverscheurend om. Waarschijnlijk nog nooit een film gezien die zo genadeloos mijn traankanalen aanvalt: telkens de eerste noten weerklinken van Paul Cantelons prachtige pianomuziek, en Bauby's lot pijnlijk duidelijk wordt, is het naar adem happen.

Misschien nogal sentimenteel, deze Le Scaphandre Et Le Papillon, maar met dank aan de humor en de beeldenpracht blijft de film ademen en is ie bij momenten heerlijk lichtvoetig. Het speelse camerawerk van Kaminski levert rauwe maar tegelijkertijd fluwelen beelden op en de kleuren die hier op het doek worden getoverd zijn van een ongekende schoonheid.

Ook de soundtrack is magistraal: heerlijke songs van onder meer Tom Waits en The Velvet Underground worden afgewisseld met die fabelachtige pianostrelingen die zelfs bij een derde visie mijn keel nog dichtschroeien.

Onwaarschijnlijk pure cinema, waarin Jean-Do's verlamming getoond wordt naast zijn gejaagde bestaan van vroeger, zijn hopeloosheid naast zijn moed. Mathieu Amalric speelt vaak slechts met 1 oog maar doet dat met verve. Ook Max von Sydow is ontroerend als machteloze vader en de rits bloedmooie vrouwen die de revue passeren drukken ons samen met Bauby met onze neus op de schoonheid van het leven, net als de schitterende natuurbeelden.

Fantastische, aandoenlijke prent.

Aandoenlijk en zonder in grootse gebaren te vervallen, waardoor het een intiem portret is geworden. Film straalt een zekere rust uit, maar zeker geen moedeloosheid of defaitisme. Ook luchtiger dan verwacht, zoals anderen reeds hebben opgemerkt. De resem Frans schoon die aan het bed van Jean-Do mag er trouwens ook zijn, maar dit terzijde.

3,5*.

Mooie film en weer heel anders dan 'Mar Adentro' dat ik toch nèt ietsjes hoger inschat. Het begin van deze film is wel erg sterk en claustrophobisch.

Mooi: de bezoeker die in Beiroet gegijzeld is (lijkt trouwns sterk op de vandaag overleden Sir Bobby Robson, maar dat terzijde...) en waarvan Jean-Do zich meteen realiseert dat hìj deze níet heeft gebeld toen deze man in de put zat. En de echte vriend die wèl komt, ondanks dat hij niet weet hoe zich bij Jean -Do moet gedragen of wat daar te doen.

Ik heb zelf vrij lang zitten aanhikken tegen het bekijken van deze film. Zo'n onderwerp, ook nog eens waar gebeurd, dat zal wel weer een of andere standaard, nogal sentimentele film opleveren. Voor iedereen die dat ook denkt: zo'n film is het niet. La Scapahndre et la Papillon is juist allerminst standaard en haalt zijn grootste kracht uit de stijl. Dat gaat zelfs nog verder dan het filmen vanuit het blikveld van het locked-in personage. Erg sterk aangepakt door Schnabel. Verder inderdaad mag ook de humor van de voice-over niet onvermeld blijven. Wel komt dat eerste aspect van de film met name aan het einde alsnog bovendrijven, maar goed, dat is vrijwel onvermijdelijk. Aanrader.

Stijlvolle film, die een zeer moeilijk en zwaar beladen onderwerp als volledige verlamming op een heldere, maar tevens soms enigszins luchtige manier naar voren brengt. Mijn eerste gedachte is dat ik op ten duur compleet gek zou worden als je alleen maar je ene oog kan bewegen, een erg enge gedachte lijkt me dat.

Maar de stijl van de film is dus erg sterk. Erg goed om in het begin je net zo te laten voelen als Jean-Dominique, door de film vanuit letterlijk zijn oogpunt te filmen. Verder heeft de film een mooi kleurenfilter en mooie beelden van Jean's fantasie. Langzaam maar zeker kom je meer te weten over Jean, maar toch blijft het voor mijn gevoel enigszins afstandelijk.

Verder is de muziek redelijk en maakt het moment dat Jean verlamd raakt een behoorlijke indruk, tevens zowat de sterkste scene van de film. In zijn geheel is het voor mij minder indrukwekkend en gevoel opwekkend dan een Mar Adentro, maar boeiend om te zien is het zeker.

3,5*

Deed me weinig, maar het is een aardige film.

Eigenlijk was het meest interessante uitgangspunt wel de first-person visie van Amalric, maar dat had je eigenlijk wel vrij snel gezien. Als het verhaal dan ook maar bij vlagen interessant is (leunt op een aantal mooie scenes) is het soms wel lastig de aandacht erbij te houden. Houdt mij in ieder geval niet de hele tijd bezig, beetje saai is het natuurlijk ook wel.

Verder zag ik persoonlijk ook amper de wilskracht om te overleven, eerst wil hij nog dood, even later wil hij een boek schrijven, maar Bouby kwam naar mijn zin iets te weinig aan het 'woord' om echt te beleven hoe hij er tegenaan kijkt.

Maar zoals gezegd, verder wel een aardig filmpje. 3*

Goed.

Ook bij mij was Mar Adentro de eerste film die in mij opkwam. Alleen gelukkig niet zo'n platte en sentimentele benadering, maar een wat frissere en filmische bewerking van een verhaal als dit.

Visueel vooral leuk, hoewel ik nergens écht onder de indruk kwam. Standpunt vanuit het oog is leuk, maar ook wanneer dat meer en meer verdwijnt zijn er mooie plaatjes. Ze passen niet altijd even vlot in de film (de ijsschotsen en het shot van het gras langs de weg) maar weten het boehoe gehalte van dit soort cinema wel drastisch te verlagen.

Humor was oké, vertelstijl fris en af en toe best pakkend. Komt vooral in korte schokjes maar het voelt nooit echt fake of manipulatief aan. Flashbacks vond ik iets minder interessant, gelukkig worden die tot een minimum beperkt.

Fijne en vlotte film over een redelijk zwaar onderwerp. Uitwerking is het sterke punt, al schort het daar soms net iets teveel om echt hoog te kunnen scoren. Geen idee wat voor een persoon Bauby verder is, maar hij mag zich gelukkig prijzen met een filmbewerking als deze.

3.5*

Biopics zijn een van de grootste trends van het afgelopen decennium geweest. Iedereen die wat voorgesteld heeft de afgelopen 100 jaar lijkt wel zijn eigen film gehad te hebben. Meestal behoren dergelijke biopics tot de meest voorspelbare films die er zijn, want ze worden vrijwel altijd op een gelijksoortige manier uitgewerkt. Bauby heeft geluk: zijn biopic heeft een andere aanpak en daarmee is het waarschijnlijk de boeiendste film van de afgelopen 10 jaar in het overvolle genre geworden (al heb ik I'm Not There tot mijn schaamte nog niet gezien).

Ongewoon voor het genre is dat Le Scaphandre et le Papillon vooral een troimf is in stijl. Het ziet er prachtig uit. De verbleedingskracht wordt met mooie zachte beelden getoond, die vooral ook opvallen door het kleurgebruik. Hoe fout het ook is om te zeggen in deze tijden van milieubewustzijn: ik kan heel lang staren naar instortende ijsbergen. Nog beter zijn de point-of-view-shots. Van mij had de hele film zo geschoten mogen worden, al pakt de afwisseling toch wel goed uit.

Dat Le Scaphandre et le Papillon draait om de kracht van de menselijke geest moge duidelijk zijn, maar dat is een onderwerp dat mij altijd fascineert, zolang het goed uitgewerkt wordt. He locked-in syndrome moet haast wel de meest verschrikkelijke aandoening zijn die je kunt krijgen. Je zou van minder al compleet gek worden. Wat deze film goed vangt is dan ook het geduld waarmee met zo'n aandoening een boek geschreven moet worden. Ik vermoedde dat de regisseur niet veel tijd zou besteden aan het telkens afgaan van het alfabet, maar tot mijn blijde verrassing deed hij dit wel. Voor sommige misschien wat saai, maar dat herhalende bracht mij extra in het gevoel van de film. En toegegeven, dat er dan altijd mooie vrouwen bij te zien zijn verzacht de pijn wat (Marie-Josée Croze, goede genade). Er zit gelukkig ook genoeg humor in.

Opvallend is dat voice-over geestig bij vlagen geestig is, maar bij zijn serieuze momenten niet zo diepgaand is als het lijkt. Ach, Bauby gaf al toe dat het geen Balzac is (niet dat ik daar ooit iets van gelezen heb) en het is oprecht. En het acteerwerk is sterk. Hoe komt het overigens dat Max Von Sydow schijnbaar de mogelijkheid heeft om in iedere film op te duiken. Telkens als je hem het minst verwacht is hij er weer. Hij heeft maar twee scènes, maar is toch weer onmisbaar.

4*

Ga allemaal kijken naar deze topfilm!

Je wordt gegrepen door de gebeurtenissen van het hoofdpersonage, en je zal je eigen miserabele leventje(die we allemaal denken te hebben) relativeren...

Ongetwijfeld een van de betere kwaliteitsfilms van de laatste jaren.

Indrukwekkend. En puik gefilmd, niet alleen het begin waarin je 'zijn oog' bent, maar vooral later door de afwisseling tussen dromen en werkelijkheid. Die komt telkens als een mokerslag aan; in één klap weg muziek en vrijheid, en weer terug gevangen in het lichaam. Subliem.

Het constante opdreunen van het alfabet en de riedel aan mensen die langskomen geven goed de eentonigheid weer. Vooral de vervaging van stemmen en gezichten op het laatst is mooi gedaan. De cinematografie mag er sowieso wel zijn naarmate de film vordert.

De scene met zijn vader aan de telefoon en die met z'n kinderen op het strand met de prachtige muziek zijn aangrijpend. En ondanks dat je ruim anderhalf uur weet hoe hij eraan toe is, komt de climax - de beroerte - toch hard aan. Blijft een naar gezicht, letterlijk en figuurlijk. Dat het juist in een cabrio moet gebeuren die symbool staat voor vrijheid is slim bedacht (tenzij het natuurlijk werkelijk zo is gebeurd).

Ondanks het zware onderwerp heb ik niet het gevoel gehad dat het oversentimenteel is aangezet; een mooie en afwisselende soundtrack, niet teveel tranen en aardig wat zelfspot op z'n tijd. Gelukkig is er ook niet de andere extreme kant: een stortvloed aan vervelende levensbeschouwelijke overpeinzingen. De film bewandelt goed het middenpad. Tussen de korte poëtische frasen door beland je gewoon weer fijn in de dagelijkse beslommeringen.

Een minpuntje is dat het wat lang duurt (hoewel dat functioneel lijkt te zijn). En ik had liever nog meer willen zien van het camerawerk en effecten, maar dat kwam omdat je er ook al mee lekker bent gemaakt (dus is het eigenlijk een verkapt complimentje).

Je hebt van die films, die gewoon een recensie verdienen. Een film die zo uniek is in zowel verhaal als uitvoering, een meesterwerk die even de aandacht verdiend. Een film die je op de een of andere manier erg aangrijpt, je laat meeleven, doordat de regisseur je een kans geeft d.m.v. voice-over om in te leven in de hoofdpersoon, Jean. Je stil te laten staan, bij alles wat als normaal word beschouwen. Je bewust te laten worden van je bewustzijn, zoals de regisseur mooi verwoord. Een film die de perfecte timing heeft om je te shockeren, te ontroeren en je een klein beetje de rillingen te geven. Want het was soms best een griezelig idee, vond ik. Een film die ik als ware kunst beschouw. Met bijzondere en vooral gedurfde beelden en montage was het erg kunstzinnig. Een film waar je voor open moet staan, een ander niveau. Een ander soort. Een film ik met respect heb gekeken. Bravo!

The Diving Bell and the Butterfly is DIE film.

4,5 ster.

Hele bijzondere ontroerende film, waarvan je op het eerste gezicht zou denken dat het een normale drama is waarbij mensen gewoon een gehandicapte man steunen. Maar het is toch net weer even wat anders.... De film word grotendeels gezien vanuit de ogen van Bauby en dat geeft de kijker zelf ook wel een beetje het claustrophobische gevoel van verlamd zijn. En we krijgen natuurlijk ook Bauby's stem te horen, maar dan in zijn hoofd want hij kan zelf niks uitbrengen. En zo volgt de film een lange emotionele trip in het leven van een zogehete "kasplant". Die van alle kanten word gesteund en toch bepaalde dingen nog mag meemaken ook al kan ie niks. En uiteindelijk zelfs nog een heel boek schrijven door alleen met zijn ogen te knipperen bij een bepaalde alfabet. En zo zie je ook dat het allemaal wel makkelijker is dan we zouden denken.

Gewoon een erg prachtige film die veel aandacht schenkt aan gedachtes die verlamden proberen uit te wisselen en dat gehandicapten ook meer kunnen dan mensen zouden denken. Hele sterke film.

4,0*

Hier kan ik met weinig meer dan lof over schrijven. Een uitstekende film.

Het beklemmende gevoel dat iemand met het Locked In - Syndroom moet hebben, wordt in het eerste deel prima overgebracht door het camerastandpunt en de suggestie van ogen die knipperen. Ik kreeg het er benauwd van. Alles wordt met ijzingwekkend realisme gespeeld en overgebracht. De gedachten van de hoofdpersoon, nog steeds ongezien, suizen door de film heen. Ze amuseren me of ze vullen me met begrip. Ik vorm langzaam een beeld van de man. En dan na toch zeker een half uur zie ik zijn gezicht. Wat was ik op dat moment verbaast. Verbaast dat die nog steeds intelligente gedachten uit een man kwamen die er geestelijk dood uitzag. Een goede keuze van de regisseur om eerst de gedachten van de hoofdpersoon te laten horen, om pas daarna de hoofdpersoon te laten zien. Je luistert dan zonder vooroordeel naar de gedachten.

De flashbacks waren ook interessant, en je ziet echt hoe de beroerte een gelukkige man kapot heeft gemaakt. De beroerte zelf was, gecombineerd met die oude muziek, een ijzingwekkende maar geweldige scène. In die scène zie je hoe het knappe gezicht van Bauby zich vervormd naar dat geestelijk dode uitziende gezicht. De film ziet vol met gruwelijke waarheden over hoe het leven moet zijn als je zoiets hebt. Wat een verschrikkelijke heeft de echte Bauby ondergaan: ik denk er liever niet aan. Le Scaphandre et Le Papillon: zwaar, deprimerend, maar bovenal: prachtig.

Naar aanleiding van de Zomergastenaflevering met Dick Swaab gezien. Ik had niet al te hoge verwachtingen van te voren, want wordt een film vanuit het oogpunt van iemand die niet kan bewegen niet enorm saai? Had men het niet beter kunnen laten bij het boek, want is dat niet een medium dat beter geschikt is voor dit onderwerp?

Nou, dat blijkt enorm mee te vallen, want ik vond dit audiovisueel toch een behoorlijk gevarieerde film. Interessante camerastandpunten, mooie overlays en de muziek was soms poppy, maar wel aangenaam. Het onderwerp is natuurlijk erg interessant en met het meermaals opzeggen van het alfabet dreigt natuurlijk de verveling van de herhaling, maar door te variëren door middel van of geluidseffecten of visuele trucage bleef het voor mij boeiend.

Wat de hoofdpersoon overkomen is, gun je vanzelfsprekend je ergste vijand niet, maar de humor houdt de film gelukkig luchtig. Mooi zo'n moment waarbij de logopediste verontwaardigd is over een lompe grap van een telefoonmonteur over de hoofdpersoon, die vervolgens in de voice-over haar van humorloosheid beschuldigd. Maar ook vond ik het gedeelte over Lourdes aardig. Ben er nooit geweest, maar heb mijn ouders dikwijls spottend horen praten over Heilige Maria Knipperlicht. Na het zien van deze film begrijp ik wat ze ermee bedoelen . Maar toch zeker ook momenten van emotie, vooral met z'n vader.

Uiteindelijk hangt de film ergens tussen 3,5* en 4*, maar ik deel graag het laatste uit vanwege het interessante onderwerp en de wijze waarop het is uitwerkt.

Aardige film die helaas in de tweede helft wat langdradiger wordt. De situatie waarin Bauby zich bevindt wordt goed neergezet. Na een tijdje verslapte mijn aandacht toch enigzins, niet eens zozeer door het steeds herhalen van het alfabet, maar meer omdat het verhaal toch minder boeiend werd. De flashbacks hadden niet echt een meerwaarde, en Bauby had toch wat meer achtergrond mogen krijgen. Het locked in syndroom zelf wordt echter uitstekend neergezet, sterk gedaan.

Deze film laat op een sterke manier zien hoe het moet zijn om van de ene op de andere moment quasi volledig verlamd te raken. Vooral het sterke camerawerk is hiervoor verantwoordelijk, naast de gedachtegang van Jean-Dominique Bauby. Voor een man als hem moet je toch wel veel respect opbrengen...wat een doorzettingsvermogen moet hij wel niet gehad hebben om toch nog een boek te "schrijven".

Prachtige film over een man die, na een beroerte, geheel verlamd raakt. De eerste helft van de film is bijna geheel subjectief en je wordt als kijker bijna letterlijk in het lichaam van de verlamde man geplaatst. Hierdoor komen de frustratie met betrekking tot het niet kunnen communiceren en de machteloosheid extra goed over. In het tweede gedeelte leren we de man zelf ook kennen door middel van zijn herinneringen en fantasieën. Aangrijpend, ontroerend en de film heeft een bijzondere cameravoering.

E, S, A, R, I, N, T, U, L, O, M, D, P, C, F, B, V, H, G, J, Q, Z, Y, X, K, W.

Tijdje geleden gezien. De film stond daarvoor hoog op het nog-te-zien-lijstje. Helaas kwamen de verwachtingen niet helemaal uit.

Natuurlijk voelt het begin claustrofobisch aan, doordat de camera het oog van Jean-Dominique Bauby is en hij zich - op zijn oog na - niet kan bewegen, na zijn inzinking. De stijl kan vermoeiend werken. Je voelt je op momenten gehandicapt. Alsof je zelf opnieuw moet leren praten - en wie heeft daar zin in? Helaas irriteert de stem van Mathieu Amalric nogal (zijn gedachtegang), waardoor ik moeite had om in het verhaal te komen.

Visueel is de film een plaatje, zoals ik die graag zie (wapperende haren in een cabrio). Net zoals de fantasievolle intermezzo's en de overige prettige vondsten. Helaas voelt Le Scaphandre et le Papillon wat rommelig aan, waardoor er geen binding is met bepaalde karakters. Het gevoel was grotendeels niet aanwezig, en dat is toch wel het grootste mankement van de film.

Sterke film, met genoeg innemende scènes. Maar niet de film waar ik op had gehoopt.

3,5*

De film viel me wat tegen. Hij raakte me niet op een manier zoals ik het stiekem had verwacht. Voor een waargebeurd verhaal vond ik hem zelfs af en toe een beetje saai. Hierdoor merkte ik dat ik niet echt meeleefde met Bauby. Tevens viel het me op dat deze man bijna continue omringd was met prachtige vrouwen. Ondanks dat dit in het echt misschien ook wel zo geweest zou zijn kwam het een beetje "filmset-achtig" over.

Het punt is ook dat ik me afvraag of dit een boekverfilming is of een film over de totstandkoming van het boek. Het zou niets uit moeten maken maar ik heb het idee dat ik nog steeds niet weet wat er allemaal in het boek staat.

De meest voor de hand liggende vergelijking is voor mij Mar Adentro. Die film pakte me echter op en nam me mee waar Le Scaphandre me liet liggen.....

Oei dit was weer zo'n film die iedereen goed vond en dus maar even mee gewacht tot de storm een beetje was gaan liggen.

Daarnaast hadden we ooit al "My Left Foot" gezien, maar deze film is in visueel opzicht beter, al kan de hoofdpersoon hier zelfs alleen maar zijn linker-ooglid bewegen.

Gruwelijk dat locked-in-syndroom vooral omdat met er in geestelijk opzicht helemaal niets mankeert aan Jean-Dominique....en dan in een paar seconden van vlotte yup naar kwijlende grote baby in een rolstoel die helemaal niets kan behalve met z'n linkeroog knipperen.

Blijft gelukkig uit de val van sentimentele troep al is een avondje gezellig film kijken weer iets totaal anders.