Le Scaphandre et le Papillon (2007)

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Een zeer aardige film die mij helaas niet weet in te pakken.

Mathieu Almaric zet een zeer sterke rol neer als man wiens leven plotseling compleet veranderd. De gevoelens van schaamte en spijt die hij heeft, brengt hij prachtig over. Het hier al vaker genoemde first-person perspectief werkt goed en levert vaak goede scenes op, maar verder heeft de film weinig om het lijf. De flashbacks zijn wat mij betreft niet al te goed uitgewerkt, op die met Max von Sydow na. Een andere irritatiefactor was voor mij het camerawerk. Ik vond de vele kantelingen van de camera totaal niet nodig.

Al met al geef ik 3,5 sterren.

Tijdens het bekijken van dit indrukwekkende drama kreeg ik in toenemende mate last van een ongemakkelijk gevoel. Dat ligt aan mij natuurlijk, maar het belemmert mij wel om de film te waarderen met een hoge score. Anders dan met Mar Adentro, waaraan ik tijdens het kijken geregeld moest denken, voel ik niet de behoefte om deze film een tweede keer te zien.

Verschrikkelijk, de situatie van Bauby.. wat erg dat zoiets je overkomt. Maar ondanks het ernstige onderwerp en een paar erg sterke en indrukwekkende scenes (het telefoongesprek met von Sydow en de beroerte zelf op het einde) vond ik deze 'Le Scaphandre et le Papillon' niet bijzonder goed. Als kijker krijg je amper een idee wat voor man Bauby is. Daarom vond ik het lastig om emotioneel betrokken te raken bij deze prent. Wat volgt zijn veel scenes waarin met behulp van het alfabet gecommuniceerd wordt met Bauby, een aantal bezoekjes en wat flashbacks. Qua verhaal blijft het magertjes en leidt het tot weinig. Nee, ondanks een paar sterke momenten niet de film waarop ik had gehoopt. Helaas.

Films over mensen met ziektes mijd ik doorgaans als de pest (ghehe), omdat het een 'genre' is dat negen van de tien keer gepaard gaat met een hoop degoutante tranentrekkerij. Hoe anders is dat hier. Een vlot vertelde, bij momenten relatief luchtige film. Origineel daarenboven, een relevatie zowat. Met het emotioneel betrokken raken ondervond ik geen enkel probleem; de tactiele wijze van filmen (icm voice-overs) wist juist een groter gevoel van betrokkenheid te bewerkstelligen dan de 'diepgang' in de vorm van flashbacks. Die waren eigenlijk een stuk minder interessant, en het enige marginale minpuntje in deze verder zeer verdienstelijke film.

Ruime 3,5* voor nu.

Een film over een onderwerp dat gewoonlijk geen goeie films oplevert. Dat het standpunt van de verlamde Jean-Do het vertrekpunt is, zowel qua verhaal als visueel, tilt de film toch wel omhoog. Een aparte aanpak die soms druk lijkt, maar waar je na een tijd echt in geraakt. De confrontatie met gezonde mensen om je heen die niet altijd weten hoe er mee om te gaan. Of beginnen vergelijken met situaties die in hun ogen gelijkaardig zijn, omdat ze de toestand niet echt kunnen inschatten.

De film is boeiend, maar net iets te lang. Na een tijd mist de film de nodige richting. En ook de flashbacks zijn van wisselvallig niveau. Je merkt vooral dat de film het echt moet hebben van de originele verfilming. Anders had dit een vergeten film geworden. Met alle respect voor wat de man heeft meegemaakt, is het niet voldoende genoeg om er een deftig film van te maken. Tenzij het in een boeiend verhaal gegoten wordt.

Kleine kritiek dus, want het is een heerlijke film die veel beter meeviel dan gedacht.

Deed me denken aan de film "La Chambre des Officiers" en enigszins ook aan "Mar Adentro", maar dan iets minder nijpend pijnlijk.

Uitstekende film, origineel opgevat, soms ontroerend maar nooit met valse sentimentalitiet. De merkwaardige, verwoorde reacties van het hoofdpersonage zijn erg realistisch. Ook de beeldvorming. Amalric is natuurlijk een heel bijzondere acteur en ook Patrick Chesnais is een klassebak, terwijl Marie-José Croze nog dikwijls zal gewaardeerd worden.

Een ontroerende film over een man die na een beroerte plots vrrlamd raakt. Een situatie die je je ergste vijand niet toewenst. Dementie is één ding, maar je ten volle bewust zijn van je afhankelijkheid moet de hel zijn. De film begint erg sterk met de vele ongemakkelijke situaties waarin Jean-Do zich bevindt. Voor letterlijk alles heeft hij hulp nodig: zijnde van de basisbehoeften tot de banale dingen zoals een vervelende vlieg of een verkeerd tv-programma.

De film versterkt de aandoening door met uitstekend camerawerk de vinger extra op de wonde te leggen. Ook de voice-over creëerde dat betrokken gevoel. Zoals ik hierboven al las is de film emotioneel sterk, maar balanceert de film nooit over naar de negatieve sensationele kant. Alles blijft erg sereen en oprecht. De contacten met zijn kinderen waren hartverscheurend, onmenselijk bijna. Er werd ook aandacht besteed aan het psychisch lijden van de patiënt. Interessant om stil te staan met de idee dat de zondagen het ergst waren en de verveling je grootste vijand bleek wanneer het meeste personeel niet aan het werk was.

Diepe bewondering voor de man die er nog in slaagde een boek te “schrijven” uiteraard met behulp van (ook chapeau voor hen voor alle uren en het geduld dat het gekost heeft). Een film om bij stil te staan of om stil van te worden. Mooi!

Een heftig en verdrietig verhaal, maar niet te heftig of te emotioneel gebracht. Het heeft soms zelfs een komische toon. Ik vind de uitwerking goed gedaan. Je voelt je op die manier meer betrokken en ‘aanweziger’, en je krijgt meer begrip voor de situatie waar Jean-Dominique zich in bevindt. Ook het acteerwerk is goed. Ik ben blij dat ik deze bij de kringloopwinkel heb gevonden. Mooi, sterk en ontroerend. 4*

Gisteravond nog even een Top250er gedaan met deze The diving bell and the butterfly die een maar al te bekende titel heeft maar verder qua inhoudt redelijk onbekend was. Dus draaien maar met deze kringloop aankoop die toch redelijk uniek schijnt te zijn qua perspectief, maar liefde op het eerste gezicht werd het niet bepaald hoewel het geheel alle kenmerken heeft van een goede film.

Ontwaken is wat we doen, knipperen met één oog naar schimmen, stemmen, flarden, wat is er gebeurt is de vraag die ons als kijker net zo hard treft als Bauby die getroffen door een beroerte en nu alles beleeft vanuit het perspectief van 'locked in syndrome '. Metallica en Dalton Trumbo met zijn Johnny Got His Gun, is nooit ver weg uit gedachten terwijl we de nieuwe en afschrikkende wereld vanuit Bauby's beperkingen samen met hem verkennen. En dat is kortweg een verschrikkelijke situatie samen met dat onnozele en domme praat van die doktoren die eeuwig positief blijven. Beter is dan op zijn minst de aantrekkelijke verpleging die ook positief blijven maar tevens eerlijk zijn, je moet het maar kunnen dat werk met zo'n kwijlende kasplant.

The diving bell and butterfly kenmerkt zich daarna vooral als psychologische speur en zoektocht naar de kwetsbaarheid van de mens, wanhoop, zelfmedelijden, strijdbaarheid en frustratie waar je als kijker ontzettend dicht, zelfs intiem, boven op enkele dingen zit zoals de reeds genoemde kwetsbaarheid, de mens op zijn kleinst, het bad en was momentje en de beperking die een vitaal en levenslustig mens opeens ervaart. En onder het motto ik worstel en kom boven laat Bauby zich niet kettenen en schrijft zelfs indirect een boek. Iets dat hij vooraf helemaal geformuleerd had in zijn hoofd en daarna soort van dicteerde, ik geeft het je te doen.

Gelukkig kent deze loodzware film nog enkele leuke momenten van humor zoals de frustratie wanneer de tv met de voetbalwedstrijd wordt uitgezet, net zo in het geval van de momenten waar hij zijn situatie ontvlucht met het zeevruchten banket waar wordt gesmuld en genoten. Het is begrijpelijk dat deze film best in de nominaties viel, overigens niets won, toch buiten de identificatie van een sterk spelende Amalric, fraaie dames, een te verwachten afloop, en een over het geheel tragisch maar bijzonder verhaal, doet het me eigenlijk niet wat het zou moeten en voelt de film bij tijd en wijlen stroef aan, heel erg stroef zelfs. Afijn duidelijk is dat het een klasse film is en een goede voldoende verdient, maar voorlopig niet meer dan dat.

Le Scaphandre et le Papillon moet wel één van de mooiste filmtitels zijn in de top 250, maar een plaats in de top 250 vind ik ietwat overdreven. De film doet mij, net zoals vele anderen, denken aan Mar Adentro. Alleen is de verlamde toestand van Jean-Dominique nog erger dan zijn tegenhanger in Mar Adentro en kan hij alleen maar communiceren met 1 oog.

Het sterkste punt van deze film zit hem vooral in het visuele. Doordat we de film beleven door het oogpunt van Jean-Dominique, kunnen we er sterk meeleven met zijn personage. Het duurt toch een tijdje vooraleer we Jean-Dominique zelf in beeld zien en het grootste deel van de film beleven we vanuit zijn oogpunt.

Verder komt de film wat mij betreft nooit helemaal los. Er zitten wel een aantal sentimentele momenten in, zoals het gesprek tussen Jean-Dominique en zijn vader die op zijn oude dag zijn appartement niet meer kan verlaten en dus ook met een soort locked-in-syndroom te kampen heeft. Maar uiteindelijk is het allemaal toch wat makkelijk sentimenteel. Ook het continue afgaan van het alfabet is op den duur een stoorzender.

Degelijke film dat vooral visueel de moeite waard is, maar het heeft bij mij de gevoelige snaar niet helemaal kunnen raken.

3*