Le Scaphandre et le Papillon (2007)

Beste Director in Cannes

lijkt me een interessante film..ben er benieuwd naar.

Ontroerende film met een luchtige ondertoon. Schitterende cinematografie en mooie beelden. Het verhaal is zeer triest, Jean-Dominique kan na een hersenbloeding bijna helemaal niets meer en alleen maar bewegen met zijn ene oog. Hier communiceert hij dan ook mee. Omdat je kan zien wat hij denkt is deze film zeer bijzonder en geeft het een ondertoon die erg aangenaam is. De film vervalt niet in een melodramisch geheel en blijft dus sterk overeind staan. Echter is de film wel wat aan de lange kant en zitten er enkele scènes teveel in.

4 sterren

Misschien interessant voor de liefhebbers: Janusz Kaminski (vaste cinematographer van S. Spielberg) heeft deze film geschoten. Ik kon helaas nog geen Internationale trailer vinden, maar hier is de Franse versie: Klik.

Zeker een film waar ik naar uitkijk.

Ik had uitgekeken naar deze film, maar hij viel me toch wat tegen achteraf. Het camera-standpunt is aardig de eerste paar minuten, maar daarna gaat het vervelend en irritant worden. Verder zit er erg weinig ontwikkeling in de film. Niet alleen qua plot, maar ook qua personages gebeurt er verdacht weinig. Dat maakt de film stroperig en slepend, anderhalve ster.

Het duurt even voordat je echt in de film komt. De eerste tien minuten zie je volkomen venuit het oog (letterlijk) vanuit Jean, maar gek genoeg, zit je vrijwel meteen in de film als dit niet meer gedaan wordt. Het werkte wel aan het begin, maar het werd snel een maniertje, dat ging storen. Later werkte dit wel beter, maar toen had het een daadwerkelijke functie binnen de scene. De film kent enkele fantastische scenes, waarin de onmacht (net als in de hele film overgens) een grote rol speelt. Vooral de vader die zijn zoon belt, beide zitten opgesloten; de één in zijn lichaam, de ander in zijn appartement) en vader heeft het er ontzettend moeilijk mee dat hij niet 'gewoon'met zijn zoon kan communiceren.Kippenvelscène.
Helaas was de film wel wat te fragmentarisch om écht die streep over te gaan om de héle film mee te leven met de personages. Een kleine smet, op een verder prachtige film.

4*

Zeer ontroerende hommage. 4,5*

Het kost best moeite om je als functioneel complete bioscoopbezoeker in te leven in het leven van een 'légume". Na 20 minuten voelde ik, dacht ik tenminste, wat een enorme impact het tot het einde functioneren in een duikerklok op je hele wezen heeft. Een ernstige premisse met niet al teveel humor gebracht.

Het verhaal van de hoofdredacteur van het Franse Elle, Jean-Dominic Bauby, die een beroerte krijgt en daarna alleen nog zijn linkeroog kan bewegen. Daarmee is hij echter in staat een boek te dicteren. Inderdaad, waarom zou een mens daarvoor naar de bioscoop tijgen? Wel, omdat het gegeven van een film nooit een reden moet zijn om wel of niet te gaan. En omdat dit gewoon een goede film is. Goed, het is zielig, schrijnend en noem maar op, maar Schnabel is in staat uit deze materie een humorvolle maar niettemin oprechte film te maken die recht doet aan de gesteldheid van de protagonist en toch een boeiende kijkervaring oplevert. Schnabel heeft het gegeven namelijk aangegrepen om een ode aan het leven te maken: het leven bezien door iemand die opnieuw gaat kijken en die het maximale gaat halen uit zijn verbeeldingskracht. Dat wordt ons met met zorg en dito verbeeldingskracht getoond, waardoor de film de anectotiek van een tragisch gehandicapte geheel en al overstijgt. Geen meesterwerk, wel een hele sterke film.

Mooie film over een man die gevangen is in de realiteit, maar vrij is in z'n dromen en fantasie. Het meest droevig is de constatering dat hij pas lijkt te beseffen wat hij allemaal had, nu hij het is kwijt geraakt.

Gelukkig ontwijkt de film overdreven sentiment, maar soms was het net té afstandelijk.

3,5*

Dat is inderdaad de kracht van de film! Filmische stijl - en verhaalmiddelen optimaal gebruikt. Grappig, ontroerend, maar ook op een gegeven moment alledaags. Dat het waargebeurd is, vond ik eigenlijk niet zo interessant. Het intrigeert zo ook al.

Geen meesterwerk, maar een hele fijne film. De scene op het strand met de Tom Waits muziek is gewoon prachtig.

Ik heb deze film vandaag gezien in de bioscoop.

Ik had er nooit van gehoord maar zag dat de regisseur de beste was op Cannes en dat heeft me toch wel nieuwsgierig gemaakt.

Ik vind dit een prachtige film! Alles zit erin, tragedie, emotie en vooral humor! Prachtig hoe er met zo'n tragedische situatie om wordt gegaan door niet HEM, maar zijn omgeving als 'debielen' af te schilderen. (HEM=Jean Do)

Als iemand half verlamd is, wil dat niet zeggen dat hij/zij zijn hersencapaciteit verloren heeft.... Prachtig weergegeven. Je ziet de hele film door 'het oog' van de patient. 4,5*

Wat een afgrijselijk goede trailer. Wat een beelden, wat een muziek. Deze film wil ik asap zien!

http://www.apple.com/trailers/miramax/thedivingbellandthebutterfly/trailer/

Mij pakt ie niet.

Vreemd. Waarom niet eigenlijk?

De trailer bedoelt hij neem ik aan.

Op basis van de trailer zou ik er ook niet echt warm voor lopen. Trailers zie ik sowieso liever niet, al ontkom ik er niet aan op het witte doek.

Prachtige film met verfrissend camerawerk,

Het ontwaken na een comateuze toestand wordt vaag in beeld gebracht, net zoals de camera perfect weergeeft dat Jean-Dominique Bauby zich niet kan focussen op een bepaald voorwerp en geluiden bestaan uit onsamenhangende ruis.

Ondanks de toestand waarin Jean verkeert, probeert hij zijn leven zo goed als het gaat op te pakken. Op zich geen uniek gegeven, maar wat dit proces zo leuk maakt is de voice - over van Jean die op de gebeurtenissen om hem heen commentaar levert, zonder dat de omgeving hem kan horen. Dit levert hilarische momenten op, als naasten van Jean opmerkingen te serieus nemen terwijl hij er zelf om kan lachen of als pleziertjes hem ontnomen worden, in de wetenschap dat hij zelf niets aan die situatie kan veranderen.

Gedurende de film ontvouwt zich wat er zich die bewuste dag heeft afgespeeld en zien wij hoe Jean met zichzelf geconfronteerd wordt in zijn beperkingen. Tevens zien wij hoe hij met zijn omgeving tracht te communiceren. Dit levert vele hartverwarmende momenten op. Met name die scene aan de zee is geweldig.

Flitsende beelden ondersteunen het geheel. En geven Jean nog steeds het idee een wereldburger te zijn die zijn fantasieën kan bewerkstelligen of opnieuw kan beleven. De verbeeldingskracht die hij nog steeds bezit is gevarieerd. Ze deden mij denken aan Jeunet. Alleen dan met wat minder spetterende kleuren en wat minder gestileerd allemaal.

Muziek is vaak wel aardig, al gingen bij die openings chanson mijn haren even overeind staan. Fantasierijke, frisse film dus die functioneel gebruik maakt van de camera. Sterke beeldtaal dus. Alleen minder was dat constante herhalen van dat alfabet. Krijgt zeker een optie op meer in de toekomst. Voor nu 4*

Uiteindelijk toch de mooiste film van 2007. Verhoogd naar 5*

Misschien een betere trailer.

!!!WINNAAR VAN TWEE GOLDEN GLOBES!!!

BESTE NIET-ENGELSTALIGE FILM

BESTE REGISSEUR (JULIAN SCHNABEL)

en terecht.

Autobiografie die in alle denkbare opzichten geschiedenis schrijft. Regelrecht in mijn top 10.

!!!VIER OSCARNOMINATIES!!!

Beste Regisseur (Julian Schnabel)

Beste Bewerkte Scenario

Beste Cinematografie

Beste Montage

Mooi, niet sentimenteel drama. De vormgeving is verbluffend, met ingenieus camerawerk van de vaste man van Spielberg, Janusz Kaminski. Twee vaste producers van Spielberg, Frank Marshall en Kathleen Kennedy, produceerden dit aangrijpende portret van een man die ondanks zijn gigantische handicap een boek wil schrijven over zijn ervaringen. Prachtig gespeeld- vooral de scenes tussen vader (Max Von Sydow) en zoon zijn bijzonder aangrijpend. Welverdiende nominaties dus.

Tja, een film die begint met La Mer van Trenet... probeer daar nog maar eens overheen te komen. En dat lukt helaas ook niet.

Ik ben toch een tikkeltje verbaasd over de vrijwel eenduidig positieve recensies want de film is echt verre van perfect. Sowieso is het een absurd idee om de toestand van een dergelijke patient te willen verbeelden, aangezien je je zoiets toch nooit kunt voorstellen.

Buiten dat is het (en dat klinkt misschien lullig bij dit onderwerp) allemaal nogal afstandelijk. Je krijgt ondanks de warrige flashbacks nauwelijks een idee wat voor een man het is en de film verzandt daarop in een herhaling van zetten, telkens het alfabet bij een nieuw gesprek, een hele rits prachtige vrouwen, maar het leidt niet to echt veel.

Wel erg mooi geschoten en geacteerd, in het bijzonder van de bijrollen (van Sydow ) . Ook de uiteindelijke beroerte was angstaanjagend.

Ik had gemengde verwachtingen. Het onderwerp leek me meer iets voor een documentaire. Maar gezien de positieve reacties dacht ik ook wel dat er een vorm was gekozen waarbij het toch boeiend blijft.

Helaas zijn die gemengde verwachtingen ook gemengde gevoelens geworden.

Het is een soort van arthouse variant op Mar Adentro. De scenes die me het meest aanspraken waren de flashbacks naar gebeurtenissen voor zijn beroerte. Met de huidige lichamelijke toestand van Bauby in het achterhoofd krijgen die een grotere lading. De man die hij was en de man die hij nu is. Eerst zo vol leven en in een hectisch bestaan, dan plotsklaps letterlijk gevangen in eigen lijf en hoofd.

De scenes waarin zijn verbeelding getoond wordt zijn van grote klasse en betoverend. Bijvoorbeeld die smeltende ijsschotsen.

Voor het overige had ik erg veel moeite geduld op te brengen voor het gecommuniceer met knipogen en het steeds opnieuw opnoemen van het aangepaste alfabet door de logopedist en zijn vrouw. Schnabel heeft op allerlei manieren getracht het in vertelvorm en filmisch af te wisselen, maar toch bleef ik moeite houden met het magere verhaal.

De voice-over was komisch. Wat ook onbedoeld komisch was, was het gezicht van Bauby. Het was net een typetje uit Rembo en Rembo. Daarom misschien ook dat ik op afstand werd gehouden.

Ik snap heel goed dat anderen lyrisch zijn over deze film. Helaas pakte het mij alleen echt op momenten.

Zo quasi nonchalant als jij je reviews schrijft is het moeilijk om de film daadwerkelijk te gaan kijken.

Ik heb het toch gedaan. Ik zag em liggen in de videotheek en het verhaal sprak me gelijk gaan. Op sommige momenten wordt de film zeer zwaar maar het is zeker de moeite waard om deze film te gaan kijken.

4 sterren

In de videotheek? Nu al?

Was al sinds mei uit in Frankrijk en België. Waarschijnlijk wil de Nederlandse markt daar niet op achterblijven...

Dan ga ik hem snel huren