The Eyes of My Mother (2016)

Vervelende film.

Ben hier geen fan van. Het is inderdaad nog kunstacademie studentenfilm niveau. Dat betekend nogal plichtmatige shots. Camera erg ver neer zetten en dan een auto in beeld laten rijden, dat werk. Het is niet per se lelijk. Je kunt er wel wat zieltjes mee winnen. Maar daar heb ik net iets teveel voor gezien. Een Lynch wil het nevernooitniet worden, en de maker lijkt weinig te melden te hebben. Het is allemaal dat gezochte gedoe. Waardoor je overal mee wegkomt in je scenario. Het is te opzichtig om er meer in te zien. Je kan er wel meer uit halen hoor. Maar elke theorie is zonde van je tijd. Want elk punt wat je kan maken had je beter kunnen schrijven. Tel daarbij erbarmelijk acteerwerk op en je komt uit op erg weinig.

Er zullen wel wat liefhebbers zijn. Die mensen raad ik aan vaker naar eindexamen filmvertoningen te gaan van de kunstacademie, want daar zie je dit soort pogingen erg vaak en zijn ze ook nog korter vaak.

1.5*

De lage waarderingen hier zijn niet zo vreemd, al ben ik het er zeker niet mee eens. Klein maar indrukwekkend filmpje, dat zich kenmerkt door een soort kille, klinische, maar soms juist ook surrealistische stijl. Een wat vreemde combinatie die vooral goed werkt dankzij de sfeervolle zwart-wit fotografie en een dromerige soundtrack die af en toe mooi de stilte weet te doorbreken.

Qua plot zal menigeen waarschijnlijk wat meer moeite hebben. Niet omdat het per se allemaal zo vaag of abstract is, maar wel omdat de film af en toe wat richtingloos kan overkomen en zelden in z'n kaarten laat kijken. Het schetst ook meer het leven van een persoon dan dat het een A naar B verhaal vertelt. Wat mij betreft werkte het wel, al was het middenstuk misschien net iets minder. Laatste halfuur wordt dat gelukkig weer rechtgezet en krijgt de film eigenlijk ook nog een opvallend naar toontje. Niet dat je een soort Martyrs moet verwachten, maar bepaalde scenes missen zeker hun effect niet. Toch heeft de film in al z'n gruwelijkheid steeds iets poëtisch over zich heen hangen. Best apart.

Knap staaltje low-budget filmmaking. Mooie en tegelijkertijd verontrustende portrettering van een eenzame ziel. Nog wat te 'klein' om écht te overdonderen, maar verder meer dan behoorlijk, zeker voor een debuut. Verdient meer aandacht (en een hogere waardering). 3,5*.

Arty Farty film van iemand waarvan ik vermoed dat hij niet veel met horrorfilms heeft. Oké zeker visueel spat de film van het scherm. Zeer mooi camerawerk en stilistische beelden en de zwart/wit beelden voegen een nog mooier aspect toe. Zelfs het idee van een meisje dat opgeroeid op een praktisch verlaten omgeving met alleen haar ouders is erg sterk. En dan gaat het in mijn ogen toch mis, dit komt doordat zowel het horrorelement als ook het drama onderbelicht wordt. De drama komt niet goed over doordat het acteren vreemd en niet echt sterk is. En dan de horror de reden waarom ik de film keek. Die horror is bijna allemaal erg schoon en suggestief. Hierdoor krijg je een... tja, laat ik het omschrijven als een soort Texas Chainsaw Massacre voor intellectuele. Had de regisseur minder veilige prestigieuze mooifilmerij getoond dan had dit een misschien "One hell of a film" geweest. Nu blijft het helaas bij goede bedoelingen.

Verontrustende, in prachtig zwartwit geschoten horrorfilm, subtiel en zorgvuldig in elkaar gezet en uitgewerkt. Aan de statische en vrij kunstzinnige kant, waardoor meeleven met de abstracte personages vrijwel onmogelijk is, maar de verstikkende sfeer is knap getroffen en de film ziet er zo mooi uit dat ik toch wel geboeid bleef kijken.

Het Amerikaanse platteland vormt het decor voor The Eyes of My Mother, een sfeervolle arthouse-productie die The Night of the Hunter (1955) en Psycho (1960) samenbrengt. Getraumatiseerd door een gebeurtenis uit haar jeugd gaat de instabiele Francisca (Kika Magalhaes) als een modern day Norman Bates ongewenste indringers te lijf. Dit debuut van Nicolas Pesce slaagt door prachtige zwart-witfotografie en een goede dosis onderhuidse spanning.

Volledig

De 27-jargie Nicolas Pesce vertilt zich niet alleen, maar slaat de plank ook op veel teveel punten volledig mis in deze bizarre, maar mislukte psychologische thriller. Een zonderlinge man (Will Brill, het enige lichtpuntje in deze film) vermoordt Francisca's moeder [Diana Agostini], maar wordt zelf halfdood geslagen door Francisca's vader [Paul Nazak]. Vader laat de piepjonge Francisca alles opruimen en zij begraaft moeder in de tuin en verstopt diens moordenaar in de stal waar ze hem martelt, maar wel in leven houdt.
Pesce geeft geen enkele indicatie over de motivatie voor Francisca's krankzinnige gedrag. Aangezien zij het centrale karakter is in deze film, is dat een groot manco waardoor hij de kijker op afstand houdt. Dat doet hij ook door alles in gestileerd zwartwit te filmen en een soort alternatief universum te suggereren: de boerderij ligt op een niet nader genoemde afgelegen plek waar blijkbaar geen mens komt. En horror werkt nu éénmaal beter in een herkenbare setting. "The Eyes Of My Mother" deed mij in een aantal opzichten denken aan "The Human Centiipede II (Full Sequence)" - één van de beste horrorfilms van de 21e eeuw - maar toont in zijn debuut vooralsnog iemand te zijn die de bel heeft horen luiden, maar geen idee heeft waar de klepel hangt.

Een kille, afstandellijke film met vrij weinig dialoog. Er worden hele stukken overgeslagen waardoor het, vooral in het begin, wat verwarrend is. Door de fraaie shots en het gebruik van zwart wit lijkt het nog wat maar eigenlijk stelt de film niet al te veel voor, we krijgen maar bitter weinig te zien. De gore wordt niet getoond, het ontbreekt aan spanning en het einde is abrupt.

Matige film over een vrouw die getraumatiseerd is geraakt door een tragische gebeurtenis uit haar jeugd. Traag en weinig dialoog, waardoor dit een redelijk taaie film is. Ook het feit dat je maar weinig hoogte krijgt van het macabere hoofdpersonage draagt hier aan bij. Wel stijlvol in beeld gebracht allemaal. Een nipte 2.5 sterren.

Eindelijk mijn eerste echte goede film bij FTW in horrorchallenge !

Stijlvol zwart-wit gefilmd met een zeer bizar verhaal waarin de kijker geleidelijk aan in de ban geraakt van de handelingen en denkwijze van het hoofdpersonage. De horror is misschien niet zo expliciet, maar bepaalde scènes wekken toch een huiveringwekkende gedachte op. Het verhaal wordt goed opgebouwd in hoofdstukken en de regisseur wekt zonder al te veel dialogen een bepaalde fascinatie voor de film op. Moeilijk uit te leggen, maar je aandacht wordt meer en meer versterkt zonder dat er eigenlijk veel gebeurt. De beelden spreken voor zich en door de stiltes wordt de spanningskracht vergroot. Prima rol overigens van het hoofdpersonage. Conclusie : fascinerende dramatische horrorprent ! 7,5/10

Wondermooi, ondergewaardeerd indie pareltje. Een kil, luguber werkje dat meer trekt richting de New French Extremity wave, dan dat je op 't eerste gezicht zou denken. Het gaat namelijk niet zozeer om wat je ziet, maar om wat er voor het slachtoffer (wel/niet) op het spel staat en een legitieme gedachte achter de daden, door geen enkele waarde toe te kennen aan een mensenleven. De oprechte urgentie om te moorden of niet vermoord te worden, een lastige 'sweet spot' om te vinden. De film wisselt daar ingenieus tussen, door o.a twee totaal uiteenlopende slachtoffers een eigen gezicht te geven.

De kalme, symmetrische shots, low-fi electronic soundtrack en contrastrijke zwart-wit cinematografie zijn bepaald geen middelen om het genre te romantiseren, zoals A Girl Walks Home Alone at Night (2014) dat wel zo dromerig deed. Hier staat het in dienst van de mensonterende en meedogenloze daden van de apathische protagoniste. Magalhães speelt één van de meest intrigerende, gelaagde psychopaten die het genre de laatste jaren heeft gekend, zelfs met die sprekende Bambi-ogen ter compensatie. Meesterwerk.

Ja, in het begin had ik wel zo'n gevoel dat het misschien nog wel eens achterhaald en middelmatig zou kunnen worden.

Maar nee, The Eyes of My Mother weet, na een vrij gepolijste begin, toch wel met het moment interessanter te worden. Echter heb ik wel al heel veel van dit soort trucs gezien dus het ijs zal, net als bij vele andere experimenten, niet echt meer snel op mijn rug groeien. Ware het niet dat het beklemmende sfeertje er goed inzit, het zwart-wit het plaatje afmaakt, het op een fijne manier voort pruttelt en dat Franciska hier prachtig wordt vertolkt.

Je zou ook haast denken of dit niet een Portugese film had kunnen zijn aangezien de familie waar het om draait (of wat er van overblijft) voornamelijk in het Portugees onderhandeld.

We volgen voornamelijk Francisca, van haar kindertijd, tot de tijdsprongen naar haar adolescentie en volwassenheid. Voornamelijk de ontwikkeling van deze dame wordt onder de loep gelegd. Ze leert al heel vroeg hoe ze dieren moet ontleden en een ongenodigde gast zorgt voor een fikse klap van de molen in het gezin. Echter blijven de gevoelens en emoties vrijwel vaak achterwege. Maar op lange termijn brengt het bij Francisca een hoop lugubere en obsessieve beweegredenen los.

En hier wordt de film met het moment interessanter, sfeervoller, mysterieuzer en genadelozer. En wat is Francisca eigenlijk geworden? Iemand met verlatingsangst? Een kannibaal? Eerder geestenziek dan wreed? Een slachtoffer? Wat duidelijk is is dat ze de gat uit haar kindertijd probeert op te vullen.

De ware aard van de film komt uiteindelijk los wanneer Francisca dat kind wegtrekt van die moeder, hem vervolgens opvoed en de moeder als dier aan de kettingen in de schuur laat leven. En nogmaals... heeft Francisca eigenlijk wel daadwerkelijk door wat ze doet? Het einde is lekker vlot, maar toch treffend.

Ja, dit was een fraai stukje B-cinema en een goed begin voor een regisseur die nu de nieuwe Grudge op zijn naam heeft staan. Ik moest qua sfeer zelfs nog een beetje denken aan The Girl Walkes Home Alone at Night. Dat geloei van de wind, de soundtrack, het zwartwit. Al is dit toch wel tamelijk iets anders.

4,5*

De film is traag, wordt niet echt spannend en is ook niet expliciet qua beelden, maar de film heeft wel een duistere en lugubere sfeer en je wilt wel weten waar het toe leidt. Het verhaal is mager – de film duurt slechts 76 minuten en is zo traag dat het wel een uitgerekte korte film lijkt – en ontbeert wat context (bv. waarom gaat ze niet gewoon de stad om vrienden te maken als ze zo eenzaam is?) maar intrigeert wel want een vrouwelijke seriemoordenaar zie je niet vaak en de film heeft interessante psychologische ondertonen. De film heeft geen indrukwekkend einde maar weet wel nog even na te zinderen.

Al met al heeft de film bij lange na niet niet de kwaliteit van een Psycho (1960) - MovieMeter.nl, The Texas Chain Saw Massacre (1974) - MovieMeter.nl of The House That Jack Built (2018) - MovieMeter.nl maar is toch wel een waardevolle aanvulling in dat genre.

Ja, dit hakte er toch wel flink in. Maar...dit soort wrede horrorfilmpjes liggen me wel. Ik heb in ieder geval de hele tijd gefascineerd zitten kijken naar dit beklemmende horrorfilmpje waarvan ik het zwart/wit een uitstekende keuze vond. Het kwam de lugubere sfeer in ieder geval meer dan te goede. Ook het acteerwerk van de getraumatiseerde Francisca was meer dan uitstekend en ook op de soundtrack viel helemaal niets aan te merken. De dans van Francesca met de de dode vader in de stoel vond ik sadisme ten top maar ook oh zo schitterend.
Waar ik deze film mee moet vergelijken weet ik niet zo direct. Ik moest in ieder geval denken aan de film Hagazussa (2017) die ook zo'n naargeestige sfeer had en die zich ook afspeelde op het platteland. Ook daarin speelde een jonge vrouw die op de rand balanceerde van totale waanzin een hoofdrol.
Een uitstekende horrorfilm dus dit debuut van Nicolas Pesce en dat werd ook wel tijd. Van de laatste 10 horrorfilms die ik gezien heb kwam er geen enkele boven de 3,5. Deze dus wel, dat moge iedereen duidelijk zijn.

4,0*

“Loneliness can do strange things to the mind.”

Onheilspellend, luguber, sfeervol en eigenzinnig, The Eyes of My Mother is een knappe debuutfilm van Nicolas Pesce. Sommige scenes zijn zeer ongemakkelijk om naar te kijken, maar dat is ook de bedoeling. De sfeer die Pesce weet te creëren is briljant. Extreme eenzaamheid, jeugdtrauma's, moordlust, sadomasochisme... Francisca is een tragisch personage met een groot jeugdtrauma, maar tegelijkertijd veroordeel je haar acties wel. Maar je begrijpt ook waarom ze doet wat ze doet, en dat is de grote kracht van het script van Pesce. Het ziet er allemaal eenvoudig uit, maar de uitvoering is nagenoeg perfect.

Echt slecht.

Begrijp me niet verkeerd. Artsy horrorfilms gaan er bij mij niet slecht in, maar als het zo'n resultaat als dit is dan kom je bij mij niet zo ver. Het is wel duidelijk dat Pesce al snel wilde opvallen, maar de poging tot opvallen is het gewoon niet helemaal geworden.

De film duurt 76 minuten. Dat waren zowat de langste 76 minuten ooit. Er gebeurd weinig tot niets en een erg oninteressant verhaal dat nergens maar een beetje tempo bij wil tappen en vooral goed is in vervelen. Ik zie vele goede recensies die de film prijzen, maar daar kan ik totaal niet in meegaan.

Maar om positief te beginnen, ik moet zeggen dat de film in ieder geval een goede eerste 10 minuten heeft. Francisca als kind is veel interessanter dan volwassen Francesca. En de toon werd in ieder geval al een beetje gezet. Maar veel verder komt het daarna helaas niet meer.

Het grootste pijnpunt van de film komt in de vorm van Magalhaes. Dit was echt 1 van de meest vreselijke, slechte en irritante acteerprestaties die ik ooit in een film heb gezien. Wat een oliedom karakter. Past totaal niet in de film en gedraagt zich compleet achterlijk. Buiten de situatie.

Je moet als normaal mens al snel zien dat ze simpelweg niet spoort. En dat is zo ongelooflijk overdreven hier neergezet dat het elke vorm van enig realisme wegneemt. Het is een irritant karakter dat alleen op de zenuwen werkt en de ene na de andere domme beslissing neemt.

Bovendien is het zwart-wit wel af en toe krachtig, maar ik krijg sterk de neiging dat het een excuus is om het no-budget een beetje weg te nemen. Voor de rest weinig detail, saaie landschappen en weinig interessante of sterke horror.

Het drama is traag, te traag. Ik vind een langzaam tempo meestal niet erg, maar hier is het echt te langzaam. Dan werkt alleen een absorberende kracht nog, maar die is hier totaal niet te bekennen. Voor de rest wil Pesce af en toe even een stempel op de film drukken die meestal mislukt.

Zelden zo veel irritatie tijdens een film gehad, en dat voor een film die maar 76 minuten duurt.

Een bijzonder aangenaam debuut van Nicolas Pesce. Intussen zijn er twee andere films van hem verschenen (Piercing (2018) en The Grudge (2020)) die mijn nieuwsgierigheid na het zien van dit prachtdebuut absoluut hebben ge-wekt. Beide films staan hoog genoteerd op mijn filmverlanglijstje.

The Eyes of My Mother schept in slechts 76 minuten een spannend beeld van een eenzame instabiele vrouw. De film focust zich heel prettig op dit personage en laat potentiële zijplotjes en intrigerende bijpersonages grotendeels voor wat ze zijn. Zij zijn passanten die schemeren aan de rand van haar belevingswereld. Ze staan in dienst van de hoofdvertelling. De film volgt één lijn en dat is de lijn van hoofdpersonage Francisca.

De entourage, de sfeer en de fotografie zijn fantastisch. Volledig gedraaid in hypnotiserend zwart-wit ontstaat een intrieste en onheilspellende ambiance die in al zijn treurige beklemming nog eens extra dreigend wordt ondersteund door verontrustende muzikale klanken en het geluid van een dreinende bas. De film zegt het met beeldende sfeer en van veel dialoog is dan ook geen sprake. Verklaringen zijn er amper.

Een brute film is het. Niet door heel plastisch en bloederig met geweld te smijten, maar juist door binnen die sfeer van beklemmende dreiging het brute geweld suggestief weer te geven. Het onzichtbare geweld nestelt zich in je hoofd en laat daar een permanente vieze smaak achter.

Als kijker wordt je psychisch vetgemest. Op den duur zit je zo vol met ongemakkelijke indrukken dat het bijzonder onaangenaam gaat aanvoelen.

Geen lichte kost. Met relativering of andere vormen van comic relief, wordt door Pesce niet gestrooid. De tanden op elkaar en doorbijten maar.

Welkom in de hel.

Dit korte filmpje eens bekeken, maar het was toch maar iets speciaals. Een wat warrig verhaal. De cast deed het niet slecht en het zwart-wit was ook wel opmerkelijk.

Erg fijn.

Pesce is een wat vreemde regisseur die moeilijk in een hokje te duwen valt. Dat laat z'n debuut nog maar eens duidelijk zien. Een film die inderdaad nogal artsy aandoet, maar toch qua horror nog wat weet te brengen. Maar uiteindelijk is het vooral de balans tussen luguber en elegant wat deze film uniek maakt.

Erg netjes in beeld gebracht, sterk acteerwerk en een mooi soundtrack die kundig aangewend wordt. Maar ook aardig gestoorde personages, vreemde gedragingen en een paar serieus geflipte situaties. Pesce weet deze zaken erg mooi te combineren en brouwt er een sfeervol, mysterieus en intrigerend geheel van.

De horror had misschien nog net een streepje explicieter gemogen, visueel had de film nog net dat beetje extra afwerking verdiend, maar dat is eerder kritiek in de marge, want verder absoluut genoten van deze film. Een krachtig debuut waarmee je als beginnend regisseur van jezelf laat horen. Hopelijk wat The Grudge maar een kleine test voor Pesce en maakt hij hierna weer wat eigenzinniger werk. Zou me niet verbazen als er voor mij nog eens een meesterwerkje uitrolt.

3.5*

Wow. Luguber, sinister, morbide en intrigerend. Ik weet dat ik deze lang geleden eens opzette en bijna onmiddelijk afzette omdat het een Zwart/Wit film was. Nu dat ik de laatste tijd (dankzij deze challenge) een deel golden oldies heb gekeken, ben ik Z/W films toch gaan appreciëren. En eigenlijk ben ik ook niet een voorstander van slow-burners. Toch bleef ik naar dit juweeltje kijken. Gefascineerd. Gechoqueerd. En gespannen wachtend wat de uitkomst gaat zijn. Een film over trauma en eenzaamheid. Hoe traumatische ervaringen een oorzaak kunnen zijn van een langzaam binnensluipende krankzinnigheid. Fantastisch in beeld gebracht.Ja ik ben een beetje euforisch

4*

Veel te lage score hier, dit is nou een horror film waar alles inzit. Prachtig geschoten in zwart/wit, geweldig geacteerd, gore, shockerend, een parel van een film! Vanaf het moment dat die dominee het huis

betreedt onstaat er een onderhuidse spanning die me echt niet meer los liet.. wat wellicht al begon bij die koe. Dit is de reden waarom horror nog steeds 1 van mijn lievelingsgenres is!

Ontzettend sterke en strakke exploitatiefilm!

De film is traag en beweegt zich constant binnen een tragische sfeer.

Het is ook een groot pluspunt dat de film zwartwit is want oh oh oh dit complimenteert het uiterst depressieve sfeertje op perfecte wijze. De film is goed geacteerd en alle emoties die passen binnen dit verhaal zijn goed en duidelijk in beeld gebracht.

Ik zeg kijken!!!

4 sterren voor deze onverwachte gem!