Der Himmel über Berlin (1987)

In een woord: Meesterwerk.

In één woord: Prachtig!

Hierbij dacht ik soms "bweuh, wat een pretentieus geneuzel", maar dat is toch wel erg gemakkelijk kort-door-de-bocht om te zeggen. Duidelijkere films liggen me over het algemeen beter en dit wist me dus niet altijd voor de volle 100% te boeien. Desalniettemin waren de beelden van Berlijn (één van mijn favoriete steden ) erg mooi en om specifiek te zijn de Potsdamerplatz voor de val van de muur. Wat een verschil met nu!

Deze film vandaag maar eens bekeken. Wat mij het meest opviel is de schitterende zwart-wit fotografie van Henri Alekan van de oerlelijke stad Berlijn. Dan heb ik het natuurlijk over het Berlijn van voor de Wende.

De film oogde ontzettend depri. Betonblokken, open plekken, graffiti, mensen die zelfmoord pleegden, flashbacks Berlijn 1945 etc. De film kreeg pas kleur - letterlijk!! - nadat de circusartiesten met oa Solveig Dommartin in beeld kwamen. Kan haast geen toeval zijn dat zwart-wit voor pessimisme en kleur voor optimisme staan. Wenders moet er toch een bedoeling mee gehad hebben om af en toe in kleur, vooral aan het eind, over te schakelen.

Het gedicht waar de film mee begint vind ik zelf zeer goed. Hier is duidelijk de existentialist aan het woord.

Warum bin ich ich und warum nicht du?

Warum bin ich hier und warum nicht dort?

De vragen die in deze dichtregels hierboven staan heb ik mij al vaak zelf gesteld.

Wat de film verder betreft; dit is geen gemakkelijke film, zeker niet voor iemand die niet filosofisch is aangelegd. Ik vond deze film erg goed met een geweldig mooi einde. De muziek van Nick Cave vond ik nogal storend. Paste toch niet helemaal in deze eigenlijk zeer bijzondere film.

4,0*

Mischien moet ik als ik eens véél vrije tijd heb deze film een herkansing geven, het kan zijn dat ik er geen jota van begrepen heb.

Maar dit moet zowat de enige film zijn die ik na een halfuur in de bioscoop gewoon verlaten heb, omdat ik vond dat dit over niets ging, ik begreep er denk ik geen sikkepit van.

En dan zie je dat dit toch bij sommige users hun absolute nummer één is.... ik heb dat nooit begrepen.

Voor mij waren het mooi geschoten zwart/wit beelden, maar ik besefte niet dat de film eigenlijk begonnen was, behalve wat bewegende beelden heb ik niets waargenomen...

Nog steeds geen idee of dit Uberhaupt ook ergens over gaat, not the slightest idea....

Dus voorlopig nog de allerslechtste film die ik zelfs niet uitgekeken heb.

Heb ik de zaal te vlug verlaten, wie zal het zeggen?

Dus wie weet, dat ik mij er ooit eens doorworstel, als men mij van de schoonheid ervan kan overtuigen....

Voorlopig blijf ik dus bij mijn 0.5, een score die ik normaal haast nooit geef.... of toch héél zelden.

Hmm, ik weet wel wat van filosofie, maar echt filosofisch aangelegd ben ik niet. Toch vond ik dit een schitterende film.

Couch Patatoe vraagt zich af of deze film ergens over gaat. Geen ongewone vraag, maar dit is nou net zo'n film waarbij dergelijke vragen voor mij persoonlijk overbodig waren. Ik kan er wel symboliek uithalen en kan de plot, zover die bestaat, prima volgen. Daarnaast is het duidelijk dat de film een optimistische kijk biedt door de donkere aanblik van Berlijn in 1987. Maar ondanks dat is dit denk ik toch vooral een film waar iedere kijker eigen betekenissen naar toe kan brengen. Het laatste waar ik dan ook op zou zitten wachten is een toelichting van Wenders op deze film.

Ik kan moeilijk beschrijven wat de film met me deed. De complete rust van de film greep me en het werkte haast meditatief. De prachtige beelden, met name de zwart-witte (of meer bruin-witte) in combinatie met de muziek en de dialogen (Duits kan blijkbaar wel mooi klinken) creëeren een eigen wereld. De engelen zijn zoals engelen moeten zijn. Ze stralen wijsheid uit, hebben een alledaagd uiterlijk, zijn geduldig en kunnen bovenal goed luisteren. Ik was geboeid door de manier waarop zij de geschiedenis van de mensheid op zich namen en belang schepte in ieder verhaal, groot of klein. De drang om zelf ook onderdeel uit te maken van een verhaal is dan ook begrijpelijk. Zo'n scène ergens rond het begin, waarin Damiel opnoemt wat hij allemaal zou willen doen als hij een mens was (waaronder een kat te eten geven) is ongeloofelijk simpel, maar daardoor gewoon krachtig.

De engelen zelf kunnen niet veel doen, maar dat geeft de film misschien een meer comfortabel gevoel. Als de engelen werkelijk invloed zouden hebben gehad op de mensen, bijvoorbeeld als ze hen konden redden van een zelfmoord, zou de film al snel naar sensatie neigen. Nu gaat er iets spirituelers vanuit en de kleine momenten waarop de engelen hun aanwezigheid op minimale wijze weten door te laten dringen door mensen zijn daardoor magischer. Fijn ook dat het doel van de engelen nooit uitgelegd wordt, evenals de manier waarop ze mens kunnen worden. Daar gaat het toch niet om.

Hoogtepunt voor mij was de scène waarin Marion haar laatste optreden in het circus opvoerde en we Damiel onder haar zagen kijken. De scène is intens spannend, maar op een andere manier dan waarop thrillerscènes spannend zijn. Ik heb nooit veel met trapeze-acts gehad, maar hier werkte het hypnotiserend. Die zwart-wit beelden zijn gewoon onvervangbaar.

Overigens heb ik ook een zwak voor Berlijn als stad. Van alle steden die ik tot nu toe bezocht heb ik vind ik Berlijn de meest fascinerende en deze film laat weer eens zien waarom. Het is een gehavende stad, waarop de tweede wereldoorlog en de koude oorlog beide een akelige stempel hebben gedrukt. De engelen zoeken hierin de hoop en dromen en die zien we dankzij hen. De wanhoop die ook aanwezig is wordt daardoor des te pijnlijker. Toch blijft de film als geheel optimistisch en dat vond ik wel fijn. Vooral omdat ik eigenlijk een droevige film gevonden zou hebben.

Het laatste deel, waarin Damiel een mens wordt, is natuurlijk onvermijdelijk. Ik heb alleen niets met de aanname dat Falk ook een engel is. Vooral omdat hij tijdens een van zijn gedachtestromen sprak over een oma, terwijl engelen die niet kunnen hebben. Verder vind ik dit allemaal wel mooi uitgevoerd. Ik had ook niks tegen die barscène, die sommige mensen hier schijnbaar tegenstond. Dat de monoloog van Marion gekunsteld zou klinken vinden ik zelfs een vreemde kritiek. De film bevat geen naturele dialogen. Zoals de personage hier tegen elkaar praten praat niemand. De film probeert zich ook absoluut niet te nestelen in het realisme, maar dat lijkt me sowieso duidelijk.

Ik weet nog niet of ik het vervolg wel wil bekijken. Ik begreep dat Wenders nog wat plannen had met het personage Cassiel, die hij om budgettaire en planningsredenen niet heeft kunnen uitvoeren en bewaard heeft voor een vervolg. Klinkt interessant, maar ik zie niet in hoe dat iets kan toevoegen aan wat er hier te zien is en Cassiel als karakter sterk zoals hij hier is. Een ontwikkeling waarin hij ook een mens zou worden wil ik niet per se zien. Ik vond er ook een bepaalde droefheid vanaf komen dat zijn beste vriend mens werd en hij alleen achterbleef.

Leuk om te zien ook dat er uit mijn geboortejaar dan toch een echt goede film bestaat. Ik begon me al zorgen te maken.
4,5*

@ The One Ring

Prachtige beschrijving!

Even een prehistorische quote aanhalen...

Grappig, ik moest tijdens de film vaak denken aan de prachtige video van Everybody Hurts door REM. Kan bijna geen toeval zijn lijkt me.

Der Himmel uber Berlin is mijn tweede film na Paris, Texas van Wenders en is zowaar een nog grotere filmische parel. Het is zonder twijfel visueel een van de mooiste films die ik de laatste tijd gezien heb daarnaast wist het verhaal en de hele thematiek me echt te raken.

Normaal gesproken heb ik ook meer met verhalende films met een meer concretere aanpak maar dit is wel een bijzonder prettige uitzondering daarop. Der Himmel Uber Berlin is poëzie in zijn mooiste en puurste vorm. Een ode aan het leven, de liefde en aan de stad Berlijn. Zo eerlijk en fijn dat je er bijna tranen van in de ogen krijgt.
Het Berlijn, voor de eenwording, lijkt ook het perfecte toneel voor dit verhaal. Berlijn, zoals het toen was, grauw en grijs, verwaarloosd en troosteloos, een muur die het hart van de stad openrijt en verdeeld. Een stad met een geschiedenis van oorlogsgeweld die zijn littekens heeft achtergelaten in de mensen. Maar onder dat verscheurde uiterlijk, klopt nog steeds het warme menselijke hart. De film lijkt dan ook wel wat somber op het eerste gezicht maar uiteindelijk is de boodschap toch erg positief, hoopvol en mooi.

De rol van de engelen vind ook erg sterk, mooi ook dat ze ontdaan zijn van hun doorgaans religieuze achtergrond. Het zijn meer wezens die de mensheid observeren en kunnen doordringen in het wezen van wat de mensen beweegt (ik dacht eerst hun gedachte maar dat lijkt me wat te oppervlakkig). Hun invloed is zeer beperkt, het zijn buitenstaanders en het maakt het verlangen om een sterfelijke mens te zijn erg begrijpbaar. Ook het uiterlijk van de engelen vind ik passend en goed getroffen.

Het gebruik van zwart./wit voor de wereld van de engelen en kleur voor de wereld van de mensen is natuurlijk erg symbolisch. Ik vind de scene waarin Damiel net mens is geworden en de eerste beste voorbijganger vraagt naar de kleuren van de graffiti op de doorgaans sombere "Mauer" echt geniaal (en ik ben zelf kleurenblind ). Maar eigenlijk kent deze film volop briljante en prachtige scènes, die mooi weten door te dringen in de beweegredenen van gewone stervelingen.

Er staat hier nogal wat kritiek over het concert van Nick Cave en de aansluitende scene in de bar. De muziek van Cave past toch wel heel mooi in het tijdsbeeld, ongeacht wat je er van vind. Dat de laatste monoloog van de vrouw niet realistisch is klopt maar de film kent helemaal geen natuurlijke dialogen, het zijn meer poëtische uitingen van gedachten. Ik vind het iig allemaal perfect in elkaar passen. En bovendien ben ik wel gelukkig met de keuze van Wenders om de taartsmijt-scene niet als einde te gebruiken gebruikt

Erg mooie film, die op een zeer sterke wijze weer geeft waarom het "gewone" leven van iedere dag meer dan de moeite waard is. Een boodschap die ik met warmte in mijn hart kan sluiten.

4.5* maar ik sluit een 5* in de toekomst zeker niet uit.

Der Himmel über Berlin is voor mij een film waarin je niet moet nadenken/meedenken, maar juist door moet laten meevoeren op zijn reis. Visueel uitstekend, maar imo iets te netjes afgewerkt. Het lijkt teveel op een tot in het puntjes afgewerkt studioalbum terwijl ik meer naar een live-album verlang waarin meer emoties en leven zit. Ook mis ik het spelen met kleur, zwart/wit, licht, schaduw, etc... Waar ik mij wel aan ergerde was (naast enkele dialogen) de muziek bij de schokkende beelden. Echt zooooooooo cliché. Te vreselijk. Ik twijfel tussen 3,0* of 3,5*, maar voorlopig geef ik het de voordeel van de twijfel. En dat komt vooral door de trapeze-act van Marion. Een zeer spannende scène en tegelijkertijd het hoogtepunt van de film.

Ik ben zeer onder de indruk van deze film.

Ik was bijna van de film weggelopen omdat ik de beklemmende en hypnotiserende sfeer niet meer aan kon. De alleen maar negatieve repeterende gedachten van de stervelingen gaven me een dieptrieste stemming. Toen ik echt hardop me af begon te vragen of er dan niemand een positieve kijk op het leven heeft nam de film een kleurrijke wending en kon ik opgelucht maar nog steeds betoverd de film uitkijken.

Een film die dat bij me teweeg kan brengen verdient een hele dikke 4

de scene's in de bieb vond ik erg subliem. Mooie lijnen in het kader.

...geen positieve kijk?

Dat was volgens mij nu juist de rol van Damiel; al vrij vroeg in de film noemt hij aan Cassiel allerlei redenen waarom hij liever sterfelijk is dan een engel. en ik kon van alle dingen die hij noemde directe de schoonheid zien...

Zelfs in zo'n troosteloze aanblik van Berlijn zijn er mooie dingen te vinden.

Alleen is 't wel wat triest dat mensen dat zelf niet meer zien, maar dat is wat je van de film kunt leren. Kijk om je heen; het leven is mooi!

Nick Cave vind ik, ook in deze film, geweldig. Het enige minpunt van zijn optreden en die andere band (Crime and the City Solution ) is dat de film wat aan tijdloosheid in moet leveren, maar persoonlijk vond ik dat geen bezwaar...

Der himmel wist mij eigenlijk nauwelijks te boeien of te raken. Vooral de (filosofische) thema's spreken mij simpel weg niet aan. De dialogen waren ook behoorlijk saai en behalve Marion wisten de personages de film ook geen kleur te geven. Visueel ook niet al te boeiend (lees: pover), waardoor dit een redelijk zware zit werd. Enigszins milde 2*

@ compell:

ik heb het dan ook over dat het vooral hij (Damiel) is die een positieve kijk op het 'leven' heeft. Het grootste gedeelte van de mensen heeft dat juist niet (in de film) Aangezien ik nogal positief aangelegd ben was de aanblik van een wereld totaal tegenovergesteld aan de mijne (qua positivisme) me bijna teveel.

Als een film me weg kan halen van mijn eigen positivisme dan is dat een knap stukje werk

@ RZeemering:

ah, ik begrijp je;

we vinden hetzelfde van Damiel's kijk op het leven.

En zoals je al schreef dat je zeer onder de indruk was van deze film, was ik dan nét een half puntje minder onder de indruk.

Maar het blijft een prachtige film en een knap stukje werk inderdaad!

In één woord: "prachtig"

Wow! Wat een kanjer van een film! Wellicht enigzins bevooroordeeld vanwege mijn liefde voor Berlijn, maar dan nog!

Bericht verplaatst naar Film > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Redelijke film met een interessant verhaal, want zoiets ben ik nog niet vaker tegengekomen. Wenders geeft de film ook direct zijn eigen sfeer mee door een zwart /wit filter te gebruiken voor de Engelenwereld en kleur voor de normale wereld is ook wel aardig. Deed mij een klein beetje aan Stalker denken, al vind ik daar de inkleuring nog veel mooier.

Toch viel de film mij enigszins tegen. Ik vond de film als geheel vaak onsamenhangend overkomen, met personages, die ondanks het goede acteerwerk van Ganz, mij niet echt konden boeien. Ik kreeg totaal geen feeling met ze en vond het liefdesverhaaltje aan het einde ook lichtelijk geforceerd overkomen. Ook de muziekkeuze en invulling is maar matig.

Desondanks een interessante film om een keer gezien te hebben, die echter in zijn geheel toch net wat tekort schiet. Visueel goed, maar inhoudelijk niet echt bijzonder.

2,5*

Mijn all time favoriete film, de sfeer, zoals al eerder gezegd, waar je je in mee laat slepen. De film overkomt je en dan die heerlijke duitse taal die dus best af en toe wonderschoon kan zijn, vooral in het 'Lied vom Kindsein'.

Weer een zeer geslaagd werkje van Wim Wenders. In het begin lijkt de film wel tegen te vallen want er gebeurt dan erg weinig en je bent bang dat er een ongelofelijke saaie brok op je stort. Maar dat is uiteindelijk niet zo. Om te beginnen is de film grotendeels zwart-wit gefilmd en dan nog op zo´n manier dat het ook erg grauw en depresief oogt. Daarnaast neemt Wim Wenders ons weer mee naar fantastische plekjes in zowel Oost als West Berlijn. Ook leuk om dan meer te weten te komen hoe de sfeer in Oost Berlijn is en de sfeer in West Berlijn. Ik heb nu ook wel een beetje door dat Wim Wenders gewoon de koning van de sfeer is. Daarnaast ook een prachtige rol van Bruno Ganz als de engel Damiel. Die neerkijkt op de inwoners van Berlijn en je hoort ook regelmatig de stemmen in de hoofden van alle inwoners en je hoort dan ook wat ze allemaal op dat moment denken. Damiel is ook niet te zien onder de bewoners. Om ook nog even over de sfeer en achtergronden terug te komen. Wenders neemt ons mee naar hele donkere en verpauperde steden en dan soms ook nog naar de rijkeluis centrum. Daartussen krijgen we ook nog wat flashbacks te zien van de 2de wereld oorlog. Een van demooiste plaatjes van de film vond ik toch wel dat moment waarop Damiel en Cassieldoor die muur liepen. Ook heel wat andere spotjes van Berlin. Tussendoor krijgen we nog wel eens een concertje te zien van oa Nick Cave en de rol van Peter Falk vond ik ook erg goed. Ook het moment van dat Damiel een mens word en alles in kleur veranderd (wat zo nu en dan eens een paar keer ook gebeurt) vond ik ook erg ontroerend.

Maar iig weer een zeer geslaagde film van Wenders. En volgens mij wil Wenders ons ook een boodschap mededelen als ik het goed begrijp. Vanwege de oorlogsscenes oa en de meest armoedige buurtjes van Berlijn te laten tonen en al die andere verborgen problemen van de burgers. Voor mij was dit alweer erg geslaagd. En ik ga zeker weten nog veel meer werk van Wenders opzoeken.

4,0*

De vraag die mij het meest bezighield tijdens het kijken was of Damiel ook daadwerkelijk zijn geluk zou vinden als mens; tot aan het einde toe bekroop mij een grillig gevoel van onzekerheid. Wat een heerlijke, doezelige film.

Favoriete momenten: het moment dat Homer op de Potsdamer Platz aankomt en het moment dat Damiel voor het eerst kennis maakt met de wereld van de mens.

De film lag al erg lang bij mij in de kast, maar om één of andere reden nimmer aan te gekomen. Een semi sombere zaterdagmiddag leek me hiervoor prima.

Zag jaren geleden Paris Texas en kort geleden Don't Come Knocking, die me beiden wel wat deden, maar ook een bepaalde afstandelijk in zich hadden. Ook Der Himmel Über Berlin heeft hier 'last' van. De film kent een stel prachtscènes, maar blijf uiteindelijk te afstandelijk - zelfs bij de eindscène- om me écht iets te doen.

3*

Alvast een geweldig concept, zelfs zo wonderbaarlijk dat ik in het begin niet doorhad dat de mensen, op wat kleine kinderen na, Damiel niet konden zien als hij op zijn ivoren toren uitkeek over de stad Berlijn of toen hij in het vliegtuig zat.

Geweldig hoe we wat door Berlijn manoeuvreren en hoe we getuige zijn van de meest intieme gedachten van de mensen aldaar. Wenders weet Berlijn nog net niet helemaal tot stilstand te brengen, maar oh wat oogt het allemaal mooi, hoe hij zowat meditatief, weet te doorgronden wat de inwoners van Berlijn zoal bezighoudt. Schitterend is het gesprek dat de 2 engelen voeren in de auto over wat je allemaal kunt doen als je de beschikking hebt over een menselijk lichaam. Maar ook de daaropvolgende scene in de bibliotheek is zo `n scene waar ik op ga in de mensenmassa en mijn oor maar al te graag te luister leg bij al die gedachten van iedereen en die prachtige muziek natuurlijk!

De poëtische gedichten tussendoor brachten mij allerminst van mijn stuk en vergrootte de toch al zo dromerige sfeer waarin ik baadde. Al die kinderstemmen die zich wel tig dingen afvroegen waren zo treffend erbij gehaald, zeker met het oog op waar de engelen, die al op leeftijd waren, zich allemaal nog steeds over verwonderden.

Helaas vond ik dat er wat weinig werd gedaan met het gegeven dat Damiel een mens werd en voor de 1ste keer alles aan den levende lijve mocht ondervinden. Het kleurenarsenaal oogde ook niet zo mooi, als het zwart - wit van voorheen, met soms een wat sporadisch iets dat in kleur werd uitgebeeld. Ik was eigenlijk al niet zo blij dat Damiel een mens werd. Had het gewoon niet volstaan als hij zich voor altijd had afgevraagd hoe mooi het wel niet moest zijn om een menselijk leven te leiden, dat zou toch de ultieme ode aan het menselijke leven zijn geweest?!

Kortom het einde is niet geheel bevredigend, maar dankzij de prachtige muziek voorheen, de ontroerende episode rondom Marion en allerlei andere boeiende observaties ondersteund door prachtig camerawerk maak ik er toch een nipte 4* van. Soms echt buitenaards mooi! 4*

Prachtige film met mooie beelden van Berlijn toendertijd. Mooi die muziek er tussendoor. Zag trouwens zonet dat Solveig Dommartin (Marion in de film) niet ouder is geworden dan 45.

4.5*

De film is vooral prachtig om gezien. Maar het is tot nu toe de enige film die ik in stukjes heb gekeken. Iedere dag een half uur. Dit heb ik bewust gedaan om mijn aandacht erbij te houden. De film is namelijk als een boek. En ik denk dat ik nog net iets te jong ben om de film geweldig te vinden. Minder dan een 3 kan ik de film niet geven, en ik zal hem waarschijnlijk over een paar jaar herzien, en met volwassenere ogen er naar gekeken te hebben een hoger cijfer te geven. Deze film gaat al aardig veel naar de kunstkant op, een filmgenre waar ik zelf nog niet zo aan gewend ben.

3*

Ronduit schitterende beelden van het Berlijn van de jaren '80, nog gescheiden door de Muur en het communisme. Alleen kon het verhaal mij niet boeien. Het concept op zich is wel goed gevonden, maar het scenario is zwak uitgewerkt. Het is ook te lang uitgerokken om boeiend te blijven. De poëzie tussendoor stoorde me mateloos en het 'horen van de gedachten' van de mensen begon op den duur zelfs te irriteren.

Prachtig geregisseerd, prachtige fotografie, maar een zwak verhaaltje maken dit maar een matige film. Spijtig, ik had hier zoveel meer van verwacht.

Net als bijvoorbeeld The Trial bevat deze film erg fraaie zwart-wit beelden met een sterk contrast. Dat maakt Der Himmel uber Berlin voor mij al een genot om naar te kijken. ook de zeer geloofwaardige reactie van acteurs op allerhande gebeurtenissen zijn een pluspunt te noemen. De eerste helft had ik echter wel nu en dan de aanvlieging de film af te zetten door de depressieve sfeer, die echter langzaam maar zeker overgaat in een war wrang sprookje met tcoh een mooie climax in de vorm van het 'tot leven komen' van de engel. Dat zijn collega engel blijft is alleen maar sterker. Het creeert een mooi contrast tussen beiden. Het geeft de indruk dat een engel eigenlijk niet aan het leven kan deelnemen. Dat vond ik eigenlijk het fraaste gegeven van de hele film.
Alleen de mooie zwartwit beelden rechtvaardigen de hoge score al voor mij.

Ontiegelijk saaie film die mij eigenlijk op geen enkel vlak iets deed. Ik ben sowieso niet zo kapot van Wenders manier van filosoferen. Ook hier pakt zijn benadering om een poëtische creatie na te bootsen hopeloos mislukt. Een fascinerende thema die in z'n handen niet al fascinerend aanvoelt . Al vanaf de eerste minuten bewandelt de film een vervelende pad en blijft vervolgens hetzelfde ritme de gehele speelduur vasthouden. Wat resulteert in een zeer onsamenhangende, kleurloze, semi-ridicule vertoning in niemandsland.

Het gevoel en verlangen naar het mens-zijn en liefde is werkelijk tenenkrommend vertoond (tot de laatste tien minuten had ik er zelfs geen benul dat er zelf sprake van was). Nergens maar dan ook nergens wordt je als kijker emotioneel betrokken bij het verhaal. Mensen worden getoond en verdwijnen weer, personages worden geïntroduceerd en vervolgens weer kil achterwegen gelaten.

Toen ik realiseerde dat de film mij emotioneel helemaal niets zou doen zocht ik allicht naar andere aspecten die mij wél zouden kunnen bekoren, helaas heeft de film (los van de cinematografische pracht) maar bar weinig op het lijf. Een film die mij volkomen lusteloos achter liet. Verder heeft Queto Yurlunyur het eerder treffend verwoordt. 0,5*

Muziek! Heerlijke muziek, eindeloze Weltschmerz...

Moet je ook maar net aanstaan