Der Himmel über Berlin (1987)

Film van absolute schoonheid, het heeft me echt geraakt. Al die gedachtes van mensen, zo herkenbaar.

Het gedicht is prachtig, als kind moet je alles nog ontdekken in het leven, misschien wel de mooiste fase van je leven. Je wordt volwassen en raakt gewend aan al die kleine dingen, alles lijkt zo gewoon en vanzelfsprekend. De kleine dingetjes die het leven mooi maken, maar wat je vaak ontgaat.

Meesterwerk 5*

Vreselijk saai stukje cinema, dat het vooral moet hebben van z'n zwart-wit beelden en -als je niet in slaap valt tenminste- poëzie.

Ik kon me hier eigenlijk mateloos aan ergeren: het verhaal dat op de botten sloeg, het feit dat er in deze film bijna niet gepraat wordt,...

Enkel de muziek o.m. van Nick Cave kon ik appreciëren.

1.0*

Voor mij toch een flinke tegenvaller. Der Himmel uber Berlin is vooral een onsamenhangende beeldenstroom (vergelijk Tati's Playtime). Wat voor sfeer er ook wordt opgeroepen met het kleurenfilter, de dichterlijke voice-over en de muziek, een duidelijke lijn is afwezig en de beelden als zodanig zijn niet sterk genoeg om de film te dragen. Een poetische, semi-narratieve film vereist toch uitzonderlijke cinematografie. Hier doet met name het kleurenfilter een hoop en daar blijft het helaas een beetje bij. Gevolg is dat de film meer zegt over de saaiheid dan over de schoonheid van het leven.

Der Himmel uber Berlin harkt dus genoeg interessante elementen bij elkaar maar als geheel schiet het wat mij betreft tekort. Een mislukt meesterwerk. 2,5*

Hm, lichte tegenvaller. Vind het concept sterk, en de uitwerking in eerste instantie ook wel. De film begint vooral erg goed, met een paar hele sfeervolle scenes (bibliotheek, de discussie in de auto), veel mooie shots en sterk kleurgebruik. De film gaat echter de fout in dankzij een aantal onbegrijpelijke keuzes.

De spaarzame gekleurde shots tussendoor waren totaal misplaatst en haalde me nogal uit de film. Ook de stem die dat Als das kind, kind war..-stuk voordroeg vond ik een beetje storend, klonk me wat te zeurderig en ging daarmee te veel tegen het sfeertje in. Nou zijn dit niet al te grote minpuntjes, en zat de film de eerste 90 minuten ook nog wel rond een mooie 4*. Het gaat pas echt fout als Damiel echt naar aarde gaat. Nu zat ik al niet op zo'n twist te wachten, maar als de film dan ook nog verzandt in een flauw liefdesverhaaltje waar blijkbaar weinig plek voor stilering overblijft, wordt het wel erg vervelend. Met als dieptepunt de laatste monoloog in de bar, duurde me veel te lang en kwam vreselijk gekunsteld over.

Nou overheerst het positieve gevoel van de eerste 90 minuten wel, maar ik vind het laatste half uur erg jammer. Was het op het eind zelfs redelijk zat. Uiteindelijk toch nog net een kleine 3,5*, maar er had veel meer ingezeten.

Ik vond het ook niet de film die ik dacht dat het was. Verder had de post van Koenr de mijne kunnen zijn. Ik sluit mij daar volledig bij aan. Lees zijn post en je hebt mijn mening, inclusief het eindcijfer: 3,5.

Wat een fantastische film. De prachtige shots, de poetische teksten, de muziek, de hele sfeer die er in de film hangt doet me denken aan de keren dat ik in Berlijn was.

Klein schoonheidsfoutje vind ik het gedeelte nadat de hoofdrolspeler engel af is. De 15min die daarop volgen hielden mij uit de film.Het eindstuk daarentegen kon ik waarderen. De monoloog was een beetje lang maar de daar op volgende slotscene met het touw mooi.
Daarom net geen 5 voor dit meesterwerk, maar een 4,5.

Prachtige film. Een heus meesterwerk van Duitse bodem. De gehele sfeer, het zwart witte, de teksten, maakten dit tot één van de mooiste films die ik ooit heb gezien.

Eindoordeel: 4,5

IK heb ooit de bioscoop na dik een half uur verlaten omdat ik behalve bewegende beelden nog niet wist waarover de film ging, en of hij eigenlijk al bezig was.

Dit soort gezwijmel en gezwam zal wel niet aan me besteed zijn, kan iemand me nu eens uitleggen of dit eigenlijk wel over IETS gaat of dat het er enkel om ging om wat bewegende beelden te schieten.

Van deze prent heb ik dus geen ziertje begrepen, ok, ik heb er maar een dik half uur van gezien, maar dat was ook genoeg.

0.5 sterren helaas!

Het ligt er natuurlijk aan wat men zoekt in film. Naast dat er op het begin beelden over het scherm rollen wordt er ook een gedicht voorgedragen. Maar als dit in jou ogen gezwijmel en gezwam is (wat ik uiterst denigrerend vind klinken en bovendien met weinig gevoel voor poëzie) dan valt er misschien minder 'verhaal' uit te halen.

Ik herinner me de film overigens niet eens als heel non-narratief, was op zich toch nog best conventioneel? En begrijpen is uitermate overrated...

Tja, ik heb van deze film dus niets begrepen; Je kunt niet alles begrijpen natuurlijk.

Ik herinner me dat toch anders. Zeker het eerste deel is echt non-narratief. Pas in het tweede deel komt er enigszins een verhaal in, maar niet zo direct als het hierboven lijkt.

Zeer eens.

Vreemd dat ze hier een re-make van gemaakt hebben.

De film moet het vooral hebben van de beelden en de poezie en die zijn niet te evenaren.

Hi there,

Vandaag op 2e Kerstdag de DVD besteld, enkel en alleen omdat Nick Cave er in voor komt, met zijn meest ingrijpende song "From Her to Eternity".

Pas nadat ik de film heb gezien zal ik een oordeel op deze site achterlaten.

René

Zelden zo'n dubbel gevoel bij een film gehad. Eigenlijk kan ik ook geen waardering geven, want iets in mij zegt: Dit is een 4,5* film, terwijl mijn andere ik me zegt: Dit is een pretentieus gedrocht. Ik balanceerde eigenlijk de hele film tussen deze twee gedachtes.

De monoloog van de circusdame in de bar, was een afknapper voor mij. Sowieso bevielen de dialogen en monologen mij in deze film grotendeels totaal niet. De beelden daarentegen waren vaak van grote schoonheid.

Ik geef voorlopig maar 3*, bij herziening kan het alle kanten opgaan.

Liefde maakt blijkbaar blind. Solveig Dommartin (de actrice) is (was?) de vrouw (en muze) van Wenders en als actrice ver omhoog gevallen, maar ja... liefde maakt dus blind.

De grote kracht van de film voor mij lag naast de beelden (Wenders handelsmerk) en de muziek (Nick Cave! Laurie Anderson !! Tuxedomoon!!!) in de gedichten van Peter Handke. De pretentie verder is typsich voor Wenders.

Wat een haatliefde verhouding hebben Wim Wenders en ik toch. De ene film kan ik de hemel in prijzen terwijl ik met de andere dan weer totaal niets kan. Hoewel het uitgangspunt van deze film alle potentie had om van te genieten kon ik dat niet. Dat vooral komt doordat ik over de dialogen en monologen in deze film struikelde. Pretentieuze nonsens als je het mij vraagt, woorden die zogenaamd diep aanvoelen maar nergens echt de diepte hebben. Daarentegen heb je dan wel weer de beelden die straalde of het nu kleur of zwart/wit was.

Verder lijkt het plot in het eerste uur puur alleen te bestaan door het karakter van Bruna Ganz (Der Untergang), die wat toekijkt, luistert en loopt door de stad waarbij hij allerlei gedachten van mensen langs hoort vliegen. Plus dat hij aangeeft dat hij graag mens zou willen worden maar van enig plot is totaal geen sprake. Het deed me zelfs denken aan het dieptepunt van Werner Herzogs Auch Zwerge haben klein angefangen uit 1970. En dat is alles behalve een goed teken.

Dus een tegenvallende film die ik in eerste instantie al hoog had zitten. En het laat maar weer eens zien dat (torenhoge) verwachtingen nergens op gebaseerd zijn. Eens kijken ofhet vervolg In weiter Ferne, so nah! me wel kan bekoren.

Ware filmkunst. Wim Wenders werpt een uniek en schitterend beeld op Berlijn en haar inwoners. Hij belicht vele aspecten van de stad en de mensen, en zo krijg je een heerlijk breed beeld. Nadeel is dan weer dat veel diepte uitblijft, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. Enkele ijzersterke scenes en een bijzonder machtige sfeer.

Overigens, ik vond ergens op youtube een clipje waarin Lou Reed zijn nummer "Berlin" zong in deze film. Stijl technisch komt het volledig overeen en je hoort zelfs Reed in voice-over zeggen dat hij een bepaald stukje tekst niet meer weet en dat hij het had moeten opschrijven. Ik heb dit fragment in de film niet terug gezien en kan er ook niks over vinden op IMDb, weet iemand hier meer over? (De versie van Der Himmel Uber Berlin die ik gezien heb zit in de Wim Wenders DVD box van A-Film)

Een prachtige film, gefilmd in een indrukwekkend Berlijn ten tijde van de muur. Bruno Ganz speelt in deze film ook erg goed als 'engel'.
Het zwart wit/ sepia vond ik erg mooi en sfeervol werken, en liet Berlijn ook goed tot zijn recht komen. De voice overs waren goed gedaan, zodat je echt gevoel had wat diegene dacht.
Ik vond de indrukwekkenste scene's toch wel de scene's met de oude man, daarin kwamen ook fragmenten van de bombardementen en Berlijn vlak na de oorlog in terug. Dat was zeer indrukwekkend!

Ik vond het een aparte en bijzondere film, en kijk ervaring.

4*

Mijn eerste Wenders en ik ben erg tevreden. Het zwart-wit gedeelte was echt top.

Het laatste half uur was iets minder, en die 'rock'-muziek vond ik maar niets.

en die 'rock'-muziek vond ik maar niets.

Je bent niet de enige.

Nick Cave bedoel je?

- & The Bad Seeds

Ik ga een halfje omhoog, van 4 naar 4,5*

Hoge verwachtingen had ik, maar deze spirituele bisocoop poëzie kom me geen moment boeien. Te lang, te gedetailleerd en te treurig.

Te treurig? Heb je de film wel helemaal bekeken? Voor mij is het een ode aan het leven - juist in het besef dat het zo vol van zorgen is.

Gewoonweg een schitterende film.

Een samenwerking tussen Wenders, Ganz en Falk moest wel zo uitpakken.

Een intelligente, mooie meeslepende film.