Der Himmel über Berlin (1987)

Bijzonder mooi. Met verbazing sommige reacties hier gelezen. Afstandelijkheid kun je de regisseur toch niet verwijten. Ik ken mensen die de film niet zonder tranen kunnen kijken en dat vind ik dan wel een logische reactie. Echte bioscoopfilm. Prachtig script en prachtige acteurs. Wat Dommartin tekort komt aan acteertalent maakt ze goed met haar looks. Alles past hier in elkaar, de tijd, de stad, de muziek. Misschien toch maar es in de top 10.

een film die wat mij betreft meteen de top-250 in kan. geniaal meesterwerk. hier en daar wel wat traag (voornamelijk het einde), maar verder echt een briljant staaltje cinema. via deze film heb ik overigens ook 'nick cave and the bad seeds' ontdekt

Aparte film die me het eerste half uur heel erg tegen stond, had weinig tot niets met al die bespiegelingen, bovendien kende ik het truukje (van de alhorende) al uit Scanners. Daar stopte het gelukkig al naar enkele minuten.

Later werd het minder en raakte ik meer in de film. Een lekkere poetische vertelling die me tijdens enkele hoogte punten sterk deed denken aan het werk van Lynch. Al met al sta ik erg ambivalent tegenover deze film, aan de ene kan een intrigerend kunstwerk, aan de andere kan een irritant zelfbewust stukje pseudo kunstzinnig geneuzel

Ik geef de film toch de voordeel van de twijfel, omdat film enige eigenzinnigheid altijd goed kan gebruiken, verrijkt het landschap.

3* en wie weet zie ik er ooit het meesterwerk in, maar ik vrees dat ik me niet nog eens door het eerste half uur heen wil slaan.

Mooie film,alhoewel me het geheel toch wat te poetisch was naar mijn smaak. Het prachtige, zwevende camerawerk,de soundtrack en de gedachten van de mensen werken bijna hypnotiserend. Grappige rol ook van Peter Falk als zichzelf.

Voor een meer rechtlijnige aanpak bekijk de amerikaanse remake: City of Angels.

Ook ik heb Nick Cave & The bad seeds via deze film ontdekt. (Een ontdekking die nu, jaren later, nog kalmpjes onderhuids doorsiddert...)

Prachtige poëthische en ritmische film.

Zo'n film met weinig verhaal maar des te meer inhoud, in een tijd waarin het toch vaak volledig het tegenovergestelde is. Ontzettend sfeervol ook, en vooral in het begin waan je in een soort trance door een stroom van fluisterende gedachten van de stadsbewoners.

Dat het op het einde overschakelde naar kleur vond ik een wat te makkelijk truucje, maar verder was het ook visueel vaak erg mooi.

Erg mooi, prachtig gespeeld, ingetogen en gevoelig.

4*

Na een week nog steeds helemaal vol van deze film. En de officiele site met o.a. een uitleg over de rol van Peter Falk.

Vond het maar een vervelend filmpje,

Eerste deel laat zich het best omschrijven als één groot pretentieus gebeuren. Vage effecten, af en toe een seconde kleur, dan weer zwart wit enz. enz. Wist me nergens mee te slepen en ik vreesde voor een gigantische flop.

Gelukkig wist het laatste gedeelte de boel nog enigszins te redden, eigenlijk vanaf het moment dat er compleet overgeschakeld werd naar kleur. Misschien lag het ook wel daar aan, heb het sowieso niet heel erg op zwart wit. Poëtische gebeuren was ook wel bijzonder maar al dat monotome gebrom van stemmen de hele tijd wordt ook wel vervelend.

Al met al dus lastig te plaatsen filmpje, hier en daar heeft het stiekem wel wat maar grotendeels wist het toch echt niets met me te doen en is het vooral vermoeiend. 2*

Wenders moet Fellini in zijn achterhoofd hebben gehad toen hij deze film bedacht. Het deed me denken b.v. aan 81/2. De Circus natuurlijk, de filmset en blonde schone. Er zitten mooie vondsten in: engelen die gedachten kunnen horen, wisseling van zwart/wit naar kleur als de engel mens wordt... De beelden zijn sfeervol: vooral de surrealistische set. En toch vond ik het allemaal wat onsamenhangend, maar dat kan ook aan mij gelegen hebben: want geleidelijk aan had ik pas door dat de film van voor de val van de muur gemaakt was. Kan best zijn dat het bij herziening meer tot mij binnen dringt. De film bevat onmiskenbaar schoonheid vooral ook door de wisselende perspectieven maar het laatste gedeelte met de geliefden was duidelijk een geval van te gezocht en quasie diepzinnig....

Maar die eerste onheilspellende band, prachtig gitaar werk, beviel me zeer net als die obsessieve Nick Cave and zijn Bad Seeds.

Dat is het geweldige "Six Bells Chime" van Crime & the City Solution. Terug te vinden op het uitstekende album Room of Lights. "Ons kent ons" trouwens in deze film, want twee leden van de band hebben nog met Cave in de Birthday Party gespeeld (Mick Harvey trouwens ook in de Bad Seeds tot 2009).

Ja, alles is perfect in deze film. Een 'one of a kind' wonder.

Solveige Dommartin die alleen in haar trailer in stilte mee neuriet op 'The carny' van Nick Cave terwijl engel Bruno Ganz met zijn vingers (onzichtbaar) langs haar ontblote hals gaat...

Peter Falks geïmproviseerde monoloog over de kleur geel wanneer hij op 'de filmset' een oude figurante schetst...

Het hypnotiserende optreden van Crime & City solution...

You know, you take a pencil and you make a dark line. And then you make a light line. And together, it's a good line...

Ware cinema. Klasse!

Montorsi schrijft:

Warempel, dit is nu werkelijk een zeer rake typering, Montorsi! Schot in de roos.

Hoe meesterlijk de cameravoering ook is, en hoe mooi de poëtische gedachtes ook zijn, ik werd uiteindelijk niet echt gegrepen. Maar evengoed een indrukwekkende en originele film, die aan de ene kant een fraai tijdsbeeld laat zien en aan de andere kant juist heel erg tijdloos is.

wow wat is dit voor een film!? heeft dit iets met de 2de wereld oorlog te maken>?

ik zal m even op nemen...

Misschien dat het in de verte wat met WO II te maken heeft, maar de film gaat er in ieder geval niet direct over.

nee, het onderwerp wordt met de tip van een vleugel zijdelings aangeraakt omdat de film is gesitueerd in (en boven) het na-oorlogse Berlijn, en de onvermijdelijke muur die de stad (en de wereld) in tweeën deelt.

Blijft een miraculeuze, haast onaards mooie film...

ja maar dit soort films moet je wel liggen!

Der Himmel über Berlin.

Zou er nog iemand de voorkeur geven voor een 'engelen bestaan' boven het alledaagse, na het zien van deze film?

In de grijze massa verhult zich het geestelijke bestaan. Gedachten, wensen, woorden en verlangens. Door de eeuwen heen opzoek naar betekenis struinen twee engelen door de geesteswereld van de stad Berlijn. Alles wat de mens tot mens maakt, kan slechts opgetekend worden, maar nimmer ervaart de engel, wat het wezenlijke van het menselijke bestaan behelst. Lang, zeer lang kabbelt het verhaal zo voort, bijna tot in de nietzeggende lengte van dagen. Fleur noch kleur, slechts een minzaam lachje en veel kinderlijke naieve verbazing vult het eentonige engelen bestaan, waarin de eeuwigheid de tijd betekenisloos maakt, waarin de dood tot niets meer dan een kortstondige schreeuw wordt samengebald, waarin mensen even makkelijk lijken te passeren als oorlogen en vliegtuigen, een ellenlange reis zonder doel. Alles hebben de twee 'zielen' in de loop der tijd wel zo'n beetje gezien, maar de schijn bedriegt en meer en meer gaan ze op in een speurtocht naar de bijzonderheid van het aller kleinste moment, zoals een detective zijn oog zou richten op schijnbaar onbelangrijke details, die hij zorgvuldig en nauwgezet beschrijft in een klein notitieboekje ...
Uiteindelijk beseft Damiel, dat hij zal gaan vallen voor de liefde van een heel uitzonderlijke ziel, die zich als een engel manifesteert boven de hoofden van het toekijkende volk. Een circusmeisje (The carny), dat heimelijk op zoek is naar een geestverwant, dat haar eenzaamheid niet inruilt voor de vergetelheid van een alles verslindende liefde, maar haar juist koestert in het samenzijn met die ander, in volle openheid en hemelse eerlijkheid. Op haar heeft Damiel zijn zinnen gezet. Zijn 'Sehnsucht' (verlangen) koestert hij nog een tijdje, door in haar nabijheid te observeren en door haar als een briesje langs de schouder, nek en hals te strelen. Maar de aardse tijd dringt, en hij mag niet te lang aarzelen.

Zo nu en dan had de wereld zich al in al zijn pracht en kleur aan het geestesoog van Damiel geopenbaard. Waren dit zijn eerste 'stuiptrekkingen' om in het volle menselijk leven deel te gaan nemen? Doet hij schoorvoetend pogingen om te incarneren in het lichaam van een gevallene, een zwerver misschien, die voor dood ergens in een verlaten leegte bijna zijn laatste adem uitblaast?
Met een ferme tik op zijn kop ontwaakt hij ergens in de anonimiteit van de grote stad als een niemand, die alles weet, maar niets heeft ervaren, die alles heeft aanschouwd, maar niets heeft gevoeld, die alles mocht observeren, maar niets werkelijk heeft gezien.

Hier, dit moment, waarin alle zintuigen het aardse leven bevestigen, waarin het wonder van elke dag zich zo waanzinnig mooi opdringt aan de 'toeschouwer', dat met geen pen kan worden beschreven. De engel is mens geworden en de eeuwigheid, die hieraan vooraf ging, is ingeruild voor een intense belevenis, voor een levenstocht, die op zichzelf al een eindbestemming is geworden, maar tevens eindigen zal, waardoor alles zich als vanzelf met betekenis vult. Dat besef vervolmaakt dit pril en nieuw geboren bestaan.

Zijn geluk kan niet op. Hij prijst, viert, en plukt de dag. Hij ontdoet zich van zijn harnas en kleedt zich in een kleurrijk jasje. Als een kind holt hij het leven in, zijn longen stelt hij op de proef en met volle teugen zuigen ze de zuurstof op uit de lucht. Hij geniet intens van niets minder alledaags dan een bekertje koffie. Hij rent en rent, want hij weet waar het omgaat, waarom hij gekozen heeft voor dit aardse leven en hij weet, dat ook zij weet waar alles om draait ...

Eindelijk, eindelijk is het zover. From Her To Eternity. Zijn missie is volbracht. Oog in oog en hand in hand staat hij en staat zij in het moment van hun gezamelijke eeuwigheid ... Bestaat hij in haar en zij om hem?

Één engel van vlees en bloed met de poten in de modder verbonden met één engel van eenzelfde signatuur zwevend boven zijn bestaan.

Ja, maar dat geldt voor elk soort films!

Ik zag het al eens toen ik precies de helft zo oud was als nu en was een hoop kwijt. Oh oh oh, wat een pretenties vliegen er om je oren, zeker als je eerst die serie uit de 70er jaren hebt gezien. Er wordt amper een normale zin uitgesproken (het is allemaal prozaïsche poëzie), de cinematografie is dik aangezet en ja hoor, we gingen er helemaal in op. Zo’n film die je het gevoel geeft dat het over het hele leven gaat, het sentiment niet schuwt en een ongelooflijke troost over de kijker uitstort. Wie waagt die wint, en Wenders heeft hier zijn nek verschrikkelijk uitgestoken.

Welke serie?

Oh sorry. Ik zag Im Lauf der Zeit, Der Amerikanischer Freund en Alice in den Städten. Vond ik alle drie goed overigens.

Vanuit een origineel eh.. perspectief bij tijd en wijle ontroerende blik op de mens en zijn existentiële gespletenheid: in binnen- en buitenwereld, geest en materie, in het aardse en het hemelse. En dat ook nog eens in de setting van een gedeeld Berlijn. Het verlangen naar opheffing van die scheiding is hier voer voor romantische zielen, waar ik mijzelf niet toe reken. Misschien dat Wenders me daarom toch niet echt kan raken. Niettemin een fraaie film. En ook een mooi, bevlogen stuk van xav hierboven, trouwens.

Wie weet komt er nog wel eens een herziening van, want 'Der Himmel über Berlin' is zeker de moeite waard.

Ook al ben ik niet met alle visies of ideeën van Wenders eens, ook al voelden de gedachtestromen vaak wat te bewust opgeschreven aan, ik ging helemaal mee in dit bijzondere en rustgevende stuk cinema. Het vergt wel enig geduld van de kijker, maar wanneer je het gewoon rustig over je heen laat komen heeft het iets betoverends. Thema's als leven tegenover observeren, vergankelijke en het onvergankelijke en eenzaamheid, zijn prachtig uitgewerkt door onder andere kleurgebruik en bijzonder overtuigend gespeeld door de sympathieke Bruno Ganz. De ruige ongepolijste muziek van Nick Cave (weer een muzikale ontdekking rijker) en Crime & the City Solution werkt onverwachts goed tussen de poëtische rustige vertelling. Paar kleine tinjes van smakeloosheid wijzen op de jaren '80 maar ook de blijft film makkelijk overeind staan en weet het een soort tijdloze klasse te bereiken in vorm en inhoud, door stijlvol zwart-wit tegenover het felle kleurgebruik en sterke thematiek.

Peter Falk 1927-2011

R.I.P.

Terug naar de eeuwigheid van het engelen bestaan. Bedankt Peter, voor je geweldige rol hier op aarde.

"Het is niet onopgemerkt gebleven."

Het begon allemaal zo mooi. Dat eerste uur beloofde heel veel goeds. Visueel zeer sterk, het deed me soms een beetje denken aan Enter the Void. We zweven langs allerlei mensen en kijken naar hen terwijl zij hun leven leiden. Daarbij komt dat we de gedachten van al deze mensen kunnen lezen en zo in hun stream of consciousness kunnen kijken. De kleinste geneugten van het leven worden prachtig omschreven in deze monologen of de dialogen tussen engelen.

Bijvoorbeeld de scène met de twee engelen in de auto is zeer mooi en die scène in de bibliotheek blijf ik erg goed vinden.

Na een uur loopt het een beetje de mist in. De gedachten worden steeds poëtischer en bereiken uiteindelijk een punt waarbij het poëtische me de keel uit ging hangen. Ik kan niet goed bescrhijven wat precies, daarvoor schrijf ik deze recensie te laat. De monologen en dialogen werden veel te langdradig en onnavolgbaar. Een lichtpuntje verschijnt als Ganz in een mens verandert. Ik vond het wel mooi om te zien hoe hij geniet van zijn leven en de scheiding tussen leven en dood wordt simpel maar effectief aangegeven door middel van zwart-wit en kleur. Daarna kakt het helaas weer in.

Het eerste uur was magisch, de rest viel ronduit tegen. 3*

het begin is een beetje moeilijk te verwerken, maar van zodra je bepaalde dingen loslaat, blijkt dit toch een pareltje te zijn. Uniek in z'n genre, en bijzonder mooi verfilmd. De afwisseling tussen kleur en geen kleur, leven en dood, ... ze worden allemaal zo mooi in beeld gebracht.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik af en toe op m'n honger bleef zitten. De soms o zo diepgaande gesprekken waren net niet boeiend genoeg om constant mijn aandacht te trekken. Maar laat dat men niet tegenhouden deze film te kijken!

3.5*

Een verdraaid lastige film om naar te kijken en te beoordelen. Typerend voor een meesterwerk? In sommige opzichten voor mij wel. Bijzonder thema, bijzonder camerawerk, bijzondere voice-over. Het eerste halfuur is lastig om in het ritme te komen, daarna werd ik geboeid door de film, misschien wel een half uur lang, maar het laatste deel wilde ik eigenlijk het liefst uitschakelen. Het kostte heel veel moeite om de film helemaal uit te kijken. Ik ben er waarschijnlijk nog niet helemaal aan toe...

De film bevatte teveel gepraat van het vervelende soort om mij echt te grijpen. Ik stoorde me aan de filosofische monologen/dialogen die te traag opschoten en me door hun vorm niet genoeg prikkelden. De liefde die de engel Damiel voor de trapezeartieste voelt en die hem ervan overtuigt om zijn engelenvleugels aan de wilgen te hangen vond ik ook onvoldoende uitgewerkt om te kunnen boeien. Peter Falks aanwezigheid was leuk, maar het feit dat hij zichzelf speelde stoorde me meer dan misschien de bedoeling was. Hoe dan ook levert zijn aanwezigheid en talent enkele mooie scènes op.
Langs de positieve zijde bevat de film mooie beelden en hangt er een melancholisch, mistroostig sfeertje over de hele film dat door de grauwe kleuren mooi in beeld gebracht wordt.
Maar in zijn geheel werd Der Himmel über Berlin nooit meeslepend. Iets minder tekst had de film allicht geen kwaad gedaan wat mij betreft. Een standaard 3*.


3*