Der Himmel über Berlin (1987)

Deze film gaat volgens mij over de schoonheid van het leven.

Over de kleine dingen waar een mens geluk uit kan halen. Ik vind deze film eigenlijk een les om van die dingen te genieten.

De engelen zien al die pracht blijkbaar heel goed en willen daarom ook kunnen voelen, proeven etc.

De magische sfeer die over de film hangt is prachtig in beeld gebracht.

Prachtig.

Een film over verwondering. Over kind blijven. Over vol verbazing naar de wereld blijven kijken. Over geluk zonder grote aanleiding. Over de emoties die een mens tot mens maken. Over de ultieme liefde. Over dingen waarvan je soms vergeet hoe mooi ze zijn.

En dan hebben we ook nog vreselijk mooie beelden, prachtige close ups, Berlijn dat er wonderschoon uitziet. (Wenders moet wel oprecht veel houden van die stad.) Bruno Ganz. Peter Falk (na deze film en A Woman under the influence ben ik er eigenlijk gewoon heel zeker van dat dat een geweldige acteur is, misschien niet altijd in de juiste film gezeten). Een film om nog vaker te zien bovendien.

Ruime 4.0*

(PS Op één avond door Berlijn en Parijs gezworven, filmkijken is soms zo fijn.)

Aardige film, al had ik er wat meer van verwacht. Grappig ook dat City of Angel's een remake van deze film blijkt te zijn. Afgezien van het resultaat toch lovenswaardig dat ze de film niet gekopieerd hebben.

Wat betreft Wings of Desire, het begint allemaal veelbelovend, maar meer dan vijf minuten heb je niet nodig om de volgende 90 minuten te beschrijven. Het concept is ijzersterk vind ik, de uitwerking vaak heel wat minder.

Visueel is de film erg mooi, alleen jammer van de vaak plotse en slecht getimede kleurenshots. Ook jammer van het de klassieke poëzie. De muziek was nog best goed (Nick Cave ge*tuut* niet meegerekend), maar die monotone Duitse stemmen die de hele tijd uit één of andere aftandse dichtbundel lijken te citeren zijn wat jammerlijk. Ik vraag me dan ook af wat de bedoeling ervan is, zo'n geladen en menselijke teksten (mooi of niet, laat ik dan maar even buiten beschouwing) door zo'n zeuren de laten afdreunen.

De eerste 90 minuten vond ik dus sterk, sferisch. Het idee werkt wel, visueel vaak erg mooi, alleen faalt de uitwerking. Daardoor leek een stabiele 3.5* in de maak. Het laatste half uur verpest echter veel.

Wat een domme twist, eens met Queto als hij het over een banaal liefdesverhaaltje[/quote] heeft. Stevige shift in focus die totaal niet nodig was. Ook de kleurenbeelden zijn heel wat minder mooi, veel zin om bij Nick Cave op MusicMeter overal een 0.5* neer te plaatsen, en die laatste scene in de bar was pure kitsch. Slecht geacteerd en snoeilelijk.

Veel potentieel in deze film, en op basis van de eerste 90 minuten ook zeker de moeite. Had veel meer ingezeten, maar de balans blijft positief. Einde verpest het jammer genoeg wat, maar al bij al toch nog een degelijk resultaat. 3*, maar deze film verdient heel wat plamuurwerk.

Voor mij toch een flinke tegenvaller. Der Himmel uber Berlin is vooral een onsamenhangende beeldenstroom (vergelijk Tati's Playtime). Wat voor sfeer er ook wordt opgeroepen met het kleurenfilter, de dichterlijke voice-over en de muziek, een duidelijke lijn is afwezig en de beelden als zodanig zijn niet sterk genoeg om de film te dragen. Een poetische, semi-narratieve film vereist toch uitzonderlijke cinematografie. Hier doet met name het kleurenfilter een hoop en daar blijft het helaas een beetje bij. Gevolg is dat de film meer zegt over de saaiheid dan over de schoonheid van het leven.

Der Himmel uber Berlin harkt dus genoeg interessante elementen bij elkaar maar als geheel schiet het wat mij betreft tekort. Een mislukt meesterwerk. 2,5*

Hierbij dacht ik soms "bweuh, wat een pretentieus geneuzel", maar dat is toch wel erg gemakkelijk kort-door-de-bocht om te zeggen. Duidelijkere films liggen me over het algemeen beter en dit wist me dus niet altijd voor de volle 100% te boeien. Desalniettemin waren de beelden van Berlijn (één van mijn favoriete steden ) erg mooi en om specifiek te zijn de Potsdamerplatz voor de val van de muur. Wat een verschil met nu!

Deze film vandaag maar eens bekeken. Wat mij het meest opviel is de schitterende zwart-wit fotografie van Henri Alekan van de oerlelijke stad Berlijn. Dan heb ik het natuurlijk over het Berlijn van voor de Wende.

De film oogde ontzettend depri. Betonblokken, open plekken, graffiti, mensen die zelfmoord pleegden, flashbacks Berlijn 1945 etc. De film kreeg pas kleur - letterlijk!! - nadat de circusartiesten met oa Solveig Dommartin in beeld kwamen. Kan haast geen toeval zijn dat zwart-wit voor pessimisme en kleur voor optimisme staan. Wenders moet er toch een bedoeling mee gehad hebben om af en toe in kleur, vooral aan het eind, over te schakelen.

Het gedicht waar de film mee begint vind ik zelf zeer goed. Hier is duidelijk de existentialist aan het woord.

Warum bin ich ich und warum nicht du?

Warum bin ich hier und warum nicht dort?

De vragen die in deze dichtregels hierboven staan heb ik mij al vaak zelf gesteld.

Wat de film verder betreft; dit is geen gemakkelijke film, zeker niet voor iemand die niet filosofisch is aangelegd. Ik vond deze film erg goed met een geweldig mooi einde. De muziek van Nick Cave vond ik nogal storend. Paste toch niet helemaal in deze eigenlijk zeer bijzondere film.

4,0*

Hmm, ik weet wel wat van filosofie, maar echt filosofisch aangelegd ben ik niet. Toch vond ik dit een schitterende film.

Couch Patatoe vraagt zich af of deze film ergens over gaat. Geen ongewone vraag, maar dit is nou net zo'n film waarbij dergelijke vragen voor mij persoonlijk overbodig waren. Ik kan er wel symboliek uithalen en kan de plot, zover die bestaat, prima volgen. Daarnaast is het duidelijk dat de film een optimistische kijk biedt door de donkere aanblik van Berlijn in 1987. Maar ondanks dat is dit denk ik toch vooral een film waar iedere kijker eigen betekenissen naar toe kan brengen. Het laatste waar ik dan ook op zou zitten wachten is een toelichting van Wenders op deze film.

Ik kan moeilijk beschrijven wat de film met me deed. De complete rust van de film greep me en het werkte haast meditatief. De prachtige beelden, met name de zwart-witte (of meer bruin-witte) in combinatie met de muziek en de dialogen (Duits kan blijkbaar wel mooi klinken) creëeren een eigen wereld. De engelen zijn zoals engelen moeten zijn. Ze stralen wijsheid uit, hebben een alledaagd uiterlijk, zijn geduldig en kunnen bovenal goed luisteren. Ik was geboeid door de manier waarop zij de geschiedenis van de mensheid op zich namen en belang schepte in ieder verhaal, groot of klein. De drang om zelf ook onderdeel uit te maken van een verhaal is dan ook begrijpelijk. Zo'n scène ergens rond het begin, waarin Damiel opnoemt wat hij allemaal zou willen doen als hij een mens was (waaronder een kat te eten geven) is ongeloofelijk simpel, maar daardoor gewoon krachtig.

De engelen zelf kunnen niet veel doen, maar dat geeft de film misschien een meer comfortabel gevoel. Als de engelen werkelijk invloed zouden hebben gehad op de mensen, bijvoorbeeld als ze hen konden redden van een zelfmoord, zou de film al snel naar sensatie neigen. Nu gaat er iets spirituelers vanuit en de kleine momenten waarop de engelen hun aanwezigheid op minimale wijze weten door te laten dringen door mensen zijn daardoor magischer. Fijn ook dat het doel van de engelen nooit uitgelegd wordt, evenals de manier waarop ze mens kunnen worden. Daar gaat het toch niet om.

Hoogtepunt voor mij was de scène waarin Marion haar laatste optreden in het circus opvoerde en we Damiel onder haar zagen kijken. De scène is intens spannend, maar op een andere manier dan waarop thrillerscènes spannend zijn. Ik heb nooit veel met trapeze-acts gehad, maar hier werkte het hypnotiserend. Die zwart-wit beelden zijn gewoon onvervangbaar.

Overigens heb ik ook een zwak voor Berlijn als stad. Van alle steden die ik tot nu toe bezocht heb ik vind ik Berlijn de meest fascinerende en deze film laat weer eens zien waarom. Het is een gehavende stad, waarop de tweede wereldoorlog en de koude oorlog beide een akelige stempel hebben gedrukt. De engelen zoeken hierin de hoop en dromen en die zien we dankzij hen. De wanhoop die ook aanwezig is wordt daardoor des te pijnlijker. Toch blijft de film als geheel optimistisch en dat vond ik wel fijn. Vooral omdat ik eigenlijk een droevige film gevonden zou hebben.

Het laatste deel, waarin Damiel een mens wordt, is natuurlijk onvermijdelijk. Ik heb alleen niets met de aanname dat Falk ook een engel is. Vooral omdat hij tijdens een van zijn gedachtestromen sprak over een oma, terwijl engelen die niet kunnen hebben. Verder vind ik dit allemaal wel mooi uitgevoerd. Ik had ook niks tegen die barscène, die sommige mensen hier schijnbaar tegenstond. Dat de monoloog van Marion gekunsteld zou klinken vinden ik zelfs een vreemde kritiek. De film bevat geen naturele dialogen. Zoals de personage hier tegen elkaar praten praat niemand. De film probeert zich ook absoluut niet te nestelen in het realisme, maar dat lijkt me sowieso duidelijk.

Ik weet nog niet of ik het vervolg wel wil bekijken. Ik begreep dat Wenders nog wat plannen had met het personage Cassiel, die hij om budgettaire en planningsredenen niet heeft kunnen uitvoeren en bewaard heeft voor een vervolg. Klinkt interessant, maar ik zie niet in hoe dat iets kan toevoegen aan wat er hier te zien is en Cassiel als karakter sterk zoals hij hier is. Een ontwikkeling waarin hij ook een mens zou worden wil ik niet per se zien. Ik vond er ook een bepaalde droefheid vanaf komen dat zijn beste vriend mens werd en hij alleen achterbleef.

Leuk om te zien ook dat er uit mijn geboortejaar dan toch een echt goede film bestaat. Ik begon me al zorgen te maken.
4,5*

Even een prehistorische quote aanhalen...

Grappig, ik moest tijdens de film vaak denken aan de prachtige video van Everybody Hurts door REM. Kan bijna geen toeval zijn lijkt me.

Der Himmel uber Berlin is mijn tweede film na Paris, Texas van Wenders en is zowaar een nog grotere filmische parel. Het is zonder twijfel visueel een van de mooiste films die ik de laatste tijd gezien heb daarnaast wist het verhaal en de hele thematiek me echt te raken.

Normaal gesproken heb ik ook meer met verhalende films met een meer concretere aanpak maar dit is wel een bijzonder prettige uitzondering daarop. Der Himmel Uber Berlin is poëzie in zijn mooiste en puurste vorm. Een ode aan het leven, de liefde en aan de stad Berlijn. Zo eerlijk en fijn dat je er bijna tranen van in de ogen krijgt.
Het Berlijn, voor de eenwording, lijkt ook het perfecte toneel voor dit verhaal. Berlijn, zoals het toen was, grauw en grijs, verwaarloosd en troosteloos, een muur die het hart van de stad openrijt en verdeeld. Een stad met een geschiedenis van oorlogsgeweld die zijn littekens heeft achtergelaten in de mensen. Maar onder dat verscheurde uiterlijk, klopt nog steeds het warme menselijke hart. De film lijkt dan ook wel wat somber op het eerste gezicht maar uiteindelijk is de boodschap toch erg positief, hoopvol en mooi.

De rol van de engelen vind ook erg sterk, mooi ook dat ze ontdaan zijn van hun doorgaans religieuze achtergrond. Het zijn meer wezens die de mensheid observeren en kunnen doordringen in het wezen van wat de mensen beweegt (ik dacht eerst hun gedachte maar dat lijkt me wat te oppervlakkig). Hun invloed is zeer beperkt, het zijn buitenstaanders en het maakt het verlangen om een sterfelijke mens te zijn erg begrijpbaar. Ook het uiterlijk van de engelen vind ik passend en goed getroffen.

Het gebruik van zwart./wit voor de wereld van de engelen en kleur voor de wereld van de mensen is natuurlijk erg symbolisch. Ik vind de scene waarin Damiel net mens is geworden en de eerste beste voorbijganger vraagt naar de kleuren van de graffiti op de doorgaans sombere "Mauer" echt geniaal (en ik ben zelf kleurenblind ). Maar eigenlijk kent deze film volop briljante en prachtige scènes, die mooi weten door te dringen in de beweegredenen van gewone stervelingen.

Er staat hier nogal wat kritiek over het concert van Nick Cave en de aansluitende scene in de bar. De muziek van Cave past toch wel heel mooi in het tijdsbeeld, ongeacht wat je er van vind. Dat de laatste monoloog van de vrouw niet realistisch is klopt maar de film kent helemaal geen natuurlijke dialogen, het zijn meer poëtische uitingen van gedachten. Ik vind het iig allemaal perfect in elkaar passen. En bovendien ben ik wel gelukkig met de keuze van Wenders om de taartsmijt-scene niet als einde te gebruiken gebruikt

Erg mooie film, die op een zeer sterke wijze weer geeft waarom het "gewone" leven van iedere dag meer dan de moeite waard is. Een boodschap die ik met warmte in mijn hart kan sluiten.

4.5* maar ik sluit een 5* in de toekomst zeker niet uit.

Der himmel wist mij eigenlijk nauwelijks te boeien of te raken. Vooral de (filosofische) thema's spreken mij simpel weg niet aan. De dialogen waren ook behoorlijk saai en behalve Marion wisten de personages de film ook geen kleur te geven. Visueel ook niet al te boeiend (lees: pover), waardoor dit een redelijk zware zit werd. Enigszins milde 2*

Redelijke film met een interessant verhaal, want zoiets ben ik nog niet vaker tegengekomen. Wenders geeft de film ook direct zijn eigen sfeer mee door een zwart /wit filter te gebruiken voor de Engelenwereld en kleur voor de normale wereld is ook wel aardig. Deed mij een klein beetje aan Stalker denken, al vind ik daar de inkleuring nog veel mooier.

Toch viel de film mij enigszins tegen. Ik vond de film als geheel vaak onsamenhangend overkomen, met personages, die ondanks het goede acteerwerk van Ganz, mij niet echt konden boeien. Ik kreeg totaal geen feeling met ze en vond het liefdesverhaaltje aan het einde ook lichtelijk geforceerd overkomen. Ook de muziekkeuze en invulling is maar matig.

Desondanks een interessante film om een keer gezien te hebben, die echter in zijn geheel toch net wat tekort schiet. Visueel goed, maar inhoudelijk niet echt bijzonder.

2,5*

Weer een zeer geslaagd werkje van Wim Wenders. In het begin lijkt de film wel tegen te vallen want er gebeurt dan erg weinig en je bent bang dat er een ongelofelijke saaie brok op je stort. Maar dat is uiteindelijk niet zo. Om te beginnen is de film grotendeels zwart-wit gefilmd en dan nog op zo´n manier dat het ook erg grauw en depresief oogt. Daarnaast neemt Wim Wenders ons weer mee naar fantastische plekjes in zowel Oost als West Berlijn. Ook leuk om dan meer te weten te komen hoe de sfeer in Oost Berlijn is en de sfeer in West Berlijn. Ik heb nu ook wel een beetje door dat Wim Wenders gewoon de koning van de sfeer is. Daarnaast ook een prachtige rol van Bruno Ganz als de engel Damiel. Die neerkijkt op de inwoners van Berlijn en je hoort ook regelmatig de stemmen in de hoofden van alle inwoners en je hoort dan ook wat ze allemaal op dat moment denken. Damiel is ook niet te zien onder de bewoners. Om ook nog even over de sfeer en achtergronden terug te komen. Wenders neemt ons mee naar hele donkere en verpauperde steden en dan soms ook nog naar de rijkeluis centrum. Daartussen krijgen we ook nog wat flashbacks te zien van de 2de wereld oorlog. Een van demooiste plaatjes van de film vond ik toch wel dat moment waarop Damiel en Cassieldoor die muur liepen. Ook heel wat andere spotjes van Berlin. Tussendoor krijgen we nog wel eens een concertje te zien van oa Nick Cave en de rol van Peter Falk vond ik ook erg goed. Ook het moment van dat Damiel een mens word en alles in kleur veranderd (wat zo nu en dan eens een paar keer ook gebeurt) vond ik ook erg ontroerend.

Maar iig weer een zeer geslaagde film van Wenders. En volgens mij wil Wenders ons ook een boodschap mededelen als ik het goed begrijp. Vanwege de oorlogsscenes oa en de meest armoedige buurtjes van Berlijn te laten tonen en al die andere verborgen problemen van de burgers. Voor mij was dit alweer erg geslaagd. En ik ga zeker weten nog veel meer werk van Wenders opzoeken.

4,0*

De vraag die mij het meest bezighield tijdens het kijken was of Damiel ook daadwerkelijk zijn geluk zou vinden als mens; tot aan het einde toe bekroop mij een grillig gevoel van onzekerheid. Wat een heerlijke, doezelige film.

Favoriete momenten: het moment dat Homer op de Potsdamer Platz aankomt en het moment dat Damiel voor het eerst kennis maakt met de wereld van de mens.

De film lag al erg lang bij mij in de kast, maar om één of andere reden nimmer aan te gekomen. Een semi sombere zaterdagmiddag leek me hiervoor prima.

Zag jaren geleden Paris Texas en kort geleden Don't Come Knocking, die me beiden wel wat deden, maar ook een bepaalde afstandelijk in zich hadden. Ook Der Himmel Über Berlin heeft hier 'last' van. De film kent een stel prachtscènes, maar blijf uiteindelijk te afstandelijk - zelfs bij de eindscène- om me écht iets te doen.

3*

Alvast een geweldig concept, zelfs zo wonderbaarlijk dat ik in het begin niet doorhad dat de mensen, op wat kleine kinderen na, Damiel niet konden zien als hij op zijn ivoren toren uitkeek over de stad Berlijn of toen hij in het vliegtuig zat.

Geweldig hoe we wat door Berlijn manoeuvreren en hoe we getuige zijn van de meest intieme gedachten van de mensen aldaar. Wenders weet Berlijn nog net niet helemaal tot stilstand te brengen, maar oh wat oogt het allemaal mooi, hoe hij zowat meditatief, weet te doorgronden wat de inwoners van Berlijn zoal bezighoudt. Schitterend is het gesprek dat de 2 engelen voeren in de auto over wat je allemaal kunt doen als je de beschikking hebt over een menselijk lichaam. Maar ook de daaropvolgende scene in de bibliotheek is zo `n scene waar ik op ga in de mensenmassa en mijn oor maar al te graag te luister leg bij al die gedachten van iedereen en die prachtige muziek natuurlijk!

De poëtische gedichten tussendoor brachten mij allerminst van mijn stuk en vergrootte de toch al zo dromerige sfeer waarin ik baadde. Al die kinderstemmen die zich wel tig dingen afvroegen waren zo treffend erbij gehaald, zeker met het oog op waar de engelen, die al op leeftijd waren, zich allemaal nog steeds over verwonderden.

Helaas vond ik dat er wat weinig werd gedaan met het gegeven dat Damiel een mens werd en voor de 1ste keer alles aan den levende lijve mocht ondervinden. Het kleurenarsenaal oogde ook niet zo mooi, als het zwart - wit van voorheen, met soms een wat sporadisch iets dat in kleur werd uitgebeeld. Ik was eigenlijk al niet zo blij dat Damiel een mens werd. Had het gewoon niet volstaan als hij zich voor altijd had afgevraagd hoe mooi het wel niet moest zijn om een menselijk leven te leiden, dat zou toch de ultieme ode aan het menselijke leven zijn geweest?!

Kortom het einde is niet geheel bevredigend, maar dankzij de prachtige muziek voorheen, de ontroerende episode rondom Marion en allerlei andere boeiende observaties ondersteund door prachtig camerawerk maak ik er toch een nipte 4* van. Soms echt buitenaards mooi! 4*

Ronduit schitterende beelden van het Berlijn van de jaren '80, nog gescheiden door de Muur en het communisme. Alleen kon het verhaal mij niet boeien. Het concept op zich is wel goed gevonden, maar het scenario is zwak uitgewerkt. Het is ook te lang uitgerokken om boeiend te blijven. De poëzie tussendoor stoorde me mateloos en het 'horen van de gedachten' van de mensen begon op den duur zelfs te irriteren.

Prachtig geregisseerd, prachtige fotografie, maar een zwak verhaaltje maken dit maar een matige film. Spijtig, ik had hier zoveel meer van verwacht.

Ontiegelijk saaie film die mij eigenlijk op geen enkel vlak iets deed. Ik ben sowieso niet zo kapot van Wenders manier van filosoferen. Ook hier pakt zijn benadering om een poëtische creatie na te bootsen hopeloos mislukt. Een fascinerende thema die in z'n handen niet al fascinerend aanvoelt . Al vanaf de eerste minuten bewandelt de film een vervelende pad en blijft vervolgens hetzelfde ritme de gehele speelduur vasthouden. Wat resulteert in een zeer onsamenhangende, kleurloze, semi-ridicule vertoning in niemandsland.

Het gevoel en verlangen naar het mens-zijn en liefde is werkelijk tenenkrommend vertoond (tot de laatste tien minuten had ik er zelfs geen benul dat er zelf sprake van was). Nergens maar dan ook nergens wordt je als kijker emotioneel betrokken bij het verhaal. Mensen worden getoond en verdwijnen weer, personages worden geïntroduceerd en vervolgens weer kil achterwegen gelaten.

Toen ik realiseerde dat de film mij emotioneel helemaal niets zou doen zocht ik allicht naar andere aspecten die mij wél zouden kunnen bekoren, helaas heeft de film (los van de cinematografische pracht) maar bar weinig op het lijf. Een film die mij volkomen lusteloos achter liet. Verder heeft Queto Yurlunyur het eerder treffend verwoordt. 0,5*

Mooie film,alhoewel me het geheel toch wat te poetisch was naar mijn smaak. Het prachtige, zwevende camerawerk,de soundtrack en de gedachten van de mensen werken bijna hypnotiserend. Grappige rol ook van Peter Falk als zichzelf.

Voor een meer rechtlijnige aanpak bekijk de amerikaanse remake: City of Angels.

Prachtige poëthische en ritmische film.

Zo'n film met weinig verhaal maar des te meer inhoud, in een tijd waarin het toch vaak volledig het tegenovergestelde is. Ontzettend sfeervol ook, en vooral in het begin waan je in een soort trance door een stroom van fluisterende gedachten van de stadsbewoners.

Dat het op het einde overschakelde naar kleur vond ik een wat te makkelijk truucje, maar verder was het ook visueel vaak erg mooi.

Erg mooi, prachtig gespeeld, ingetogen en gevoelig.

4*

het begin is een beetje moeilijk te verwerken, maar van zodra je bepaalde dingen loslaat, blijkt dit toch een pareltje te zijn. Uniek in z'n genre, en bijzonder mooi verfilmd. De afwisseling tussen kleur en geen kleur, leven en dood, ... ze worden allemaal zo mooi in beeld gebracht.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik af en toe op m'n honger bleef zitten. De soms o zo diepgaande gesprekken waren net niet boeiend genoeg om constant mijn aandacht te trekken. Maar laat dat men niet tegenhouden deze film te kijken!

3.5*

Een verdraaid lastige film om naar te kijken en te beoordelen. Typerend voor een meesterwerk? In sommige opzichten voor mij wel. Bijzonder thema, bijzonder camerawerk, bijzondere voice-over. Het eerste halfuur is lastig om in het ritme te komen, daarna werd ik geboeid door de film, misschien wel een half uur lang, maar het laatste deel wilde ik eigenlijk het liefst uitschakelen. Het kostte heel veel moeite om de film helemaal uit te kijken. Ik ben er waarschijnlijk nog niet helemaal aan toe...

Ja, dat klopt.

Ik vind dit toch wel erg goed hoor. Zeer fraaie, poëtische film, waarin Wenders meestentijds het evenwicht weet te bewaren tussen hooggestemde overdenking en aardse nuchterheid, tussen zwartwit en kleur, tussen tekst en beeld. Tussen carpe diem en het melancholisch verlangen naar oneindigheid. Engelen die alles zien, alles weten, maar niets kunnen doen. Behalve aanwezig zijn.

Een engel wil onderdeel worden van de menselijke historie, een verhaal. Een trapeze-artieste wil de onvermijdelijke willekeurigheid van haar historie overstijgen. Ze wil voor haar verhaal een anker in de eeuwigheid. En de oude Homerus blijft de muze aanroepen om dat verhaal te kunnen vertellen, en dat verlangen te kunnen uitdrukken, voor de mensen.

Engelen en mensen? Sleutelscène is misschien dat moment wanneer de engel van achter de spiegel de trapeze-artieste aankijkt.

Ik weet niet precies waarom de film zijn evenwicht lijkt te verliezen juist bij de daadwerkelijke ontmoeting, de vereniging van mens en engel. Het beeld blijft hier achter bij de tekst, misschien omdat dat beeld een romantische liefdesrelatie lijkt uit te drukken. Of omdat ik geneigd ben om het zo te interpreteren.

Kortom, de Incarnatie valt een beetje tegen. Maar misschien is zoiets, wat Wenders kennelijk probeert, ook niet uit te drukken, zonder iets te verliezen. Een dimensie, bijvoorbeeld. Wenders doet daarmee denken aan de middeleeuwse alchemisten, die de gezochte vereniging der tegenstellingen alleen konden uitdrukken in een monsterachtig hermafroditisch wezen, een frankenstein-achtige mix van man en vrouw.

Misschien ligt het niet aan Wenders' film, maar komt het omdat de romantische liefdesrelatie, de vereniging van man en vrouw, hoe krachtig ook, uiteindelijk als metafoor tekortschiet voor het verlangen waar het hier om gaat.

Anders gezegd, het is de menselijke verbeelding die tekortschiet. C.S. Lewis schrijft ergens met zoveel woorden dat die menselijke verbeelding zich meer voelt aangesproken door de mythische ondertoon van het Oude Testament (en veel meer nog door de 'heidense' mythes), dan door het (zoals hij dat zag) historische van het Nieuwe Testament.

Hoe moet het dan wel? Ja, weet ik veel. Ik gooi hier in ieder geval nog een volle ster bovenop.

Stiekem verwachtte ik dat ik 'Der Himmel Uber Berlin' erg mooi zou gaan vinden. En ik kan me voorstellen dat mensen helemaal weg zijn van al het poëthische gedoe in deze prent (over het algemeen ben ik er ook niet vies van), maar mij wist het helaas maar weinig te boeien gisteravond. Net als het liefdesverhaaltje. Ik voelde het niet, helaas. Dat betekent niet dat de film voor mij direct slecht is, want het gegeven is interessant en er zijn best een aantal mooie momenten te ontdekken. Misschien is dit een film die me in de toekomst meer doet. Voor nu kon ik er niet heel veel mee jammergenoeg.

Het viel mij ook wat tegen, en het viel me zwaar. Misschien dat het timing was, maar ik had drie kijkbeurten nodig doordat ik steeds in slaap viel. Wel iedere keer vanaf begin gekeken natuurlijk. Prachtig camerawerk, mooie momenten, maar het koste me erg veel moeite om de aandacht er continu bij te houden. De film heeft soms zo'n serene rust, dat wegdommelen op de loer ligt. Gans was idd sterk. Maar ik bleef toch de Chef zien af en toe ('verreckter Verrater!!!!')... Bijzonder om opeens een jonge Nick Cave te zien!

Vooralsnog blijft Paris, Texas absoluut favoriet. But who knows, zoals HJS zegt, je weet nooit wat zo'n film over bijvoorbeeld pakweg tien jaar met je doet.

Een poëtische en filosofische film over de kleine dingen van het leven. De gedachten van mensen in het echte leven. De film begint mooi met 2 engelen die de mensen op aarde observeren. Het heeft wat dromerig. Leuk trouwens met Peter Falk. Het geeft de film net iets meer. Jammer genoeg gaat het gaandeweg eerder richting liefdesverhaaltje, wat hier niet echt past. Alsof de engel duidelijk moet kiezen tussen liefde/lust en toewijding/mensheid. De film levert prachtige scènes op en is vooral in het begin boeiend. Zoals gezegd verliest het in kracht in het 2e deel van de film. Desondanks een goeie film die ongetwijfeld zal blijven hangen.

De film begon sterk en overtuigend, maar kent helaas ook veel momenten waarbij het inzakt, het sleept soms teveel. Het fraaiste is toch wel de stijl van Wenders, dat veel doet denken aan zijn andere zwartwit film Alice in den Städten (1974) die zich ook in Duitsland afspeelt. In beide films is de omgeving een plus, in dit geval het door de oorlog verwoeste en door de muur opgedeelde Berlijn. Ook de gedachten van de mensen die deze twee engelen steeds horen komen realistisch over. De beelden, monologen en tempo geven de film iets hypnotiserends, ook heeft het wat nostalgisch doordat men steeds terugvalt op de gedachten van een kind en hoe het de wereld ziet. Aanvankelijk zat ik aan 4* te denken, maar dat niveau wordt niet vastgehouden waardoor het een ruime 3* is geworden.

Hier heb ik me toch lichtjes aan mispakt. Niet dat het een slechte film is, maar een poëtische klemtoon is niet bepaald een onderwerp waar ik lang mijn aandacht kan bij houden. Ik ben blijkbaar niet de enige als ik hierboven allemaal lees: zwaar, niet mijn ding, tegenvallend, ... maar toch een sterke score geven. Ik heb zowat hetzelfde gevoel.

Een aantal elementen in de film kan ik best waarderen. Vooreerst het concept waarbij een engel wil neerdalen naar de aarde om zich te begeven onder de mensen, te voelen wat mensen voelen, te doen wat mensen doen, te zijn wie mensen zijn. De symboliek met de zwart-witbeelden en de kleurbeelden voorbij halfweg is mooi gevonden. Engelen lijken superieur aan mensen, maar missen de basisemoties of -handelingen die mensen wel hebben. De film tracht ook mee te geven dat het leven en het geluk of blijdschap vaak in kleine dingen zit (zoals bvb de geur van koffie). Bij dingen die we als normaal of evident beschouwen, staan we niet langer stil.

Daarnaast kunnen we niet naast de uitstekende acteerprestatie van Bruno Ganz kijken. Ik heb zo weer zin om naar Der Untergang te zien. Mooie grauwe beelden ook van het vergankelijke Berlijn. Der Himmel über Berlin is een pure innemende film geworden. Niet voor iedereen weggelegd, ook niet voor mij zo blijkt, maar érgens kan ik hem best appreciëren. Een tweede kijkbeurt zal wellicht nog meer dingen openbaren, maar het zal toch nog eventjes duren vooraleer ik me daar aan waag ...

Het eerste uur van deze film is goed te doen. Het blijft echter (veel) te lang hangen in hetzelfde. De gedachten en personages die voorbij komen zijn veelal niet al te interessant of té poëtisch. De wending komt wat laat en deed mij ook niet ontzettend veel, het wordt er daarna niet noemenswaardig beter op. De setting in Berlijn is goed, al had er nog wat meer gebruik van gemaakt mogen worden. Aardig om Peter Falk hier te zien langskomen. Bruno Ganz acteert naar behoren.

Ik vind het een bijzondere film. Diepgaand, poëtisch en origineel. Ik vind het geen film die gemakkelijk wegkijkt, en dat hoeft ook niet, maar ik vond het bij deze film wel moeilijk om geconcentreerd te blijven. Ook doordat het veel tekst bevat die niet simpel van aard is. Geen film om even snel tussendoor te kijken. Verder erg sfeervol en de combinatie van zwart/wit en kleur, vind ik mooi gedaan. Overtuigend spel. Een 7. 3,5*

Pretentieus poëtisch geneuzel, dat kun je regisseur Wim Wenders wel toevertrouwen. De meeste van zijn films zitten er vol mee. Zo ook deze. Visueel ziet het er allemaal prachtig uit; de zwart/wit beelden van Berlijn zijn vaak van een adembenemende schoonheid, maar inhoudelijk... Ik kon er in ieder geval niet zoveel mee.

Leuk om Bruno Ganz in een wat oudere rol te zien en Peter Falk speelt zichzelf naar behoren, maar ik vond het verder maar een gekunstelde film die me weinig tot niets deed. Een taaie zit ook door de lange speelduur en veel scenes die volledig langs me heen gingen of de verkeerde snaar raakten. Ik veerde alleen even op bij de optredens.

Wenders is een van die hooggewaardeerde regisseurs waarbij ik "het" kennelijk niet zie of voel. Zijn beeldpoëzie is me te lyrisch vermoed ik, te clean ook. Zijn docu Salt of the Earth vond ik ook verre van briljant maar wel te genieten, maar zijn films vallen tot nu toe ronduit tegen. Ik zet ze ook misschien niet op het goede moment op want ik word tijdens het kijken altijd overvallen door een slaapaanval- of zou het aan zijn films liggen? Ik zal Der Amerikanischen Freund nog wel een keer willen herzien, volgens een gewaardeerde kennis zijn allerbeste, en ik ben nog steeds wel benieuwd naar ander (oud) werk als Die Angst des Tormanns beim Elfmeter, Alice in den Städten en Im Lauf der Zeit, maar vooralsnog blijft het bij magere zesjes.