Der Himmel über Berlin (1987)

Neuh, vind ik niet. Iedereen kan door deze film geraakt worden.

Tja, ik vind de gelijkenissen ook erg miniem.....

Mwa, ik houd niet expliciet van poetische films hoor.

Je ziet niets van die mensen terug? Hoe bedoel je dat?

Oninteressant? Je hebt geen gevoelens, twijfels of eigenschappen van jezelf herkend in al die menselijke tafereeltjes? Tja, ik heb dat ooit nodig; er even aan herinnerd worden hoe mooi het leven is, ook in zijn eenvoud en vanzelfsprekendheid. Ik ben me er trouwens ook van bewust dat er mensen zijn die dat totaal niet nodig hebben hoor, maar ik laat me telkens volledig meeslepen door deze film: je vreselijk klote voelen en volledig kunnen begrijpen waarom een mens zich van een gebouw af wil werpen, maar ook het onbegrip van de aanschouwende engel kunnen vatten en beseffen hoe verrekes lekker die kop koffie in je handen smaakt. Oninteressant...... ik vind het best hoor, maar geneuzel? Onbegrijpelijk voor mij.

Zoals het in deze film werd gebracht, kwam het als tussendoortje van een minuut. Het voorafgaande komt op mij over als een opsomming gedurende dik een uur. Dat de man naar beneden springt brengt bij mij dan geen koude rillingen naar boven.

De mensen die door de engelen gevoeld worden, zijn anoniem in deze film. Okay, de oude man die terugziet op het oorlogverleden krijgt enigzins diepte, maar het raakt me niet.

Ik bestempel mijzelf niet als een gevoelloos wezen, dat is het zeker niet. Het is de wijze waar het op gebracht wordt in deze film.

Het enige positieve vond ik inderdaad de overgang naar de echte wereld. Kopje koffie, dat was best mooi, maar daarna zakte het bij mij weer volledig in.

Ramon dat jij niet van poetische films in het algemeen houdt, is aan jou. Moest wel meteen aan jou denken, aan iemand die dit wel een topfilm zou vinden......keek even bij de sterren en je stond er inderdaad bij. Dat was inderdaad evengoed bevooroordeeld, maar wel een juiste vaststelling.

Ik ben ook zeker voorstander van films die vertellen hoe ik zou denken op bepaalde momenten. Wat zou jij denken/Hoe zou jij handelen in bepaalde situaties? De filosofische kant van het leven, maar dit vond ik te poetisch en bovendien kwam het mij te voordragerig voor, de monotome stem die de hoofdrolspeler en de circusartieste tentoonspreidde.

Ben best een liefhebber van klassiekers anders....maar als jij meent dat ik dat te vaak op enerlei wijze profileer, prima.

Prachtig.

Een film over verwondering. Over kind blijven. Over vol verbazing naar de wereld blijven kijken. Over geluk zonder grote aanleiding. Over de emoties die een mens tot mens maken. Over de ultieme liefde. Over dingen waarvan je soms vergeet hoe mooi ze zijn.

En dan hebben we ook nog vreselijk mooie beelden, prachtige close ups, Berlijn dat er wonderschoon uitziet. (Wenders moet wel oprecht veel houden van die stad.) Bruno Ganz. Peter Falk (na deze film en A Woman under the influence ben ik er eigenlijk gewoon heel zeker van dat dat een geweldige acteur is, misschien niet altijd in de juiste film gezeten). Een film om nog vaker te zien bovendien.

Ruime 4.0*

(PS Op één avond door Berlijn en Parijs gezworven, filmkijken is soms zo fijn.)

Af en toe zeer mooie beelden, zeer mooie muziek, zeer degelijk acteerwerk (wat wil je ook met zo'n cast), leuk verhaal, maar ik werd weinig in de film gezogen.

Na ruim twee jaar een poging tot bericht

Ik zag de film zopas terug, en dat "Oooo!"-gevoel was nog steeds aanwezig. Sommige fragmenten kan ik moeilijk plaatsen in de context van het verhaal ... maar toch voelt het allemaal relevant aan

De beelden lijken me iets te zeggen over met elkaar leven in plaats van naast elkaar te bestaan. Een evenwichtsoefening voor menig persoon zondermeer Wenders illustreert dat prachtig met de trapeze artieste - misschien bedoelt Wenders iets totaal anders met die sequentie, maar ik mag toch mijn "eigen" film bekijken, zeker?

Het is ook een ontzettend vrijgevige film: je blijft maar ontvangen non-stop, twee uren lang. Het voelde aan alsof Wenders samen met de kijker zoekt naar wat deze film nu eigenlijk zou kunnen betekenen

Mooi dus

Aardige film, al had ik er wat meer van verwacht. Grappig ook dat City of Angel's een remake van deze film blijkt te zijn. Afgezien van het resultaat toch lovenswaardig dat ze de film niet gekopieerd hebben.

Wat betreft Wings of Desire, het begint allemaal veelbelovend, maar meer dan vijf minuten heb je niet nodig om de volgende 90 minuten te beschrijven. Het concept is ijzersterk vind ik, de uitwerking vaak heel wat minder.

Visueel is de film erg mooi, alleen jammer van de vaak plotse en slecht getimede kleurenshots. Ook jammer van het de klassieke poëzie. De muziek was nog best goed (Nick Cave ge*tuut* niet meegerekend), maar die monotone Duitse stemmen die de hele tijd uit één of andere aftandse dichtbundel lijken te citeren zijn wat jammerlijk. Ik vraag me dan ook af wat de bedoeling ervan is, zo'n geladen en menselijke teksten (mooi of niet, laat ik dan maar even buiten beschouwing) door zo'n zeuren de laten afdreunen.

De eerste 90 minuten vond ik dus sterk, sferisch. Het idee werkt wel, visueel vaak erg mooi, alleen faalt de uitwerking. Daardoor leek een stabiele 3.5* in de maak. Het laatste half uur verpest echter veel.

Wat een domme twist, eens met Queto als hij het over een banaal liefdesverhaaltje[/quote] heeft. Stevige shift in focus die totaal niet nodig was. Ook de kleurenbeelden zijn heel wat minder mooi, veel zin om bij Nick Cave op MusicMeter overal een 0.5* neer te plaatsen, en die laatste scene in de bar was pure kitsch. Slecht geacteerd en snoeilelijk.

Veel potentieel in deze film, en op basis van de eerste 90 minuten ook zeker de moeite. Had veel meer ingezeten, maar de balans blijft positief. Einde verpest het jammer genoeg wat, maar al bij al toch nog een degelijk resultaat. 3*, maar deze film verdient heel wat plamuurwerk.

Erg bijzondere film, dat staat vast. Film en poëzie lopen hier feilloos in elkaar over. Het begin gedicht over kind zijn raakt me erg, prachtig verwoord. De beelden zijn af en toe schitterend, kan me niet herinneren waar ik eerder zo mooi vogels heb op zien stijgen.

Wat ik wel moeilijk vind bij een film als dit, is dat ik tijdens het kijken zo mijn best doe om alle gedichten en teksten goed te interpreteren en daar mijn eigen invulling aan te geven, het kijken van de film erg vermoeiend wordt. Ik wil alles begrijpen, maar soms lukt het niet. Ook waren er hier en daar wat minder boeiende stukken. Moet daarom hem nog even laten zakken om tot een eindconclusie te komen.

In ieder geval een uiterst bijzondere film.

Mooie film.

En voor hen die klagen over het einde: wees blij dat Wenders het volgende er uit heeft gelaten:
Zo zou Cassiel in de nachtclub aan het einde ook een mens worden en er zou zelfs een extreem lam en kut taartgevacht tussen Damiel, Cassiel en Marion ontstaan...

Wat ik alleen een beetje 'vreemd' vond was dat kind bij het circus. Die leek nl Damiel gewoon te kunnen zien en sprak zelfs tegen hem. Bij andere kinderen leek (?) het ook of ze Damiel konden zien, maar die deden niet zo uitbundig tegen hem.

Mmmh... Misschien dat Wenders het er in heeft gelaten omdat het zo spontaan was of zo.

Ik moet trouwens zeggen dat de remake niet eens zo slecht is, hoewel deze film een stuk intiemer is.

Heb vorige week nog de film eens teruggezien (voor de zoveelste keer, ben de tel kwijt...! )

Een meesterwerk van Wim Wenders ( die later trouwens het vervolg "Stay, Faraway So Close" zou maken.). Zwanger van poezie en symboliek. Een ode aan een stad en haar geschiedenis, een ode aan het kind zijn... een lofrede/aanklacht op het toen en nu van Berlijn...

"Als das kind, kind war..."

Brilliant hoe een en ander in beeld gebracht wordt... het bewuste gebruik van zwart/wit... tot op een bepaald sleutelmoment in het verhaal natuurlijk ...

De interessante rol die Peter Falk hier in de film speelt, en vooral ook zijn betrokkenheid bij net "het verhaal" van Damiel....

De film is pure poëzie, met een schitterende Bruno Ganz in de hoofdrol. Een film vol symboliek, sfeer, geschiedenis, ... en zowel Wenders-fans, als Berlijn fans, als fans van goede muziek komen aan hun trekken..

Je krijgt er in de film nog concertjes van Crime & The City Solution en Nick Cave & The Bad Seeds gratis en voor niets bij ook

Dat Wenders goede muzieksmaak heeft, weten we ook al van "Paris/Texas", "Untill The End Of The World" en "Stay, Faraway So Close".

Op de soundtrack krijg je naast de prachtige sfeervolle lichtklassieke muziek van Jürgen Knieper (tijdens de muziek zie ik zo weer de beelden voor me), zitten er ook enkele geluisfragmenten (monologen) uit de film bij, én een uitstekende keuze uit de avant-garde/Newwave/ Neue Welle muziek:

Nick Cave & The Bad Seeds schitteren met onvolprezen songs zoals The Carny en From Eternity, er is dan Crime & The City Solution met Six Bell Chime, ook uitstekend en ook de Neu Deutsche Welle van Sprung Aus Den Wolken is aanwezig. Wie kent ze nog?

Tuxedomoon tekent voor "Some Guys", en de Minimal Compact-bijdrage is ook zeer de moeite..

En.. Lauri Anderson !!!

Alles aan deze film klopt... het hele verhaal is prachtig, schitterend in beeld gebracht.. de muziek van Jurgen Knieper pas perfect bij de beelden... dit is kunst met de grote K....

Het is ook een film die ik nooit beu zal worden.... telkens weer denk ik nieuwe dingen te ontdekken of tot nieuwe inzichten/ interpretaties te komen...

Nu ja, deze film staat dan ook niet voor niets in mijn persoonlijke top 10 op de eerste plaats

Over zijn Amerikaanse remake (City Of Angels) heb ik helaas minder goeds te melden. Dat vond ik zo'n teleurstelling.. Weg poezie.. weg intensiteit... ondanks een schitterende Meg Ryan & Nicolas Cage..

Van "oooo-gevoel" gesproken! Dat heb jij mooi gezegd, Zachary !

Wil deze film graag weer eens zien. Is deze film ook op dvd met nederlandse ondertitel?

nope.

Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloss ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloss der Schein einer Welt der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, dass ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und dass einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?

Ik heb de film eergister gekeken en dit gedicht, eigenlijk de hele film spookt nog steeds door mijn hoofd. Ik wil er iets moois over zeggen, maar ik weet niet wat. Warum bin ich ich und warum nicht du? De vraag die rondzweeft in de hoofden van engelen en mensen, maar die ze nooit aan elkaar kunnen stellen. Voor de mens is de engel onzichtbaar, slechts af en toe voelbaar en voor de engel is de mens zichtbaar, hoorbaar, maar niet voelbaar. De filmt herinnert me aan de pracht van het leven en rol van de tastbaarheid van dingen, de kleuren, de ontwetendheid van de mens en het kunnen communiceren met mensen.

Daarnaast heb ik zelden zulke mooie beelden gezien. Het camerawerk en de belichting spelen dragen heel veel bij aan de bijzonderheid van deze film. Het camerawerk is heel rustig, maar wel constant in beweging, alsof je zelf ook tussen de engelen rondzweeft. Ik schrok misschien mede hierdoor toen Columbo zijn hand uit stak en begon te spreken. Vooral het shot in de bibliotheek waarbij je eerst Bruno Ganz zich ziet ontspannen en daarna een andere engel op een soort balkon ziet staan en de shots in het circus, vond ik echt betoverend. De kalme uitdrukking op het gezicht van Bruno Ganz draagt veel bij aan de sfeer.
De wending in de film is prachtig.

Uitstekende post, LaCaméraStylo!

Staat in de planning in de Quality film collection van A-film 23-11-2006

Ik zag vanavond de toneelvoorstelling Hemel boven Berlijn door Toneelgroep Amsterdam. Heb ervan genoten. Vooral visueel was het wonderschoon. Maar de impact was wel vrij snel weg.

Het is een fragmentarische en eigentijdse (zelfs letterlijk door nieuws-van-de-dag door Noraly Beyer) bewerking van het gegeven en de essentie van de film. Een ode aan het leven, zelfs in het besef dat het zo vol van zorgen is. De vele verhaallijnen komen in brokjes langs terwijl zowat alle acteurs continu op het toneel zijn. Niet op de voorgrond, dan toch op de achtergrond. Ook het publiek maakt vanaf minuut -1 deel van de voorstelling uit.

Ik vond niet alle brokjes even interessant, maar daar moet ik bij zeggen dat ik altijd wat moeite heb met poetische teksten als er tegelijkertijd veel andere dingen te beleven zijn. Mijn grootste minpunt is dat het te afstandelijk bleef. Het verlangen van engel Damiel (Fedja van Huet) naar het tastbare en voelbare leven wordt weinig invoelbaar, je moet het maar als gegeven beschouwen. Maar Van Huets uitbarsting als hij daadwerkelijk mens is, is gelukkig wel overtuigend - en heerlijk.

Maar goed, alleen het visuele maakt dit al zeer de moeite waard, vind ik. Het podium is haast helemaal kaal. Er staan alleen wat plastic stoeltjes. En er wordt een frietkraam op gesleept (alsof-ie rechtstreeks uit de film komt). Maar met continu (eeuwig) neerdalende zandstraaltjes, een adembenemende trapeze-artieste en dankzij prachtige belichting ziet het er wonderschoon uit.

Ik was niet zo getroffen en zielsgelukkig als toen ik de film voor het eerst zag, maar heb een mooie avond gehad.

Sfeervolle film over het Berlijn van de jaren 80 en een ode aan de kleine dingen in het leven. De mooiste scene vond ik die waarin de oude man op zoek gaat naar de Potsdammerplatz en die niet meer kan vinden, omdat de muur er staat. 4*

Heb die film vele jaren geleden gezien in een filmclub. Geef mij maar een andere (eenvoudiger) film van Wim Wenders in de plaats, zoals "Paris Texas". Daar hou ik wel van.

Sorry, maar "Der Himmel" werd weliswaar door de kritici de hemel ingeprezen maar kon mij helemaal niet bekoren. De poll van onze filmclub was ook eerder negatief. Persoonlijk heb ik mij ook verveeld. Ach, misschien was ik die avond niet in de stemming om zware kost te bekijken...

Het is mijn subjectieve opinie, niet dé opinie. Ik ben anders wel een fan van fantasy. Misschien moet ik de film een tweede kans geven, maar toen was het voor mij:

*1,5*

"Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex and vital."

Oscar Wilde

Ik heb gisteren dit grootse meesterwerk gezien, en vandaag heb ik op de DVD een aantal deleted scenes gezien. Ik was erg verbaasd over wat het einde had kunnen zijn: Cassiel wordt ook een mens en komt aanlopen na de laatste dialoog als Damiel en Marion aan de bar zitten. Damiel en Cassiel bekijken elkaar goed en dan beginnen ze met z'n drieën een taartgevecht. Wim Wenders geeft in het commentaar toe dat hij heel blij is dat hij dat verwijdert heeft, en dat kan ik mij heel goed voorstellen! Het zou een vreselijke smet zijn geweest op deze perfecte film.

Geen idee wat dat alternatief einde is, maar het einde as is, is toch ook een best grote smet op de film.

Een change of scope op het einde kan werken, maar dan moet het verdomd goed gedaan zijn. Jammer genoeg bij deze film niet het geval.

Maar hoe zat het dan met dat alternatief einde ? Was dat eerst het originele dat in aller ijl herschreven moest worden oid ?

Ik weet niet of het het originele einde is, maar er staat een hoop beeldmateriaal van op de DVD van de 'Quality film collection' van A-film. De regisseur roept in de commentaar track mensen op om er zelf een cut van te maken en het op zijn site te zetten (www.wim-wenders.com) en de winnaar zou een taart krijgen, maar ik denk dat dit een grap is.

Grap of niet, die overbodige discussie aan de bar had er uit gemoeten, kwestie van verkeerde keuzes maken.

Maar bij herziening overheerst weer dat oooo gevoel wat Zachery beschrijft.

De uiterst briljante soundtrack, (Jürgen Knieper) die zit wel zo stevig in elkaar, en vloeit heel erg mooi over. Wanneer dat circusmeisje die LP op de platenspeler legt (en dat heb ik meerdere malen gedaan) dan gaat ze meezingen waardoor The Carny heel anders klinkt, zoiets eenvoudigs zo briljant gedaan.

Bovendien is het camerawerk van Henri Alekan (let wel, het circus heet zo) van zo'n grote klasse!

Ondanks het bizarre einde, en liever wat taartgooien dan, en wat een mooie shots die in het begin zijn weggegooid, blijft die 5 rotsvast staan.

Monument in filmland!

(Voor Kijkert zit er een mooi shot van Baren Blixgeld in)

By The Way: Het hele begin van de film is bijna letterlijk gecopieerd uit A Foreign Affair van Billy Wilder, alsof het een soort update is van de situatie uit 1946-7.

Het alternatieve einde (hoewel als 'deleted scenes' best hilarisch, mede door het commentaar van Wim Wenders erbij) had jij veel erger gevonden dan het huidige einde.

Het einde zoals het nu is, vond ik ook wel wat teveel en niet echt passend. Het stelde me wat teleur. Vooral de monoloog van Marion vond ik hier te lang, te uitvoerig en te gekunsteld



Niet in allerijl, maar als allerlaatste scene op de laatste draaidag, vlak voor het slotfeest. Dus meligheid troef.

Het eindigde in een hilarisch taartgevecht, dat je te zien krijgt vanuit drie verschillende camerastandpunten. Het commentaar van Wenders daarbij is zoiets als: "If you like to do some editting yourself, feel free to download these parts and edit your own ending. You can send them to me and I'll reward the best with a pie."

Overigens, er waren nog wel meer scenes gesneuveld, die eveneens bij de 'deleted scenes' werden vertoond, en waarvan ik het doodzonde vind dat ze de film niet hebben gehaald.
---

Verder vond ik het een hele mooie, poëtische film (hoewel ik geen liefhebber van dat genre ben).
Bruno Ganz is ongeëvenaard! Wat een uitstraling heeft die man. Erg genoten, hoewel het verhaal nog wel wat moet bezinken.
Voorlopig 4,0*

Ik heb de film teruggezien. Ondanks dat de film veel 80 jaren trekjes heeft Nick Cave met "no-future"-elementen. Ik heb vol op genoten. Top. Je moet er wel voor open staan. Ik kan begrijpen dat andere mensen het geneuzel vinden. Een 4,5.

Ik was begonnen aan deze film en dacht, wat moet ik hiermee? Heb hem verleden week ook maar voor een uurtje gezien en vond de film vreemd, onsamenhangend en een beetje saai. Vanmiddag heb ik hem in alle rust helemaal gezien en ben nu van mening veranderd.

Het is een wonderschone film, vol met prachtige beelden en prachtige dialogen.

Je moet er inderdaad voor open staan, want lang niet iedereen zal deze film waarderen. Het is ook een moeilijk toegangelijke film en na het eerste uur weet je nog niet waar je aan toe bent. Mijn mening is, dat je deze film meerdere keren moet zien om hem ten eerste beter te kunnen begrijpen en ten tweede meer van de prachtige beelden te kunnen genieten.

Een 4.0*

veel meer kan ik er niet over zeggen...vond hem niet bijzonder..2.5*

Dutte soms wel in bij deze film, maar hij ziet er echt geweldig en betoverend uit. ( denk: de overgang van zwart-wit naar kleur enzo) Ookleuk dat Nick Cave even langskomt.

4*