menu

Das Leben der Anderen (2006)

Alternatieve titel: The Lives of Others

mijn stem
4,02 (3473)
3473 stemmen

Duitsland
Drama / Thriller
137 minuten

geregisseerd door Florian Henckel von Donnersmarck
met Ulrich Mühe, Sebastian Koch en Martina Gedeck

In november 1984 krijgt de gezagsgetrouwe Stasi-agent Wiesler de opdracht, de succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman en zijn levensgezel Christa-Maria Sieland te schaduwen. Wiesler wordt geconfronteerd met de voor hem vreemde wereld van liefde, literatuur en het vrije denken, waardoor hij zich de nutteloosheid van zijn bestaan realiseert. Hoe meer hij in aanraking komt met deze nieuwe wereld, hoe groter het besef groeit dat de Stasi ook zijn eigen leven ernstig beperkt.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=JjJflit-UeI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,0
Niet zo sterk als ik dacht (meestal zo, na van die ophemelfestijnen...).

3*

avatar van Knisper
2,0
Grootste probleem van de film is de lengte. Het is totaal onnodig om het geheel tot 137 minuten op te rekken en een iets kritischere blik had er zo 20 minuten uit kunnen schappen.

Verder is de film wel interessant, maar ook niet meer dan dat. Enkele goede scenes (waarvan de openingsscene nog het beste is), maar verder dan degelijk komt het ook niet. Net als de acteerprestaties: niet geweldig, maar degelijk.

Al met al 3*

avatar van kos
4,5
kos
Inderdaad, dit is wel even wat anders dan een Zwartboek. Echt briljante film, fantastisch gecast vooral, vooral de hoofdpersoon, wat een berekenend figuur is dat personage en zo ziet hij er ook precies uit.

Mooiste aan de film vind ik toch de sfeer en zeer gedetailleerde vertelling. Tuurlijk is hij daarom wat lang en bij vlagen ook behoorlijk zwaar, maar het is dan ook geen film om eventjes tussendoor te bekijken. Doe je dat wel, dan wordt het een moeilijk verhaal vermoed ik.

P.s. de film deed me wel veel aan The Conversation denken.

avatar van kappeuter
4,5
kappeuter (moderator)
Ongelovelijk fascinerende film, over een thema dat altijd actueel zal blijven.
Eigenlijk leven alle personages continu in een gevangenis, zowel de geobserveerde als de observant! Die kleine wereld vol paranoia is afschuwelijk.
De scene met de Stasi agent die een mop vertelt over Honecker in de kantine is typerend voor de krankzinnigheid van het systeem. Hij lijkt gespaard te worden, maar op het einde van de film zie je m alsnog brieven open stomen.
Of de student die een kritische vraag durft te stellen en meteen al een kruisje achter zijn naam krijgt.
Wat ik niet begreep was dat Dreyman zomaar in een kaartenbak met namen van Stasi agenten mag kijken, incl. foto. Ik wist wel dat inzage in dossiers op een gegeven moment mogelijk was, maar dit verbaasde me. Dan zou je zeggen dat die mensen hun leven niet meer zeker zijn of in ieder geval wraakacties kunnen verwachten.

Prachtige titel heeft de film.

avatar van Mug
4,5
Mug
Eindelijk eens een (grote) film gemaakt met de klassieke leest. Geen al te veel poeha en poespas, gewoon een goed script en dito cast. Verder hebben m'n voorgangers al duidelijk gemaakt waarom de film gezien mag/moet worden.

De enige reden waarom Das Leben der Anderen geen 5 sterren krijgt, is helaas een introductie van een ietwat vervelende side-kick, Udo, de aflosser van Wiesler tijdens de afluister-praktijken. Resultaat: 4,5*.

Die acht weken fier in de Nederlands box office top tien is meer dan verdiend.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Mug schreef:
Eindelijk eens een (grote) film gemaakt met de klassieke leest. Geen al te veel poeha en poespas, gewoon een goed script en dito cast


FisherKing schreef:
Iets te uitleggerig soms, wat mij dan altijd wel stoort. Iets teveel gericht op effectbejag, wat een enorm enerverend verhaal in de weg kan staan, maar 't gaat nergens echt te ver. Blijft toch meeslepend. De subtiliteit is sterk.


Mochizuki Rokuro schreef:
Sterke punten: benadering van het systeem vanuit mensen, subtiele trekjes, acteerwerk: ++


Soms zeggen anderen het precies goed. Deze drie quotes bij elkaar vatten mijn mening exact samen.

4.0*

4,5
Geweldige film met een sterk script en fantastische acteerprestaties. Een oprechte film, met spanning, (een klein beetje) humor en de film heeft echt wat te vertellen. Beste film van de laatste jaren, wat mij betreft. 4,5 sterren.

avatar van Montorsi
3,5
Toch een lichte teleurstelling. Alsnog een prima film, ik had alleen gehoopt op een film met iets meer tempo, zeker gezien het onderwerp. Ik blijf bij een ruime 3.5* desondanks.

3,5
Erg interessant, wat een bizar systeem was het 'Sozialismus'. Helaas wat langdradig. 3,5*

avatar van maxcomthrilla
3,0
Prima film, al duurt het even voordat het wat spannender wordt.

Scheelt dat het met het acteerwerk in orde zit. Koch en Muhe houden je soms aan de buis gekluisterd. Vooral Muhe speelt fantastisch als een ondoorgrondelijke man. Verder gelukkig ook wat humor tussendoor. Humor die zich vooral kenmerkt door de Stasi op de hak te nemen.

Qua muziek sloot het allemaal wel goed aan op de film. Filmisch gezien, niet echt indrukwekkend. Maar een goed script maskeert het een en ander. Ik leefde helemaal mee met Koch en vond z`n vriendin vooral een vuile verrader.

De film kent ook een perfect einde. Was nog even bang dat het verpest zou worden, maar gelukkig zoekt Georg geen contact met Wiesler en bedankt hij hem in zijn boek. Dikke 3,5* Vindt de film immers wel wat gehyped.

avatar van otherfool
3,5
Het fascinerende aan 'Das Leben der Anderen' is dat het verhaal zich niet in een ver verleden, een narrige toekomst, of in een dubieus verweggistan afspeelt, maar nog geen kwart eeuw geleden slechts een paar honder kilometer oostwaarts. Het is je in retrospectie nauwelijks voor te stellen.

De film begint aangenaam haar thema te onthullen; de wijfelende Stasi man die vervoerd raakt door het kunstenaarscircuit, waar hij zelf in zijn trieste appartement liefdeloze seks heeft met een Stasihoer. De twijfels en de angst van de actrice, de omslag bij de schrijver die liever zijn ogen sluit om maar voort te kunnen doen.

Het mondt allemaal uit in een haast onwerkelijke apotheose, een verborgen typemachine nota bene en iedereen die zijn rol speelt, of er juist uit valt. Al met al een vrij onthutsend beeld van die maatschappij...

Helaas helaas voelen de makers zich genoodzaakt een tastbaar eind te breien aan dit verhaal, met kiekjes in de toekomst en een wat sentimenteel slot. Onnodig en het haalde een groot gedeelte van de kracht van de film weg, vond dat echt een gemiste kans...

Ik wil het laatste half uur niet al te zwaar meerekenen, dus houd ik het maar op een mooie 3,5 sterretjes...

avatar van Norma
3,5
Aan de ene kant absurd dat dit allemaal nog maar zo kort geleden en zo dichtbij plaats vond. Aan de andere kant bekroop mij tijdens het kijken van deze film ook de gedachte dat het helemaal niet zo'n ver van ons bed show is als we graag willen denken. Leven we immers niet in een tijd waarin we het registreren van telefoongesprekken en allerhande persoonlijke gegevens, cameratoezicht en extra ID-controle wel oké vinden want " het is toch voor onze veiligheid" En "wij hebben toch niets te verbergen.'

Totdat iemand anders denkt dat je wél wat te verbergen hebt. Of, nog erger, als iemand anders er belang bij heeft dat men denkt dat je wat te verbergen hebt...

Boeiende film die wat mij betreft niet alleen een terugblik is maar ook een zachte waarschuwing voor de toekomst bevat; privacy is een waardevol iets. Enige terughoudendheid met stukjes weggeven daarvan zou voor mijn gevoel helemaal niet zo''n kwaad idee zijn..

4,0
9 november 1989 was voor mij een dag zoals er weinige zijn geweest in het leven. Dagen-, nee wekenlang heb ik krantenartikels uitgeknipt en het nieuws gespeld en uiteindelijk heb ik ook een stukje ijzeren gordijn (dus niet een stukje muur) kunnen koesteren. Ik behoor tot het selecte groepje mensen dat nog vóór de Wende tamelijk vaak naar Oostduitsland was geweest. Ik wist hoe moeilijk het was van verhalen en van eigen, kleine ervarinkjes daar. Mijn moeder smokkelde een briefje in haar bh van het oosten hierheen. Dat was onze kleine daad van verzet.

Deze film weet benauwend en confronterend duidelijk te maken hoe het leven toen was, in dit geval vooral voor kunstenaars, voor hun buren, voor de collaborateurs. En de film maakt kraakhelder dat iedereen zo'n beetje collaborateur wordt, of ie het nu wil of niet. Het zette me aan het denken: wat zou ik in deze situatie gedaan hebben? Dat is natuurlijk een gedachte die je vaak kan hebben in het leven, maar het is niet zo dat elke film over een dictatuur ook die gedachte zo sterk oproept.

Deze film raakte dus absoluut doel bij mij. Koch is een fantastische acteur (kan me voorstellend dat Van Houten verliefd op 'm werd) en de stille blikken van Mühe snijden je door de ziel. Een mooi gecompliceerd karakter is die van Christa-Maria: ze is niet de standaard vrouwelijke bijfiguur. De keuzes die zij moet maken... ik kon er haast niet naar kijken.

Enfin, blij dat ik 'm ein-de-lijk nu eens gezien heb. De titel is ook heel raak. Het bioscooppubliek kon me trouwens gestolen worden: kletsende vrouwen rechts van me, knipperende telefoontjes links van me, etensgeuren van voor achter en opzij en knisperende plastic zakjes. Kan er niet wat fijne Stasi-discipline opgelegd worden in 's vaderlands bioscopen?

Minder aan de film vond ik de houterigheid van de dialogen af en toe, de toneelscènes waren wat dat betreft het ergst. Het einde met dat boek dat opgedragen werd aan de Stasi-man vond ik wel erg 'cheesy'.

Nog één dingetje: iemand noemde eerder in een bericht een recensie waarin gezegd werd dat de film teveel op veilig speelt. Dat herken ik wel, maar vooral in het handelen van de toneelschrijver, die wat mij betreft een bijfiguur is. Een belangrijke, dat wel, maar de protagonist is voor mij de Stasi-man. Hij neemt de belangrijke beslissingen.

Hoewel ik de klacht van het veilige wel aanvoel, en onder meer daardoor de film ook nooit 5* zou geven, is juist dat voorzichtige, aftastende en in wezen meewaaiende van de toneelschrijver ontzettend spannend. Wanneer is het moment precies aangebroken dat ze hem niet meer vinden kloppen? Wanneer is hij nog socialistisch genoeg? Wanneer wordt hij overtuigd door zijn (in de ogen van de Stasi) 'foute vrienden'? Ik snap volledig dat die blonde vriend op een gegeven moment opstapt en zegt dat hij nu maar eens een keuze moet maken in waar hij staat. Hij wiebelt er maar zo'n beetje tussen en komt er steeds mee weg. Het lijkt zowaar wel een beetje een verwijzing naar de veelgenoemde Brecht in de film.

O ja, de pianoscène vond ik niet overtuigend. Ik kreeg het gevoel dat deze echt had moeten sneuvelen in de herschrijf, maar n.a.v. interviews die ik heb gelezen met de regisseur vrees ik dat het killen van deze darling te veel gevraagd zou zijn voor hem.

avatar van Goto
1,5
Tja audiovisueel gezien is dit niks, allemaal erg saai en standaard. De belichting is soms lelijk, vaak onbelangrijk, ook qua camerastandpunten is het niet veel. De muziek wordt zeker naar het eind toe erg eentonig, iets meer aandacht daaraan had al een hoop gescheeld. Maargoed ik wist van te voren ook wel dat dit een verhalende film was, erg jammer dan ook dat de film ook daar de mist in gaat.

Een Stasi in hart en nieren volgt een zogenaamde verdachte en ziet in dat z'n leven zinloos is waarna hij de verdachte probeert te helpen, maar waarom?..... Ik kan dus echt geen enkele reden verzinnen waarom hij zo met Dreyman begon mee te leven. Nergens in de film is een duidelijke trigger te vinden. Na een tijdje zien we hem gewoon geemotioneerd worden bij een sonate (barslechte scene btw.) en later begint hij bewijzen te verdoezelen. De enigste zichtbare reden is dat hijzelf een rotleven heeft en daarvan af wil, ja, ja. Kan mij moeilijk voorstellen dat als je zo'n voorstander van de "goede zaak" bent dat je dan zo opeens veranderd. Nee ik kon er echt niks mee.

Acteerprestaties waren zozo, nergens speciaal, vrij zoutloos en gezien het script ook nergens effectief. Op emotioneel gebied kon ik er dan ook verder niks mee vandaar dan ook dat de zogenaamd spannende scenes mij niks deden. Verder zitten er ook stompzinnige situaties in, de regisseur wou op het eind kennelijk drama dus hup we gooien de vrouw voor een vrachtwagen.

1.0* Het thema muziekje is de eerste keer namelijk nog best leuk.

avatar van Spetie
4,5
Schitterende film over het spioneren van de voormalige DDR destijds. De acteerprestaties zijn van een hoog niveau, maar vooral Ulrich Mühe is subliem in zijn rol van Stasi-agent Wiesler, die zich meer en meer tegen zijn eigen staat begint te verzetten. Zonde dat hij vlak na de opnames van de film is overleden. De film bouwt alles op een mooie en aangrijpende manier op, zodat je echt gaat meeleven met de hoofdpersonages. Vond vooral het einde erg mooi gemaakt en goed passen bij dit meesterwerkje!

4,5*

avatar van Donkerwoud
5,0
Veel goeds over gehoord, maar nu heb ik hem dan eindelijk zelf gezien. En hij was de positieve geluiden eromheen meer dan waard. Het is een schitterend verhaal over hoe het individu verpletterd werd onder het juk van het toenmallige DDR-regime. Een stasi-medewerker verliest zijn idealisme als hij middels afluisterapparatuur meemaakt hoe een toneelschrijver verwordt tot anti-communist. Hij komt voor een moreel dilemma te staan: geeft hij het door aan zijn superieuren of niet? Wrang in beeld gebracht, zonder de valse nostalgie uit bijvoorbeeld Goodbye Lenin. Vooral Ulrich Mühe steelt de show als de doodenge en zonderlinge afluisteraar. De scenes waarin je hem slechts ziet zitten met zijn koptelefoon zijn buitengewoon eng. Maar ook '' vriendelijke Duitser'' uit Zwartboek - Sebastian Koch - speelt zijn rol geloofwaardig en met een zekere flair.

Als het dit soort films oplevert, dan hoop ik dat onze Oosterburen nog een tijdje doorgaan met in het reine komen met hun traumatische verleden.

4,0
Uitstekende, boeiende film. Bovendien zeer interessant omwille van de politieke achtergrond die wordt geschetst.
Beangstiging en bedreiging zijn zeer goed en sfeervol weergegeven.
Een werkelijk heel mooi einde van de film en ook gedachten als "tot wat diende het nu eigenlijk allemaal ?".
De film is misschien niet zo sappig en toegankelijk en sommigen zullen hem misschien wel wat langdradig vinden maar het loont absoluut de moeite om de aandacht niet te laten verslappen.
Knap werk met sterke acteurs.

avatar van Madecineman
4,0
Madecineman (moderator)
Bijzonder sterke debuutfilm.

Ooit was er een tijd dat er in Europa een keiharde, zwaarbewaakte grens liep. Een grens bestaande uit wachttorens, mijnenvelden, anti-tank greppels en met aan beidde zeiden 100.000en tot de tanden toe bewapende soldaten. De mensen die aan de oostkant van die grens woonde hadden zeer beperkte burgerrechten en vrijheden. Ze leefde onder het juk van een Russische overheersing en communistische dictaturen. Dit verleden kan niet alleen verteld worden door grijze oude mannetjes en vrouwtjes, het zijn geen lang vervlogen tijden. De muur viel 's avonds 9 november 1989, ik was toen 15 jaar oud en had tot dan toe altijd geleefd met het hierboven geschetste beeld van Europa.

De grenzen gingen open en in 1990 ben ik voor het eerst in Tsjechoslowakije (zoals het toen nog heette) geweest en een paar jaar later ook nog in Polen. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik de kans om in voorjaar 1989 naar Berlijn te gaan heb laten lopen... Ik heb De Muur dus nooit in functie gezien. De landen van het Oostblok waren toen echt anders, bijna exotisch. Ik herinner me stoffige boerendorpjes, paard en wagen op de velden, de geur van bruinkool en een hoop oude autootjes van merken als LADA en SKODA en vooral ook schichtige en wat wereldvreemde mensen, die de ontwikkelingen met een soort mix van nieuwsgierigheid en terughoudendheid gade sloegen.

Das Leben Der Anderen laat denk op een meer dan magnifieke wijze zien wat de burgers van het voormalige Oostblok en de DDR in het bijzonder dagelijks ondervonden aan terreur van hun eigen overheid. het geeft een inkijkje in een wereld die voor het westen lange tijd aan het oog onttrokken is geweest en alleen dat al maakt deze film fascinerend.
Audiovisueel is de film zeer kil, grauw en troosteloos het past perfect bij het niet al te makkelijke thema van deze film. Het geheel wordt vooral gedragen door de fantastische acteurs en actrices die eigenlijk zonder uitzondering een zeer goede prestatie leveren. De beelden lijken ook echt gefocust op de acteurs, die gedurende de film steeds centraal staan.

De personages in de film af doen als zwart/wit vind ik te makkelijk. Christa-Marie een stasi-hoer noemen is toch het punt wat missen. Niemand weet immers hoe hij of zij onder grote druk zou reageren, in een maatschappij die gebaseerd is op achterdocht, wantrouwen en angst omdat er een absoluut controlerende overheid is. Feit is dat niemand in deze film zijn of haar leven kan lijden zoals hij of zij zou willen. Het systeem laat goede mannen en vrouwen bezwijken en dat geldt voor zowel hen die geloven in het systeem als zei die dat niet doen. Het sterkst is dat natuurlijk zichtbaar in de rol van agent Wiesler die er langzaam maar zeker achterkomt dat hij een onmenselijk en egoïstisch systeem dient dat mensen ruïneert. Hoe meer het systeem bij hem haarscheurtjes gaat vertonen hoe harder zijn menselijkheid naar buiten wil barsten... Je moet wel een verdomd goed acteur zijn om dat op deze manier, met dit onderkoelde en berekende karakter zo vorm te geven. En wat een verlies dat hij zo jong al gestorven is.

Enige kleine minpunt vind ik het einde van de film, dat ik te concreet vind. Ik had liever gezien dat de film een wat opener einde zou hebben gehad dat versterkt vaak het nazoemen van een zo'n indrukwekkende film. Het is nu toch net ietsjes te veel een zachte landing.

Twijfel nog een beetje of ik de film een 4.5* zal geven maar dat hij een zeer riante 4* verdient lijkt me duidelijk.

avatar van ®Tc
2,0
Wel eerst zeggen dat ik over deze film 3 dagen heb gedaan. Omdat ik 4x in slaap ben gevallen.

De film begint met een schitterende openingsscène: De trucjes van het verhoor en de daarbij onmenselijke omstandigheden. Maar ze behalen wel resultaat.

Op weg naar een schitterende film dacht ik, zat ik even mis.

Niks maar dan ook niks gebeurd er.


Saaie dialogen
Wat geleuter over een toneelstuk
Saaie beelden
Hoofdpersonage stelt zich vragen
Saai camerawerk
Wat gelul over een zelfmoordartikel
Nog wat meer saai camerawerk
De film nog wat onnodig rekken



En dan bij de huiszoeking gebeurd er eindelijk nog eens wat. Dan komt het ook op gang maar dan is de film gedaan.


Waarom regisseurs hun films onnodig langdradig willen maken zodat het tempo met geen meter vooruit gaat blijft me één groot mysterie. Zo is de band in de personages en de interesses in de gebeurtenissen alleen maar zwak.

Goede acteerprestaties mag als positief punt omschreven worden, voor de rest niks imo.

2*

avatar van rokkenjager
4,5
Fascinerende stuk cinema. Indringend tot op het bot met een spanning gehalte van de allerbovenste plank. Cinematografie doet de film veel aan Coppola denken. Ontzettend grimmige sfeer met felle kleuren om je vingers van af te likken. Verder een uiterst interessante onderwerp verpakt in een sausje van beklemdheid, courage, liefde, droefheid gemengd met prachtige stuk muziek. Zorgt voor een paar kippenvel momenten. De acteurs kan ik overigens enkel toejuichen. Zeer overtuigend en natuurlijk neergezet.

Een intellectueel aan het roer, eentje om in de gaten te houden.

avatar van Goodfella_90
5,0
Wow. Op de openingsscène na een film die even wat tijd nodig heeft om gang te komen, maar dan krijg je er ook heel wat voor terug. Zéér intense en beklemmende film die me, alhoewel erg sober gefilmd, geweldig bij de strot heeft gepakt.

De setting van Das Leben der Anderen is per definitie bere-interessant (waarom zijn er toch niet wat meer films over gemaakt?), maar er is wel een flinke dosis talent nodig om precies die juiste snaar te raken om de sfeer van deze dagen weer te geven, iets wat hier feilloos lukt. De Stasi is heer en meester, en alles wat je denkt of zegt kan en zal tegen je gebruikt worden. Ulrich Mühe speelt een meer dan ijzersterke rol in zijn personage als trouwe 'idealistische' voorbeeld- Stasi-agent die, hoewel gehard in zijn middeleeuws aandoende idealen, langzaamaan vertedert wordt door de gebeurtenissen in het afgeluisterde huis en daarmee de sympathie van de kijker wint. Uberhaupt een film waarin eigenlijk niks op het acteerwerk aan te merken valt, alles komt alledaags natuurlijk en geloofwaardig op me over, en de smeerlappen zijn ook echt smeerlappen. De achterbakse praktijken van de Stasi worden dusdanig levensecht gemaakt, dat de film iets beklemmends over zich heeft. Somberheid is de toon, en dat valt ook af te zien aan de (mooie doch sombere) beelden. Hiernaast wist de film mij echter ook nog als zelden tevoren te emotioneren, op een kille manier zonder iets te overdramatiseren. De scène waarin de vrouw sterft en de dubbelzinnige laatste woorden van de film mogen dan ook een van de mooiste scènes van het jaar genoemd worden.

Intens, beklemmend, kil, emotioneel, interessant....maar vooral ook zo aandoenlijk. 4.5*, meesterwerkje van onze oosterburen.

avatar van josseheijmen
5,0
Sublieme cinema!!!

Ôh, ik geniet zo van das Leben iedere keer.

Mühe speelt wat mij betreft de sterren van de hemel; Ook het vriendje van Carice van Houten (Georg Dreiman), Christa-Maria Sieland, Minister Bruno Hempf en Oberstleutnant Anton Grubitz zijn piekfijn in orde.

Om niet te spreken over het zeer inventieve en foutloze plot dat mijn vriendin in tranen achterliet en mij met een gigantisch brok in de keel.

Bij de laatste keer zien, in gezelschap, kon ik het maar niet laten "Oh, wat mooi hè! Oh! Zo mooi!" te roepen. Dat was mijn derde maal. Na eerste ziening had ik nog wat moeite om alle informatie juist te verwerken en in samenhang te zien; hoe meer je dit juweel ziet, hoe meer het gaat glinsteren.
.

avatar van Dutchero
5,0
Deze film kent een langzame start, maar het is het wachten echt waard.

De eerste drie kwartier zijn er min of meer als introductie, we leren personages kennen, er wordt een beeld gevormd van deze personages, hoe is de situatie, afijn het bekende werk. De eerste drie kwartier zijn boeiend, maar hadden op zich ook binnen het half uur afgerond kunnen worden. Wel is er een beklemmende sfeer aanwezig, met de tot dan toe ijzingwekkende, wereldvreemde Wiesler, en ook de bezetenheid van de staat die alles wil weten komt naar voren. De enorme archieven, later poststomers die alle post openmaken om te controleren, maar ook opmerkingen zoals Wiesler maakt tegen de buurvrouw van Dreyman geven een beeld van de op controle beluste staat die echt alles wil weten.

Omslagpunt van de film is het prachtige 'Die Sonate vom Guten Menschen', gecombineerd met de dood van Jerska en de meeluisterende Wiesler, en de daarop volgende scene met het kind in de lift. Twee magnifieke scenes die op een prachtige manier met elkaar verwoven zijn. Hoogtepunt, kippenvel, noem maar op .

Vervolgens gaat de film op een hoog niveau verder, en ontwikkelt er zich een ijzersterk plot, met mooie details die goed in het verhaal verwerkt zijn. Maar het bizarre van het afluisterwerk wordt zo waanzinnig mooi gebracht; ik noem als voorbeeld het verhaal over het 40 jarig jubileum van de Sociale Staat. Hoe dat een eigen leven gaat leiden - erg sterk gedaan.

Tegen het einde toe nog een paar prachtscenes, met als absoluut hoogtepunt het verhoor tussen Wiesler en Christa , de lichaamstaal, de gezichtsuitdrukkingen - wederom magnifiek.

Dan zijn we aan het eind aangekomen en ook dat stelde niet teleur. De dood van Christa, de muur die valt - de poststomers lopen zonder een woord weg, de inktvlek waardoor bij Dreyman het kwartje valt, en uiteindelijk het aan HGW XX/7 opgedragen boek. .

De acteerprestatie is zeer goed te noemen, de karakterontwikkeling van Wiesler bijvoorbeeld wordt erg sterk neergezet door Mühe, maar ook Koch doet het gewoon ver boven gemiddeld. De muziek is gepast en nooit over-sentimenteel, en op de cinematografie is niets aan te merken.

Duits vakmanschap 5*

avatar van Onderhond
1,0
Ingrediënten: 140 minuten lang, Duitse cinema, hoge top 250 positie en een regisseur genaamd Florian Henckel von Donnersmarck.

Noem het een vooroordeel maar het kon moeilijk anders dan dat deze film mensen zou moeten kunnen aanspreken die de eerste Wereld Oorlog nog overleefd hebben.

Het bleek ook terecht, want dit is toch echt 140 minuten duffe en muffe bende waarbij het jaartaal achter de film gewoon pijn doet aan de ogen. Nu heb ik verder ook niet zoveel met de recente Duitse film, lijkt mij vaak 30 jaar achter te lopen, maar deze film maakt het wel erg bont. Ubergelikt en vreselijk saai camerawerk. Ikea kleurgebruik en daarbij een vreselijk melig soundtrackje.

Dat mensen woorden als grauw en grimmig durven gebruiken is een onbeschaamde bash voor zulke emoties.

Wie de 140 minuten aan audiovisuele saaiheid weet te trotseren krijgt een hoopvol begin te zien dat na een half uurtje aan flarden gereten wordt door meligheid en sentimentaliteit. Vooral Wiesler's personage slaat nergens op. 20 jaar ervaring, ijzige uitstraling en op een hup en een wip komt z'n romantische kant boven en gaat hij de luitjes helpen? Deed me wat denken aan Jin-Roh, maar daar is de mensheid toch van een ander kaliber.

Acteerwerk is wel aardig al is er eigenlijk geen enkel personage dat enigszins in de buurt komt van een menselijk persoon. De potentie die Wiesler had wordt vakkundig de nek om gewrongen door een flauw en gecastreerd script.

Typische film die arthouse een zeer nare bijklank geeft. Cinema deze tijd niet meer waardig. Enkel het afluistergebeuren heeft nog enige jongensachtige aantrekkingskracht. Verder heeft de film de uitstraling van een vaatdoek.

1*

avatar van eRCee
3,0
Bijzonder mag het allemaal niet zijn, Das Leben der Anderen is wel gewoon een prima film. Het afluister-concept (waardoor de twee hoofdfiguren elkaar na 137 minuten nog steeds nooit in de ogen hebben gekeken) kan als de grootste troef worden beschouwd. Verder een vakkundige productie waarop weinig aan te merken valt behalve de reeds door Onderhond gehekelde, ongeloofwaardige karakterwending van Wiesler. Enige echte misser wat mij betreft is echter de slotzin, die er veel te dik op ligt.

avatar van Chimpz
5,0
Jaja, de Duitsers zijn goed bezig de laatste jaren. Naast Der Untergang en Good Bye, Lenin! wederom een vrij geniale prent uit hetzelfde decennium. Een geweldig sterk drama dat bijna perfect wordt uitgewerkt. Ulrich Mühe speelt op zeer overtuigende wijze de Staatssicherheit (Stasi) kapitein Gerd Wiesler. Zijn opdracht bestaat uit het constant volgen van personen die verdacht worden van een anti-DDR gedachtengang, wat zoveel wil zeggen als 24/24 meeluisteren in hun woning, de post lezen, van tijd tot tijd inbreken, etc. Gerd Wiesler is - nog veel meer dan de verdachten - slachtoffer van dit systeem en leeft een bijna zielig leven waar geen enkele plaats is voor emotie, intimiteit of zelfs een beetje vreugde. Hij wordt verliefd op het leven van toneelschrijver Georg Dreyman en handelt hier naar: hij houdt bepaalde informatie achter en handelt zelfs in het leven. De drang en het onbereikbare van Dreyman's leven wordt zeer goed neergezet door (debuut)regisseur Florian Henckel von Donnersmarck (gekke Duitse namen). Dreyman heeft geen weet van Wiesler's bestaan en ze zijn nooit samen, maar door een meer dan geniale regie voel je een verbondenheid tussen de twee. Wiesler wil eigenlijk gewoon Dreyman zijn, maar aangezien dat onmogelijk is probeert hij er zoveel mogelijk van op afstand van te genieten, wat ook mooi in beeld gebracht wordt door de constante isolatie en koude kleuren bij Wiesler, en het enorme contrast met Dreymans leven. De climax is een klein beetje te voorzichtig, maar verder wiedermahl ein sehr schöne film von den Deutschen.

avatar van Drs. DAJA
4,0
IJzersterke film. Er wordt met veel vakkundigheid een sfeer neergezet en de angst voor de staat heerst op prettige wijze. Mühe's rol als professional die dag en nacht mensen afluistert en een band krijgt met de gebeurtenissen is misschien wel diens beste. Ondanks dat er een prettige rust heerst in de film zit er een prettig vlot tempo in. Het verhaal verteld zichzelf uitstekend en we hebben dan ook te maken met een behoorlijk goede film. Wat mij betreft heeft Das Leben Der Anderen terecht de Oscar voor beste buitenlandse film voor de neus van Pan’s Labyrinth meegenomen.

3,5
soms was het saai, en soms was het aardig mooi...

Weinig spanning, en het verhaal werd op een iets saaie manier doorgegeven.. maar daardoor wel ook boeiend..

avatar van Vinokourov
5,0
Beklemmende film, die de waanzin van de Stasi weergeeft. Het complete leven van een kunstenaar (gespeeld door Sebastian Koch) en zijn echtgenoot wordt gevolgd door een stasi-agent. Gedurende de film begint hij zich steeds meer te realiseren hoe miserabel zijn leven is. Erg knap hoe 'emotieloos' hij neergezet wordt door Ulrich Mühe. Ook bijzonder is hoe indringend deze film wordt naarmate het einde nadert. Verder maakt de muziek en de grijze/bruine DDR-cinematografie dit een terechte topfilm. Erg knap regisseursdebuut van Florian Henckel von Donnersmarck.

avatar van Filmkriebel
3,5
Nu de 20 jarige herdenking van de val van de muur eraan komt, ben ik wel uiterst geboeid door het onderwerp zelf. Na de uitstekende documentaire op France 2 nu maar eens deze Duitse film bekijken, waarover men meestal vol lof is, en die ik nog nooit gezien heb.

In het begin viel deze anti-communistische film me wat tegen : de trage opbouw en langdradige dialogen lieten me het ergste vrezen. Vanaf het moment dat Dreyer onder afluisterapparatuur staat begint het pas goed te worden, maar over het algemeen vond ik het geen zo'n meesterwerk. Op geschiedkundig vlak vond ik deze maniakale documentering door de Stasi van iedereens leven wel mooi naar voor komen. Vrienden en familie bespiedden elkaar en niks ontsnapte aan het oog van het regime. Het verbaasde me dan ook niet dat die vriendin van Dreyer vlug onder druk zou zwichten. Ze had al immers serieuze tekenen van zwakheid getoond door minnares van die minister te worden . Het einde kon je dus van mijlenver zien aankomen en was dan weer niet zo verrassend.

Sober gebracht, nu en dan wat saai en emotieloos geacteerd, maar met een overduidelijk beeld van de beklemmende sfeer die er destijds in de DDR heerste. Prachtige scène waar die jonge Stasi agent een grapje vertelt tegen het regime . Verder ook die overtuiging dat iemand, misschien iedereen zelfs moest schuldig zijn aan iets, al geloofden die Stasi-agenten misschien zelf niet in de DDR. Dit is een film die vooral goed zal overkomen voor wie interesse heeft in dit onderwerp.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:23 uur

geplaatst: vandaag om 05:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.