Das Leben der Anderen (2006)

Goed filmdebuut van deze jonge regisseur. Het plot wist mij van begin tot eind te boeien en het einde was zelfs tamelijk spannend. Ik betrapte mezelf dat ik op het puntje van de bank zat. Het was mooi om te zien hoe de personages naar elkaar toegroeiden, terwijl ze dat van elkaar niet wisten. Ik zal niet teveel van het plot verklappen, maar ik was blij dat alles aan het einde duidelijk werd voor de hoofdpersonen.

Gefilmd in een mooie stijl, zo vond ik het bijvoorbeeld heel mooi dat de scenes waarin de Stasi-man op zijn kamertje af zat te luisteren altijd in kille grijstinten gefilmd werden en dat de scenes van de theatermaker altijd in warme rode kleuren. Thematiek lijkt me duidelijk.

Het kwam er maar niet van deze film te kijken. Iets stond me tegen, al was iedereen positief. Nu blijdschap alom, dat ik er alsnog voor ben gaan zitten.

Relatief kort geleden ging het er in de DDR nog op deze wijze aan toe. In hoeverre die gedachte mijn mening beïnvloedt, weet ik niet precies. Wellicht maakt dat de kijk-ervaring intenser. Het verhaal overtuigt echter dermate, dat de fictie tijdens het kijken voor waarheid kan worden aangenomen.

Het is bewonderenswaardig hoe de film voortdurend spannend en onvoorspelbaar blijft. Van begin tot eind zat ik op het puntje van mijn stoel. Dat is voor een groot deel te danken aan Ulrich Mühe en zijn personage Hauptmann Gerd Wiesler. Een ingetogen rol, zeer krachtig neergezet.

Weinig opzienbarend. Bekend verhaal, klassiek verteld. Prima uitgevoerd allemaal, dat wel, waardoor het geheel boeiend blijft tot het eind, maar ook niet meer dan dat. De scène waarin Christa Maria voor de auto 'springt' is wat dat betreft wel typerend; juist omdat het allemaal zo degelijk - het werd af en toe bijna eng - is, fungeert deze scène overduidelijk als effectbejag (om toch nog iets te forceren). Nogal kunstmatige ingreep ook. Zeker omdat meteen daarna 'de muur gevallen is' en de plot dus in feite is afgewikkeld. Zonder die scène zou de film op veel mensen veel minder indruk hebben gemaakt.

Een mooie film, die alleen toch wat korter had gemogen, want hij kakte af en toe toch in. Maar desondanks ben ik wel erg blij dat ik hem heb gezien, want het is een prachtig verhaal. Het is mooi in beeld gebracht, en verre van overdreven. De muziek is ook erg sterk, wat het allemaal goed aandikt. Sterke cast ook. Zeker Sebastian Koch en Ulrich Mühe. Het is alleen gewoon erg jammer dat het zo saai is af en toe. Denk dat hij veel sterk zou zijn geweest als hij twintig minuten korter had geduurd.

4*

Onbeschrijflijk mooi....

Deze film heb ik een keer of 5 gezien in 'n periode van 3 maanden, zo goed vond ik hem ! De hele DDR-geschiedenis is iets dat me zeker boeit en bij deze film voel je dat sfeertje helemaal. De subtiele opbouw, perfect getimede dialogen en de muziek (denk maar aan "Sonate vom guten Menschen") maken het allemaal nog beter. Oja, ik vond het einde eenvoudigweg geniaal

Vandaag dan eindelijk ECHT gezien, en na een werkweek Berlijn (met tripjes naar gevangenissen van de DDR enzovoort) was deze film een soort van ''mooie afsluiting''. Ik begreep ook erg veel, wat mij soms tegenhoud in dit soort films, maar nu gelukkig niet.

Erg grauwe, bijna deprimerende sfeer. Het gevoel dat niemand te vertrouwen is, komt erg mooi naar voren. Wiesler is een simpele, haast saaie man maar toch erg interessant (erg tegenstrijdig dit). Ik leefde erg met hem mee, ondanks de niet erg diepe diepgang was hij toch het kijken waard. Ik kon me ook erg goed vinden in de andere personages in de film, erg sterk neergezet.

Ondanks het (bedoelde) grauwe sfeertje was het een zeer geslaagde en vooral goede film. Het verhaal en de beelden waren goed voorbedacht, rustig maar goed. Genoten, een verdiende plek in de toplijst.

4 sterren

Geweldige film. Mooi verhaal, ik heb er de laatste tijd veel over geleerd op school, dus dat maakte het nog leuker. Ongelooflijk dat een land hier zo dichtbij, zo kort geleden nog zo regeerde. Dit liet de film ook goed zien. Ook zeer goed geacteerd en mooi camerawerk.

terecht een pareltje genoemd door vele filmcritici. Komt beetje traag op gang, maar daarom niet minder meeslepend en goed opgebouwd om af te ronden met een (misschien voorspelbaar) einde. Klein meesterwerkje, daarom 4*

Ook deze maar eens bekeken.

Vond het een uitmuntend goede film, hoewel het eerste half uur mij niet helemaal in het verhaal zoog. Gelukkig loont doorzettingsvermogen op dat punt, want het laatste uurtje is fenomenaal. Soms zijn bepaalde gebeurtenissen net even iets te toevallig, maar goed - daar is het een film voor.

Een zeer ingenieus script met veel plottwisten is het zeker , met een kleine benchmark voor wat verbeterpuntjes, dat wel.

Aangrijpend en beklemmend lees ik hier vaak.

Daar had ik eigenlijk geen last van. Het is een goeie film, sterk verhaal en prima acteerwerk, maar echt gebonden met de acteurs was ik nooit, afgezien van Mühe aan het eind.

Mühe acteert trouwens geweldig, oscar-waardig wat mij betreft. Die expressies in zijn gezicht zijn zo goed, dat je precies weet wat er in zijn hoofd omgaat. Grote klasse. Koch doet het trouwens ook erg goed.

Helaas zag ik die twist bij de tweede huiszoeking wel aankomen, en vanaf dat moment wordt de film juist beter, omdat de relatie tussen Dreymann en HGW XX/7 interessant wordt.

Verder is de film een aardige schets van die tijd, al had ik graag wat meer van de omgeving gezien, in plaats van de 3 á 4 locaties die ze nu gebruikten.

Bovendien vond ik de minister misschien iets teveel een wandelend cliché; De dikke, machtige, oude viezerik die alle westerse vormen van kunst verafschuwt. Zijn rol werd iets te groot en viel daardoor uit de toom.

Ondanks dat is het natuurlijk een prestatie van formaat als 'Das leben der anderen' je regiedebuut is.

Dikverdiende 4 sterren.

Twee woorden: Slecht.

Eindelijk maar toch deze Duitse hoogvlieger bekeken, vaak uitgesteld, vermeden of vergeten.

Maar vandaag was de dag des oordeels, vandaag zou ik eindelijk een mening hebben over deze film. Die mening, was gelukkig al snel geformd. Om precies te zijn al in minuut vijf. Het begon met een zucht, een stoot gevolgd door een gaap, ik zat niet lekker, stomme lelijke gordijnen, het getyp van mijn vriendin, ik begon mij overal aan te ergeren. Ik werd suffig, slaperig dat ook. Knipperde met mijn ogen, ontvoerd, ontvoerd door Duitse cinema, opzoek naar een uitweg worden er dialogen over koetjes en kalfjes mijn strot in gedouwd, de ene lading afgelost door de andere, opgevult met saai, belachelijk slecht camerawerk.

"Hartverscheurend" schrijft de Trouw. Nou wat dan? Want ik zie het niet, had al moeite mijn ogen open te houden, ach misschien had ik er de kracht wel niet meer voor. Het zij zo. Versuft kijk ik verder, naar dit eindeloze gezanik in oost-Duitsland, geen wonder dat het niet meer bestaat. Als een zombie, staar ik naar het scherm. De hoop was weg, verdwenen, maar iets trok mijn aandacht, maar wat? "Geilheid" word er gefluisterd, de eindcredits zijn een feit.

Goede film met sterk acteerwerk en een goede kijk in de DDR. Geweldige scene in de kantine met die mop over de baas. Ook geweldig om al dat afluisterwerk te zien en hoe moeilijk kunstenaars het in die tijd hadden en op moeten passen met alles wat ze schrijven en doen.

Jammer genoeg is het audiovisueel helemaal niks daarom ook niet de volledige score.

4

Das Leben der Anderen staat hoog op veel toplijsten en heeft talloze prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Niet altijd garantie voor een goede film, maar in dit geval is het geen moment overdreven. Wat een ijzersterk en fascinerende film. Kil, aangrijpend en ook nog eens bijzonder spannend. Mooie karakters, intrigerende dialogen en alles wordt heerlijk simpel gehouden. Minder is beter, zo blijkt opnieuw overduidelijk. Maar het grote hoogtepunt van de film is de casting en het spel. Sebastian Koch en Martina Gedeck spelen hele sterke rollen, maar het is toch wijlen Ulrich Mühe die de show steelt. Geweldige rol, bijzonder overtuigend. En het einde van dit pareltje is toch wel één van de sterkste en effectieve eindes die ik me zo kan herinneren. Prachtig!

4 hele ruime sterren.

Uitstekende film. De grauwe DDR wordt prima weergegeven. Sterk geacteerd door Mühe.

Wauw! Das het enige wat ik kon zeggen na afloop van dit pareltje. Bijna niet te geloven dat dit een debuutfilm is!

Eerst en vooral een pluim voor Ulrich Muhe, die door heel subtiel spel een prachtige Stasi-kapitein Wiesler neerzet. Vanaf de eerste scéne wordt de claustrofobische en harteloze sfeer in de DDR prachtig neergezet. De kritische student die vindt dat 40 uur aan een stuk ondervragen wel een béétje onmenselijk is wordt direct aangekruist, want je mag niet vergeten dat deze ondervraagden 'vijanden zijn van het socialisme!'. Heerlijk.

Maar blijkbaar bestaan er in deze DDR meer motieven voor het in de gaten houden van mogelijke kritische geesten. Cultuurminister Hempf heeft een oogje op de vrouw van toneelschrijver Dreyman en wil via valse verdenkingen zijn concurrent uit de weg ruimen.

Stasi-kapitein en opper-communist Wiesler krijgt daarbij de taak Dreyman 24/24 te surveilleren om hem met een beetje geluk te betrappen op enkele onkuise gedachten.

De eenzame Wiesler verliest zich echter al snel in de charmante wereld van Dreyman

en diens vrouw (Christa-Maria, die bovendien actrice is, wat de hele zaak niet bepaald gemakkelijker maakt) en komt zo tot besef dat zijn eigen leventje best betekenisloos is. Het web van complotten, kromme machtsverhoudingen, gebroken artiesten, klikspanen onder druk en een dappere DDR'er dat hierop volgt laat je als kijken achter als een ware puinhoop.

Het camerawerk is inderdaad sober, maar stoort dit? Deze film is voor mij 100 procent plot-driven en daarbij verwacht ik precies hetgeen wat ik heb gezien. Mooie, strakke shots die met doordachte camerastandpunten het verhaal vertellen, zonder deze te herleiden tot overambitieuze kunstzinnige portretjes. Niet dat ik persé tegenstandig ben van dit soort camerawerk, maar bij deze film vond ik het simpelweg niet nodig.

Ik las ergens dat dit een soort antwoord is op het vrolijk-ironische 'Goodbye Lenin' uit 2003. Die laatste is zeker geen slechte film maar ik weet toch al dat deze oneindig duistere "Das Leben der Anderen" me langer op de hielen zal zitten.

Eerste film sinds November die 5 sterren krijgt, en verdiend!

Mooie film over het leven in de voormalige DDR. Vond het niet zo zeer een aangrijpende film, meer een interessante geschiedenisles met sterk acteerwerk en scenario. Het ziet er ook allemaal fraai Ossi uit.

Vier sterren

Eindelijk gezien; interessante film!

Das leben der anderen was een titel die me op 1 of andere manier een lange tijd niet aansprak, maar na het lezen van een hoop lovende verhalen heb ik hem toch maar eens gekocht.

Uitstekende film, al vond ik de film niet zo fantastisch als het wel erg hoge gemiddelde hier doet vermoeden. Waarom maken ze film als deze toch altijd zo onnodig lang? Met een dikke 130 minuten was het een lange film, maar er had best wel een kwartiertje tot twintig minuten vanaf gekund denk ik. Das leben der anderen heeft vaak momenten dat de film een beetje in zakte.

Toch is er wel heel veel wat ik goed vind aan de film. Zo is de hele sfeer erg sterk. Vooral het gevoel wat mensen hadden, dat ze niks konden zeggen omdat ze anders opgepakt konden worden vind ik erg sterk. De Stasi methoden worden ook helder getoond en zijn geen pretje. Denk aan de ondervraging in het begin van de film die 40 uur duurde.Onmenselijk.
Er zitten een hoop kleine momenten in waarbij je denkt ‘’bizar’’. De student bij een college die een kruisje achter zijn naam krijgt bij een kritische vraag over het regime of de jonge officier die voor zijn carrière moet vrezen na een onschuldige mop.. Moeilijk te bevatten dat dit alles nog niet eens zo heel lang geleden gebeurde in ons buurland.

Het plot zelf viel me wel wat tegen. Het kwam wat traag op gang en was tussendoor ook niet altijd boeiend, al vond ik het wel fascinerend om te zien hoever de Stasi ging om aan informatie te komen. Behoorlijk ziek om mensen thuis de gehele dag af te luisteren. Wel een sterke rol van Hauptman Wiesler die in gewetensnood komt. Wel jammer dat je de plottwisten aan ziet komen met het ‘’verraad’’ van Christa-Maria en de tweede huiszoeking waarbij de typemachine weggehaald is door Wiesler.. Echt spannend vond ik de film daarom ook niet zo. Het is meer grote verbazing over wat een regime allemaal denkt te kunnen maken.

Das leben der anderen is een sterke film geworden. Sfeervol, fascinerend maar niet elke minuut even boeiend. Ik ga er nu 3,5* voor geven, maar wie weet ga ik hem nog eens verhogen na herziening.

3,5*

Prachtig uitgebeelde strijd om persoonlijke en morele vrijheid. Werkelijk hallucinant hoe ver zulke ideologieën kunnen gaan, zeker als je bedenkt dat het nog niet eens zo gek lang geleden is…

Doorgaans liggen films in de top 100 mij erg goed. Ook deze leek bij voorbaat erg leuk te zijn, maar dat viel toch wel even tegen. Het is vooral erg eentonig en er had best een half uurtje af gemogen. Een interessant thema en het verhaal is best aardig bedacht, maar de uitwerking is zo... saai wil ik het niet noemen... droog. Het is niet slecht, ik heb me geen moment verveeld, maar het doet je absoluut niet versteld staan. Het soort cinema dat je kijkt, maar waar je achteraf geen hoogtepunt kan noemen. Vandaar ook mijn veilige voldoende. Hoewel die er niet zou zijn geweest zonder de prachtige score. Dat is het enige aan Das Leben der Anderen dat echt goed is. Overdreven hoge score, maar valt wel enigszins te begrijpen.

Onroerend verhaal dat goed is uitgewerkt. Casting was zeer goed evenals het acteerwerk (voornamelijk Mühe en Koch kwamen zeer overtuigend over) en de personages. Goed filmdebuut!

Zeer goed.

Mooi, goed geacteerde film waarbij ik zeker kan zien waarom de film de Oscar heeft gewonnen, maar het net niet helemaal overtuigend overkomt bij mij dankzij het einde.

Wat zeker goed is zijn de personages en het tijdsbeeld dat neergezet wordt. Zeer overtuigend en de film zuigt je enigszins mee het verhaal in. De emoties zijn prachtig en het grauwe Oost-Duitse gevoel sluipt ook bij jezelf naar binnen. De climax is echt briljant en als hier de film was geëindigd had Das Leben der Anderen een hogere waardering gekregen.
Maar om de 1 of andere reden maakt de film nog een keer of 3 een sprong in de toekomst. Alsof er verplicht voor de Oscar inzending nog een sentimenteel einde aan gebreid hoort te worden.

Wat dat betreft kon de film beter eindigen bij het moment dat Sieland zelfmoord had gepleegd of die scene erna dat Grubits bij Wiesler uit de auto stapt. Nu komt er nog een onnodige scene van 4,5 jaar later, gevolgd door 1 van 2 jaar later en nog een keer 1 van 2 jaar later achteraan. Iets teveel van het goede helaas.

Een solide 3,5*

Dit schreef ik op 18 maart 2008 over deze film;

Vandaag heb ik deze film opnieuw bekeken en ik kan niet anders zeggen dat dit een uitstekende film is die de paranoia in de socialistische heilstaat DDR perfect weergaf. De ondervragingstactieken en de afluistermethoden logen er niet om. Die uniformen van de stasi agenten deden mij trouwens wel erg denken aan die uniformen van de Gestapo en de SS van de Nationaal Socialistische heilstaat "Das Deutsche Reich". De Gestapo en Stasi hadden trouwens veel met elkaar gemeen. De "subversieve" elementen in de DDR werden weliswaar niet zoals in Nazi Duitsland geëlimineerd, maar dan toch wel geestelijk kapotgemaakt. Dat elimineren hoefde trouwens ook niet in de DDR want velen van die zogenaamde vijanden pleegden zelfmoord. Het zelfmoord percentage in de DDR was in die tijd op Hongarije na het hoogste in heel Europa. Niet verwonderlijk eigenlijk als je de beelden in deze film ziet.

Aanvankelijk had ik wel moeite met het trage tempo van deze film. Het duurde zeker drie kwartier voordat de film mij in de greep kreeg, maar daarna liet de film mij ook niet meer los. Het einde vond ik zonder meer schitterend. Over het acteren valt weinig negatiefs te zeggen. Vooral Ulrich Mühe in de rol van Stasi hauptmann Gerd Wiesler was groots. De oscar voor beste buitenlandse film van het jaar 2006 was daarom ook dik verdiend en van wat ik schreef over deze film in mij korte bericht van 18 maart 2008 neem ik daarom ook ruim afstand.

4,5* na herziening.

Behoorlijk saai drama.

De film opent nochtans sterk. De afkeer tegen de Stasi neemt meteen toe. Helaas volgt dan 2 uur slappe brij dat uiteindelijk toch nog een goed slot met zich meebrengt.

Waarom het middenstuk zo saai is? Wel, de personages spreken niet aan. Als kijker krijg je geen connectie met Wiesler, omdat enkel zijn Stasi-activiteiten in beeld gebracht worden, en niet zijn "normaal" leven. Tevens zijn de mensen die hij moet schaduwen ook niet de meest interessante, maar da's natuurlijk heel persoonlijk.

Het acteerwerk is wisselend. Ik ken de acteurs niet, maar de Wiesler-vertolker doet het uitstekend. Ook de geschaduwden staan behoorlijk te acteren. Al de rest valt me tegen. Vooral Wieslers baas komt niet goed over.

Het camerawerk is risicoloos en bijgevolg ook wat saai. De muziek is dan weer wel geslaagd en kan dit nog een beetje compenseren.

Saai, maar met een goed begin en goed slot.

Gulle 2,5

Het is er eindelijk ook gekomen om deze eens te bekijken. 'k vond het ook een goeie film. Overtuigende acteerprestaties en een goed einde maken er inderdaad een erg goeie film van.

Wel aardig.

Het leven van anderen, daar gaat eigenlijk de hele film over. De zoveelste film met een bijzonder boeiende openingsscène die vervolgens weer helemaal inzakt. De scènes in de klas waar er uitgelegd wordt dat de man schuldig is zijn erg interessant en worden boeiend overgebracht. Als daarna de echte film volgt kon het toch wel wat beter.

Het acteerwerk was niet vee, Koch heeft al vaker laten zien dat hij een matig acteur is alleen Wat Mühe hier laat zien is nog wat slechter. Mühe zijn rol is een heel stuk moeilijker dan die van Koch, dat is duidelijk. De manier waarop Mühe zijn rol neerzet is gewoon totaal ongeloofwaardig. Zijn omslag is veel te snel en komt ook totaal uit de lucht vallen.

De film weet hier en daar wel wat te intrigeren alleen het is bij lange na niet geloofwaardig genoeg.

3*

Perfect, een goede drama film...

Mooi verhaal..

Wat een Oost-Berlijn is daar gebeurd, daar is een strenge regel...

Rijdt ouderwetse auto (maar ik zie geen Muur)...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Sebastian Koch speelt goed...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Het is wel moeite waard...

Prachtige film. Onbetwiste nummer 1 in mijn top 10.

Heb deze voor het eerst gekeken in mijn examenjaar op de HAVO bij Duits.

Mijn docente vertelde er allemaal achtergrondinformatie bij over de DDR en verhelderde soms even wat er gebeurde.

Mijn klasgenoten en ik waren allemaal geboren tussen 1992 en 1994 en hebben de Koude Oorlog dus (überhaupt) niet (bewust) meegemaakt.

Het gure DDR-sfeertje besluipt je. Het voelt bijna alsof je zelf een Stasi-spion bent.

Een prachtig verhaal over hoe de twee verschillende levens elkaar contrasteren en hoe ze beiden (uiteindelijk) inzicht krijgen in het leven van de ander en hoe dat een effect heeft op het leven van de eerste.

Omdat we dit op school allemaal zagen schepte het een soort band met een muzikale klasgenote van me: we spreken nog wel eens over 'de Sonate' (vom guten Menschen).

"Kann jemand, der diese Musik gehört hat, wirklich gehört hat, noch ein schlechter Mensch sein?"

Een citaat dat zo langzaam aan mijn 'motto' is geworden.

Ook het definitieve "Nein, es ist für mich" blijft je bij.

Prachtige film! Zeer overtuigend acteerwerk en continu een overheersende beklemmende sfeer. Deze prent geeft een perfect beeld af van hoe het er in de jaren 80 in Oost-Duitsland aan toeging. Is te vinden in mijn persoonlijke top 10.

Weißt du überhaupt, was das ist, die Stasi?

- Ja, das sind schlimme Männer, die andere einsperren, sagt mein Papa..

Ik heb de dvd met dit meesterlijke regiedebuut van Florian Henckel von Donnersmarck inmiddels grijs gedraaid. Nagelbijtend vanaf de eerste minuut tot het sublieme einde. Onwaarschijnlijk sterke rol van Ulrich Mühe als de Stasi-kapitein, maar ook het acteerwerk van de anderen is voortreffelijk. Samen met Die Fremde (2010) met voorsprong de beste Duitse film van het afgelopen decennium.

Magistraal!