Das Leben der Anderen (2006)

Voor mij een van de beste films ooit....Het geeft precies aan in welke omstandigheid je bent terecht gekomen. Uit welk nest kom je, wat is je (politieke) opvoeding, Hoe word je beïnvloed door je omgeving....Ben je een speelbal van de macht of kun je je eraan onttrekken... word je de slaaf of verzet je je ertegen...Fascinerend hoe de mens is........

Wat een film! Enkele uren na het zien krijg ik nog spontaan kippenvel als ik eraan terugdenk.

Deze film speelt met ongeveer alle mogelijke waarden die er in een mensenleven en maatschappij aan bod kunnen komen en hoe deze ook onder druk kunnen komen te staan.

Trouw, respect, rechtvaardigheid, eerlijkheid, liefde, veiligheid,...

Het hele verhaal van de DDR etc. is nog maar de (absoluut ook goed uitgewerkte) mantel van wat deze film eigenlijk te bieden heeft. En die mantel geeft ons perfect de zovele 'geheimen' prijs die eronder te vinden zijn, de echte ziel van de film. Deze film heeft (voor mij) tot nu toe de meest uitgebreide ziel van alle films die ik al ooit gezien heb.

Wat een weergaloos personage die Wiesler, met zijn persoonlijke ommekeer die symbolisch is voor Die Wende, z'n gewetensbezwaren en beperkte klote-leventje. De film draait dan ook veel meer om hem dan om de schrijver en actrice, een goede keuze omdat anders (de romance tussen) die twee centraal zou(den) staan zoals vaak in films en de kans groot is dat het op te sentimentele soep zou uitdraaien.

Nu is het een behoorlijk aangrijpend verhaal over verraad, risico's nemen, carrière-belangen, de zinloosheid van bijna alles wat zich afspeelt (haar zelfmoord ai), en dat met de fascinerende achtergrond van (Stasi-)DDR. Het eerste uur had ik wat twijfels maar daarna ontvouwt het zich goed.

Mooie theme-muziek en het is kalm geschoten, misschien oogt het zelfs te clean omdat ik bij de DDR altijd groezelige beelden voor me zie. Vind het ook spannender en overtuigender dan bijvoorbeeld The Conversation die ik pas zag. Ik keek er alleen een tijdje tegenop om te gaan zien, met in m'n achterhoofd dat een andere hooggewaardeerde Duitse drama/thriller me ontzettend tegenviel (Das Experiment). Een flut-reden natuurlijk maar goed. Een nadeel is wel dat het net iets te lang doorgaat na de demotie van Wiesler.

Ik ben 15 jaar en heb deze film ook gezien. Op het eerste gezicht lijkt deze film inderdaad saai, maar de diepgang die er in voorkomt is indrukwekkend. Hoe een mens kan veranderen komt in deze film ook naar voren. Deze film zal ik zeker bij leeftijdsgenoten aanraden. Een erg goede film met goede acteurs.

Wat een krachtige, indrukwekkende film. Ik heb deze film bekeken voor mijn Duits mondeling, maar had hem net zo graag voor mn ´plezier´ gezien. Acteerwerk, verhaal en einde zijn indrukwekkend. Een must-see voor iedereen die inzicht wil krijgen in de indoctrinerende praktijken van de DDR, maar ook in de lonkende vrijheid van het Westen, en wat dat met de mens deed.

Hoofdrol van Weisler is zonder meer Oscar-waardig. Enige minpuntje wat mij betreft is de casting van mevr. Sieland, zij werkte me nogal op de zenuwen. 4,5*

Ooit eens een klein stukje van deze film op televisie gezien. Dit sprak mij toen al erg aan. Echter ben ik er nooit aan toe gekomen om het geheel eens te bekijken. Nu toch eindelijk de film bekeken en wat een film was dit!

De tijd waarin het zich afspeelt spreekt mij al erg aan. Daarnaast de beklemmende sfeer in de film, geweldig. En Ulrich Mühe, wat een rol zet die hier neer. Fantastisch geacteerd. Verder had de film goede bijpassende muziek. Een film die mij van begin tot eind geboeid heeft. In tegenstelling tot sommige anderen, vond ik de film absoluut niet traag. Een film die een plekje in mijn top 10 verdiend heeft.

Een aanrader!

Tja, verwachtte er meer van.

Voorop stellen, dat het verhaal en de acteurs zeker goed zijn. Muhe speelt goed, maar is voor mij niet zo heel gedenkwaardig. Zal straks uitleggen waarom. Koch en die vrouw doen het ook leuk. Maar meer niet. Het is allemaal niet echt dat je zegt:" zo die staam sterk te spelen!"

Dan waarom ik de rol van Muhe niet erg gedenkwaardig vind. Er waren namelijk voor mij zeer weinig aanknopingspunten waarom hij de zeer ridicule 180• graden draai van serieuze Stasi agent, naar wereldverbeteraar maakt. Waarom?? Ik kreeg het niet mee. Hij luisterde naar de gesprekken van Georg en zn vrouw, en ineens is ie voor ze gewonnen.? Apart.

Dan ook de muziek die in het begin van de film veel te bombastisch was en onnodig dramatische momenten probeerde te creeeren. Zoalswanneer Wiesler luistert naar Georg en zn vrouw. Ineens uit het niets dook die muziek weer op. Onnodig.

Dan ook nog saai, want dat is de film voor een groot gedeelte gewoon. Waarom? Omdat er nogal weinig te genieten valt in het midden van de film. Waar dat tegen het einde aan wel weer her geval is.

Voor nu, niet zo heel goed. Maar een herziening zal hem vast goed doen.

7*

Bijzonder goede film.

De beklemmende sfeer van de totalitaire staat wordt knap overgebracht, en niet alleen door de grauwige en blauwige beelden waar het verval af en toe vanaf druipt. Indrukwekkend, en zeker als je daar dan nog bij bedenkt dat de film daar minder van laat zien dan de werkelijkheid - er was tenslotte nogal wat kritiek op de film dat Stasi-officieren niet zo menselijk waren, en dat ze sowieso nooit in een positie waren om in hun eentje van het pad af te wijken. Buiten dat zijn er nog wel wat ongeloofwaardigheden en misschien plotholes aan te wijzen, maar storend wordt dat niet - de sfeer overheerst.

Wat me wat irriteerde, ondanks het verder erg indrukwekkende geheel van de film, was de aanwezigheid van Sebastian Koch. Te veel in Duitse producties te zien, en zijn spel overtuigde me niet echt - wellicht ook deels omdat hij zo'n cliche-hoofd heeft. Ulrich Mühe daarentegen was perfect in zijn rol.

In 2008 heb ik deze film al eens gezien en toen vond ik het maar een saaie en langdradige bedoeling. Maar nu ik hem herzien heb (mede omdat het morgen 25 jaar geleden is dat de muur viel) moet ik toch mijn mening drastisch veranderen in positieve zin omdat ik het dit keer een zeer boeiende (van de eerste tot de laatste minuut) en ook zeer interessante film vond. Beter gezegd, ik heb er dit keer echt van genoten en het heeft me zelfs ontroerd.

Zowel het verhaal als de uitvoering (schitterend opbouw en einde) zitten gewoon zeer goed in elkaar en de uitstekende cast die allemaal geweldig en overtuigend spelen, tillen deze film zelfs naar een hoger niveau. Het is ook schrijnend en beangstigend om te zien hoe de Stasi vroeger te werk ging en ook hoe onsympathiek ze waren (alles voor de carrière). Ik ben in ieder geval blij dat ik destijds niet in de DDR geleefd heb en het moet voor de mensen die er leefden een vreselijke periode zijn geweest (o.a. de onzekerheid of men niet werd afgeluisterd of werd opgepakt). Dat laat men o.a. ook in deze film goed zien en ook Stasi ondervragingspraktijken en afluisterpraktijken en wat voor een zwijnen ze waren (vooral die Minister Bruno Hempf die wel geweldig werd gespeeld door Thomas Thieme).

Wat dat betreft is deze film misschien ook wel wat romantisch, want het laat ook zien hoe een trouw Stasi persoon (geweldige rol van Ulrich Mühe, helaas inmiddels al overleden, als Stasi-agent Wiesler) verandert van een koud onsympathiek persoon (tevens de gangmaker voor het laten schaduwen van schrijver Georg Dreyman en zijn knappe vriendin Christa-Maria Sieland) met een saai leven naar een goedaardig persoon (zeg maar een normaal mens) en helper. In het begin van de film heb je echt een hekel aan hem, maar naarmate het verhaal vordert en wat hij allemaal doet krijg je sympathie voor hem. Op het einde (zeer sterk en zeer mooi, maar zeker ook tragisch) vond ik hem zelfs aandoenlijk en vond ik het eerbetoon van Georg Dreyman (ook geweldig gespeeld door Sebastian Koch) aan hem zonder zijn echte naam (hij gebruikt namelijk zijn codenaam HGW XX/7 in zijn boek) te noemen zeer mooi.

Ik vond het wel jammer dat op het einde niet werd gezegd wat er met de Stasi personen is gebeurt (ook al was het maar een fictief verhaal) en het grootste zwijn van hun liep nog gewoon vrij rond en gedroeg zich nog steeds als een zwijn. Maar al met al heb ik dit keer gewoon genoten van deze indrukwekkende film en verhoog ik mijn stem ook maar liefst met 2 punten (oftewel krijgt nu een 4,5 van mij).

Dit pareltje eens opnieuw bekeken, en het blijft een indrukwekkende film.

Een dei ik warm kan aanbevelen al zal niet iedereen dit politiek getinte drama even graag zien.

Maar het verhaal, toch een stuk geschiedenis dat zich in onze 'achtertuin' afspeelde, is zo verbijsterend dat je het moeilijk kan geloven en toch is het allemaal gebeurd !!!

Das Leben der Anderen

Tot mijn schrik kwam ik er achter dat ik deze Duitse klassieker nog niet gezien had - wel van gehoord natuurlijk. Geen moment twijfel dus en hem opgezet, niet exact wetende wat ik nu moest verwachten. Mijn conclusie is vooral dat dit gemiddelde cijfer de film recht aan doet. Erg sterk, maar mist een bepaalde factor om net wat hogerop te komen.

Het verhaal zit gewoon sterk in elkaar. Wiesler is misschien wel een van de meest excentrieke figuren die ik in films voorbij heb zit komen, zonder dat het absurd wordt. Het zou je buurman kunnen zijn. Daar zit dan ook gelijk de kracht van de film in; de paranoïde situatie waarin de Staatssicherheit de gehele DDR in wist te dompelen. Dat realisme wat de film uitstraalt, de situatie van alledag in Oost-Duitsland geeft de film zijn kracht. Het wordt niet groots aangepakt maar speelt in op de man. Het pakt je. Toch blijft de film daarom ook een beetje monotoon. De kracht is dus gelijktijdig de zwakte. Een beetje dubieus, dat snap ik, maar dat gevoel had ik wel bij de film.

Ulrich Mühe speelt een zeer bescheiden, doch krachtige rol. Zijn tekst in minimaal, maar zijn mimiek is fenomenaal. Hij is koud, afstandelijk en mysterieus. De scène met de prostitué die hij langs laat komen vind ik dan ook ijzersterk. Hij weet zijn gehele karakter in deze scène te definiëren.

Martina Gedeck en Sebastian Koch zijn tevens een goed duo. Zij weten zich niet zo goed neer te zetten als Mühe, maar zijn zeker een goede aanvulling in deze film. Hun persoonlijke leven had naar mijn smaak iets intiemer naar voren mogen komen. Dan had dit stel meer kansen gehad om zich te profileren.

De film is tevens lekker Oost-Duits. Ik vorig jaar een week doorgebracht in het oostelijk deel van Berlijn en de sfeer is herkenbaar. Grauw en ongezellig is wat deze straten kenmerkt. Het deel van de stad lijkt amper veranderd. In de eenvoud toont zich de meester en dat is hier duidelijk van toepassing.

Das Leben der Anderen is echt een Duitse klassieker. Toch ontbreekt er een wending in het plot die de film nog hogerop tilt. Het gemiddelde is zeer terecht en ik sluit me daar bij aan.

4*

Top film, Het is niet alleen een film over de beklemmende DDR periode,maar de film is eigenlijk universeel over het(onbetrouwbaar) menselijk gedrag onder bepaalde omstandigheden die zich tot op de dag van vandaag overal in de wereld voordoen. De vormen waarin die omstandigheden zich manifesteren zijn verschillend maar mensen moeten in die omstandigheden belangrijke keuzes maken. En dat is in deze film ronduit op een boeiende en spannende manier uitstekend gelukt.

Gisteren al zappend " ingestapt" in deze weergaloze film, die notabene in tussen al mijn dvd's staat.

Heb m al twee keer bekeken en ik werd nu ook weer gepakt door het indringende verhaal.

Echt een top film!!

De DDR, waar de tijd bleef stille staan. Dit is geen forum voor politieke discussies, maar omdat de film er nu eenmaal rond draait: het is even slikken dat dit in een niet zo ver verleden kon gebeuren. Een land in een dictatuur van een soort partijpolitiek die in mijn ogen niet ver stond van de jaren '30 en '40. Weliswaar met een pak minder geweld en discriminatie, maar evengoed met een overheid die alles bepaalde en elke vorm van afwijking (dood aan cultuur of vrije meningsuiting) bestrafte. Dit alles met afluistertechnieken, huiszoekingen, ondervragingen etc...

Soit, de film komt wat moeilijk op gang. De manier van acteren deed me wat denken aan Nederlandse films als Soldaat van Oranje of Zwartboek. Ik druk me misschien wat verkeer uit, en heb zeker geen probleem met die films, maar het is een stijl die mij niet zo naturel overkomt. Het is ook niet voor niets dat Vlaamse en Nederlandse films het niet altijd goed aan de andere kant van de grens. Na een tijd kom ik er wel in en valt vooral het sterke script op. Het is genieten van het verhaal van enkele mensen in de DDR die in gedachten afwegen of ze nu de partijpolitiek plichtbewust moeten volgen of toch hun hart volgen. Zowel de schrijver als de man van de Stasi.

Creatief is de film niet bepaald. Dit is vooral een film met een verhaal en dat brengt het op een zeer goeie manier. Hier en daar een moment dat er wat uitspringt. Maar verder is dit vooral een kwalitatief goed gemaakt verhaal. Voor mij dus niet de klassieker die de film blijkt te zijn, maar best wel een boeiende film. En dat is ook niet slecht.

Deze film heeft alles in zich om een klassieker te worden. Voor een heel groot deel gebaseerd op de werkelijkheid onder de dictatuur in de voormalige DDR. Beklemmend om te zien dat dit zich afspeelde op slechts een paar honderd kilometer van onze grens. Ben zelf de jongste niet meer, en ik vermoed dat deze film vooral de iets oudere kijker zal aanspreken.

Deze film, ondanks dat hij hoog op verscheidene lijsten staat, nu pas gezien. Het eerste uur was ok maar ik vroeg mij af waarom veel mensen dit nu zo een goede film vonden en er trad zelf enige verveling op. Maar dan begon het volgend uur, komt de film goed op gang en moet zeggen... ik heb genoten. Het verhaal zit goed in elkaar en geeft een goed beeld van wat een totalitaire staat betekent, de impact die het heeft op mensen en de invloed van dit regime op elk aspect (economie, cultuur,...) van het leven.

Ik vond het ook interessant dat ondanks jarenlange conditionering in het keihard optreden tegen zogenaamde tegenstanders de empathische gevoelens van dergelijke 'ordehandhavers' toch nog steeds kunnen komen bovendrijven en een positief effect hebben op gebeurtenissen. Voor onze jongere generatie is deze film een zeer goede levensles en zou gerust wat meer in scholen mogen worden vertoond...

Geef toe... dat het z'n charme heeft, lege straten met her en der een Wardburg of Trabant, ongezellige café's waardoor je meer op jezelf bent aangewezen. Alles krijgt iets gestileerds, iets naakts, elementairs. Opmerkelijk in wezen dat er zo weinig films zijn gemaakt over dat gedeelte van ons buurland dat na WO2 van Nazi-Duitsland zo gleed in een even repressief (voor burgerlijke vrijheden) Commie-Duitsland. Ik vond het een mooie film. Niet in your face als veel filmmakers tegenwoordig denken te moeten maken. Fraaie, uitgesponnen epiloog aan de film met een blik die ons vergund wordt na de Val van de Muur. Van Stasi afluisteraar, observator van andermans leven... naar brieven opener (censuur) en dan bezorger. Een boek dat uitkomt en ongetwijfeld zal hebben gediend als basis voor de film. Kan er nog meer 'Droste effect' in een film?

Herziening pakt toch niet helemaal voordelig uit- ik vond het nog steeds boeiend, en de grauwe decors zien er overtuigend uit- en acteren was ook van hoog niveau. Toch word je als kijker iets te veel bij de hand gehouden en wordt maar weinig overgelaten aan interpretatie. Met name op het eind stoorde ik mij daar een beetje aan: dat de man die een mop vertelde over Honecker alsnog in de postkelder belandt bijvoorbeeld, of de rode inkt op het laatste rapport van Wiesner. Het zijn maar details maar toch jammer. Epiloog vond ik ook iets te lang, met 3 of 4 tijds-sprongen. Daartegenover staat dan het raak getroffen wantrouwen dat in alle geledingen van de samenleving zit- een samenleving waarin je eigenlijk niemand kunt vertrouwen, zelfs je eigen partner niet.

Hele indrukwekkende film, schetst een indringend beeld van een land dat wij ons als vrije Nederlanders nauwelijks kunnen voorstellen.

Ik ben zelf vaak in de DDR geweest (via kerkelijke contacten). Het naargeestige beeld, niemand die je kunt vertrouwen; het kwam allemaal weer boven bij het zien van deze film. Als Nederlander kunnen wij ons bijna niet verplaatsen in de situatie van DDR-burgers van toen. Ook als westerling in de DDR kon je nooit ten volle voelen wat mensen daar voelden; tenslotte had jij altijd dat paspoort bij je dat het mogelijk maakte om eruit te stappen als jij dat wilde.

Er is kritiek op de film dat de STASI-officieren soms te menselijk worden afgeschilderd; natuurlijk, er waren heel veel maatregelen om te zorgen dat ze niet individueel van het paadje konden raken (teams/medewerkers werden telkens door elkaar gehusseld, nooit in vaststaande paren werken, nooit individueel beslissingen over één persoon nemen e.d.). Maar ik denk dat als de film ervoor gekozen zou hebben om teveel in een zwart/wit, bad guys/good guys scenario te gaan werken, niet de werkelijke dreiging duidelijk zou zijn van een maatschappij waar ook de good guys gedwongen waren om iets slechts te doen, domweg om te overleven.

Interessant film. Ik ken (nog) niet zoveel over dit deel van de geschiedenis van Duitsland (voor mijn tijd), maar deze film heeft me redelijk geïnteresseerd gemaakt. De film is goed gebracht, er wordt goed geacteerd en wist me gedurende de bijna volledige speelduur te boeien. Spanning kon nog beter, kon me weinig schelen eigenlijk wat er met Dreyman gebeurde, misschien lag het aan de karakterontwikkeling. Wiesler zijn rol vond ik een pak sterker neergezet.

Hoewel ik veel meer afweet van de Duitse periode vóór en tijdens het interbellum is de periode erna me veel minder bekend. Deze film verschafte me een duidelijk en realistisch beeld van de werkwijze van de Stasi. Eigenlijk onwaarschijnlijk hoe een overheidsapparaat zo'n invloed en censuur kon uitoefenen op de bevolking. Werkelijk niemand is te vertrouwen en de paranoïa aan de ene kant en het verraad aan de andere kant druipt ervan af. Het zit hem soms in de details: zoals bvb de beginscene waarin die ene student een kritische vraag durfde te stellen of in de lift met die kleine jongen met de bal of het incident met de buurvrouw van Dreyman ...

Ijzersterke film die naast het uitstekende acteerwerk en briljante sfeerschepping een realitisch historisch beeld ophangt hoe de DDR functioneerde (en regeerde) over een periode van ongeveer 35 jaar. Hoewel we ons amper kunnen inbeelden hoe het toen was, doet deze film je toch nadenken over onze vrijheden en vrijemeningsuiting. De beelden van die Wende zijn ons allen bekend, maar wat er precies achter zat, is werkelijk hallucinant. Pas 28 jaar geleden, ongelooflijk eigenlijk...

Het einde was ook top. De dramatiek droop van het hoofdpersonage. Je kreeg zowaar medelijden en het einde ontroerde. Wiesler raakte me daarom meer dan Dreyman zelf. Mooie decors ook. De Oostblokcultuur spat er vanaf, lelijke grauwe saaie huizen en straten, die typische oude en waarschijnlijk meer dan degelijke auto's. Mooi!

Das Leben der Anderen

Schitterend. Ik gebruik het woord perfect niet snel, maar Das Leben der Anderen verdient het. De film laat op indrukwekkende wijze zien wat het leven in het voormalige DDR inhield. En dat nog niet zo lang geleden (1984). Wantrouwen, achterdocht, verraad, de verstikkende werking van het communisme (Oost-Duitsers praten over ‘socialisme’), het is weerzinwekkend maar tegelijkertijd ook fascinerend om te aanschouwen.

Het hart van de film vormt het contrast tussen de levens van enerzijds Hauptmann Wiesler (Muhe) en anderzijds Christa-Maria Sieland (Gedeck) en Dreyman (Koch), en de manier waarop Wiesler steeds meer gefascineerd raakt in het vrije leven van het duo. Ondanks het rustige tempo is de spanning in elke scene voelbaar en regisseur Von Donnersmarck verdient alle credits voor zijn vlijmscherpe regie en script. Iemand afluisteren heeft er nog nooit zo spannend uitgezien. En de acteurs met Muhe, Koch en Gedeck voorop zijn weergaloos. Het sfeervolle einde maakt dit Duitse meesterwerk af.

Interessante film.

Gewoon omdat er maar weinig films zijn die zich pp deze plaats in deze tijd afspelen. Van WWll is dit aantal enorm, maar van net voor de val van de muur maar weinig. Maakt het ook meteen een stuk interessanter. Goed drama verder. Beide hoofdrollen sterk neergezet en het sfeertje is fijn. Kan altijd beter, maar boeien doet het gelukkig wel.

3,5*

Geweldige film waarin een toneelschrijver en zijn vriendin 24 uur geschaduwd worden door de Stasi. De film speelt zich af in het Oost-Duitsland van midden jaren '80. Een sterk verhaal dat op meerdere lagen werkt (o.a. de samenleving waarin het zich afspeelt en ook het persoonlijke verhaal). Een boeiend hoofdpersonage die hier uitstekend wordt neergezet door Ulrich Mühe. Aangrijpend en spannend.

On ge loof e lijk!!!!!!! Wat is dit een fantastische film!! ik heb zelden een film gezien dat me zo aan het denken zetten. Eigenlijk is dit misschien wel de enigste.

Das Leben der Anderen is een schitterende film zonder al teveel opsmuk. Prachtig geacteerd, een meeslepend verhaal en een geweldige, in toenemende mate beklemmende sfeer.

Hoewel je het helemaal niet verwacht, krijg je in het laatste kwartier nog een epiloog cadeau.

Behalve een goed drama en bij vlagen ijzersterke thriller, is het ook een belangrijk tijdsdocument. Het laat zien hoe het systeem in de DDR werkte (of poogde te werken). Daarbij is de mistroostige sfeer echt fenomenaal.

Een punt van kritiek is de ommezwaai in het denken van hoofdpersoon Gerd Wiesler; hij is een koele, zakelijke hardliner binnen het Stasi-apparaat die van het ene op het andere moment begint te veranderen. Ironisch genoeg vormt juist deze karakterontwikkeling de kern van de film, daarom is het jammer dat die niet helemaal plausibel overkomt. Wat voor hem nou concreet de 'aanzet' was, ik kan mijn vinger er niet op leggen.

4,5 sterren

Intense, indringende en zeer indrukwekkende dramafilm over het leven in de DDR voor die Wende. Die beklemmende sfeer heb ik ook ervaren bij mijn bezoek aan Oost-Berlijn: vaste bustour, Oost-Duitse reisleidster die alleen positieve dingen vertelde, geisterbahnhofe, spiegelcontroles bij grensposten..... En West-Berlijn: museum Check-point Charlie, blik over de muur, Reichtagsgebӓude, Schönholzer Heide...... Natuurlijk waren zij ook mensen: één van de grensposten bij het ijzeren gordijn zwaaide naar ons. Misschien heeft het zijn carriere wel gekost......

Ooit heb ik een boek gelezen waarin de onmogelijke relatie tussen een Westerse vrouw en Oost-Duitse man werd beschreven. Componeren van een liefdeslied leidde tot een uitreisverbod. Uiteindelijk probeerde de man te vluchten om zijn kind te zien, wat hem fataal werd, heel erg droevig...... De schrijfster omschreef de slachtoffers als 'verloren zielen'.

Cinematografie grijs en somber zoals het hele Oostblok eruit zag en op sommige plekken nog steeds uitziet. Zeer realistisch gespeeld. Mooie en dramatische muziek. Onvoorstelbaar dat er zoveel energie en tijd werd gestoken in mensen afluisteren en in de gaten houden. De doorgewinterde socialist was er heilig van overtuigd juist te handelen en zijn land te beschermen tegen het 'verderfelijke' Westen. Inwoners waren 'bezit' van het systeem. Je kon werkelijk niemand vertrouwen en zelfs vrijuit praten in je eigen huis was er ook niet bij. Aantal zelfmoorden 'der Freitod' werd niet bijgehouden.......

Het einde is verdrietig, triest, droevig, dramatisch, ontluisterend, onthullend...... Maar met die Wende toch ook hoopvol!

Uitermate boeiend drama, met een zeer interessante achtergrond en sfeer. Een film die ik inmiddels al meerdere keren gezien heb, wel opvalt als traag, maar desalniettemin altijd boeit.

De film begint met een weinig tot de verbeelding sprekend beeld van Big Brother is watching you. Niet alleen is men bij voorbaat al schuldig, met psychologische druk en marteling breekt iedereen en alles wordt wel tegen je geïnterpreteerd. Wijk je af van iedere vertelde dingen dan lieg je uiteraard, maar als je verhaal te veel klopt dan heb je het ingestudeerd, voor iedere afwijking een logica. Een bijzonder troosteloze bedoening maar tevens doodenge cultuurtje wordt in die zin gebracht in een maar al te grijs, sobere en saaie omgeving. Een keurslijf, iets waar hoofdpersoon Wiesler volledig in op gaat. Grijs tot en met, van kleding tot uitstraling, tot zijn weinig empathische omgang met mensen of vrienden...het is Wiesler die ongewild spil wordt van de film en een kant van zichzelf ontdekt waarvan hij niet wist dat die bestond of zorgvuldig wegstopte.

Zorgvuldig wordt het stel afgeluisterd en van een plichtsgetrouwe ambtenaar verandert Wiesler's gemoed van interesse naar fascinatie, naar jaloezie en vervolgens inzicht en empathie. Dit wordt kracht bijgezet door een spelletje dat van hoger hand gespeeld wordt omdat ze Dreyman pootje willen haken als gunst voor een ander. Iets waar Wiesler het niet mee eens is. Een bijzondere fascinatie maar ook kat en muis spel ontstaat tussen het stel en hun politiek denken, escapades en Wiesler's bemoeienissen. Het verhaal is des te bijzonder vanwege het mooi gebracht beeld van angst dat regeert. Angst en terreur is het die mensen, geliefden, tegen elkaar uitspeelt en links of rechts om krijgt 'de staat' toch wat het wil. Macht over het volk.

Muhe is geweldig als de grijze stasiman die niet alleen het licht ziet maar ook lijdzaam de consequenties draagt na afloop. Koch, Tukker en Gedick allemaal het noemen waard en de soundtrack is niet heel bijzonder maar past prima als ondersteuning. Das Leben der Anderen is een geweldige film over lang vervlogen en tevens enge tijden, een tijd van angst, een tijd van onzekerheid, een tijd dat je beter niets kon horen of zien, en waarbij je zonder pardon je buurman erbij lapte om er zelf maar goed af te komen. In een dergelijke omgeving toch willen leven en veranderen is uniek en bijzonder, wellicht een kwestie van het licht zien, het blijkt maar weer dat vrij denken en spreken niet vanzelfsprekend is en het opkomen voor iemand levensgevaarlijk. Das Leben der Anderen is dan ook een sobere en treurige film die ik met fascinatie tot me neem.

Deze film vertelt het beklemmende verhaal over een samenleving waarin de mensen werden gedwongen elkaar niet meer te vertrouwen. Noord Korea en China zijn de bekendste autocratische overblijfselen uit een periode in de geschiedenis dat het communisme als staatsvorm wijdverspreid was. Het is een uitdaging om aan de hand van deze film te reflecteren op de huidige Westerse samenleving. Daarom vind ik deze film zo goed, het stijgt uit boven de entertainmentfunctie die films veelal hebben, en biedt de mogelijkheid naar ons zelf te kijken.

Hét sleutelwoord dat toegang biedt om de vroegere DDR te begrijpen is: controle. Een uiterst ver doorgevoerde controle. Het huidige China, dat een politiek voert van op neo-liberale leest geschoeid communisme laat ons zien wat er voor nodig is om een bevolking in alle facetten te controleren. Omdat dit land een leidende rol over de wereld aan het innemen is kan men terecht zich afvragen of onze democratieën tegen China's technologische controle weerstand weet te bieden.

Want we zijn uit ons zelf sinds 9/11 een weg ingeslagen die onze vrijheden steeds meer hebben ingeperkt. Onze privacy stelt niet veel meer voor en we worden dagelijks gevolgd via onze sporen die we op internet achterlaten. Tegelijkertijd is er een opleving van het Marxistisch gedachtengoed op Amerikaanse universiteiten dat de macht overneemt in allerlei instituten en dat streeft naar gelijkschakeling. En ook hier heeft deze ideologie zich in onze samenleving geworteld en maakt zich kenbaar door politieke correctheid, het uitwissen/herschrijven van geschiedenis, het schrappen van bepaalde woorden, het zichzelf uit angst censureren, het openbaar aan de schandpaal nagelen van personen die zich politiek incorrect uitlaten, met ontslag en verlies van inkomen tot gevolg.

De DDR bestaat niet meer maar is nooit ver van ons verwijderd. Daarom is het goed dat dit soort films nog worden gemaakt, als herinnering aan vroeger en tegelijktijd een waarschuwing naar morgen.

Tja, ik zie in theorie wel waarom dit een sterke film is met een interessant onderwerp, maar mij had het niet echt op het puntje van mijn stoel. Met name het eerste uur is vrij taai om doorheen te komen. Het lag voor mij wellicht ook aan de hoofdpersonages. Vooral die actrice is nogal een onplezierig personage en de relatie tussen de twee vond ik niet erg boeiend om te zien of realistisch aanvoelen.

Eigenlijk is Wiesler natuurlijk het meest boeiende element maar daar krijg je dan net weer wat te weinig van te weten en te zien. Aan de hand van de beschrijving van de film dacht ik dat het ook veel meer invloed zou hebben op zijn eigen leven (‘Hoe meer hij in aanraking komt met deze nieuwe wereld, hoe groter het besef groeit dat de Stasi ook zijn eigen leven ernstig beperkt’), maar dat heb ik allemaal niet zo teruggezien. We zien hem een boek van Brecht lezen en verder moeten we maar aannemen dat hij ineens het licht ziet?

In de tweede helft komt er wel wat meer spanning bij kijken en krijgt het wel wat meer pit, en natuurlijk is dat hele systeem wel interessant om te zien maar toch deed het me allemaal niet zo bijzonder veel. Eindscène is wel erg mooi.

(Bedenk me nu dat ik wellicht meer onder de indruk was geweest van het hele socialistische systeem als ik niet al de serie Chernobyl had gezien, waarin dat ook allemaal erg naar voren komt).

Kleine 3,5*