Das Leben der Anderen (2006)

voledig mee eens!! Na t begin, ietwas 'saai', maar maakt t geheel goed!!!

4*

Het fascinerende aan 'Das Leben der Anderen' is dat het verhaal zich niet in een ver verleden, een narrige toekomst, of in een dubieus verweggistan afspeelt, maar nog geen kwart eeuw geleden slechts een paar honder kilometer oostwaarts. Het is je in retrospectie nauwelijks voor te stellen.

De film begint aangenaam haar thema te onthullen; de wijfelende Stasi man die vervoerd raakt door het kunstenaarscircuit, waar hij zelf in zijn trieste appartement liefdeloze seks heeft met een Stasihoer. De twijfels en de angst van de actrice, de omslag bij de schrijver die liever zijn ogen sluit om maar voort te kunnen doen.

Het mondt allemaal uit in een haast onwerkelijke apotheose, een verborgen typemachine nota bene en iedereen die zijn rol speelt, of er juist uit valt. Al met al een vrij onthutsend beeld van die maatschappij...

Helaas helaas voelen de makers zich genoodzaakt een tastbaar eind te breien aan dit verhaal, met kiekjes in de toekomst en een wat sentimenteel slot. Onnodig en het haalde een groot gedeelte van de kracht van de film weg, vond dat echt een gemiste kans...

Ik wil het laatste half uur niet al te zwaar meerekenen, dus houd ik het maar op een mooie 3,5 sterretjes...

Een film die voor mij persoonlijk het slachtoffer werd van zijn reputatie. Werkelijk ie-de-reen was vol lof over Das Leben der Anderen, zodat ik me aan een fantastische unieke film had verwacht.

Alhoewel Das Leben der Anderen een erg mooie film is, vond ik het allemaal behoorlijk mainstream en miste ik de 'spark' die deze film in mijn ogen bijzonder zou maken. De hype rond deze film ontgaat me voorlopig dus voor een groot deel.

3,5*

Mühe speelde in deze film de sterren van de hemel. Wat een acteerprestatie! De karakters in deze film werden prachtig uitgediept, zonder te vervelen. Jammer dat Mühe kort na deze film overleden is....

Film is heel rustig en ik houd wel van films die een beetje op waarheid gebasseerd zijn en ik had het idee dat dat met deze film wel het geval moet zijn. Dat het echt zo was voor de val van de muur.

Dus een mooie film over hoe iedereen in de gaten werden gehouden en wat dit met mensen deed. Al vind ik de gedachte achter dit verhaal (tenminste in mijn optiek) het mooist en dat is dat wie je ook bent of wat je ook doet; je bent en blijft een mens.

Sterke film, ik zou graag meer van dit soort films uit voormalige Oostblok landen zien. Deze film geeft je zeker het idee dat het er echt zo aan toe ging in de DDR. Ik vond het verhaal niet zo oppervlakkig, het laat duidelijk zien dat je niemand vertrouwen kon, zelfs je beste vrienden niet. Ook het laatste stuk vond ik niet slecht, tenminste het is niet zo dat de kracht van de film er door ontnomen wordt. Wat opvalt is de verpaupering in het straatbeeld. Voordat de muur valt, is straatbeeld perfect sober, schoon en typisch oostblok. Ook de woning en de flatgebouwen zijn sober, maar helemaal in orde, na de val van de muur ziet alles er vervallen uit, precies zoals dat nu te zien is als je door Oost Duitsland rijdt. Een goede film, ik geef 'm 4,5 sterren.

Wederom is dit een pracht van een film, de Duitse film is tegenwoordig zo goed dat ik steeds weer uitkijk naar nieuwe producties.

Ook naar deze keer ik dus uit, en hij heeft me niet teleurgesteld, het is 2 uur boeiende film, prachtig scenario, puike vertolkingen, ongelooflijk hoe de sfeer van de jaren 80 uit de DDR is weergegeven in de prent, de locaties, kostuums en interieurs, alles heeft zo'n grijs grauwe kleur die past bij het regime dat heerste in het voormalige Oost Duitsland.

En wederom een pluim voor de scenaristen en regie, dat ze ook dit deel van de Duitse geschiedenis, die ook niet zo mooi was, waarheidsgetrouw weergeven.

Ik kijk alweer uit naar een volgende Duitse film.

5*

Meestal heb ik de pest aan Duitse films omdat ik nou eenmaal niet zo'n Duits-sympathisant ben, ook door deze film haat ik weer een bepaald type Duitser iets meer als daarvoor, maar deze film is echt een juweel.

Fantastisch verhaal en G-E-weldig geacteerd met name door Ulrich Mühe(R.I.P). Ook Sebastian Koch, die we kennen van Zwartboek, en Martina Gedeck waren goed.

Het einde is een van de beste van deze eeuw en dan met name de twee slotzinnen
-Moet ik het voor u inpakken?
*Nee, het is voor mezelf.

Dat was een echt kippenvel moment, en dat is altijd een mooie afsluiter.

Aan de ene kant absurd dat dit allemaal nog maar zo kort geleden en zo dichtbij plaats vond. Aan de andere kant bekroop mij tijdens het kijken van deze film ook de gedachte dat het helemaal niet zo'n ver van ons bed show is als we graag willen denken. Leven we immers niet in een tijd waarin we het registreren van telefoongesprekken en allerhande persoonlijke gegevens, cameratoezicht en extra ID-controle wel oké vinden want " het is toch voor onze veiligheid" En "wij hebben toch niets te verbergen.'

Totdat iemand anders denkt dat je wél wat te verbergen hebt. Of, nog erger, als iemand anders er belang bij heeft dat men denkt dat je wat te verbergen hebt...

Boeiende film die wat mij betreft niet alleen een terugblik is maar ook een zachte waarschuwing voor de toekomst bevat; privacy is een waardevol iets. Enige terughoudendheid met stukjes weggeven daarvan zou voor mijn gevoel helemaal niet zo''n kwaad idee zijn..

Vorig weekend gekocht en gisteren gekeken, zeer sterk film, ze spelen de pannen van het dak, zeker Mühe.

Toch wel een van de beste films die ik dit jaar zag, ga toevallig woensdag voor een weekje naar Berlijn, kan ik het zelf met eigen ogen eens gaan bekijken hoe verschrikkelijk het niet moet zijn geweest in het Oostblok!

De eerste keer dat ik deze film zag snapte ik hem niet zo goed. Maar nu ik hem opnieuw heb gezien snapte ik het allemaal wel en ik moet zeggen: wat een prachtige film!

Best genoten van deze film, die heel goed neerzet hoe het er aan toe ging in de voormalige DDR. De sfeer is realistisch en beklemmend. Dit komt met name door het goede spel van de acteurs. Het verhaal is goed, maar vooral een kapstok om die sfeer neer te zetten. Het thema van de film is nu ook nog actueel in een tijd waarin privacy veelvuldig en gespreksonderwerp is. Het sentimentele einde doet een beetje afbreuk aan de film.

Erg mooie en indrukwekkende film. De cast en de acteerprestaties zijn geweldig. Soms was het verhaal wel even moeilijk te volgen. Verder is het verhaal erg realistisch. Vooral de sfeer die er hangt neemt je goed mee door de hele film.

Helaas is "Stasi-agent Wiesler" overleden na het maken van deze film.

4,0*

9 november 1989 was voor mij een dag zoals er weinige zijn geweest in het leven. Dagen-, nee wekenlang heb ik krantenartikels uitgeknipt en het nieuws gespeld en uiteindelijk heb ik ook een stukje ijzeren gordijn (dus niet een stukje muur) kunnen koesteren. Ik behoor tot het selecte groepje mensen dat nog vóór de Wende tamelijk vaak naar Oostduitsland was geweest. Ik wist hoe moeilijk het was van verhalen en van eigen, kleine ervarinkjes daar. Mijn moeder smokkelde een briefje in haar bh van het oosten hierheen. Dat was onze kleine daad van verzet.

Deze film weet benauwend en confronterend duidelijk te maken hoe het leven toen was, in dit geval vooral voor kunstenaars, voor hun buren, voor de collaborateurs. En de film maakt kraakhelder dat iedereen zo'n beetje collaborateur wordt, of ie het nu wil of niet. Het zette me aan het denken: wat zou ik in deze situatie gedaan hebben? Dat is natuurlijk een gedachte die je vaak kan hebben in het leven, maar het is niet zo dat elke film over een dictatuur ook die gedachte zo sterk oproept.

Deze film raakte dus absoluut doel bij mij. Koch is een fantastische acteur (kan me voorstellend dat Van Houten verliefd op 'm werd) en de stille blikken van Mühe snijden je door de ziel. Een mooi gecompliceerd karakter is die van Christa-Maria: ze is niet de standaard vrouwelijke bijfiguur. De keuzes die zij moet maken... ik kon er haast niet naar kijken.

Enfin, blij dat ik 'm ein-de-lijk nu eens gezien heb. De titel is ook heel raak. Het bioscooppubliek kon me trouwens gestolen worden: kletsende vrouwen rechts van me, knipperende telefoontjes links van me, etensgeuren van voor achter en opzij en knisperende plastic zakjes. Kan er niet wat fijne Stasi-discipline opgelegd worden in 's vaderlands bioscopen?

Minder aan de film vond ik de houterigheid van de dialogen af en toe, de toneelscènes waren wat dat betreft het ergst. Het einde met dat boek dat opgedragen werd aan de Stasi-man vond ik wel erg 'cheesy'.

Nog één dingetje: iemand noemde eerder in een bericht een recensie waarin gezegd werd dat de film teveel op veilig speelt. Dat herken ik wel, maar vooral in het handelen van de toneelschrijver, die wat mij betreft een bijfiguur is. Een belangrijke, dat wel, maar de protagonist is voor mij de Stasi-man. Hij neemt de belangrijke beslissingen.

Hoewel ik de klacht van het veilige wel aanvoel, en onder meer daardoor de film ook nooit 5* zou geven, is juist dat voorzichtige, aftastende en in wezen meewaaiende van de toneelschrijver ontzettend spannend. Wanneer is het moment precies aangebroken dat ze hem niet meer vinden kloppen? Wanneer is hij nog socialistisch genoeg? Wanneer wordt hij overtuigd door zijn (in de ogen van de Stasi) 'foute vrienden'? Ik snap volledig dat die blonde vriend op een gegeven moment opstapt en zegt dat hij nu maar eens een keuze moet maken in waar hij staat. Hij wiebelt er maar zo'n beetje tussen en komt er steeds mee weg. Het lijkt zowaar wel een beetje een verwijzing naar de veelgenoemde Brecht in de film.

O ja, de pianoscène vond ik niet overtuigend. Ik kreeg het gevoel dat deze echt had moeten sneuvelen in de herschrijf, maar n.a.v. interviews die ik heb gelezen met de regisseur vrees ik dat het killen van deze darling te veel gevraagd zou zijn voor hem.

Schitterende film, die alle lof meer dan waard is. Een bijzonder aangrijpend en indringend verhaal. Tegelijkertijd spannend en dramatisch. De film geeft inderdaad een goed beeld over het Stasi-systeem, tenminste zoals ik denk dat het daar was. Ik heb een jaar geleden nog zo'n gevangenis bezocht en het komt allemaal wel overeen met de film.

Het grootste pluspunt aan de film is echter Mühe. Geweldig dat ze zijn personage gebruikten als hoofdpersoon. Ze hadden de film ook meer een thriller kunnen maken en deze figuur slechts kunnen gebruiken als schurk, maar ik vond het mooi dat hij de emotionele kern van de film was. Volgens mij beweegt Mühe geen enkele gezichtsspier in de hele film en hij zegt heel weinig, maar toch weet je altijd wel wat hij denkt of voelt. Daaraan herken je een goede acteur, al helpt de treffende regie daar zeker aan mee.

Ik heb geen flauw idee wat flashbacks in dit verhaal te zoeken hebben. Het gaat toch niet over het verleden van de personages? En vlugge montage zou dodelijk zijn geweest voor de film. Juist de rust van de beelden zorgen ervoor dat het allemaal beter aankomt. Het is The Bourne Ultimatum niet. Ik zou me er alleen maar aan geërgerd hebben als deze film zich dergelijke kunstmatige truukjes erin geforceert zou hebben.

Schitterend einde ook, die netjes de voor de hand liggende sentimentaliteit weet te omzeilen. En de titel is een van de beste ooit

4,5*

De film zegt volgens mij inhoudeljik helemaal niks over de Stasi. Ik begrijp nog steeds niet wat mensen bedoelen als ze dit zeggen.

De film kent een toch wel heel sentimenteel en een vooral achteraan geplakt en onnodig einde.

Het mechnaisme achter de stasi-bedrijven komen wellicht niet uitgebreid aan bod, maar deze film gaat toch voor een deel over het Stasi-systeem. Het feit dat ze iedereen om het minste willen afluisteren zegt toch wel wat. Het is 1984 van George Orwell in werkelijkheid op een bepaalde manier. Overigens begint de film ook in 1984. Het is wel in het voordeel van de film om te zeggen dat het niet alleen om de Stasi gaat, maar om veel meer. Het is geen zakelijk geschiedenislesje. Het lijkt wel alsof jij stellig wil te ontkennen in deze film Stasi voorkomen.



Waarom staat er bij elk einde dat menselijkheid of hoop toont toch altijd dat het sentimenteel is. Mensen kunnen schijnbaar steeds minder verdragen op dat gebied.

De tijdsduur was van zo `n aard dat er best wat afwisseling in de film mocht zitten. Over de totstandkoming en de motieven van Mühe om voor de stasi te werken geen woord hier.



Ben ik het niet mee eens. Film is ook een visueel medium. En wat werkt er nou beter om een gevoel van, steeds nadrukkelijker op de vingers gekeken te worden, te ondersteunen met beelden die de psyche van de hoofdrolspeler weergeven. Van buiten oogde hij heel stabiel, maar ondertussen begaf hij zich steeds meer in het hol van de leeuw. Dit werd nu ook wel duidelijk, maar meer omdat het script er naartoe werkte. Wat meer beeldtaal had niet misstaan.

Kan overigens ook genieten van films zonder een op hol geslagen montage, maar die films bereiken bij mij een hypnotiserend effect of worden ondersteund dankzij prachtige beelden. Wat hier voor mij niet altijd het geval was. De claustrofobisch bedoelde uitwerking, werd voor mij hier niet ten volle benut.



Over het gebruik van trucjes verschillen we dan van mening.

Ik zie vooral ruimte op de flanken open liggen die de inwendige chaos of rust in het hoofd van de hoofdpersoon niet weergeven. En dan bedoel ik niet waarom hij de dingen doet zoals hij ze doet. Ik vond zijn uiterlijke onbewogenheid geweldig. Alleen dit had ook met wat beelden onderstreept kunnen worden. Om maar eens een balletje op te werpen: Mühe bevindt zich tussen 2 spoorwegovergangen, deze lijken naar elkaar toe te komen waarop Mühe rustig naar een kant uitwijkt en niet sneller gaat bewegen ook al komt er een tegemoetkomende trein op hem af. Zo zou je de claustrofobische toestand en de koelheid van het hoofdpersonage ook neer kunnen zetten.

Kortom ik miste het gebruik van beeldspraak in de vorm van metaforen of symbolen. De onbewogenheid van de hoofdpersoon geeft gelukkig nog ruimte om dingen te suggereren, maar teveel dingen lagen gewoon vast. Daar waar er suggestiever om had kunnen worden gesprongen met bepaalde dingen. Zonder dat het gelijk een mindfuck zou moeten zijn.

Dat is eigenlijk ook mijn punt; dat deze film voor mij veel meer over een persoon en zijn relatie met een andere persoon in combinatie met zijn werk (vanuit zijn Stasi-achtergrond). Dat is natuurlijk geen kritiek op de film, maar ik vind raar dat mensen deze film op de inzicht in de Stasi roemen, terwijl het een vrij persoonlijk drama is (dit is trouwens meer een algemene ergernis, dan dat ik me er perse bij jou aan stoor).

Wat de film natuurlijk probeert duidelijk te maken is dat je "machines" nodig hebt om maar continue mensen te blijven "observeren" Dat die greep op de maatschappij funest is tot een bepaald punt. Uiteindelijk is de DDR vrij geworden, de beweging van binnenuit viel niet meer te sturen.

En het knappe is dat die grens zo delicaat ligt. En daarom ben ik zo optimistisch over 't voortbestaan van onze planeet. Juist Ulrich Mühe laat zien dat het niet verloren is !!

, dat zijn dus van die typisch onhandige trucjes waardoor films opeens hun doel voorbij schieten wegens ongeloofwaardigheid.
Snap erg weinig van die kritiek hier.

Precies. Nog nooit zo'n geweldige sfeer neergezet zien worden via beelden van de DDR-machine.

Er wordt natuurlijk wel iets met het beeld gedaan. Ik weet niet of je je het herrinnert, maar er wordt een constant gebruik gemaakt van zogenaamde wide-angle-lenzen. Die zorgen er voor dat ruimtes dieper lijken en dat de zijkanten van het beelden een beetje gebogen of vervormd lijken. Dat geeft wel al afstandelijkheid en zo aan.

Persoonlijk vind ik de ingehouden manier van filmen geweldig bij deze film passen. Vele beeldfoefjes, montagetruukjes en extreme camerastandpunten passen prima bij een film als Amélie, maar Das Leben der Anderen vraagt gewoon om een rustige aanpak. Donker, somber, grauw, lelijk. Alles wat bij de wereld past waarin de hoofdpersonen leven.

Het blijft me ook opvallen dat jij zo veel waarde hecht aan het verleden van personages (bij die Scorsesefilms kwam je er ook al mee aanzetten). Ik vind het verleden van Mühe er totaal niet toe doen. Zover ik begrijp ging Mühe bij de Stasi omdat hij geloofde in de Oost-Duitse staat. Daar hoeft niet per se een jeugdtrauma of iets dergelijks aan ten grondslag te liggen.

Ik weet niet of je je er van bewust bent, maar de verschillende truukjes die jij noemt om de psychologie te benadrukken passen erg in de films uit het stomme tijdperk; met name de expressionistische Duitse films, impressionistische Franse films en de vroege Sovjetfilms. Wellicht zijn die films dan nog wel wat voor jou.

Ik zei destijds het volgende in mijn recensie...

Het gebruik van de wide-angle, met als gevolg dus een vervorming in het beeld, had voor mij net een averechts effect. De afstandelijkheid kwam al genoeg naar voren uit het gegeven van de prent en via de personages. Wat mij betreft mocht de visuele vormgeving van 'Das Leben der Anderen' dan ook nóg soberder, nóg meer 'down to earth', en bijgevolg nóg meer claustrofobisch.

Vervolgens kan ik deze kritiek mogelijk bestempelen als muggenzifterij, al blijft deze kritiek een voorname en grotendeels geldige reden waarom 'Das Leben der Anderen' geen verpletterende indruk op mij wist te maken.

Eigenlijk precies als ik had verwacht: een film die best boeit, maar nergens uitblinkt. Zowel op het vlak van karakter ontwikkeling, dialogen als de audiovisuele aspecten kwam de film te mak op mij over. Hiermee zal er voor iedereen wel iets te beleven zijn, maar mij had het wat radicaler gemogen. Of had meer van de kilte waarmee de Stasi opereerde laten zien, of was meer op het gedachtegoed van de tegenpartij ingegaan. Ik had het idee dat de film een gebalanceerde indruk wilde achterlaten, waar zowel de koelbloedige Stasi een plaats krijgt, maar ook de passie (binnen de Stasi en daarbuiten) te zien is.

Misschien is het zoals Matchostomos hierboven vermeld: hij had (zowel audiovisueel als tekstueel) nog soberder gemogen. Maar ik begrijp de aandacht die hij krijgt best, hij weet mooi een middenweg te vinden tussen de toegankelijkheid cinema en diepgang. Wat mij betreft maakt het de film wat saai en middelmatig, wat weer resulteert in een middelmatige beoordeling.

Maar het wordt niet echt ver doorgevoerd. Ik vond de film slechts bij momenten claustrofobisch aandoen. Geef mij dan maar Il Conformista (1970), die film geeft een sfeer van leegte en kilheid veel beter weer dankzij grote en wijdse gebouwen die de personages degraderen tot muizen. Verder visueel toch aantrekkelijk dankzij het spelen met mise-en-scène en aparte camerastandpunten.

Dat is gewoon een uitvergroting van een klein kritiekpuntje. Het gebrek aan een constante claustrofobische sfeer, visueel dus niet bijzonder zijn en standaardmuziek gebruiken zijn dingen waar ik mij meer aan stoorde.

Maar ik vind het altijd wel fijn als personages wat prijs van zichzelf geven. Niet gelijk hun hele hebben en houden, maar iets kleins of grappigs waardoor ik een indruk van het type personage krijg. Dat kan ook door middel van beelden, het hoeft niet perse een voice over te zijn. Vond Mühe tijdens de opbouw van de film niet gelijk een afstandelijke man neerzetten. Het duurde zo `n 30 minuten eer mij het opviel, daar waar de kracht hem er bij mij in zit om een personage dankzij een ( lang ) shot of gezichtsuitdrukking te kunnen plaatsen als wat dan ook ( ondoorgrondbaar....etc. ).

Weinig stomme films gezien. Na Sunrise wel benieuwd naar Potemkin en La Passione Jeanne `d Arc. Verder is beeldspraak niet zozeer aan een bepaalde tijdsperiode gebonden, maar van alle tijden. In The Cranes are Flying zit zo een prachtig shot waarin iemand alles letterlijk en figuurlijk ziet draaien. Verder hou ik van flexibel camerawerk in de vorm van beeldgrapjes, snelle montage, aparte camerastandpunten. Iets wat ik niet zo gauw verwacht te vinden in de films van het stomme tijdperk.

Ik vind dat juist van toegevoegde waarde. Deze middelen kunnen wel degelijk een bepaald effect versterken en ervoor zorgen dat je zelf als het ware meeleeft met het personage. Zoiets is nooit per definitie ongeloofwaardig, maar tracht enkel meerdere zintuigen aan te spreken i.p.v. alleen het cognitieve wat deze film bij mij deed. Overigens vind ik de film wel vermakelijk en heb ik hem met plezier gekeken. Alleen deed het mij op sommige gebieden niet veel. Ik raakte in ieder geval niet in vervoering dankzij de mooie of lekker lelijke beelden. Daardoor bleef het bij een heel mooi verhaal met soms ook een aardige sfeerweergave, vooral richting het einde. Het verveelde mij nooit, maar had uiteindelijk net te weinig meerwaarde om de film hoger te beoordelen.

Maar mij gaf het juist wel veel meer dan alleen het cognitieve, dat is wat ik bedoelde. .

En als ze er allerhande trucjes doorheen smijten wordt dat juist teniet gedaan m.i.

Meer met minder, zoiets. Geen fratsen, dat scheelt.

Absoluut, alhoewel hier toch ook wel wat scenario-fratsen worden uitgehaald Blijft gelukkig net binnen de perken.

Absoluut een 5! Echt een super mooie film..