The Last House on the Left (1972)

Ik ga deze film vanavond maar is even kijken

Dit is echt de slechtste film die ik ooit heb gezien!

booooorrrrrrrrriiiiiiiiiiiiiinnnnnnnnnnngggggg

verklaar u nader?

Ik las op de pagina van de remake en iedereen zegt dat het origineel zo goed is.

Kijk ik op deze pagina zie ik bijna alleen maar negatieve opmerkingen XD

Tja, wat voor opmerkingen zijn het dan ook, meestal zelfs zonder onderbouwing.

Als je van grauwe horror houdt, en niet van die gepolijste shit, is dit zeker een aanrader!

Dit is toch de film die Wes Craven bekend heeft gemaakt?

Eerder berucht.

booooorrrrrrrrriiiiiiiiiiiiiinnnnnnnnnnngggggg

verklaar u nader

heb de verkeerde film te pakken

Last House on Dead End Street

Deze was goed wes craven betere werk spanning goeie thriller/horror

met een wrang sfeertje

Wat een verschrikkelijke film zeg!

Echt de slechtste film die ik ooit heb gezien!

0,5*

Ja, dat wisten we al. Je hebt hier immers een paar maand geleden een even inhoudsloos bericht achtergelaten:

Niet flawless

Craven slaagt er overduidelijk in om een nare sfeer te creëren maar het grootste deel daaromheen blijft een beetje achter, er valt genoeg op te merken aan Last House on the Left maar het is de vraag of die punten iets uitmaken. Ik vind van niet!

De remake had ik al eens gezien en het werd dus eens hoog tijd (ook ivm de aanschaf van de Video Nasties docu!) om deze te zien. Een absolute must voor de liefhebber van exploitation. De vernedering is eigenlijk wat tammer dan verwacht en ook het revenge gedeelte komt nogal eens knullig over (kettingzaag gekloot, hoewel een gaaf idee is het wel een enorme stumpert met dat ding) en nog wat meer kwaaltjes.

Of ik me er echt aan stoor? Fuck no... Het is alleen niet zo krachtig meer. Gelukkig heb je dan die uitstekende sfeer nog en de sterke personages die het geheel méér dan boeiend houdt. Slot scene is behoorlijk memorabel, sterk beeld!

@ jeroentjuhhhhh

Dan weet je misschien ook dat het echte origineel van Bergman is?

Smerige horror die z'n kracht uit z'n eenvoud haalt. Grootste probleem blijf ik houden met de twee politieagenten die al slapstickend de terreur onderbreken. Onverenigbaar met het overige. Dat gaat beter bij de soms zelfs vrolijke muziek die vaak volledig haaks staat op de lugubere ontwikkelingen. Een zure tegenstelling die het geweld gewoon maakt. Het lijkt een wake-up call. Het kwaad zit in de samenleving en je hebt het er maar mee te doen. All that blood and violence. I thought you were supposed to be the love generation. Craven rekent genadeloos af met die naïviteit.

Het radiobericht doet wat overdadig aan. Zonder zijn de misdadigers ook wel te duiden. Junior mag dan nog een sprankje hoop op betere tijden zijn, de rest van de gang bestaat uit een stel smeerlappen pur sang. Onverschillige blikken, cynische opmerkingen en koelbloedigheid tekenen hun aanwezigheid. Zo'n shotje van killers die onbekommerd gras van hun bebloede armen plukken na een gruwelijk tafereel, is zo gevoelloos, dat het beangstigend werkt. Of een slijmspoor dat verkrachter en slachtoffer nog net even aan elkaar bindt. Niet de beste acteurs, maar afstotelijk zijn ze wel.

Pakweg het eerste uur zit daarmee prima in elkaar. De parallelmontage van de aanstaande verjaardag en de ontvoering zet de toon richting een (toen althans) ongekende ruwheid. De kille executie gaat door merg en been. Onthutsend hard, dat beeld in het water. Jammer dat er zo veel in is geknipt, wat zich ook wel laat voelen in de overgang naar de laatste akte. De ontdekking van de ouders werkt daarentegen prima als fundament voor een al evenzeer ongekende razernij. Een furieus slot dat aan al die onschuld een einde maakt. Verdorven, wreed en ongepolijst. Vooral dat laatste telt.

Eindelijk komt er wat meer erkenning voor dit meesterwerk.

Nope, wist niet dat Craven het daarop heeft gebasseerd. Verdiep me niet tot nauwelijks in cinema voor '70.

Klopt. Ter verduidelijking: 'Smerig' had inderdaad geen betrekking op gore e.d., maar op de buitensporige geweldsspiraal waarin enkele onschuldige mensen verzeild raken. Het contrast en de ruwheid, zeg maar.

Misschien weet yeyo wat Craven precies wilde met die agenten? Aangezien hij die 3-disc editie heeft.

Geen flauw idee eigenlijk, ik heb de film nog niet gekeken met commentaar van Craven. Enkel de commertaartrack van Hess en co heb ik al beluisterd (super grappig trouwens).

Ik vind die scènes overigens best charmant en zelfs interessant. Ze hebben voor mij dezelfde functie als de scène waar Mari's ouders nietsvermoedend haar verjaardagsfeestje plannen: in meeste horrorfilms staat alles in het teken van de suspense. De sfeer is continue grimmig, ook in scènes die helemaal niks te maken hebben met moord en terreur. Dat vind ik het sterke aan die kluchtige scènes, ze laten zien hoe het leven op de ene plaats gewoon zijn gangetje blijft gaan, ongeacht wat er op een andere plaats gebeurt.

Ah oke, ik vatte het eerst even verkeerd. Maar je hebt best wel gelijk.

Dat ben ik ook wel met je eens. Ik heb geen moeite met de tijd die voor de agenten wordt ingeruimd, slechts met het kluchtige karakter dat Craven ze meegeeft. Al dan niet bedoeld, vandaar mijn vraag. Enfin, ik moest die Ultimate Edition ook maar eens aanschaffen.

Aan de ene kant is deze film best indrukwekkend, sfeervol, meeslepend en kent-ie een paar érg sterke scénes - aan de andere kant vliegt de film (in de 2e helft) regelmatig bijzonder vreemd uit de bocht.

Vooral de knullige, komische scénes met die twee agenten vond ik niet altijd even passend in het geheel, al kon ik er (eerlijk is eerlijk) best wel om lachen. Met de scénes later in het huis, bij Mari haar ouders, kon ik ook weinig; vooral omdat het gewoon wat stompzinnig, makkelijk en niet geloofwaardig oogde (die zelfmoord gaat mijns inziens bijv. nergens over, net als die ouders die veel te makkelijk zijn met de moordenaars). Maar oké, op een ''aparte'' manier bleef het toch best vermakelijk allemaal.

Craven scoort punten met de realistische, grauwe manier waarop-ie de gruwel regelmatig in beeld brengt; de scénes in het bos met de twee meiden zijn bijv. érg sterk. Jep, voldoende voor deze film.

Een film die als genreklassieker bekend staat, maar de tand des tijds niet bepaald heeft doorstaan. Het oogt en klinkt allemaal nogal gedateerd en ook amateuristisch (dat is dan weer van alle tijden). Ik had echt een exploitationfilm verwacht, en nadat de film begon met de nodige tieten en dialogen over tieten (wat is dat dan weer voor achterlijks) leek het ook nog wel die kant op te gaan, maar uiteindelijk valt het met zowel het naakt als met het brute geweld nogal mee. Altijd als er iets gebeurt draait de camera weg.

Bovendien deed het me allemaal sowieso al niks. Wat er nog overblijft van binding met de personages na wel heel belabberd acteerwerk wordt wel omzeep geholpen door de bizar ongepaste en overaanwezige soundtrack. En wat was dat voor onzin met die agenten in de film? Ook ongepast om die als komische noot aan de film toe te voegen. Vond het verder ook een wat al te sterke twist dat de moordenaars van de meisjes net bij de dochter van de (overigens erg mooie) hoofdpersoon terechtkomen, die er dan weer achterkomen dat zij hun dochter hebben vermoord en hun wraak nemen.

De film lijkt vooral om dat thema te gaan uiteindelijk, maar hoewel het geweld hier echt brute vormen aanneemt wist het me nog altijd niet te shockeren of wat dan ook. I Spit on Your Grave vond ik ook niet zo goed, maar die is al duidelijk wat beter, en heeft tenminste nog zeker 1 gruwelijke scène die je echt bij blijft. De badscène bedoel ik dan uiteraard. 1.5*.

ik was van plan een 1.0 te geven, maar door de bovenstaande reacties is het toch een 1,5 geworden. Ik vond bijna alles beneden niveau, het acteerwerk, slechte verhaallijn, spanningsopbouw, om van de slechte muziekkeuze maar te zwijgen. Door de muziek leek het soms of ik naar de dukes of hazzard zat te kijken.

Miisschien in die tijd een fantastische film, maar voor mij 1 grote teleurstelling.

De kritiek op de soundtrack is zwaar overdreven. Tijdens het merendeel van de geweldscènes is er geopteerd voor typische jaren '70 dissonante geluidseffecten, wat erg creepy klinkt. Het nummer 'Now You're Alone' dat gespeeld wordt na de verkrachting van Mari past ook perfect bij de troosteloosheid van die scène. Enkel dat up tempo liedje (Baddies Theme heet het denk ik) is nogal contrasterend aan de toon van de film, maar dat nummer dient om de gemoedstoestand van de moordenaars uit te drukken. Zoek de tekst maar 'ns op, heel sinister eigenlijk.

Bovendien vind ik niet dat muziek in horrorfilms alleen maar suspenseversterkend hoort te werken.

Wat een vreemd en naargeestig sfeertje hebben die begin jaren 70 vaak. iig deze film zeker. Een grauw en grimmig wereldbeeld spreekt e uit, geen greintje hoop.

Vond het begin een kruising tussen een Russ Meyer film en Dukes of Hazard. En dan die hippie muziek er bij dat maakte het vervreemdende sfeertje compleet.

Op zich heb ik hier allemaal niets op tegen, maar het ging ten koste van de spanning.

Matig eigenlijk, de remake vond ik stukken beter.

Ik weet dat deze film indruk achterliet toen ik hem voor het eerst zag. Ondertussen is de film al wel wat verouderd natuurlijk, maar toch blijft er een sfeertje hangen om even stil te worden. De film moet het hebben van z'n harde en confronterende scènes. Velen zullen hier niets aan vinden, omdat we ondertussen al meer gewoon zijn. Misschien jammer eigenlijk...

Nogal een flauwe film, deze The Last House on the Left. Het grootste probleem van deze film is dat er totaal geen spanning in de film zit (en dat terwijl het verhaal en de locaties toch perfect zijn om dat te creëren). Ook vind ik de acteerprestaties nogal aan de zwakke klant, en bovendien komen sommige personages echt irritant over (zoals bijvoorbeeld Junior Stillo). Dan wel weer goed aan de film is het verhaal, dat toch wel aardig gevonden is.

Al bij al een matige horrorthriller dus, waarvan ik de remake een heel stuk beter vind.

Behoorlijk slappe horrorfilm dit.

In 90% van de gevallen prefereer ik het origineel van een film boven de remake, maar deze film behoort niet tot die categorie. Terwijl ik de remake een behoorlijk leuk en spannend filmpje vind, daar heeft deze film niets van dat.

Goed de film is nog best redelijk sfeervol en vooral op dat gebied scoort de film nog wat puntjes. Spanning kon ik er echter niet in ontdekken. Dat komt ook omdat er soms nogal eens wat slapstick door verwerkt zit. Vooral die sheriff en zijn assistent zijn me toch een stelletje onnozelaars.

De uiteindelijke daden en gebeurtenissen zijn dan nog wel aardig, maaroverdonderd of indrukwekkend is het zeker niet. Ook heeft de film de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan. In jaren zeventig zijn al tal van betere horrorfilms, maar desondanks begrijp ik de klassiekerstatus wel enigszins.

2,0*