The Last House on the Left (1972)

Ik vond het een goede film, maar eigenlijk slechts dankzij de sfeer. Heerlijk duister, vreemd sfeertje.Technisch gezien was het rommel, maar dat weten we nu wel.

Hoe het verhaal zich op gegeven moment ontvouwde vond ik erg leuk bedacht, en was, zeker voor zo'n oude film, best origineel. Helaas waren de acteurs dramatisch en was sloeg het einde eigenlijk nergens op.

Het voelde allemaal aan alsof de maker de film met een paar vrienden op een vrije zondag in de achtertuin had gefilmd. Maar misschien daarom heeft deze film juist dat heerlijke sfeertje..

2,5*

Binnenkort maar eens de remake bekijken in de bios.

Vond hem niet zo geweldig, geen spanning, slecht geacteerd, allemaal een beetje donker. Maarja mag je meer verwachten van een film uit 72?

1,5*

Ik ben van mening dat vergeving, hoe moeilijk het ook is, het beste is.
Als je iets ergs hebt meegemaakt (en de meeste mensen hebben dat inderdaad), dan wil je eigenlijk niets liever dan wraak nemen, vergelding voor wat je is aangedaan, terwijl je degene beter met een beetje compassie kunt benaderen. Degene die fout zat, weet dat namelijk donders goed, en ik denk dat vergeven het allerbeste is. (Is dit eigenlijk een spoiler?).

Ik vond het best weer erg, wat de meisjes moeten ondergaan qua foltering, en de moorden vond ik helemaal erg om te zien.
En tijdens de eindshots, dat spandoek van Happy Birthday Mari, dat naar beneden hangt, en die ouders die elkaar daar omhelzen, dat vond ik echt erg, ja, hoewel het natuurlijk maar een film is, en het niet echt is. Toch deed dat einde me best wel iets.

Weet je zeker dat je niet de herverfilming hebt gekeken?

Ik, of iemand anders?

In elk geval stond op mijn dvd-hoes dat met deze film Wes Craven zijn entree in de filmwereld maakte. Ik denk dus dat ik inderdaad deze film heb gezien.

Ook voor dit sadistische tuig soms?

Begrijp me niet verkeerd overgens, ik ben wat dat betreft ook heel ruimdenkend en ook zeker niet van mening dat mensen die iets vreselijks/onvergefelijks hebben gedaan allemaal tegen de muur moeten. Maar komop, deze mensen (hoe hard het ook klinkt) verdienen niet beter. Heb de gehele film geen greintje spijt bij ze gezien. Nouja, behalve na de verkrachting van Mari dan misschien, maar dat kwam voor een groot deel door de muziek die op dat moment speelde, denk ik zo. Moet ook wel aangezien ze daarna gewoon weer vrolijk (en zonder berouw) doorgingen.

Hm. Wat je zegt vind ik op zich wel een interessant punt om eens over na te denken. Het klopt inderdaad dat geen van hen spijt toonde, en dat je als ouders zijnde helemaal vergaat van verdriet en pijn als je hoort dat ze je dochter in koelen bloede hebben vermoord. Toch vind ik het verkeerd dat ze zo handelden, want ik vind compassie en vergeving van de ergst mogelijke misdaad beter dan eigen rechter gaan spelen. Maar de film was dan wel erg snel afgelopen, ik begrijp heel goed dat het op deze manier moest gaan. Toch ben ik er op een bepaalde manier tegen, dat het zo eindigde. Ik ben namelijk, sinds ik ergens iets heb gepost bij Der Untergang (over eerlijke processen?) een stukje wijzer geworden. Daarmee wil ik aangeven dat ik echt vind dat zelfs de ergste moordenaar een eerlijke kans verdient, en dat hij, zoals ik al aanhaalde in mijn recensie, met compassie en vergeving tegemoet zou moeten worden betreden. Want wat zou je je schamen, als degene van wie je het niet verwacht, je vriendelijkheid en liefde schenkt...

Het klinkt allemaal erg mooi wat je zegt en er zit ook zeker een kern van waarheid in maar ik denk dat je er pas echt goed over kunt oordelen wanneer het je zelf overkomt. Wat als je kind (van wie je als ouder zielsveel houd) van de een of andere dag (tijdens een tripje) wordt ontvoerd en vermoord door een groepje ontsnapte psychopaten?
Ik herriner je er even aan dat ze beide meisjes tegen hun wil vast hebben gehouden in een huis, een van de twee hebben verkracht en in elkaar gebeukt hebben, om ze vervolgens in een kofferbak van een auto mee naar een bos te nemen om deze handelingen telkens opnieuw te verrichten en ze vervolgens te vermoorden. En hoe? Iemand dwingen in haar broek te plassen en dreigen als ze dit niet doet haar vriendin te snijden. Of om seks met elkaar te hebben met hetzelfde uitgangspunt en vervolgens een van de meisjes zo onteren dat ze van schaamte het water inloopt en zichzelf maar af liet schieten. En de ander net zo lang met een mes te steken tot de organen uit haar lijf kwamen om hier vervolgens nog even mee te gaan spelen. En dit alles nadat de meisjes beide meerdere malen om hun leven hadden gesmeekt Ik zelf heb dan wel geen kinderen, maar ik kan me goed voorstellen dat je als ouders dan wraak wilt. Vooral als een van hun, terwijl hij in gevecht is met de vader nog met een grijns op zijn gezicht verteld dat zijn dochter beter kon vechten, iets wat er ook op duid dat deze mensen geen schaamte kennen. Nou sorry, ben ook anti doodstraf en vind dat iedereeen (ook moordenaars dus) rechten hebben, maar dit waren gewoon de grootste sadisten en ik geef de ouders groot gelijk dat ze ze ook op zo'n manier aangepakt hebben. Het hoofdthema van de film draait ook om wat er voor nodig is om keurige mensen (in dit geval overduidelijk pacifisten) te laten doordraaien. Mooi uitgangspunt heb ik dat zelf altijd gevonden, ook al kun je (als het onderwerp je aangspreekt) beter een film als Straw Dogs bekijken, die oogt wat realistischer en ziet er niet zo afgeraffeld/rommelig uit.

Gisteren gezien,een film,die toendertijd veel stof heeft doen opwaaien,wil ik wel geloven.Wel vrij amateuristisch allemaal...

Zeker vrij heftig,zeker voor die tijd..Nu wat gedateerd,maar toch wel de

moeite waard om eens te zien waar al die drukte om was.

Maar 1x is genoeg.

Een eerlijk proces is natuurlijk belangrijk, maar in deze film is duidelijk wat ze gedaan hebben en verdienen ze straf. Simpel(volgens mij). Welke straf is dan weer een ander moeilijk punt. Wat de ouders doen degradeert ze feitelijk tot dezelfde soort als degenen die ze doden, hoe begrijpelijk het ook is. Ze worden van (mede-)slachtoffer tot dader en juist daarom bestaat er een onafhankelijk rechtssysteem, toch? Hadden ze het uit zelfverdediging gedaan(is natuurlijk aan te voeren, met zulke figuren in je huis), dan wordt het natuurlijk weer een heel ander verhaal...

Ik vind dat je nooit uit woede mag handelen. Wat ik zei, komt misschien wel voort uit geloofsovertuigingen, en ik weet niet wat een grens is om hier over iets te zeggen. Maar ik kan er nu eenmaal niets aan doen. Vanuit mijn overtuigingen namelijk, die ik nog steeds aanhoud (dat zit namelijk in m'n denken), vind ik dat je beter kunt vergeven dan haat dragen en daarmee vergelding zoeken. Want op den duur word je daar imo alleen maar ongelukkiger van. Maar dat is mijn echt persoonlijke mening, en het drijft op gevoelskwesties en dergelijke. Want ik spreek wel deels voor mezelf, maar ben toch opgevoed binnen de kerk. De gedachten die ze daar uitdragen, houd ik zoals gezegd, wel aan, vandaag de dag, voor mezelf.

ik vond dit een goeie film .de remake heb ik nog niet gezien .die lijkt me wel goed.hier zat in iedergeval een goeie spannende sfeer in.hij was goed grof voor die tijd.hij was ook in heel veel landen verboden. omdat hij dus te grof was.

Vroeger een schokkende film. Het heeft een heel simpel verhaaltje en neigt daarom meer naar het exploitationgenre.

Het echte horrordeel is daarom pas aan het einde van de film. Groffe scènes die bijblijven en een grimmige sfeer maken Last house on the left genietbaar.

Verder niets speciaal, ben wel benieuwd naar de remake. Volgens mij halen ze daar meer uit het plot.

Grof maar wel goed.

En ik denk dat Cannibal Holocaust in meer landen verboden was.

cannibal holocaust heb ik nog nooit gezien. dan moet ik die ook maar eens zien. want ik hou wel van grof.

Deze originele film ziet er me wel een stuk realistischer uit dan de remake. Klopt ?

Oogt minder gelikt door de manier van filmen ja.

Hmmm ik las in het bijgevoegde boekje dat de film meer als exploitation werd gezien t.o.v. Texas Chainsaw Murders omdat in deze film alles wel in beeld kwam en in TCM alles suggestief was. Dus met veel verwachting deze film opgeet. Ik heb geen idee of het boekej nou echt bij deze film hoorde want er was totaal niets zichtbaar, zo'n beetje alles gebeurde buiten beeld!

Toch voor een film uit die tijd vind ik dit geen slechte film, al was het acteer werk niet door iedereen al te geweldig. Met name de vader met zijn overdreven gezichts uitdrukkingen en Weasel gespeeld door een porno acteur

Door alle stukken die ik over deze film in de loop der tijd heb gelezen, had ik een behoorlijk heftige film verwacht. Maar nu, jaren later, blijkt dat anders te zijn.
Ok, de film kent zijn botte momenten (de moorden op de twee meisjes). maar had naar mijn mening teveel lollige momenten die totaal niet in de film thuis hoorde. Die twee agenten waren meer op hun plek geweest in een Smokey and the Bandit film, dan in een wraakfilm.

David Hess, als de belangrijkste bad guy, is enorm goed. Ook de muziek die hij componeerde is sterk. Maar de overige acteurs weten me niet te overtuigen.
Dat zowel Wes Craven als Sean S. Cunningham later beter werk zouden afleveren is bekend, maar deze vroege film laat niets van hun kunnen zien.

Een minimale 3*

Gezien de cultstatus die The Last House on the Left vervworven heeft, had ik er veel van verwacht. Dit filmpje bleek echter veel te eentonig en onsamenhangend om aan mijn verwachtingen te voldoen.

De film begint zeer interessant. Er vindt een gesprek plaats tussen een tienermeisje en haar ouders. Ze wil naar een concert van één of andere obscure death metal groep. Vaderlief vraagt haar "waarom al dat geweld toch nodig is?" Behoorlijk ironisch als je weet wat er gaat komen.

Maar wanneer het geweld dan echt losbarst, wordt alles veel te onovertuigend om echt te boeien. Enkel die gruwelijke scène in het bos wist me te raken. De subplot met de twee agenten grenst aan slapstick (wanneer ze van die auto vallen, hoe flauw!) en dit is een serieuze afknapper voor de algemene sfeer.

David Hess is zeer sterk als psychopaat, wat een griezel. Voor liefhebbers is het zeker de moeite om House on the Edge of The Park eens te kijken. Dit is een Italiaanse rip off van Deodato ook met Hess in de hoofdrol.

Mwah... geef mij toch maar Last House. House on the Edge of the Park werd verziekt door het debiele einde en de saaie seksscenes.

Het is vooral vanwege de sfeer en de muziek dat ik die film beter vind, maar de "twist" op het einde is inderdaad vergezocht.

Erg matige film. Oubillig hoeft geen probleem te zijn. Maar die rol van die politieagenten sloeg helemaal nergens op. Dat was slapstick en dat droeg niet bij aan de spanning.

Prima exploitatie zoals exploitatie hoort te zijn .2 lekkere huppelkutjes die op alle mogelijke manieren gruwelijk worden misbruikt door walgelijk tuig dat op zijn beurt slachtoffer wordt van nog gruwelijker wraak.Redelijk geacteerd voor dit genre met dialogen die toch echt superieur zijn aan die van saw/hostel.Leuke vervreemdende achtergrondmuziek en ik ben dol op onderbroekenlol dus met die 2 wouten had ik geen probleem.

De film is idd. vrij duidelijk gebaseerd op Jungfrukällen van Bergman,waarbij lhotl het voordeel heeft dat er minder wordt geneuzeld over imaginaire wezens als ene God.

p.s:de angst voor sex,drugs&rock'nroll wordt er in deze film ingeramd.De ondertitel had kunnen luiden:be square,vote Nixon!

Toch geef je de volle 5 sterren voor dit gedrocht. Merkwaardig!

The Godfather (1972), nummer twee in de top 250, kun je toch even het scepticisme terzijde laten, zou ik zo maar denken.

Het bericht van Cinneywaltz spoort me toch aan om even wat verduidelijking te brengen.

De eerste keer dat ik de film moest ik het stellen met gedownloade versie van minderwaardige beeld-geluidskwaliteit. Ik verstond er weinig van en hield m'n aandacht er daarom ook niet bepaald bij. Na het rape/revenge genre, alsook exploitation tout cour, in de maanden die daarop volgden te ontdekken, besloot ik deze film toch een herkansing te geven. Wat een totaal verrassende ervaring heeft dat opgeleverd!

The Last House on the Left begint ijzersterk. In een redelijk gemoedelijke 70's sfeer worden we voorgesteld aan de 17-jarige Mari Collingwood en haar vriendin Phyllis. Ze dartelen wat rond in het idyllische landschap op zachte rock & roll deuntjes. Op dat moment is er nog geen gruwel te bespeuren, maar toch is het echt pijnlijk tragisch als je weet welk lot deze twee tieners, volop in de fleur van hun leven, beschoren is. Wanneer de slechteriken vervolgens worden voorgesteld slaat de dromerige toon meteen om in een groezelige, lelijke sfeer. De donkere, armoedige setting wordt daarvoor optimaal gebruikt. Die vier personages zijn stuk voor stuk uitstekend uitgewerkt: allemaal zo ongelofelijk labiel en bizar. Het feit dat ze zelfs nog voortdurend moppen maken, maakt ze eens zo angstaanjagend en realistisch.

De hierop volgende beruchte bos scène is een zeer onaangename ervaring, haast uniek in zijn eigenaardigheid door een wel zeer speciale aanpak. The Last House on the Left is zowat een pionier als het aankomt op grauw, realistisch geweld. Alles is gefilmd in een nogal amateuristische documentaire stijl en de camera zit vaak half verscholen tussen de bosjes, wat een voyeuristisch effect teweeg brengt. De soundtrack van David Hess (die tevens Krug speelt) is ook bijzonder effectief. De melancholische muziek zorgt voor een ijzingwekkend, kil contrast en dient niet noodzakelijk als extra suspense middel, maar eerder om de beleving van de moordenaars te uiten. Zeer doeltreffend en gedurfd. Wat minstens even belangrijk is als die scène zelf, zijn de korte intermezzo's waar we de familie van Mari te zien krijgen. Weeral zeer droevig om te aanschouwen hoe deze onschuldige mensen zich van geen kwaad bewust zijn en nietsvermoedend de verjaardag van hun dochter voorbereiden. Waar in de meeste horrorfilms elke scène in teken staat van de spanning, gaat het leven rustig z'n gangetje in de scènes die niets met de gruweldaden te maken hebben. Zeer voor de hand liggend eigenlijk en toch ben ik zoiets nog niet in een andere film tegengekomen. Het einde van de bos scène vind ik het krachtigste stuk van de film: Hoe Mari op het sombere liedje "Now You're All Alone" vernederd en nauwelijks nog bij haar positieven in het meer kruipt om vervolgens genadeloos doodgeschoten te worden, zorgt echt voor een tragisch, ontredderend gevoel.

Maar ook daarna blijft de film zeer sterk. De reactie van Mari haar ouders is zoveel oprechter en treffender dan in die stupide remake. Dan heb ik het zowel over de ontdekking van wat er met hun dochter is gebeurt, als de manier waarop ze haar wreken. In het laatste deel is er ook plaats voor wat geniale zwarte humor, erg raar dat zoiets werkt in een voor de rest zeer aangrijpende film. Het geweld naar het einde toe is zo grauw, lelijk en chaotisch, zeker de laatste twee shots (kort afgewisseld hoe eerst de moeder Sadie en de vader Krug vermoordt) komen als ware mokerslag aan.

Voor de fans kan ik zeker de de 3-disc dvd aanraden, staan heel wat interessante extra's op.

In de jaren 70 was dit misschien nog schokkerend voor sommigen, maar ondertussen zijn we toch wat anders gewend dacht ik.

Jammer, maar kom, ben er net niet bij in slaap gevallen dus net geslaagd, 2,5 *

Valt maar te zien wat je onder choquerend verstaat. Ik vind deze film door zijn grauwe stijl alleszins een pak doeltreffender dan de recente remake.

Ik vond deze film persoonlijk choquerender dan de remake, maar dat komt meer door de ietwat kale, rauwe manier waarop het geweld wordt getoond. Zo zie je in het origineel bijvoorbeeld de naakte lichamen van de vrouwen bij de verkrachting, waar bij de remake nog keurig het hemdje van Paxton aan blijft.

Wel is het zo dat er films zijn gemaakt die de rauwheid van het geweld driedubbel overstemmen. Neem bijvoorbeeld Eden Lake (2008); tijdens een bepaalde scene werd ik daar letterlijk niet goed, terwijl er relatief brave horror plaatsvond. Ik heb ik de film tijdens die scene zelfs gepauzeerd omdat ik het even niet trok. Deze film kreeg dat bij mij niet voor elkaar, maar voor een jaren 70 productie is de gore in deze film al een behoorlijke prestatie.