The Last House on the Left (1972)

Low-budget horror met ontzettend slechte acteerprestaties van de hele cast, ongepaste seventies- (hillbilly)muziek en stupide nietszeggende dialogen. De film krijgt hierdoor een eerder komische toon zodat de (gruwel)beelden veel minder impact hebben op de kijker en de spanning ver te zoeken is. Toch **1/2 want de film blijft me nog steeds boeien.

Een verrassend harde en directe film. Eerlijk gezegd had ik me verwacht aan een onzinnig (en slecht) martelspektakel à la I Spit on Your Grave, maar dit was echt van een heel ander kaliber.

Ik was vooral verrast door het rauwe realisme van de film. De beelden hebben een hoog realiteitsgehalte, uiteraard geholpen door de korrelige beeldkwaliteit en het geïmproviseerde acteerwerk (met realistisch klinkende '70's-dialogen). Opvallend ook is de goede montage en shotkeuze van Craven. In tegenstelling tot het eerder genoemde I Spit... voelde ik me bij het bekijken van Last House on the Left wel écht ongemakkelijk. Vooral de verkrachtingsscène is heftig, ook al wordt er niet veel getoond. Nog maar eens het bewijs dat suggestie vaak beter werkt dan expliciet detail. Erg bijzonder vond ik ook de scènes daarna, en niet enkel door de muziekkeuze: het gebroken meisje dat vernederd in de bosjes moet kotsen, en de daders die er maar een beetje bijstaan, niet helemaal zeker wat ze zullen doen. Vrolijk werd ik er niet van, maar het werkt.

Veel minder vond ik dan weer het onbenullige subplot met de stuntelende agenten. Een beetje comic relief was welkom, maar het jolige sfeertje (en het brakke acteerwerk) is een iets té harde stijlbreuk en doet de film in zijn geheel geen goed.

Dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door het bikkelharde einde. De morele vraag is natuurlijk: "Wat zou je zelf doen?", maar de ouders van het meisje twijfelen niet. En stiekem geef je ze gelijk.

Ik vraag me trouwens af of Tobe Hooper hier een van zijn ideeën voor Texas Chainsaw Massacre heeft gehaald. Het is in elk geval wel bizar om iemand, twee jaar voor TCM, zo tekeer zien gaan met een kettingzaag. Al overtreft de piemelbijscène echt alles.

In essentie is dit natuurlijk pure trash, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Craven hoger mikte. De parallel naar Bergman is wellicht te veel lof, maar als potente, pakkende horrorfilm kan dit zeker tellen. En een van de weinige films met/over zinloos geweld die me echt ongemakkelijk heeft gemaakt. Alleen jammer nou van die stuntelende flikken ...

3.5 sterren.

ik durf de film bijna geen cijfer te geven, want naarmate ik meer commentaar lees op de film van andere horrorfans, dan snap ik de film blijkbaar niet. Maar ik ga het toch doen.

Een film moet voor mij vermakelijk zijn, zelfs in zijn al zijn gruwel en weerzinwekkendheid moet het toch op z'n minst de aandacht vasthouden. De film moet mij dwingen om te blijven kijken. the Last House On The Left beschouw ik als de meest weerzinwekkende en tegelijkertijd meest ontinteressante film die ik ooit gezien heb. De eerste keer zette ik de film na een half uur al af, het kon me absoluut niet boeien hoe de twee domme tienermeiden zo gigantisch in de penarie terecht kwamen. misschien omdat ze zo dom waren, misschien ook wel omdat zowel zij als hun ontvoerders mij niet konden overtuigen. Dat realistische sfeertje werkt niet in een film met slecht acteerwerk.

Later probeerde ik het nog eens, ik heb het voor elkaar gekregen om de film uit te kijken en dat doe ik nooit meer. Het hele stuk in het bos is zo langdradig en het is gruwelijk en tegelijkertijd lachwekkend om te zien hoe Wes Craven een verkrachting zo realistisch (mogelijk) mogelijk probeert te maken, maar ik toch geen greintje medeleven voel. In de gemiddelde Amerikaanse slasher voel ik nog meer medeleven met de domme slachtoffers, mits de films zichzelf niet al te serieus nemen maar dan ook niet meteen komisch en totaal onrealistisch worden. The Last House On The Left is een film met extremen. Over het algemeen is er die realistische sfeer, maar dan zijn er stijlbreuken zoals die agenten en onbedoeld komische situaties aan het einde als de ouders het recht in eigen hand nemen. ik vind het een onsamenhangend geheel en het maakt de film nog minder interessant.

Het ligt veelal gewoon aan mij, zo'n film als deze is gewoon niet voor mij weggelegd. Ik vind zelf dat ik mezelf met recht een echte horrorfan mag noemen, maar een film als The Last House On The Left gaat er bij mij echt niet in. Een 0.5.

Tussen het wat slappe begin (wat een afgrijselijke dialogen) en het compleet over de top einde (met een chainsaw notabene!) zitten wel een paar krachtige scenes (het 'plasgedeelte'). Gedateerd, dat zeker, en ook niet echt goed, maar ja wel weer een film die je gezien *moet* hebben natuurlijk...

2*.

Grimmige film, dat wel. Maar ik vond 'm minder confronterend dan gedacht. Komt een beetje door de nogal storende luchtig bedoelde, maar totaal onleuke politie-agenten en de zwakke soundtrack. En misschien ook wel omdat Krug zijn zoon aanzet tot zelfmoord, terwijl het heftiger was geweest als Junior door de ouders van Mari was aangepakt.. Maar dat is een beetje gissen naar verklaringen.

Ergens confronterend dat dit me weinig deed misschien wel.

2.0*

Last House On The Left was in de jaren 70 enorm shockerend omdat het geweld breed uitgemeten werd gefilmd. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend. Neemt niet weg dat tere zieltjes deze horror maar beter kunnen overslaan. Bovengemiddeld.

Een belangrijke film voor het horrorgenre en zeker gedurfd. De keerzijde is alleen dat het allemaal een beetje amateuristisch is gemaakt maar het neemt niet weg dat de grimmige sfeer duidelijk voelbaar is. Het is jammer dat Craven deze sfeer niet vasthoudt door de semikomische tussenstukjes. Het voelt een beetje als een compromis. Het meest opmerkelijke vind ik nog dat deze film gebaseerd zou zijn op de maagdenbron van Bergman. Maar dat terzijde.

Frut van de onderste plank.

Film die de tijd absoluut niet overleefd heeft. Wie een beetje fan is van de moderne horror zal waarschijnlijk een aantal gaapjes moeten onderdrukken, want wat hier te zien is, is pijnlijk onindrukwekkend.

Rauw zou ik de film niet eens willen noemen, of je moet rauw gelijk willen stellen aan slecht acteerwerk op brakke wijze gefilmd, zonder oog voor enige filmische kwaliteit. Dan is het inderdaad erg rauw, kan het concurreren met het al even schabouwelijke Dogme.

Het acteerwerk is van een opvallend laag niveau, waarbij hakkelige dialogen en bijna slapstick-achtig acteerwerk elkaar in sneltempo afwisselen. Als Craven tussendoor niet wat natuurpracht in beeld wil brengen uiteraard. Shotje van een beekje of een eikenblad. Indrukwekkende sfeerzetting.

Het meest hilarische aspect is echter de soundtrack. Jolige hippie nummertjes en iets dat klinkt als een verkouden beatboxer die "whooo, whiiiii, whuuuuuu" geluidjes aan elkaar rijgt. Ongemeen komisch effect die alle gepoogde impact gewoon finaal een kleurige lolly in de strot duwt.

Uiteindelijk maar wat gelachen met de ronduit debiele soundtrack en de flutrevenge waarop het uiteindelijk weer uitdraait. Zo slecht maken ze ze niet meer.

0.5*

Benieuwd wat ze met de remake gaan doen, deze film heeft zo'n enorme goedkope 70s sfeer dat ze het toch enigszins anders zullen moeten aanpakken. Lijkt me alleen dat het enige beetje eigenheid dat de film bezit daarmee meteen verloren gaat.

Ik ben het er grotendeels mee eens dat Last House on the Left een slechte film is die de tand des tijds niet heeft doorstaan. Wel ben ik iets milder gezien z'n betekenis voor de ontwikkeling van het horrorgenre. Het was begin jaren '70 en "brute horror" bestond op de cartooneske films van Herschell Gordon Lewis na niet of nauwelijks. En Last House on the Left was dan nog van een heel andere orde. Minder grafisch en expliciet wat bloedvergieten betreft, maar vooral inslaand als een bom op psychologisch vlak. Nu kan je dit vergeleken met hedendaagse cinema nog moeilijk als dusdanig opvatten aangezien de filmtechnische uitwerking bijzonder brak is en de psychologische impact bijgevolg miniem.

Maar ook dat manco "heeft wel iets". Ik weet nog dat ik deze film voor het eerst zag op cult night, een programma waar allerlei groezelige horrorfilms getoond werden, ingeleid door filmmaker en filmkenner Jan Verheyen. Het was een complete stijlbreuk met de typische horrorfilms die ik kende en het had destijds nog wel het beoogde effect op mij. Ik was min of meer ontzet. Een goede film vond ik het niet, maar hij oefende wel een bepaalde aantrekkingskracht op me uit. Nu nog steeds trouwens, net zoals vele soortgelijke films dat doen. Ik denk dat liefhebbers van dit soort cultcinema dat gevoel wel herkennen en koesteren, anderen zijn er uiteraard bitter weinig mee.

Maar goed, het was ook best wel een gedurfde film. Craven heeft er een tijd lang problemen mee gehad, in die zin dat men hem een gevaarlijke psychopaat vond die geen films meer mocht maken. Met als gevolg dat zijn volgende projecten maar moeilijk uit de startblokken geraakten. Zo werd bijvoorbeeld bij een vertoning van zijn latere film The Hills Have Eyes de projectiekamer bestormd door het publiek dat daarna de filmrol woest verscheurde. Het zegt wel iets over hoe controversieel Cravens films destijds waren en hoe hij de baan heeft vrijgemaakt voor de ontwikkeling van het genre.

De film zelf heeft te lijden onder een gebrek aan kwaliteit, op zowat alle vlakken helaas. Wel streeft Craven een vorm van realisme na, en hij slaagt daar ook in vind ik, waardoor de gewelddadige gebeurtenissen de kijker een wrange nasmaak bezorgen. Last House on the Left is in de eerste plaats dan ook een curiosum, een historisch document, verplichte kost als het ware voor liefhebbers van het genre, maar inderdaad geen al te beste film.

Grof maar wel goed.

En ik denk dat Cannibal Holocaust in meer landen verboden was.

Door alle stukken die ik over deze film in de loop der tijd heb gelezen, had ik een behoorlijk heftige film verwacht. Maar nu, jaren later, blijkt dat anders te zijn.
Ok, de film kent zijn botte momenten (de moorden op de twee meisjes). maar had naar mijn mening teveel lollige momenten die totaal niet in de film thuis hoorde. Die twee agenten waren meer op hun plek geweest in een Smokey and the Bandit film, dan in een wraakfilm.

David Hess, als de belangrijkste bad guy, is enorm goed. Ook de muziek die hij componeerde is sterk. Maar de overige acteurs weten me niet te overtuigen.
Dat zowel Wes Craven als Sean S. Cunningham later beter werk zouden afleveren is bekend, maar deze vroege film laat niets van hun kunnen zien.

Een minimale 3*

Niet flawless

Craven slaagt er overduidelijk in om een nare sfeer te creëren maar het grootste deel daaromheen blijft een beetje achter, er valt genoeg op te merken aan Last House on the Left maar het is de vraag of die punten iets uitmaken. Ik vind van niet!

De remake had ik al eens gezien en het werd dus eens hoog tijd (ook ivm de aanschaf van de Video Nasties docu!) om deze te zien. Een absolute must voor de liefhebber van exploitation. De vernedering is eigenlijk wat tammer dan verwacht en ook het revenge gedeelte komt nogal eens knullig over (kettingzaag gekloot, hoewel een gaaf idee is het wel een enorme stumpert met dat ding) en nog wat meer kwaaltjes.

Of ik me er echt aan stoor? Fuck no... Het is alleen niet zo krachtig meer. Gelukkig heb je dan die uitstekende sfeer nog en de sterke personages die het geheel méér dan boeiend houdt. Slot scene is behoorlijk memorabel, sterk beeld!

Smerige horror die z'n kracht uit z'n eenvoud haalt. Grootste probleem blijf ik houden met de twee politieagenten die al slapstickend de terreur onderbreken. Onverenigbaar met het overige. Dat gaat beter bij de soms zelfs vrolijke muziek die vaak volledig haaks staat op de lugubere ontwikkelingen. Een zure tegenstelling die het geweld gewoon maakt. Het lijkt een wake-up call. Het kwaad zit in de samenleving en je hebt het er maar mee te doen. All that blood and violence. I thought you were supposed to be the love generation. Craven rekent genadeloos af met die naïviteit.

Het radiobericht doet wat overdadig aan. Zonder zijn de misdadigers ook wel te duiden. Junior mag dan nog een sprankje hoop op betere tijden zijn, de rest van de gang bestaat uit een stel smeerlappen pur sang. Onverschillige blikken, cynische opmerkingen en koelbloedigheid tekenen hun aanwezigheid. Zo'n shotje van killers die onbekommerd gras van hun bebloede armen plukken na een gruwelijk tafereel, is zo gevoelloos, dat het beangstigend werkt. Of een slijmspoor dat verkrachter en slachtoffer nog net even aan elkaar bindt. Niet de beste acteurs, maar afstotelijk zijn ze wel.

Pakweg het eerste uur zit daarmee prima in elkaar. De parallelmontage van de aanstaande verjaardag en de ontvoering zet de toon richting een (toen althans) ongekende ruwheid. De kille executie gaat door merg en been. Onthutsend hard, dat beeld in het water. Jammer dat er zo veel in is geknipt, wat zich ook wel laat voelen in de overgang naar de laatste akte. De ontdekking van de ouders werkt daarentegen prima als fundament voor een al evenzeer ongekende razernij. Een furieus slot dat aan al die onschuld een einde maakt. Verdorven, wreed en ongepolijst. Vooral dat laatste telt.

Aan de ene kant is deze film best indrukwekkend, sfeervol, meeslepend en kent-ie een paar érg sterke scénes - aan de andere kant vliegt de film (in de 2e helft) regelmatig bijzonder vreemd uit de bocht.

Vooral de knullige, komische scénes met die twee agenten vond ik niet altijd even passend in het geheel, al kon ik er (eerlijk is eerlijk) best wel om lachen. Met de scénes later in het huis, bij Mari haar ouders, kon ik ook weinig; vooral omdat het gewoon wat stompzinnig, makkelijk en niet geloofwaardig oogde (die zelfmoord gaat mijns inziens bijv. nergens over, net als die ouders die veel te makkelijk zijn met de moordenaars). Maar oké, op een ''aparte'' manier bleef het toch best vermakelijk allemaal.

Craven scoort punten met de realistische, grauwe manier waarop-ie de gruwel regelmatig in beeld brengt; de scénes in het bos met de twee meiden zijn bijv. érg sterk. Jep, voldoende voor deze film.

Ik weet dat deze film indruk achterliet toen ik hem voor het eerst zag. Ondertussen is de film al wel wat verouderd natuurlijk, maar toch blijft er een sfeertje hangen om even stil te worden. De film moet het hebben van z'n harde en confronterende scènes. Velen zullen hier niets aan vinden, omdat we ondertussen al meer gewoon zijn. Misschien jammer eigenlijk...

Nogal een flauwe film, deze The Last House on the Left. Het grootste probleem van deze film is dat er totaal geen spanning in de film zit (en dat terwijl het verhaal en de locaties toch perfect zijn om dat te creëren). Ook vind ik de acteerprestaties nogal aan de zwakke klant, en bovendien komen sommige personages echt irritant over (zoals bijvoorbeeld Junior Stillo). Dan wel weer goed aan de film is het verhaal, dat toch wel aardig gevonden is.

Al bij al een matige horrorthriller dus, waarvan ik de remake een heel stuk beter vind.

Behoorlijk slappe horrorfilm dit.

In 90% van de gevallen prefereer ik het origineel van een film boven de remake, maar deze film behoort niet tot die categorie. Terwijl ik de remake een behoorlijk leuk en spannend filmpje vind, daar heeft deze film niets van dat.

Goed de film is nog best redelijk sfeervol en vooral op dat gebied scoort de film nog wat puntjes. Spanning kon ik er echter niet in ontdekken. Dat komt ook omdat er soms nogal eens wat slapstick door verwerkt zit. Vooral die sheriff en zijn assistent zijn me toch een stelletje onnozelaars.

De uiteindelijke daden en gebeurtenissen zijn dan nog wel aardig, maaroverdonderd of indrukwekkend is het zeker niet. Ook heeft de film de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan. In jaren zeventig zijn al tal van betere horrorfilms, maar desondanks begrijp ik de klassiekerstatus wel enigszins.

2,0*

My mother irons and my father steals

Na wat uurtjes Legend of Zelda: Ocarina of Time te hebben gespeeld leek het mij en mijn broer eens tijd voor enige afwisseling. De keuze viel op het kijken van een film maar het was nog een raadsel welke. We waren aan het twijfelen tussen The Eagle en deze Last House of the Left maar eerlijk gezegd, ik had al snel spijt van mijn keuze om deze te kijken..

Deze Last House on the Left zat samen met The Hills Have Eyes en Summer of Fear in één boxset en hoewel Craven bij mij wel te boek stond als een goed regisseur vanwege Nightmare on Elm Street en Scream valt hij met deze drie films toch wel door de mand. Vooral het amateuristische gehalte van zijn oudste werk valt me erg hard tegen. Oké, dit is zijn debuut en niemand verwacht dat het dan van de eerste moment er knal op is (hoewel er wel degelijk regisseurs zijn die deze gave wel bezitten) maar dit is wel erg knullig op sommige momenten. Ook heeft de film de tand des tijds op een wel erg pijnlijke manier de tand des tijds niet doorstaan en resulteert dit in een soms lachwekkende film. Wat het politie duo in godsnaam in de film deed, met uitzondering voor een 'komische' noot zorgen, is me nog altijd een raadsel maar ook de dialogen voelen wel erg slecht aan. Er werden nogal wat gesprekken compleet geïmproviseerd en dat is eraan te merken maar ook de acties die worden ondernomen doen de kijker wel erg vaak de wenkbrauwen fronsen. En breek me dan vooral de mond nog niet open over het lachwekkende einde waar in ware McGyver stijl (iets wat Craven blijkbaar zo fantastisch vond dat hij het in The Hills Have Eyes terug opnieuw deed) de bad-guys worden aangevallen. Maar ik geef toe dat niet alles in de film slecht want zo af en toe is er wel een naargeestige sfeer te vinden die Craven zich wel eigen is maar over het algemeen lijkt het meer een mislukte poging te zijn.

Ook de cast is bij wijlen wel van een erg bedroevend niveau. Het moet vast en zeker niet gemakkelijk geweest zijn om dit te spelen (het schijnt zelfs dat Sandra Peabody, die de rol van Mari speelt, het op een bepaald moment zo moeilijk heeft gekregen dat ze het gewoon is afgetrapt) maar dit voelt zo enorm amateuristisch aan! Vooral Marc Sheffler als Junior is werkelijk belachelijk te noemen. Dan deed David Hess als Krug het nog net iets beter maar ook hij is grotendeels op het randje. Maar als Craven één grote fout begaan heeft met het casten van Hess is het niet als acteur maar wel als componist want wat voor een enorm belachelijke soundtrack heeft de film! Hess neemt alle muziek voor zijn rekening en zorgt dus eigenhandig voor een enorme moodkiller. Sandra Peabody en Lucy Grantham doen het als typische protagonisten van Craven (sterke, vrouwelijke personages) op zich nog wel goed en zijn vooral overtuigend in de befaamde bosscène. Wat me trouwens ook opviel, en ik weet niet of dit aan de DVD lag, is dat de film wel van erg slechte kwaliteit is. In het begin zit er redelijk veel ruis op de dialogen en zo af en toe komen er van die rare glitches in beeld waardoor het precies lijkt alsof we naar een 8MM projectie zaten te kijken. Summer of Fear en The Hills Have Eyes waren wel van een goed niveau trouwens.

Ik moet toegeven dat het eerdere werk van Craven sowieso de moeite is om eens gezien te hebben want hij is en blijft een icoon in het genre maar geef mij dan toch maar zijn echt bekend werk want dit is het toch echt wel niet. Het zal vast en zeker schokkend zijn geweest zoveel jaar geleden maar vandaag de dag heeft de film de tand des tijds toch overduidelijk niet doorstaan.

2*

Ik had het jaren geleden dus al bij het rechte eind; dit is toch echt wel een matig werkje en zeker niet de grote naam die het heeft waard. Ik hou van horror en ik hou van exploitation, maar vandaag de dag is alles zo gedateerd dat het me niet wist te raken.

Zo is de vaart naar de confrontatie tussen de tieners en de criminelen te snel waardoor je geen enkele sympathie kan opbouwen met de hoofdpersonages. Ze worden enorm oppervlakkig gehouden en zijn daarom niet meer dan het gemiddelde tienersvolk dat hedendaags wordt afgeslacht in B-slashers. De gore make-up is soms wel aardig voor zo'n laag budget, maar de rest van de film is grafisch behoorlijk lelijk. Maar ook de soundtrack is oorverdovend slecht, met blije country deuntjes die de depressieve rape-sfeer er voortdurend uithaalt.

Acteertalenten liepen er ook niet rond, al is David Hess als Krug een enorm pluspunt. Het is niet voor niks dat iedereen hem jaren later nog steeds aanzag voor de brute verkrachter. Zelfs als je van badguys houdt is hier geen sympathie voor op te wekken, een klootzak tot op het bot. Het zegt genoeg dat actrice Sandra Peabody echt bang voor hem was.

Ook het einde is een lichtpuntje, behoorlijk gewelddadig. Maar verder heeft het vandaag de dag geen impact meer en is de film op ieder punt, behalve opperbastard Hess, ingehaald door zijn remake.

Het debuut van Wes Craven is behoorlijk el cheapo, nooit helemaal perfect natuurlijk. Maar deze horror heeft nog wel zijn momenten. Twee jonge meiden worden ontvoerd en daarna zit de film vol gruwelijkheden, waarin de ouders van een van die twee ook nog in deelnemen. Het neigt naar smakeloze exploitation, niet al te storend gelukkig. Verder heeft het her en der wat ongein in de vorm van bijvoorbeeld twee goofy cops. Je moet er van houden denk ik, maar vind het lang niet zo'n matige film .

Heel erg slecht. Het ziet er gewoon lelijk en amateuristisch (die hangen ook van elkaar af) uit, matig geacteerd, nergens spannend, gruwelijk of boeiend. Alleen af en toe een aardig moment met van die liedjes tussendoor. 1,0*.

Harder en groezeliger dan deze film wordt het niet. Wes Craven had tot op het punt dat hij deze film ging schieten enkel wat ervaring met natuurdocumentaires en dat is er aan te zien. Het is allemaal een beetje statisch maar dat draagt tegelijk ook bij aan het realistische karakter van de hele film. Ook was Craven aan het twijfelen of hij er een pornofilm van zou maken dan wel het soort exploitation dat het uiteindelijk geworden is. Een aantal van de acteurs was in elk geval afkomstig uit de pornowereld volgens de bio.

Sommigen hier haken af op de comic scenes met de twee flikken, maar voor mij maakt dat de film alleen maar unieker. Het geeft gewoon de totale absurditeit van het leven weer, iets waar de gemiddelde hedendaagse horrorfilm nauwelijks in slaagt wegens zichzelf te serieus nemen.

Deze film is geen meesterwerk, wel een intrigerend werkje dat blijft nazinderen. Ik kan me wel voorstellen dat mensen ontgoocheld zijn wanneer ze enkel afgaan op de reputatie van Craven en de film.

To avoid fainting, keep repeating: It's only a movie! Deze slagzin in de trailer en op de poster zegt meer dan Last House on the Left, een titel die iemand aan Sean S. Cunningham suggereerde en de uiteindelijke filmtitel werd, ook al heeft het weinig met de film te maken. Cunningham - later vooral bekend als de maker van de horrorhit Friday the 13th - produceerde de film en liet Wes Craven de film schrijven en regisseren (de twee werkten al samen aan de film Together). Craven nam The Virgin Spring van Bergman als inspiratie en maakte met Last House zijn regiedebuut. De film werd een succes en er ontstond veel controverse over Cravens regiedebuut. De film was snoeihard en voor die tijd behoorlijk gedurfd. De tijden van monsters in Oost-Europese kastelen was voorbij; de gruwelijke taferelen gebeurden nu in onze vertrouwde omgeving, slechts meters verwijderd van ons huis.

Last House on the Left is grimmig en hard. De film oogt lelijk en goedkoop, maar dat is juist een deel van de charme, het maakt de film erg 'vies'. Het grootste contrast aller tijden is dat bepaalde heftige verkrachtingsscènes worden afgewisseld met een taartensequentie, voorzien van de meest jolige banjomuziek. Dat contrast werkt vrij eigenaardig, maar Craven gaat een paar stappen te ver als hij twee stuntelige politieagenten in een paar enorm suffe slapstick-momenten introduceert. Deze agenten hebben uiteindelijk niets met het verhaal te maken en het voelt enorm misplaatst. Daarentegen zitten er een paar doeltreffende sequenties in Last House, met name dat kleine moment waarop de daders even vol walging naar zichzelf kijken wat ze hebben gedaan is schitterend. Maar het merendeel van Last House on the Left ligt in het midden: soms enorm knullig, soms sterk en uiterst wreed.

3 sterren.

Bruut filmpje dat toch echt niet in de schaduw komt van de re-make. Daarvoor had het te veel zwakke punten. Spannend was het daarentegen wel en het brute geweld hakte er niettemin flink in. Maar, wat deze film bijna de das omdoet zijn die twee agenten waarvan het net lijkt alsof die rechtstreeks uit een slapstick film komen. Belachelijker kan het gewoon niet. En dan heb ik het nog niet gehad over die afschuwelijke country soundtrack die uitstekend zou passen bij een western komedie maar toch zeker niet bij deze brute wraakfilm. Dat deze film ondanks dat van mij toch nog een voldoende krijgt is gewoon omdat dit debuutfilmpje van Wes Craven mij toch voortdurend in spanning wist te houden. Ook is van preutsheid, dit in tegenstelling tot bij zo veel Amerikaanse films, hier gelukkig geen sprake. Ook daarmee scoort deze film. Maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

3,0*

Slecht.

Nu ben ik al niet de grootste fan van de goedkope 70s films maar een film met zo'n status verdient het uiteraard wel om gezien te worden. Bovendien werd het gemaakt door Craven, geen onbekende regisseur binnen de horrorwereld. Wat hij echter met deze film in gedachte had weet ik niet.

Het resultaat ziet er in ieder geval niet uit, ik ga er dan ook maar van uit dat zijn passie hem meer de boost gaf, want later werden zijn films redelijk met een aantal zeer positieve uitschieters. Deze film is echter een zeer negatieve uitschieter, ik kon er maar erg weinig mee. Daarnaast heb ik me vooral lopen verbazen over enkele keuzes vanuit de regie.

Veel wijst er namelijk op dat Craven geen idee had wat hij eigenlijk aan moest met zijn film, en vooral goedkoop wilde scoren qua bruutheid. Eerlijk is eerlijk, dat lukt aardig, want de film voelt nogal gemeen aan. De beelden blijven erg rauw en de genadeloosheid zit er soms goed in. Toch waagt Craven zich niet echt aan de meest expliciete of schokkende beelden, want erg duidelijk komt de gore, of nudity, nou ook weer niet in beeld.

Verder is dit een erg lelijke film. Geen cinematografie, lelijk camerawerk, matige gore en geen gevoel voor het in beeld brengen van de natuur. Het meest ernstige aspect is echter de soundtrack zelf. Die schiet namelijk alle kanten uit, behalve naar de goede kant. Dansmuziek had waarschijnlijk nog beter gepast onder de moordscenes. Deze huidige deuntjes passen er namelijk totaal niet onder.

Verder is het wraakgedeelte traag en saai en het acteerwerk is dramatisch. Enkel Cassel weet haarzelf nog een beetje boven water (pun intended) te houden. Er zit maar weinig in deze film om echt van te genieten, het ziet er vooral amateuristisch en ongemakkelijk uit. Fijn dat Craven uiteindelijk toch zijn draai wist te vinden, want met deze film kon hij die duidelijk nog niet vinden. Een saaie klassieker, ligt ver buiten mijn straatje.

Tja zal in '72 best een shockertje zijn geweest, maar anno 2022 is dit niet best meer. Erg gedateerd, vreemd gemonteerd en knullige muziek. De leeftijd van zo een film mag echter geen excuus zijn. Tobe Hooper's Texas Chain Saw Massacre is na al die jaren nog steeds een meesterwerk.

Last House van Wes Craven is dat duidelijk niet. Ik had geen gore verwacht (en dat bleek een juiste aanname), maar ik had wel gehoopt op een groezelig, naargeestig, smerig sfeertje. En zelfs die vond ik tegenvallen. Ik heb een gedateerde Nederlandse dvd gezien waarvan ik twijfel of er misschien stukken 'rape' uit zijn geknipt want dat bleef bij een paar luttele minuten.

Het idee dat de jongens uiteindelijk onderdak zoeken in het huis van de ouders van het meisje die ze zojuist vermoord hebben is natuurlijk briljant, maar de uiteindelijke scene waarin de ouders achter de waarheid komen had veel uitgebreider gemoeten. Pa concludeert enigzins laconiek dat zn dochter dood is en staat 20 seconden later de kettingzaag al warm te draaien.

Veel goede wil van Craven maar de uitwerking is, zeker vandaag de dag, gewoon onder de maat. Had ook net even wat goorder en realistisch aan mogen voelen. Daar had ik wel opgehoopt namelijk.

Controversiële film en ik begrijp waarom.

Afgezien van het geweld onscreen, werd Sandra Peabody ook na het filmen van scènes marteingen moest ondergaan door zogenaamde method actors.

Nu, dat terzijde.

De film had me al direct kunnen bekoren met zijn soundtrack, klungeligheid van de regie en de overall sfeer van dit alles.

Min:

- De twee agenten. Gaston en Leo zijn grappiger dan dit. Ook kwam het wansmakelijk over als iemand verkracht wordt en erna overgeschakeld wordt naar Laurel & Hardy van den Aldi.

- Het einde wordt minder impactvol door de verschrikkelijke eindcredits.

Plus:

- De film maakt zeker en vast zijn standpunt duidelijk.

- Sommige scènes zijn erg intimiderend en benauwend.

- Film komt heel ‘echt’ over.

Klassieker tot en met.

Vanwege het goede acteerspel van David Hess als psychopaat / moordenaar in de films "Autostop Rosso Sangue (1977)" (afgelopen dinsdagavond nog gezien) en "La Casa Sperduta nel Parco (1980)", wilde ik nog een film van hem zien en toen kwam ik al snel uit op deze Horror / Thriller film, welke tevens de eerste film is van horrorfilm regisseur Wes Craven. Oftewel twee vliegen in één klap. Wes Craven baseerde het verhaal op Ingmar Bergmans film "De Maagdenbron" uit 1960 en in 2009 volgde er nog een remake met dezelfde titel van regisseur Dennis Iliadis die ik iets beter vindt, want deze film oogt behoorlijk low-budget. En dat is natuurlijk begrijpelijk voor een eerste film van een regisseur die nog alles moest bewijzen en dat ook uiteindelijk gedaan heeft.

Twee tienermeisjes, te weten Mari Collingwood (Sandra Peabody) en Phyllis Stone (Lucy Grantham), gaan naar een concert ter gelegenheid van Mari's zeventiende verjaardag, maar ze willen eerst nog in de stad wat marihuana kopen. Daar komen ze in contact met Junior Stillo (Marc Sheffler), die buiten op de straat staat en die hen binnenlokt. Hierdoor komen ze in de val te zitten en wordt Phyllis voor de ogen van haar vriendin verkracht door een bende voortvluchtige sadistische misdadigers onder leiding van Krug Stillo (David Hess), oftewel de vader van Junior. De twee tienermeisjes worden daarna bewusteloos door de bende ontvoerd in een auto, die per toeval tot stilstand komt bij het landgoed van de ouders van Mari. Wanneer de twee tienermeisjes trachten te vluchten, worden ze op een gruwelijke wijze vermoord door de bende in het bos. Omdat de bende niet meer kan verder rijden, kloppen ze aan bij het huis, zonder te weten dat daar de ouders van Mari wonen, waar ze vragen om onderdak voor één nacht. Als de ouders van Mari, te weten John (Richard Towers) en Estelle (Cynthia Carr) Collingwood, ontdekken wat er is gebeurd met hun dochter, besluiten ze om wraak te nemen.

De horror in deze film komt tot stand door de sadistische, wellustige en perverse praktijken die twee gevangen genomen tienermeisjes na circa 27 minuten in het bos bij het landgoed van de Collingwood's moeten ondergaan door toedoen van een bende voortvluchtige psychopaten die hen gevangen heeft genomen. De bende bestaat uit Krug Stillow, die levenslang had voor de moord op een priester en twee nonnen in 1966, zijn zoon Junior Stillo die de chauffeur is, Fred 'Weasel' Podowski (Fred J. Lincoln), een kinderlokker, gluurder en overvaller en de vrouw Sadie (Jeramie Rain), die de vriendin is van Krug en die beschreven wordt als jong, sterk en woest.

De tienermeisjes worden door de psychopaten hierbij gereduceerd tot niet meer dan gebruiksvoorwerpen en worden vernederd, gemarteld, verkracht en tenslotte vermoord. Ze worden eerst gedwongen om spelletjes te doen en daarbij moet Phyllis in haar broek plassen en wordt Mari daarbij gestoken omdat Phyllis in eerste instantie weigert. Terwijl Phyllis in haar broek plast, zegt de bende o.a.

"Kijk haar pissen. Ze doet het. Moet je kijken."

Daarna moeten beide tienermeisjes zich moeten uitkleden (dan zie je ook Sandra Peabody en Lucy Grantham naakt) en zeggen ze o.a. over hen.

"Ze heeft mooie benen. Haar slipje is helemaal nat. Ze heeft een mooie kont."

Daarna moet Phyllis Mari slaan van de bende en ook moeten ze met elkaar lesbische doen, waarbij Phyllis tegen Mari zegt:

"Ik weet het, het is ziekelijk. Maar het is in orde. Ze zijn gestoord, maar het geeft niet."

Als ze dat gedaan hebben is de bende klaar met de spelletjes / vernedering en zegt Krug:

"Ik kijk even of er iets in de auto ligt om brandhout mee te hakken."

Oftewel hij gaat iets halen om de twee tienermeisjes te vermoorden. Wanneer Phyllis dan probeert te vluchten, blijft Mari alleen met Junior achter terwijl de rest van de bende het vluchtende meisje achterna gaat. Ze probeert de jongen te bespelen, vrienden met hem te worden en hem ervan te overtuigen dat hij haar moet laten gaan. Als teken van vriendschap geeft ze hem zelfs haar ketting. Ondertussen achterhaalt de groep Phyllis en steken Fred en Sadie haar dood, terwijl Krug haar vasthoudt. Net wanneer Junior Mari wilt laten gaan, keren de anderen terug en misbruiken ze haar opnieuw. Zo snijdt Krug met een mes zijn naam in haar borst en verkracht hij haar. Als Mari dan aangeslagen en in schok naar een meertje loopt, schiet Krug haar met een pistool neer, waarna ze dood in het water drijft.

De beelden van deze gruweldaden komen, naast de perverse aard van de diverse sadistische praktijken zelf, indringend over door het doelbewuste, meedogenloze en wellustige handelen dat er van de kant van de psychopaten achter schuilgaat. In combinatie met de weerloosheid en de angst van hun slachtoffers, zorgt dit voor weerzinwekkende taferelen. Actrice Sandra Peabody, die Mari speelt, was volgens Wes Craven bang dat ze met een stel gekken op stap was en daadwerkelijk verkracht zou worden.

Omdat Mari eigenlijk allang thuis had moeten zijn, schakelen haar ouders de politie in en maken we kennis met twee politieagenten, te weten de sheriff (Marshall Anker) en zijn hulpsheriff Harry (Martin) Kove, waarbij Harry zo dom is als het achtereind van een varken. Zo vergeet hij te tanken en komen ze daardoor tot stilstand te staan als ze met spoed naar het huis van de Collingwood's rijden. Er komt dan een vrachtauto met kippen langs, maar omdat die te zwaar beladen is kunnen ze niet meerijden. Ze proberen het wel en mogen dan van Ada (Ada Washington), oftewel de bestuurster van de vrachtauto), op het dak zitten, maar zodra Ada probeert weg te rijden vallen ze van het dak af.

De twee politieagenten komen misplaatst over en zorgen met hun simpele onderlinge dialogen en suffig gedrag blijkbaar voor de komische noot in het verhaal. Het optreden van de twee politieagenten (en vooral Harry) wordt dusdanig overtrokken onnozel in beeld gebracht, dat het geen enkele bijdrage levert aan de totstandkoming van de horror in deze film, maar enkel misplaatst en overbodig overkomt.

De enige humor die ik in deze film leuk vond, was de wraak van de ouders van Mari. Want onwaarschijnlijk genoeg belanden de psychopaten in het huis van de ouders, waar ze zich voordoen als keurige burgers (dat was best komisch om te zien) en waarbij ze hen overtuigen om hen één nacht te laten logeren. Als moeder Estelle echter op een zeker moment de ketting van haar dochter om Juniors nek ziet en ze hen hoort praten over haar dochter (ze vinden namelijk foto's van Mari op hun kamer), gaat ze samen met haar man John buiten op zoek naar Mari en vinden ze haar dode lichaam (gek genoeg niet meer in het water, maar langs de kant). Ze weten nu dat hun huisgasten dit op hun geweten hebben en besluiten om wraak te nemen.

John begint dan in het huis vallen op te zetten met o.a. stroom en scheerschuim en Estelle begint in de kuiken (waar ze aan het peinzen is) te praten met Fred, die naar beneden is gekomen om nog wat uit de koelkast te pakken en daarbij wordt er door hen o.a. gezegd:

Fred: Waar is je man? lk zag dat er niemand in jullie kamer was.
Estelle: Hij is er wel. Hij vindt het moeilijk om met me...
Estelle: Hij is bang voor me.
Fred: Geintje, zeker.
Estelle: Was dat maar waar.
Fred: Zo'n stoot als jij pak ik met m'n handen op m'n rug gebonden

Fred geilt dus op Estelle. Estelle lokt Fred dan mee naar buiten en doet daar of ze hem verleidt. Ze mag zelfs van Fred zijn handen vastbinden (zoals hij al eerder aangaf) en als Estelle de rits van zijn broek omlaag doet, wordt er gezegd:

Estelle: Hij zit ertussen. Je dingetje. Hoe krijg ik dat nou voor elkaar?
Estelle: Zal ik er maar een rukje aan geven?
Fred: Nee, niet doen! Voorzichtig naar beneden.
Fred: Goed zo.
Estelle: Arm klein ventje.
Fred: Hij is niet klein, je hebt 'm alleen laten schrikken

Als Fred dan denkt dat hij een pijpbeurt krijgt, bijt Estelle zijn geslachtsdeel af en sterft Fred. Ondertussen loopt in huis John de slaapkamer van Krug en Sadie binnen en schiet hij met een geweer, waarbij Krug het licht uitmaakt. Krug vecht dan met John, waarbij Junior op Krug schiet en die dwingt dan zijn zoon om zichzelf door het hoofd te schieten. Krug probeert dan het huis uit te komen, maar trapt in de val met de stroom op de deur. John heeft ondertussen in de kelder een kettingzaag gehaald en bedreigt John daarmee.

Sadie vlucht dan naar buiten, maar valt in het zwembad, waar Estelle haar de keel doorsnijdt. De sheriff arriveert dan eindelijk (lopend) en probeert John zijn plan om Krug te vermoorden uit zijn hoofd te praten. Verteerd door wraakgevoelens gaat die niettemin Krug fataal te lijf met de kettingzaag, waarna hulpsheriff Harry de kettingzaag uit zijn handen pakt en de film na circa 83 minuten is afgelopen. Ik heb dus waarschijnlijk de 84 minuten durende versie gepindakaasd (de 91 minuten durende versie kon ik ook nergens vinden).

Op het einde weet regisseur Wes Craven de kijker verslagen achter te laten. Er is weliswaar wraak op de psychopaten genomen en het rechtvaardigheidsgevoel als kijker kan daarmee dan bevredigd zijn, maar wat vooral overheerst is de herinnering aan de door hen gepleegde gruweldaden en het besef dat het lijden en de dood van hun slachtoffers niet ongedaan gemaakt kunnen worden. Er is op het einde ook duidelijk gekozen om de psychopaten op effectieve wijze met gelijke munt terug te betalen voor hun wandaden. Maar dat komt echter slechts deels of niet geloofwaardig en weinig overtuigend over. Dit omdat de wraakneming op de psychopaten voor een te groot deel aan geluk te danken is en daarnaast mede wordt veroorzaakt door het onlogische handelen van de psychopaten zelf.

Visueel gezien was deze film niet al te best en het low-budget gehalte komt herhaaldelijk duidelijk naar voren. Maar in plaats van er afbreuk aan te doen, vergroot het juist een bijdrage aan de horror die erin wordt opgeroepen. Het zijn met name de scènes in het bos die documentaire-achtig en daarmee des te realistischer overkomen, ook omdat ze bijdragen aan het idee dat de voorgeschotelde gebeurtenissen niet zo ondenkbaar zijn als ze wellicht lijken, iets dat de praktijk inmiddels wel heeft uitgewezen.

Ook de optredens van de diverse acteurs dragen bij aan het effectief horrorgehalte in deze film. Het zijn vooral de optredens van Fred J. Lincoln als de meedogenloze en onverschillige Fred 'Weasel' Podowski (niet verwarren met Stanley Spadowski uit de Komedie film "UHF (1989)") en David Hess als bendeleider Krug die geslaagd zijn te noemen. De rol van psychopaat / moordenaar is schijnbaar ook de enige rol die David Hess kan spelen, gezien hij die rol al drie keer heeft vertolkt in films. Maar hij is er wel uitermate geschikt voor en ook wat betreft zijn uiterlijk. Schitterend om te zien was dat hij tijdens de opening van de film een ballon van kind kapot prikt met een sigaar.

Daarnaast is het met name Sandra Cassel die in haar slachtofferrol op aangrijpende wijze de martelingen weet op te schroeven, door op overtuigende wijze angst, wanhoop en tenslotte apathie over te brengen. Ze wordt tijdens de opening ook leuk geïntroduceerd door een postbode (Ray Edwards), die over haar zegt:

"Mari krijgt kaartjes van over de halve wereld. Alsof ze de enige is die 17 wordt. Het is natuurlijk wel een heel mooi meisje."

Dat laatste klopt ook, want Sandra Cassel was zeker de mooiste vrouw (ze was destijds overigens 24 jaar) in deze film en haar zien we net zoals Lucy Grantham ook naakt. Sandra Cassel zelfs al na circa twee minuten als ze uit de douche komt en voor de spiegel naar haar borsten staart. Ze zegt naderhand ook tegen haar vriendin Phyllis "Mijn borsten zijn vol geworden". Dat laatste geldt overigens voor Lucy Grantham (oftewel Phyllis) niet, want als Fred 'Weasel' Podowski haar borstjes na circa 18 minuten ziet, zegt hij:

"Kippenborstjes."

Overigens zien we ook wat naaktheid van Jeramie Rain als Sadie en dat als zij in bad zit en Junior haar een biertje komt brengen en dan een kikker nadoet en Sadie daarop zegt:

"Zo zie je er ook uit."

Marc Sheffler als Junior Stillo was ook best lelijk, maar de meeste lelijke persoon in deze film was toch wel de donkere Ada Washington (als Ada) met haar paardengebit wat nog maar bestond uit een paar tanden. Wat betreft heeft onze Nederlandse Lisa Loeb (ze won in 2021 tijdens het zomerseizoen de finale van finale van "De Slimste Mens" op de NPO) een mooier paardengebit

Al met al is dit zeker niet de beste film van horrorfilm regisseur Wes Craven, maar als debuutfilm was het zeker niet onaardig en dat mede daar het sterke optreden van David Hess als psychopaat / moordenaar en Sandra Peabody als één van de twee slachtoffers. Het is geen fijne film om te zien, waarin o.a. verkrachting, vernedering, marteling en moord te zien is, maar het is wel een film die de smerigheid van de wereld aan het oppervlak brengt en bespreekbaar maakt.

Een film die ik niet kon laten liggen gisteren bij de kringloop in Sneek, uiteraard vanwege de naam Wes Craven die ik toch altijd maar op de gok meeneem net als films van Dario Argento of John Carpenter. Maar dat niet alles wat deze heren maken een succes is blijkt maar weer hoewel deze film wel heel erg in het tijdsbeeld gezien moet worden met de wetenschap van een ultra laag budget.

Want The Last House On The Left is het heuse debuut van Craven gebaseerd op een Bergman film en geschoten voor een magere 90000 dollar.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de rwee dames, Mari en Phyllis, die ongelukkigerwijs in de handen lopen van Krug en zijn bende en het is meteen bal tussen het domme volk en de twee onschuldige meisjes met verkrachting, vernedering en marteling. Hoewel Craven naar eigen zeggen niet helemaal wist wat hij aan het maken was, porno of horror, komt op een gegeven toch best een aardig beeld omhoog van een sadistische psychopaat die eigenlijk maar wat doet, waar volkomen willekeur van uit gaat. En het sfeertje mag er soms best zijn, daarbij komt de gevoerde stijl, en bijvoorbeeld schoonheidsfoutjes als een haar op de lens, over als authentiek, alsof het een mockumentary betreft.

Helaas staan daar toch ook heel wat misperen tegenover zoals het onbenullige politie duo. Of de bij tijd en wijlen carnavaleske muziek. Zo ook de montage/mix tussen enerzijds de ouders van Mari die haar verjaardag voorbereiden en de problemen waar de dames inzitten. Uiteraard is het idee er om een soort van contrast te tonen toch kon de thuissfeer met het taart bakken niet flauwer en meliger. En vooral die wisselwerking, waarnaar Craven nog aan het zoeken is in dit groezelige cultproduct, doet de film erg veel pijn. Gelukkig doet de verandering van rollen richting het einde en de ontknoping zelf heel veel goed, is best lekker te noemen en behoed deze film uiteindelijk van een onvoldoende die ook enigzins is ingekleurd met de gedachte dat dit best een gewaagd iets was lijkt mij in de jaren '70. Maar dat dit verre van een topper is mag wel duidelijk zijn.

Super low budget maar geinig om op Prime eens mee te pakken dit debuut van Wes Craven. Op momenten best sfeervol. De shots na de moord met de bebloede handen waren nog best fraai. Het acteerwerk laat natuurlijk flink te wensen over bij het einde miste ik wat gevoel van voldoening. Dat heeft de remake toch een stuk beter voor elkaar.

Vaak hebben film uit dit decennium van die maffe slechterikken. Straw Dogs maar ook Deliverance en A Clockwork Orange bijvoorbeeld. Het maniakale wordt dan altijd op een kinderachtige manier uitgebeeld. Dat gaat hier in The Last House on the Left wel wat beter. Ook al slaan de slapstick agenten natuurlijk compleet de plank mis.

2,5*

Twee tienermeisjes, Mari en Phyllis zijn op weg naar een concert en willen wat marihuana kopen maar vallen in handen van een bende sadistische psychopaten. De meisjes worden op gruwelijke wijze mishandeld en vermoord. Toevallig zoeken de daders later onderdak bij de nietsvermoedende ouders van Mari, die ontdekken wat er met hun dochter is gebeurd en besluiten wraak te nemen.

"The Last House on the Left" , het debuut van Wes Craven, is een rauwe en choquerende horrorfilm die de grenzen van exploitatie opzoekt. De regisseur creëert een intense en ongemakkelijke sfeer, met momenten van pure terreur. Hoewel de film onderhoudend is, ontbreekt het aan verfijning en consistentie en is de fotografie groezelig. De occasionele mix van gruwel en zwarte humor werkt ook niet zo goed, en sommige scènes voelen onnodig lang of stuntelig aan. (ik denk aan de sekwensen met de politieagenten). Ondanks zijn impact op het genre en enkele geslaagde momenten zal ik deze film wel niet als een topper beschouwen..

Ik denk dat de "uncut" versie van 91 minuten verloren is gegaan.

Nihilistische slapstick, cool.

Ja wat vond ik er van. Eerlijk gezegd heb je het allemaal al wel eens gezien, maar je mag de tijdsgeest niet uit het oog verliezen. Dat mee genomen was het een redelijke film. Er zitten wat schokkende scenes in die vrij naargeestig in beeld worden gebracht. Ik vond de acteurs ook best goed spelen en het geheel liep chronologisch en keek prima weg. En zeker een knap debuut van Craven.