The Green Mile (1999)

“I'm tired, boss. Mostly I'm tired of people being ugly to each other. I'm tired of all the pain I feel and hear in the world everyday. There's too much of it.”

Het is lang geleden dat er een film is geweest die zo veel indruk op mij heeft gemaakt. Pas geleden heb ik (ook door Tom Hanks gespeeld) de film ‘Forrest Gump’ gezien die wel wat los maakte maar, niet op de manier hoe ‘The Green Mile’ dat deed. Deze film wist mij voor het eerst weer eens te raken, ook diep van binnen en wist mij ook te ontroeren en dat heb ik echt zelden met films. Ik heb altijd best opgekeken om deze film te kijken, drie uur is reten lang en ik wist niet of ik dat wel kon vol houden. Nu dat ik deze film dan eindelijk gezien heb kan ik zeggen dat hij van mij nog wel stiekem wat langer mocht duren want het voelde totaal niet als drie uur aan, de film zuigt je eigenlijk vanaf minuut één het verhaal in en weet constant te verassen en je mee te nemen na leuke momenten.

De collegialiteit en misschien ook wel vriendschap van de cipiers onder elkaar, de haat naar ‘Percy’, de liefde die ‘John Coffey’ overbrengt en de constanten gebeurtenissen voelden allemaal zo goed aan en is zo mooi in beeld gebracht door ‘Frank Darabont’ en uiteraard fantastisch uitgevoerd door de cast die allen een mooie rol hadden. Het verhaal volgde één leidraad namelijke ‘The Green Mile’ of ook wel gewoon de ‘Death Row’. Het hete zo omdat de grond een groene kleur had, en zo klonk het wat schappelijker. Hier zaten de gevangen die hun executie aan het afwachten waren van de elektrische stoel.

De film gaat vrij snel door na het feit waarom ’John Coffey’ vast zat, want hij was veroordeeld tot moord (ik denk dubbel) omdat hij was gevonden bij twee kinderlijkjes (huilend) en deze bleken verkracht en vermoord te zijn waar ‘John Coffey’ de schuld van kreeg. Hij komt aan waar een ieder nog vrij bang voor de beste man is maar, hij komt al vrij snel over als een aardig persoon. We vestigen overigens net veel focus meer op ‘Coffey’ maar gaan al gauw door naar het muisje, mr. Jingels die bijzondere trucjes kon doen. ‘Percy’ had een hekel aan dat beest (zoals verwacht) maar, de rest van de gevangenis mocht het beestje wel, hij werd even later ook het huisdiertje van ‘Eduard Delacroix’. Een man waar ‘Percy’ het op gemunt had en hij mocht hem echt niet.

Trouwens, even terugkomend op ‘John Coffey’. Toen ik die naam hoorde moest ik eigenlijk denken aan de Nederlandse hardcore band ‘John Coffey’ waar ik wel redelijk fan van ben, mijn kameraden wat meer, en die we ook wel aardig vaak luisteren bij het skaten maar, dat even terzijde. Zo komt alles altijd wel dichtbij elkaar.

Er gebeurd heel veel in de film. Wat er toch wel uitspringt zijn de krachten die ‘John Coffey’ bezit. Hij bezit namelijk over vrij goede genezingskrachten en kan mens en dier helpen van pijn en erge ziektes, botbreuken noem maar op. Hij voert het eerst uit bij ‘Paul’ die langere tijd kampte met een plasbuisinfectie, daarna brengt hij het muisje mr. Jingels weer tot leven die dood was gestampt door ‘Percy’ en vervolgens helpt hij de vrouw van de directeur die zou gaan overlijden aan een hersentumor maar ‘John Coffey’ helpt de familie.

Een persoon en personage die er eigenlijk al vanaf het begin opvalt als een nare vent is ‘Percy’ (gespeeld door ‘Doug Hutchison’). ‘Percy’ heeft woedeproblemen en valt niet lekker in de groep, als neefje van de vrouw van de gouverneur kan hij veel maken, een belletje en de dienders worden op het matje geroepen. ’Percy’ is de gehele film door de bloed onder je nagels aan het halen en overtreft dit wanneer ‘Del’ geëxecuteerd word (Eduard Delacroix) en hij de leiding krijgt. Waar je de spons nat moet maken doet hij dit expres niet waardoor ‘Del’ een ongelooflijke pijnlijke dood tegemoet gaat. Dit maakte je ergernis alleen maar groter en dan was het maar al te mooi dat ’Coffey’ hem aan pakte en hij vervolgens door ‘Coffey’ die ‘Billy’ dood schoot, twee vliegen in één klap.


De cast deed het erg leuk en iedereen was prachtig in zijn eigen rol. Uiteraard deed ‘Tom Hanks’ het erg gaaf als ‘Paul Edgecomb’ maar ook heel veel respect naar ‘Michael Clarke Duncan’ die met de rol van ‘John Coffey’ qua tekst niet veel hoefde te doen maar meer op ons gevoel moest in gaan spelen. En iedereen heeft zo zijn doel in de film en vervult dit erg goed. ‘Frank Darabont’ weet ook zeker leuk te spelen met de overschakeling van verdriet naar humor en deze pakten allemaal erg goed uit.

Ja, ik heb sinds tijden niet meer zo’n fantastische film gezien en ik heb me uitstekend vermaakt. De drie uur vlogen voorbij en ik kreeg er geen genoeg van. Een film met veel emoties en een erg mooi verhaal om te volgen, een absolute topper die ik ook in mijn ‘top 10’ heb verwerkt, daar vond ik hem wel passen.

5.0*

Echte classic dit natuurlijk. Een film die bijna alles perfect doet. Alle rollen lijken haast perfect gecast (tenzij je Tom Hanks kut vind) en alle acteurs halen hun hoogste niveau. Het is een lange zit, en niet alle scènes en lijntjes in het verhaal weten me even goed te pakken, aan het einde van de rit blijft het natuurlijk een verhaal dat verteld word door een opa, wat het ook wel weer wat charme geeft aangezien die ook niet altijd even goed weten te vertellen (zeker op zo'n leeftijd). Wel een film die je niet te vaak moet kijken, dan blijft hij tof.

Net een beetje te lange zit en de dingetjes in het verhaal die me niet helemaal liggen kan ik me niet altijd volledig overheen zetten bij deze film. Toch is het altijd wel even genieten als ik deze weer een keertje kijk. 4,5

The Green Mile is toch wel een van de bekendste en meest geliefde films ooit, ook al is de film net iets meer dan 20 jaar oud pas. Op zo’n beetje elke filmsite staat de film wel in de bovenste regionen van de beste films ooit. Mijn laatste kijkbeurt zal toch echt wel een jaar of 15 terug zijn, heb nooit meer de moeite genomen voor een nieuwe poging, terwijl ik er toen erg van had genoten en 4,5* uit had gedeeld. Het was nu wel eens een prima moment, want met een speelduur van 3 uur kijk je dit niet even makkelijk na een lange werkdag. Maar nu met koud en guur weer, een lockdown en een avondklok + de melding dat de film begin maart van Netflix verdwijnt was het wel tijd en ik had er ook echt zin in.

Gelukkig is nog heel veel van de magie van deze film intact gebleven. De film boeit van begin tot eind, de personages zijn memorabel en een aantal momenten zullen zeker niet vergeten worden. Maar toch is het wel een film die een tikje overhyped is geraakt de afgelopen 20 jaar. Ook al was dit een hele fijne avondvulling, echt geraakt werd ik niet door de film, zelfs niet bij het einde met de executie. Dat wil overigens niet zeggen dat die momenten me niks deden, maar een brok in de keel leverde het me niet meer op. Daarvoor ben ik misschien wat kritischer geworden als filmkijker en zie je in deze film toch wel veel karikaturen. De goede mensen zijn waanzinnig aardig en de slechte mensen zijn zo kwaadaardig als de pest. Op zich is er niks mis mee, zeker in actiefilm vind ik deze verdeling altijd erg fijn, maar bij dit soort films verwacht ik iets meer menselijke aspecten. Zo’n Percy is echt een gigantische lul die ik ook wel zijn einde gunde die hij kreeg, net als een paar van die psychopaten die op hun dood moesten wachten. Maar je kan ook wat doorslaan, John Coffey is nog net niet de reïncarnatie van Jezus Christus, al lijkt de film er wel bijna naar te hinten. Natuurlijk zijn de momenten waar hij zijn helende krachten gebruikt erg mooi, maar het ligt er soms wat dik bovenop.

Wel vind ik de rol van John Coffey, gespeeld door de helaas veel te jong overleden Michael Clarke Duncan, ontzettend mooi. Hij is fantastisch van begin tot eind. Zijn door merg en been gaande geschreeuw als ze hem vinden met de 2 dode meisjes is wel kippenvel, net als later de beelden van hoe hun dood echt is veroorzaakt. Zijn imposante lichaam, zijn fijne stem, zijn rust. Hij speelt de rol van zijn leven. De rest van de cast is ook heel behoorlijk en ik vind Tom Hanks sowieso een hele fijne gozer waar ik ook altijd rustig van word als ik naar zijn personages kijk. Het zijn bijna altijd slimme, wijze mannen die hij speelt. Niet origineel, maar wel goed vertolkt. Maar ook de rollen van bijvoorbeeld de gevangenisdirecteur en Percy vind ik prima gedaan. Die laatste is echt zo’n onuitstaanbare pain in the ass. Dat hij uiteindelijk zielloos werd gemaakt en naar de inrichting moest was voor mij een prima slot. Ik lees wel dat mensen vinden dat John Coffey daar niet over had mogen beslissen, want door die actie werd er iemand gestoord en iemand werd vermoord, maar het is wederom een soort signaal dat men hem als een halve God zag die mag beslissen over het leven. Zoals hij ook in goede zin de vrouw van de directeur heeft mogen redden.

Wat me wel een beetje stoorde was het feit dat dit wederom een film was waar een oude versie van een personage zijn verhaal over zijn jongere zelf vertelde via flashbacks. Dat was zeker een hype eind jaren 90/begin jaren 00, want onder andere Titanic, Saving Private Ryan, Pearl Harbor en The Notebook gebruikten binnen enkele jaren hetzelfde trucje. Soms werkt het (Titanic, SPR), soms heeft het weinig meerwaarde (de rest). Hier vind ik het ook niet al te sterk. De oude John heeft niet veel uitstraling en zijn verhaal had prima verteld kunnen worden zonder het heden. Dat hij een soort van vervloekt lijkt en niet dood lijkt te kunnen gaan had er van mij wel uitgelaten mogen worden. Ook best raar, want hij heeft totaal geen schuld aan de dood van John, ook wel een creatie van God zoals hij het noemde, die hij zag sterven. Dat einde doet voor mij een beetje afbreuk aan de film die wel een half uurtje korter had gekund aan het begin en vooral het einde. Maar heel storend is het ook weer niet, want ik heb wel weer genoten. Niet een van de beste films ooit, wel een zeer goede film die elke filmliefhebber gezien moet hebben.

4* (was 4,5*)

Niet mijn ding.

Heel vroeger had ik al eens 80% gezien van deze vaste klant in toplijsten en "must-see's". Dat beviel me toen geenszins, maar we zijn nu meer dan 10 jaar later en een mens evolueert wel eens dus toch maar eens een volwaardige kans gegeven.

Dezelfde euvels blijven evenwel overeind en ook nu vind ik dit wellicht de meest overschatte vaste klant in toplijsten en consoorten. Op zowat alle vlakken vind ik het armoe troef: karikaturale en/of eenzijdige karakters, neergezet door een hoop saaie dweilen, bijgestaan door een melig plotje met wat vage fantasy-elementen.

Er zit werkelijk niets in dat mij op één of andere manier raakt of intrigeert. Met een speelduur van boven de 3 uur is het bovendien een pittige zit. Ik kan er nog steeds weinig mee en ik verwacht niet dat dat ooit nog zal veranderen.

1,5

Ik had verwacht dat een terugkeer naar The Green Mile voor een veel lagere waardering zou zorgen. Dat viel echter alles mee. Ondanks de enorme lengte en de enorme zee aan sentimenteel gedoe heeft deze tweede gevangenisfilm van duo Frank Darabont en Stephen King weinig aan kracht hoeven inboeten. Darabont heeft gekozen om de enorm dik aangezette typetjes van King niet te nuanceren en dus zijn de goeierikken echte heilige boontjes en de slechteriken echte klootzakken in al hun vezels. Dat zou in een film met een realistische toon erg vervelend zijn, maar hier past het wel; In tegenstelling tot Shawshank maakt Darabont hier duidelijk een sprookje en dat zie je niet alleen terug in de bovennatuurlijke gebeurtenissen, maar ook in de figuren. En het is en blijft een mooi sprookje, hoe zoetsappig het soms ook wordt.

4 sterren.

Voor de zoveelste keer bekeken! Nu in een prachtige 4k transfer waar het beeld over het algemeen er vanaf spat. Er zijn wat momenten dat het beeld iets minder scherp is, maar over het algemeen is het fantastisch beeld. Geluid is zo'n beetje hetzelfde al lijk ik meer details te horen.

Iedereen kent zo'n beetje deze film wel. Weinig aan toe te voegen, al is de verassing er nu natuurlijk wel vanaf. Hoewel de film alweer 23 jaar oud is is volgens mij alleen Michael Clarke Duncan overleden. The Green Mile heet eigenlijk The Last Mile, maar vanwege de groene streep The Green mIle genoemd.

Misschien een klein minpuntje. Het eind is net iets te ver uitgesmeerd. Al vond ik die oude grijze muis wel grappig.

Film 5,0
Beeld (4K) 5,0
Geluid 4,5

Na het lezen en beluisteren van Stephen King's geweldige roman een paar weken geleden, toen ik bijna huilend in mijn auto en bed zat te lezen over al het onrecht in de wereld samen, wist ik gewoon dat ik deze film nog een keer moest zien.

Het is meer dan 10 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst zag en ik, 17 jaar oud, vond hem erg goed maar niet geweldig. Pas toen ik het boek las, realiseerde ik me dat ik me er zoveel van herinnerde. En deze film staat nog steeds overeind. Darabonts regie is uitstekend. De manier waarop hij blijft hangen in shots en focust op de ogen is gewoonweg voortreffelijk.

De vertolkingen zijn ook pure perfectie. Tom Hanks bewijst opnieuw dat hij een kracht is om rekening mee te houden, maar de echte uitmuntende acteur is Michael Clarke Duncin. Met zijn natte ogen en perfecte uitbeelding van deze naïeve reus is het onmogelijk om niets voor hem te voelen.

Alles wat er in de film gebeurt, gebeurt met een reden en drijft het plot altijd vooruit. Ja, de film duurt meer dan drie uur, maar elke minuut is gerechtvaardigd.

Mijn man en ik zaten nog lang na de aftiteling te snikken.

5*

Ik kan me nog (vaag) herinneren dat het boek (of eerdere boeken) van The Green Mile van Stephen King in de jaren '90 uitkwam in 6 delen. Ik was al wel fan van King en ook die boeken vielen in de smaak. Later volgde de verfilming en in tegenstelling tot andere King verfilmingen vond ik deze vertaling naar het grote doek toch pak minder. Maar tijd voor herziening, het is ook al lang geleden dat ik de boeken nog had gelezen.

De film viel wel beter mee nu, al is het een lang uitgerekte fantasiefilm met over de top personages. Michael Clarke Duncan kreeg een Oscarnominatie voor zijn vertolking wat ik ergens wel begrijp, al doet het mij toch wat minder. Mij viel vooral Sam Rockwell in een rol op zijn lijf geschreven en de onderschatte Doug Hutchison als echte bad guy van dienst. Hutchison kan dat niet heel de film vol houden, al ligt dat misschien niet altijd aan hem. Maar over het algemeen haalt hij het bloed van onder je nagels, zoals dat bij dat karakter wel hoort.

De film kent wel mooie momenten, al komt het soms fragmentarisch over. Ik ben ook geen fan van Hanks, maar hij past wel als Southern American conservatie good guy. En jammer van de scenes waarin Tom Hanks personage ouder is. Dat stoort echt en doet de film geen goed.