The Green Mile (1999)

Ook maar weer eens herzien. Toen ik jong was vond ik deze film nogal indrukwekkend vanwege het magisch realisme in de verhaallijn. Van die verwondering is nu maar weinig overgebleven.

Visueel gortdroog, en qua personages heel erg zwart/wit. Het moge duidelijk zijn, je bent of goed of slecht, wat natuurlijk behoorlijk effectief is, maar na wat meer films gezien te hebben werkt dit effectbejag gewoon wat minder bij me. Het is te makkelijk. Ik kan me ook niet vinden in de conclusie van één van de personages dat er zoveel slechte mensen zijn. Niet mijn ervaring, en ook een makkelijk excuus voor het einde van de film.

Tom Hanks heeft verder z'n standaard rol, die hem hier op het lijf is geschreven: een saaie brave burger. Duncan lijkt alleen maar heel erg zielig te kunnen kijken, wat op een gegeven moment gaat irriteren. Kortom, het acteerwerk tilt de film ook niet echt omhoog.

De verhaallijn wordt flink uitgerekt. Heel veel gedoe om een muisje, het doet haast erg kinds aan. Ook met de muziek die je dan vaak hoort. Wel een verdienste van de film dat ondanks de 3 uur de aandacht er redelijk bij blijft. Maar dat kan misschien ook komen door de reclameonderbrekingen, die voor afwisseling zorgen.

Kortom, niet meer aan mij besteed. 1*.

Weer gezien. Ik blijf het een dijk van een film vinden! Alhoewel het verhaal best simpel is, gaat het vooral om de uitwerking hiervan.

Alle acteurs in de film doen het uitstekend en passen hun rol met een pluspunt voor Percy en Billy: wauw!

Het is een lange zit, maar elke minuut waard!

Licht aan het einde van de tunnel

Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze ooit een keer gezien had in een mentor uur van de middelbare school. En hoewel ik mij niet veel meer herinneren kon dan dat ik John Coffey een héééle grote reus vond, wist ik nog wel dat ik destijds diep onder de indruk was van de film.

De hoogste tijd voor een herziening dus. En niet zomaar een, als je je bedenkt dat the Green Mile volgens velen tot een van de beste films aller tijden behoort. Voor veel klassiekers hoeft deze vlieger niet altijd op te gaan maar The Green Mile heeft ook mijn zegen. In mijn ogen was dit bijvoorbeeld ook wel wat sterker dan volgens de vele lijstjes de absolute nummer een van beste films ooit: The Shawsank redemption. Van dezelfde regisseur nota bene! Talent heeft de beste man dus zeker.

Over de film; ik wist echt totaal niet meer wat het mysterie rondom John Coffey ook alweer inhield, al begon het mij wel al vrij snel te dagen. Het was vanaf dit moment echter nog steeds puur genieten, omdat ik 90% van de scene's al wel weer vergeten was. De film creëert een perfecte balans tussen drama en mysterie en word gelukkig nooit zoetsappig. De vele scene's met het muisje zijn soms bijna op het kinderlijke af, maar toch, niet alleen omdat ze een onmisbaar onderdeel van het verhaal vormen, stoort het je niet om hier als volwassene naar te kijken. Je wordt vanaf de eerste scené al direct met het verhaal meegevoerd, en er hangt ook een bepaalde sfeer door de film heen die je haast het scherm inzuigt, waardoor je de hele wereld om je heen eventjes vergeet. Je bent als kijker zelf ook even in die Green Mile, lurend vanaf een afstandje, alle taferelen gadeslaand. Je raakt gemakkelijk met de personages betrokken, vooral met John Coffey, en ik denk dan ook dat weinig kijkers het kunnen laten om aan het einde die tranen nog veel langer in te houden.

Een prachtige film, die voortreffelijk geacteerd is en nog steeds een must see voor iedereen is. Een enkele keer kwamen een paar effecten wat verouderd over maar verder was er geen enkel moment die mij uit dit wonderlijke verhaal kon halen.

De maximale beoordeling en een plaatsje in mijn top 10 na deze herziening.

5,0*

Ik heb deze film meerdere malen gezien, een echte klassieker kan ik het wel noemen!

Geniaal en uniek verhaal, vele facetten uit het leven komen langs in deze film. De film duurt vrij lang maar dat maakt echt niet uit, elke minuut is boeiend. Ben niet zo een fantasy fan, maar het valt reuze mee en dat ene kleine stukje fantasy is hier niet echt storend.

Prachtfilm!

De favoriete film van mijn vraag. En ja, een lach, een traan en drama, het zit allemaal in deze film...

“We each owe a death - there are no exceptions - but, oh God, sometimes the Green Mile seems so long.”

Wat blijft dit toch een schitterende film. De sfeer, de acteurs, de muziek, het verhaal… Het lijkt wel of je drie uur lang in een bubbel zit en er pas uitkomt na de laatste schitterende zin. Het verhaal is op zich simpel en ik heb mij al honderd keer afgevraagd hoe het toch kan dat The Green Mile drie uur lang blijft boeien. Natuurlijk zitten er wat langdradige stukken in en sommige scènes worden onnodig lang uitgerekt maar toch blijft de film intrigeren.

Regisseur Frank Darabont verdient alle credits want hij weet de juiste toon aan te slaan en vanaf het begin wordt je de film ingezogen met een uiterst sfeervol portret van het leven in een gevangenis met herkenbare personages en natuurlijk Mr. Jingles. De gevangenis is natuurlijk een akelige plaats maar net zoals in The Shawshank Redemption weet Darabont de rauwe randjes ervan af te halen en een wereld te creëren die bijna als een sprookje aanvoelt. Het verhaal rond John Coffey heeft op zichzelf natuurlijk al veel fantasie elementen in zich maar Darabont houdt de film met beide benen op de grond en The Green Mile is vooral een film over menselijk falen en boetedoening, maar ook over vergiffenis en opoffering. Tom Hanks is een acteur die elke film wat menselijker maakt en ook hier is hij formidabel. Duncan is goed als reus Coffey en ook Rockwell, Hutchison, Pepper, Morse en Cromwell maken indruk. De personages zijn wat zwart-wit en het wordt er wel heel dik bovenop gelegd in welk kamp ieder personage zit(goed/fout) maar echt storen doet het nou ook weer niet. Het laatste gedeelte bezorgt mij nog steeds kippenvel. Waar The Shawshank Redemption een wat zoetsappig einde heeft, eindigt The Green Mille op een wat deprimerende toon en dat bevalt mij wel. The Green Mile is een lange zit maar het is elke keer weer de moeite waard.

Ik had eerst het boek gelezen, waar ik zeer van onder de indruk was. Stephen King is trouwens één van mijn favoriete Amerikaanse schrijvers. De film volgt het plot van het boek zeer goed, en de vertolkingen zijn van de bovenste plank. Er hangt constant een soort van "donkere" sfeer, die zelfs niet helemaal verdwijnt wanneer de protagonisten eerder ontspannen scènes spelen (cfr de introductie van de muis waarvan je sowieso weet dat dit tot een drama zal leiden). Het feit dat je, ondanks de lengte van de film, constant geboeid blijft kijken is zeker een pluspunt.

Deze film is al 17 jaar oud en je zou hem moeten bekijken in de geest van die tijd. Zelfs al heb ik hem verscheidene keren gezien, als hij voorbijkomt op TV zal ik opnieuw kijken.

The Green Mile

What happens on the Mile, stays on the Mile.

Dit meesterwerk dat velen vergelijken met The Shawshank Redemption is volgens mij nog beter. De emotie in deze film is diep, en dat voel je zeker op het einde van de film.

De sterke sympathie die John Coffey oproept ookal is hij een man van weinig woorden is ongeëvenaard in films denk ik. Dit verdient een dikke pluim voor de regisseur, het verhaal is prachtig geschreven en wordt ook nog eens ontzettend realistisch in beeld gebracht.

Ondanks de lange zit, is het zéér de moeite. Omdat ik zo onder de indruk ben komt deze film zeker in mijn top 10.

5*

Bij bovenstaande sluit ik mij aan Boneka, alhoewel ik de opmerking van Boenga ook wel gepast vond, zo blijkt maar weer dat het een groot goed is dat je een eigen mening mag hebben en dat een ander dat maar dient te respecteren, mits de verwoording van die mening natuurlijk niet kwetsend of misdadig is.

Die opmerking van Kronos vond ik ook kant nog wal raken. Kronos, je komt wel met een gefundeerde mening, maar de wijze waarop jij die poneert doet op mij overkomen dat jou mening de enige juiste is. Als je het er niet mee eens bent en dat mag, kun je dat ook met onderbouwingen staven ( dat doe je ook wel bij deze film) en niet met dit soort willekeurige opmerkingen want die voegen niets toe.

Tot tranen geroerd, gewoonweg prachtig. 5.0*

Op een of andere manier had ik verwacht dat The Geen Mile een nogal overgewaardeerde film zou zijn. De top 250 maakt mij altijd een beetje sceptisch. Toch bleek dat helemaal nergens voor nodig, want The Green Mile blijkt toch terecht gewaardeerd te worden.

Paul Edgecomb denkt terug aan zijn tijd als gevangenisbewaker op de dodencel ten tijde van de drooglegging. Ze kregen toen een nieuwe gevangene, de zwarte reus John Coffey, die ervan wordt verdacht twee meisjes te hebben verkracht en vermoord. Coffey bezit echter een bijzondere gave.

Stephen King laat met The Green Mile een hele andere kant van zichzelf zien. We hebben nog steeds een stel psychopaten, bovennatuurlijke krachten en de macabere elektrocutie, maar The Green Mile bevat ook een groot hartverwarmend en emotioneel aspect. King kennen we vooral van de "I'm gonne scare the shit out of you!"-houding die hij in de trailer van Maximum Overdrive heeft (onvoorstelbaar trouwens dat de zelfde man The Green Mile heeft geschreven). Maar het ligt natuurlijk ook vaak aan de manier waarop zijn boeken worden verfilmt. The Dead Zone van Cronenberg en Pet Sematary vond ik op emotioneel vlak ook erg sterk en de boeken die ik tot nu toe van King heb gelezen waren veelzijdiger dan het gemiddelde genrewerk.

Genrefilmer Frank Darabont heeft door in korte tijd The Shawshank Redemption en deze film te regisseren het weten te schoppen tot een van de meest gewaardeerde regisseurs ooit. Darabont heeft in ieder geval een talent voor goede boekverfilmingen. Zowel zijn twee toppers als het minder gewaardeerde The Mist zijn allemaal uitstekende Stephen King-verfilmingen die trouw blijven aan het bronmateriaal. Het is vooral goed dat Darabant lekker de tijd neemt om meerdere aspecten van het boek te belichten en het niet afraffelt. Verder heeft hij een erg sterke cinematografische stijl met warme kleuren en scherp beeld.

Het acteerwerk was zeer goed. Tom Hanks zet een sterke rol neer als Edgecomb en Michael Clarke Duncan weet Coffey ook erg goed neer te zetten. De enige kritiek die ik heb is dat de film mischien teveel een tranentrekker is en een typisch Amerikaans zwart-wit-beeld schetst van goed en kwaad (dit zijn de slechte ter dood veroordeelde en dit zijn de goede). Verder zagen de beien die uit Coffey's mond kwamen vliegen er te duidelijk uit als CGI. Maar verder heb ik toch niets dan lof voor deze film.

Een mooi meeslepend verhaal met een geslaagd contrast tussen serieus drama en bovennatuurlijke fantasy. De toevoeging van de muis vond ik ook briljant.

Na vele jaren maar eens herzien. De ontroering is wel verdwenen inmiddels, met wat meer filmervaring als bagage. The green mile blijkt dan behoorlijk sentimenteel te zijn en tamelijk simplistisch uitgewerkt (vooral door de zwart-witte personages). Verder verzwakt de raamvertelling het verhaal, dus dat had beter achterwege gelaten kunnen worden.

Maar, het verhaal zelf blijft wat mij betreft wel redelijk overeind staan en de sfeer van de gevangenis is krachtig. Ook de beperkte crew werkt goed. Eigenlijk kon ik me vrij veel scenes nog goed herinneren, dat zegt wel iets. Desondanks een ster eraf.

Ook bij The Green Mile was het een hele poos geleden dat ik hem nog eens zag. Het was dan ook de ideale gelegenheid afgelopen weekend nu hij nog eens op TV kwam. Het is alvast geen typische gevangenisfilm. Hier geen mepgrage sadisten die hun negatieve energie willen botvieren op gevangenen. Integendeel zelfs: haast op revolutionaire en ultra-progressieve wijze worden terdoodveroordeelden zoveel als kan rustig gehouden, treedt men apathisch op, wordt zelden de stem verheven, wordt er niet nodeloos geklopt of geslagen. Sterker nog: de isolatiecel is een veredeld berghok waar Mr. Jingles tot voor kort zijn onderkomen had.

De gevangenen zelf creëren ook een soort sympathie. Het zijn verstotenen uit de maatschappij. Mensen die een zware misstap begingen en hiervoor veroordeeld werden tot ter dood. Het lijken allen lieverdjes die het beeld scheppen dat ze er niet op hun plaats zitten. Hetzelfde geldt voor de cipiers: allen zijn empathische lamme goedzakken die eerder met de gevangenen zouden kaarten dan hen effectief te bewaken. Percy en Wild Bill zijn de twee uitersten uit beide kampen. Nu niet dat elke gevangenisfilm sadistisch geweld moet promoten: dat plaatje raakt ook stilaan afgezaagd, maar ik weet niet of dit uiterste de norm voor een gevangenisfilm moet worden. De film is vrij sentimenteel, is sprookjesachtig en kent een zekere magie, maar het tast evenzeer de geloofwaardigheid aan.

Tom Hanks speelt een rol die hem het best ligt: eentje van een sullig individu, een goede huisvader. Ook de andere rollen van Cromwell (als directeur), Morse (Brutus), Pepper (Dean) en DeMunn (Harry) vond ik goed en vooral erg sereen. Top of the bill was uiteraard de imposante Michael Clarke Duncan die door middel van een aantal trucs nog groter leek dan hij is werkelijkheid was. The Green Mile is een soort sprookje of bijbelverhaal gelang je overtuiging. Als een soort Messias verlost hij de mensheid, geneest hij zieken en laat hij doden opstaan (Mr Jingles). Alleen bij de meisjes was hij blijkbaar te laat ... Net als Christus wou hij niet langer gered worden en wenste hij te sterven voor de mensheid. De pijn was ondraagbaar geworden en wou naar 'heaven'.

Het einde vond ik minder sterk. Mr Jingles en Paul Edgecomb die het eeuwig (?) leven (alvast een langer leven) toebedeeld kregen, ik zie er de relevantie niet van in. De bijen die uit de mond kwamen als ziekelijke bacteriën, tja, niet echt mijn ding. En al zeker tenenkrullend wanneer ze aan Percy gegeven werden (hoezo barmhartigheid?).
De sfeer, decor, muziek was uitermate positief. Het bracht de film naar een hoog niveau. Qua verhaal en plotlijn over het algemeen wel ok, maar net niet goed genoeg om een 4,5* te rechtvaardigen. Een dikke 4,0* volstaat.

Dit is een langzaam lopende film. De opbouw is echter heel sterk waardoor het, ondanks dat het drie uur duurt, van begin tot eind blijft boeien. Toppertje!

Eindelijk The Green Mile gezien. Even gespreid over twee avonden waar ik gewoon anderhalf uur na elkaar keek. Meestal verslapt mijn aandacht sneller maar hier bleef het boeiend.

Na de eerste helft dacht ik van ik snap nog niet echt waarom deze nu zo speciaal is. Geen probleem dacht ik, heb ik wel vaker bij klassiekers. Het was zeker onderhoudend maar ik mistte toch een tikkeltje sublimiteit oa in de dialogen en het acteerwerk.

De tweede helft wordt het zeker beter en ontroerend, maar niet op een melige manier. Ik heb zelfs een traantje weggepinkt. Het verhaal is misschien wat bovennatuurlijk en mysterieus, maar daar hou ik zeker van. Het is geen top 10 plek waard daarvoor neigt het eerste anderhalf uur te veel maar een 4. Voor het geheel net een 4.5*.

Geweldig.

The Green Mile staat nu al sinds ik de MM site gebruik om mijn nummer 1. Heb er nooit een recensie op geschreven dus waarom ook niet. Het acteerwerk is erg sterk, vooral van het karakter dat John Coffey. Hanks doet het ook erg goed en Rockwell zorgt ook wel voor het een en ander vermaak.

Ik bleef boeiend kijken ondanks een pittige speeltijd. En dat gebeurd zelden, dus meestal als ik films rondom zo'n speeltijd aanzet en ik mijn aandacht verlies dan krijgen ze al niet een al te hoge score. Maar deze liet me niet alleen maar kijken, en ik zal heel eerlijk zijn, liet ook een paar tranen rollen.

Aangezien dit zeldzaam is geef ik het inderdaad al meestal een hoge score, omdat de boodschap dan sterk overgebracht is. Is maar bij 2 films gebeurd dat er tranen rollen. (Andere was Hachi). Maar goed, een geweldige film die erg ontroerend is. Voor mij een verdiende plek in de top 250.

Ondanks het absurde van de genezing van de blaasontsteking, het verwijderen van de tumor en de verrijzenis van de muis, zit ge toch geboeid en meelevend te kijken.

Film lijkt mij één metafoor voor het goede en het slechte bij de mens en de kracht die daar van uitgaat.

Terzelfdertijd een scherpe en menselijke blik achter de muren van een gevangenis en de taken van de cipiers.

Er wordt stevig geacteerd in deze even stevige film en niet alleen door Tom Hanks en M.C.Duncan.

Sam Rockwell steelt hier toch wel de show, fantastische film !

Nog niet eerder zag ik een film die zo heftig bij mij binnenkwam. Formidabel.

Na de zoveelste kijkbeurt blijft de conclusie hetzelfde. Zeer intens verhaal wat qua sfeer en karakterstudie sterk is neergezet. Een van Kings grote werken, groots neergezet. Dit soort films komen niet vaak voorbij. Prachtig!

Prachtige film waarin een gevangenbewaarder een bijzondere ter dood veroordeelde man in zijn gevangenis krijgt. Deze tweede Stephen King verfilming door Frank Darabont is opnieuw een klassieker. Een mooi verhaal met vooral ook mooie personages (de sterke cast draagt hier zeker aan bij). Het bovennatuurlijke is een belangrijk element in het verhaal, maar voert zeker niet de boventoon. Zeker wel lang, maar ook een aantal aangrijpende momenten.

Dit is echt een van de weinige films die mij zo kan ontroeren. Normaal ben ik hier heel cynisch in, maar hier was zoveel onrechtvaardigheid. Daarnaast zijn er ook heel veel leuke personages in. Sommigen noemen het karikaturen, maar daar heb ik totaal geen last van. Een film die ik iedere kijk als deze op televisie komt.

The Green Mile was praktisch gezien een film die naar mijn idee werd gedragen door het aandoenlijke en daarvan meesterlijke acteerwerk van Michael Clarke Duncan. De casting daaromheen was ook goed gecast en presteerde daarbij ook wel goed. Het verhaal is uiteraard ook erg mooi en verfilmd vanuit het oorspronkelijke verhaal van Stephen King zijn boek. Het bevat in de film dan ook een paar zeer goede en mooie scènes. Soms vond ik de setting in de grote gevangenis wat ongeloofwaardig aanvoelen. Daarbij miste ik de donkere grauwe gevangenis sfeer. Enkel de aanloop naar de executie en de executie zelf kwam erg geloofwaardig en grimmig over. Zoals het wellicht er toen en nu nog aan toe kan gaan, als we spreken over zulke executies. De lange zit van drie uur doet het voor het verhaal wel goed. De opbouw daarin is prima en neemt duidelijk de tijd waarna er enkele hoogte punten volgen in de film. Nergens kakt het dan ook in, kan mij ook niet anders voorstellen als je als kijker eenmaal ook mee leeft met de personages. Het zien en herzien is dan ook meer dan waardig. De film blijft dan nog wel even hangen in je geheugen.

4,0*

Okay, deze dus nu pas gezien, dacht altijd dat dit niets voor mij leek, shawshank redemption ik echt niet zo goed vond, de poster/frontpic stond me niet aan en ook niet echt een Tom Hanks-fan. Dus dat alles weerhield me steeds om deze te kijken en was vooral horror wat de klok sloeg, terwijl ik nu toch veel meer genres de kans geef en ook vaak kan appreciëren. Dat is bij deze meer dan zo, damn wat is dit een prachtige film, die ondanks de lange speelduur nooit verveelt en je echt volledig meeneemt in de schoonheid van dit verhaal. Ik zat echt aan het scherm gekluisterd, en had mijn volledige aandacht, leefde mee met de reus John, had haat tegenover Percy, de drama samen met het meer fantasy gedeelte, alles klopte zo goed, echt een meesterwerk en zoooo blij dat ik deze uiteindelijk toch gekeken heb. Ga deze meteen in m'n top10 zetten.

Mirakels van de groene mijl...

Blijft een goede film, hoewel net wat te lang naar mijn zin. Een sadistische cipier, een zwarte reus met genezerskrachten, het muisje Mr Jingles, .. maken deel uit van het kleine wereldje langs de groene mijl, beter gekend als death row. De film wordt in een lange flashback verteld door Paul Edgcombe, de verantwoordelijke cipier. Hij vertelt een verhaal van dood en van mirakels, van straf en gerechtigheid, van pijn en geluk. Er lopen heftige gevoelens door de film, de sfeer is apart, en daar schuilt ook de geheime formule voor de populariteit van deze film. Het lekker simpele zwart-wit oftewel goed versus slecht motief waarbij je niet al te diep moet nadenken, doet het altijd goed. Ik vond het hier eerder een zwakte. The Green Mile is aangrijpend en magisch en het is vooral sterk geacteerd. Hanks en Duncan uiteraard, maar ook Sam Rockwell mag niet vergeten worden.

Prachtige film die me altijd weet te ontroeren, zelfs na al 3 keer gezien te hebben. Goeie acteerprestaties van Duncan Jones en Hanks, en Rockwell, het karakter John Coffey is er een die je niet in veel andere films tegen komt. Daarnaast is het mooi gefilmd, en zit er mooie, soms opzwepende muziek achter. Het mooiste aan The Green Mile vond ik het verhaal, het neemt de tijd maar heeft toch een aangenaam tempo, neemt de wendingen die je graag wilt zien, en bouwt zo op naar een einde die je niet snel meer vergeet!

Mooie klassieker met een prachtig verhaal en goede acteerprestaties, een van m'n favorieten, 4,5!

Eigenlijk een steengoede film. Echter, het werd mij iets te onrealistisch met de healings en zijn 'magie' voor een perfecte dramafilm. Wat te veel fantasy naar mijn mening. 3.5*.

Ik heb deze moderne klassieker voor de zoveelste keer bekeken en het is gewoon moeilijk om niet te vallen voor de charmes van deze pracht van een film. De film duurt met 3 uur en 9 minuten ontzettend lang, vooral omdat de film zich op enkele momenten na volledig in het cellenblok afspeelt.

Hoe krijgt Darabont het dan toch voor elkaar om de film van begin tot eind interessant te houden.

Het eerste is natuurlijk het plot. Het mysterie rondom John Coffey wordt langzamerhand uitgebouwd en de empathie die je voor hem, maar ook de andere bijrollen voelt, wordt beetje bij beetje sterker. Er gebeurt ook genoeg, zonder dat de film vol aanvoelt. Al zou een film als dit tegenwoordig toch eerder als serie uitgewerkt worden. De gebeurtenissen die voorbij komen voelen in het begin erg klein aan (zoals Mr. Jingles), maar worden steeds groter en wegen daarbij ook steeds zwaarder voor het verhaal. Er zit een natuurlijke verloop in en niks voelt geforceerd of overbodig aan. Er worden gevoelige thema's aangesneden en het belangrijkste is dat alles echt nut heeft voor de karakterontwikkeling. Alles is er zo op gespeeld dat het einde niets anders kan doen dan je ontroeren.

Het tweede dat natuurlijk speelt en wat ik eerder al een beetje benoemde, zijn de personages. Elk personage dient zijn nut. Het cellenblok zit gelukkig slechts vol met een paar boefjes, waardoor elk hun eigen karakter heeft en een bepaald aandeel in de film en het plot heeft. Met natuurlijk Michael Clarke Duncan in de absolute glanzende bijrol. Ook Sam Rockwell krijgt een kans om zich volledig uit te leven, maar het voelt nergens overbodig en vooral ook onnodig aan. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de wachters, onder leiding van Tom Hanks. Oké, Hanks is de meest prominente, maar toch krijgt iedereen zijn kans om te shinen. Doug Hutchison als Percy is misschien wat onderbelicht in het bejubel van de film, maar man o man. Zelden vind ik een klootzak zo goed neergezet. Zelfs zo goed dat je op sommige momenten haast met hem te doen krijgt, ondanks dat het een sadistische zak is.

En dat is eigenlijk wat the Green Mile doet. Het is een soort van modern sprookje in een cellenblok voor ten dood veroordeelden. Het zorgt voor een lach en een traan en een vleugje magie. De film is op sommige momenten erg zwaarmoedig en weemoedig, maar tegelijkertijd krijg je er een warm gevoel bij.

Ik kan werkelijkwaar niks bedenken wat ik anders aan de film had willen doen.

Er is een soort drieluik van jaren 90 films die tijdloos zijn en mij (en vele anderen) altijd weet op te beuren. Naast deze film zijn dat Forrest Gump en the Shawshank Redemption. Toevalligerwijs is er een overlap in acteurs en het bronmateriaal tussen deze drie films.

5,0*

The Green Mile is een verhaal dat je nooit zult vergeten. Er zijn meerdere gedenkwaardige momenten in deze film die je lang bij zullen blijven. Ondanks de indrukwekkende lengte van meer dan drie uur, voelt de film geen seconde te lang aan. De reden hiervoor is het ongelooflijke verhaal dat je niet snel zult vergeten

Als je naar deze film kijkt, word je langzaam maar zeker steeds sympathieker voor John Coffey. Naarmate de film vordert, leer je meer over zijn achtergrondverhaal en hem als personage. Je leert ook meer over de andere gevangenen in de dodencel. De hele film speelt zich af op één locatie, op een paar uitzonderingen na, maar zelfs met een beperkt aantal personages en slechts één locatie in de film, blijft het gedurende de hele 3 uur interessant. Ook de fenominale optredens van met name Tom Hanks en Michael Clarke Duncan spelen hier een belangrijke rol in.

Zeggen dat deze film een ​​meesterwerk is, is een understatement. The Green Mile is naar mijn mening de beste film aller tijden. Het staat daarom ook met stip op één in mijn top 10.

Nog eens bekeken en weer een halve ster minder, voor mij toch een van de meest overgewaardeerde films op moviemeter. Ik knap af op het tweede deel van de film met al dat pseudoheilig gedoe. De film is niet spannend, kan mij ook niet echt aangrijpen (zoals Awakenings bvb) en is ook ongeloofwaardig, dus ja. Veel te lange film die sleept naar een vrij zwak einde. Hanks is wel heel goed. Er wordt sterk geacteerd door alle acteurs maar het verhaal is wat het is. 3,5 sterren