The Green Mile (1999)

Los van het script, verhaal en cast, Film 3 keer bekeken: Rol van Hanks vindt ik tegenvallen, hij voelt bij mij aan als de vreemde eend in de bijt. Film wordt gedragen door de gevangenen, en hun verhalen naar de "deathrow" ,toe.

Ondanks het sterke verhaal en de uitstekende acteerprestaties vindt ik 4 of 5 sterren veel te veel. 3.5 lijkt mij voldoende

Een film die 3 uur lang blijft ontroeren en boeien, is voor mij echt een top film. Klasse acteerprestaties van de hoofdrolspelers, elk personage in de film maakt indruk op je en je krijgt ook de kans om ze te leren kennen, wat de film in mijn ogen tot een hoog niveau tilt.
Zitten veel onvergetelijke scene's in, denk hierbij aan de 'mislukte' executie op de elektrische stoel.

Je gaat gaandeweg de film door een wirwar van emoties heen: humor, spanning, ontroering..

Prachtig, prachtig, prachtig........

The Green Mile, had hem tot vanavond nog nooit gezien. Lijkt misschien simpelweg onmogelijk, de film komt elk jaar wel op tv, maar het leek wel of er een vloek op rustte, er kwam altijd wel wat tussen. Met een gemiddelde van 4,28 mag je iets verwachtten, maar de film heeft me nooit aangesproken. Sterker nog, ik had nooit zin achter de film aan te gaan. De berichten over het sentimentele verhaal deden me nu niet gelijk opveren, en het leek vooraf al een typische conservatief drama.

Heb de DVD toch maar eens geleend. Hij ligt er alweer een tijdje, maar vond het toch wel eens tijd worden. En ja.. 4e plek in de top 250, ik zal wel iets missen. Ja of misschien niet, want het is echt hele veilige film waar je geheid een heel groot publiek mee bereikt. Ik vond het niks.

Echt een enorm typische boekverfilming, je merkt aan alles dat de film in hoofdstukken is geschreven en net zo is uitgewerkt. Opzich is het nog wel redelijk lang aardig om te volgen, maar eenmaal halverwege besef je dat je alleen nog maar vulling hebt gezien, en dat maakt het restant nogal een zit. Best een aardig verhaaltje, maar over de hele linie geweldig voorspelbaar. Halverwege weet je al welke weg dit gaat volgen, en het doet werkelijk niets om van dat padje af te gaan. Uiteraard is de arme neger onschuldig, vanzelfsprekend kunnen ze er niks aan veranderen, uiteraard wordt na Hanks en de muis de echte zieke nog geholpen, die wordt namelijk al binnen een halfuur aangekondigd. Film is zo enorm braaf en typisch dat je bij elk hintje al weet 'ja dat komt nog terug'.

Verder vanaf minuut 5 al een aangedikt sentimentele draak, maar omdat ik dat al wel van tevoren wist zal ik daar maar niet over uitwijden. Gewoon zo typisch dat blijkbaar alleen zo naar een tranentrekkende climax gewerkt moet worden dat het nog bijna normaal wordt. Het einde deed me gewoon helemaal niks. Sowieso werd ik niet warm of koud van de hele tragiek rondom de oh zo arme neger die zijn gestalte tegen heeft en door zijn goedheid in de problemen komt. Het ligt er allemaal zo waanzinnig dik op dat je dit zielig moet vinden dat het compleet averechts werkt.

Dit alles niet bepaald ondersteund door cinematografische vondsten. Vreselijk saai en conservatief in beeld gebracht, ook alweer als verwacht, maar daarmee niet minder vervelend. Die soundtrack ook..

Over het acteerwerk weinig te klagen, ben nooit kapot van Hanks, en ook hier niet, maar ik zal ook niet zeggen dat het slecht was. Net als de rest van de cast overigens, op Percy na die zo aangedikt 'slecht' was dat het oversloeg op de acteur en er zelf ook maar een kunstje tegenaan gooide.

1.5* voor een solide maar rete-saai en voorspelbaar verhaal, opgevuld met een hoop niks tot 3 uur, gefixeerd op een hoop meelij. Geen wonder dat dit me nooit aan heeft getrokken.

Een prachtig verhaal. Drama, humor er zit van alles in. Een van de weinige film waar ik 5 sterren aan geef. Waarschijnlijk de beste van waarin Tom Hanks speelt.

Toch wel erg mooie film.

Qua verhaallijn redelijk saai, maar psychologisch fantastisch. Alsof het je stiekem wil raken. Genoeg mooie levenslessen waar we allemaal wat goeds uit kunnen halen . Verder ook super geacteerd. Ook het feit dat het verhaal uiteindelijk niet cliché blijkt te zijn vond ik erg fijn. Het einde vond ik ook prachtig, met een tikje naar de mysterieuze kant.

* 4,5

Waanzinnige film die uitblinkt door het geweldige schrijfwerk. De film handelt op ijzersterke wijze verschillende episodes en persoonsgebonden verhalen af in de gevangenis waarbij de hoofdpersonages geweldig terugkeren. Ik heb weinig films gezien die het fantasy-genre zo ongelooflijk effectief met drama wisten te combineren en zelfs bij een zoveelste herziening blijft de film je raken. Vrijwel de gehele cast speelt enkele van de beste rollen uit hun oeuvre en Michael Clarke Duncan is zo briljant dat alle troep die hij hier voor- en na speelde hem vergeven is. The Green Mile is een zeldzaam goede film.

Ik was van plan om vanavond/vannacht echt een goede film te kijken, uitgaand van de samenvatting hier op moviemeter en op imdb leek het me de moeite waard, zeker omdat hij zo hoog genoteerd staat. Mijn fout was duidelijk dat ik niet zag dat het een Fantasy film was. Het hele verhaal heeft me kunnen boeien, heb geen enkele keer op de klok gekeken hoe laat het was, en hoe lang hij nog zou duren. alleen vanaf het moment dat John, Paul zijn blaasontsteking genas kon het geheel mij niet meer boeien. De boodschap die in de film naar voren word gebracht lijkt me heel duidelijk maar blijft maar voort duren. Ik ben het sommige eens, op sommige stukken sterk, maar overal niet geloofwaardig.

dit is een van mijn favoriete films, eigenlijk ook al een best saai verhaal, net als shawshank, maar toch zijn deze 2 films zo mooi. 5*

Een film die het vooral moet hebben van het sentimentele karakter. Dat hoeft opzich niet verkeerd te zijn, maar veel meer dan sentimenteel en 'lief' komen we niet in 'the Green Mile'. Waar ik helaas jeuk van krijg onder m'n oksel. Verder is de hele metafoor naar Jezus Christus lelijk weggekaapt, en ook nog eens verkrcht.

Man! wat is dit een Hollywoodtheater. Nog even een rode loper erbij, een paar glazen rosé, 2 roze kussentjes, wat vaasjes om de tranen op te vangen, een vale-rode stropdas, en dan kunnen we met z'n allen deze film kijken.

Deze film heeft mij echt ontroerd, goed en mooi gefilmd, mooi verhaal. geweldige acteurs, dramatische momenten. Bij mij kwamen haatgevoelens voor een bepaald personage automatisch naar boven, zo diep zat ik in deze film.

gewoon een top film natuurlijk, goed geacteerd mooi verhaal (het verhaal is van stephen king natuurlijk) maar het belangrijkste ...

hij raakt me ....

THE GREEN MILE.
Had hoge verwachtingen van deze film,maar hij heeft mijn verwachtingen overtroffen!.

De film start goed in het bejaardentehuis.
En bliijft in stijgende lijn hij is bij momenten zeer grappig en dan weer zielig(John Coffey net als de drank maar anders gespelt toen lag ik dubbe)Maar de film heeft net meerdere verhaal lijnen zoals Del,Percy enz.Het verhaal is redelijk simpel maar je word er zo in mee getrokken dat het een schitterend verhaal is.

De special effects zijn goed(maar zoveel moesten er niet gebruikt worden).
Het einde vind ik leuk maar had lieverdat John nog leefde.[/ spoiler]
En de acteerprestaties waren zeer goed.

Heb me dus prima vermaakt ,en de film krijgt een plaats in mijn top 10.

The Green Mile, een film die in menig top-10-lijstje is opgenomen.... Maar niet bij mij!

Graag wil ik een aantal punten kwijt over deze film.

1. Deze film is vreselijk overgewaardeerd. Mijns inziens komt dit enkel door de zogenaamde emotionele lading van deze film. (lees: men vindt een grote brede gast die huilt vertederend).

2. Het verhaal is flinterdun met hier en daar een hopeloos additioneel verhaallijntje om iets meer body te geven aan deze zouteloze soep. Wat is het verhaal: Bejaarde man in rusthuis vertelt (in één lange flashback) aan bejaarde vriendin over zijn ervaring als cipier met een ogenschijnlijk bloeddorstige kindermoordenaar, waarvan hij denkt/weet dat deze man onschuldig is en sterker nog een bovennatuurlijk wezen is. Dankzij deze man is hij nu heel oud, de zogenaamde kindermoordenaar is op brute wijze geëxecuteerd.

3. De film spreekt niet aan. Enkel doordat de hoofdfiguur in deze film zo emotioneel is en hier en daar een 'goede' daad verricht, maakt deze film nog niet tot een geweldige rolprent. Verder zijn de acteerprestaties niet altijd geweldig. Vooral Michael Clarke Duncan (rol: John Coffey) speelt zo overtheatraal, terwijl Tom Hanks (rol: Paul Edgecomb) totaal niet overtuigt als zuiderling, hij zet eerder een karikatuur van zichzelf neer.

4. Het sub-verhaallijntje over die muis dient enkel om later de verwachting te wekken dat als een muis zoveel jaren oud wordt door een betovering, dat Paul nog heel erg lang gaat leven. Verder is het gebruikt om 'Wild Bill' Wharton (Sam Rockwell) een aantal gelegenheden te geven waardoor hij chaos kon veroorzaken, waarop John Coffey zich weer kon profileren als modelgevangene en bovennatuurlijk immer goed schepsel, dat zelfs compassie voelt met de kleinste en de meest onbeduidende wezens. Gewoon misselijkmakend hoe voorspelbaar deze film in elkaar steekt en hoe goedkoop en weinig doordacht het script is.

Wat me nog wel het meeste tegenstond was dat toen er een uitvlucht was uit die gevangenis, met behulp van Paul zou het wellicht lukken zich vrij te pleiten. Kiest die onderontwikkelde kleerkast gewoon voor zijn executie. Hoe stompzinnig is die keuze!? Maar ja, er moest een executie zijn die wat zou losmaken in de kijker. Een tranentrekker, maar wel een heel slechte.

Met alle respect ik kan me totaal niet vinden in de ratings van anderen hier die dit wanproduct, deze draak van een film, vrolijk zonder blikken of blozen waarderen met 5 sterren. Het enige goede aan deze film was in mijn optiek de aftiteling en die heb ik niet uitgekeken.

Kennelijk is het tegenwoordig zo als je maar genoeg geld tegen een film aansmijt dat het dan een hoge rating ontvangt.

1 ster voor de moeite.

Wilde wel eens weten waarom deze film zo vaak genoemd wordt. Dat weet ik nu dus, omdat hij echt in alle opzichten pakkend is en blijft. Ik ben grote fan van Tom Hanks omdat hij alles kan spelen en een geweldige acteur is. En deze film komt zeker op mijn top 10 lijst !

Best aardig maar veel te sentimenteel. Als er iets is wat ik niet kan uitstaan is het wel het 'inspelen op de gevoelens van de kijker'. Bij sommige pakt dat, bij mij niet. Het grootste probleem; Tom Hanks. Nog geen enkele film gezien waar ik me echt voor de volle 100 % kon inleven in zijn personage. Duncan daarentegen deed het redelijk, maar het personage was veel te (nogmaals) sentimenteel. Ik hou er niet van. Het fantasie-gedeelte vond ik best wel in orde maar zeker niet hoogstaand. The Green Mile zou best wel een goed filmpje kunnen geweest zijn moest het een iets rauwere aanpak gebruikt hebben. Dat werd niet gedaan dus krijg je de zoveelste huilfilm voorgeschoteld. 2.0*

The Green Mile is een geweldig mooie film. Tom Hanks acteert weer erg goed, net als alle overige spelers overigens. Het verhaal is zowel dramatisch als grappig. Echt een aanrader! Eén van de betere films die er zijn.

Mooie film, waarin goed wordt geacteerd door zowel Hanks als Duncan. Lang niet meer gezien, maar ik zal hem zeker binnenkort nog eens terug gaan kijken.

5*

Fantastische film, 3 uur lang aan de buis gekluisterd gezeten, ook al had rtl 4 last van diverse storingen.
Het zal best dat sommigen de film te gemakkelijk op de emoties vinden in spelen, maar ik vind dat totaal niet erg. Dusdanig geraakt worden door een film (ook al doet ie dat in de ogen van een aantal mensen te makkelijk) is voor mij een pluspunt. Darabont dwingt niks af, maar weerspiegelt slechts de empathie die een normaal menszijn kan opbrengen voor eventuele naasten. Ik vind die emoties geheel op zijn plek in deze film. Wat had je anders willen zien dan?
Er wordt overweldigend geacteerd door eigenlijk iedereen, maar het meest opvallend is toch Michael Clarke Duncan als John Coffey, wat speelt hij goed de vriendelijke doch zeer ongelukkige reus. De dialogen waren met regelmaat grappig, ontroerend en scherp. Het leven in deze speciale 'death row' gevangenis wordt realistisch weergegeven, wat de film alleen maar goed doet. Het bovennatuurlijke deel vond ik alleen maar een pluspunt, geeft de film nog meer sfeer en charme.

Goed verdiende 5*!

Toch wel een erg sterke film.. Zelden zo'n sympathie met een karakter gehad als hier met John Coffey, en zelden zo'n hekel als aan Percy Wetmore. Voor sommige misschien iets te klef/emotioneel, en een te duidelijk goed vs. slecht verhaal. Normaal vind ik het ook niks als het er zo duidelijk bovenop ligt, maar bij the Green Mile vind ik het echter helemaal niet storend. Gewoon een schitterend verhaal! Enige minpunt voor mij zijn de laatste 10 minuten, als Paul Edgecomb bejaard is en blijkt dat hij voorlopig nog niet zal sterven. Het had gewoon moeten eindigen na de executie van Coffey. Hier werd het me wél te klef, dus een halfje er af.

4,5*

Onlangs weer eens gezien en heb hem toch maar weer met een halfje verhoogd.

Toch kan ik mij best vinden in de kritiek van sommigen. Zelf heb ik ook het idee dat de film zo opzichtig zijn best doet om de tranen uit je ogen te trekken dat het mij een beetje stoort, maar aan de andere kant... het werkt g*dverd*mme wel iedere keer weer! Het kippenvel staat mij bij een paar scenes gewoon weer op de armen. Dan kan ik niet anders dan toegeven dat een film wel klasse heeft hoor.

En gezien de score van de film ben ik niet de enige

Ook moet ik de film altijd helemaal afkijken zodra ik ben begonnen. Hij houd me aan de buis gekluisterd.

Maar zoals gezegd, als deze film je niet raakt dan snap ik dondersgoed dat het een lang durende, zoetsappige zit is om te kijken. Daarom kan ik de opvallend lage beoordelingen van sommige users in dit geval best begrijpen.

Van 4,0* naar 4,5*

Laatst op RTL4 gekeken, maar het blijft toch vervelend om continu onderbroken te worden door reclames. En als extra irritatie was er nog een storing ook. Jammer. Hoe dan ook, prachtige film en wist me uiteindelijk nog te ontroeren. Bepaalde dingen vond ik dan nét iets over de top, maar vooruit, het kan ermee door. Nogmaals zeer goede film. 4,5 sterren.

(Maar Shawshank Redemption is nog wel ietsjes beter.)

Eén van de indrukwekkendste en prachtigste films die ik ooit heb gezien. Bij het einde barstte ik in tranen uit. Wat ik ook knap vind aan de film is dat hij (ondanks zijn lengte van drie uur) geen moment saai wordt.

Do you leave a light on after bedtime? Because I get a little scared in the dark sometimes. If it's a strange place.

Toen ik gisteren begon te kijken naar The Green Mile en ik zag dat de film 189 minuten duurde, vroeg ik me af of de film mijn aandacht er wel bij zou houden gedurende het hele speelduur. Maar daar maakte ik me al snel geen zorgen over. Geen enkele keer ben ik afgedwaald, de film wist mij 3 uur rechtstreeks aan de buis te houden. Het verhaal is erg sterk en boeiend. Het acteerwerk vind ik ook geweldig. Een triomf voor Tom Hanks en Michael Clarke Duncan. Ook de rest van de cast was erg op dreef. De soundtrack van Thomas Newman was ook prachtig, en paste perfect bij de juiste momenten van de film. De film zelf wist me aan het lachen te brengen maar ook te raken. De scenes waarin John Coffey mensen (en Mr. Jingles) geneest zijn geweldig in beeld gebracht. Het is erg zielig dat John toch op de stoel beland: Please boss, don't put that thing over my face, don't put me in the dark. I's afraid of the dark. en de emotie van Paul en de andere cipiers is in die scene erg goed van hun gezicht af te lezen.

Frank Darabont die mij eerder al deed verwonderen met The Shawshank Redemption en The Majestic heeft ook van The Green Mile voor mij een waar kunstwerk gemaakt. Een lange tijd geleden dat ik zo'n sterk, verbluffend en rakend filmwerk heb gezien. Hij is een hoge plaats in mijn top 10 zeker waard. Deze film zal nog lang in mijn gedachten nadwalen..

5*

Een zeer indrukwekkende, donkere film die me nog een tijd is bijgebleven.Je ziet hoe klein het leven word als je vast zit in een donkere cellencomplex en het einde van je leven zie je steeds dichterbij komen. De manier hoe mensen dan kunnen zijn vond ik heel sterk weergegeven. En dan die Percy, zo zie je maar dat niet iedereen is wat hij lijkt. Dan loopt hij wel de bewaker te zijn maar van binnen is hij net zo verrot, of zelfs nog meer, dan de meeste gevangenen.

De rol die Duncan neerzet is zo ongelovelijk goed. De onschuld die hij weet neer te zetten in de verdorven wereld na wat hij ook gedaan heeft is echt zo bizar goed. Hanks is de hoofdrolspeler en doet het ook heel goed maar valt niet op tussen de gevangenen die hun rol zo sterk weergeven. Heel indrukwekkend.

Grunch... Vandaag de film gezien. Sterk overschat, plek in de top tien van beste films aller tijden is gewoonweg volkomen absurd. Kan bij lange na niet tippen aan Darabonts andere gevangenisdrama (zit daar zeker 1,5 punt onder). Is wel voldoende onderhoudend dus een 3. Geen van de types is overigens heel ver uitgewerkt, toch een beetje autopiloot allemaal

In the Shawshank Redemption wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van de gevangene, hier vanuit het perspectief van de gevangenisbewaarder, die met bepaalde dilemma's moet worstelen. Een goed idee alleen onvoldoende uitgewerkt. De film begint veelbelovend, waarbij een bejaarde man terugkijkt op zijn werk als hoofd van het 'dodenblok', maar vervalt vervolgens de valkuil van stereoptypen, te veel fantasie en overbodige verhaallijnen. Een van de gevangenisbewaarders was trouwens een gevangene in the Shawshank Redemption, wat ook irritant gaat werken.

Allereerst een te veel aan typetjes die te voorspelbaar zijn (ik heb niks tegen voorspelbaarheid, maar hier wordt je er soms moe van): het achterbakse gevangenisbewaardertje met connecties, de gekke gevangene die bevriend raakt met een muis (lijkt ook te veel op Brooks uit de Shawshank die een vogel heeft die hij verzorgt), de gevangene met een goed hart, die eigenlijk niets misdaan heeft en de echte crimineel met irritante trekjes.

De voorspelbare scenes: de muis die kapotgetrapt wordt en geheeld, de genezing van de vrouw van de directeur. Te veel fantasie: ik ben zelf atheist en geloof absoluut niet in wonderen, laat staan in mensen met bovennatuurlijke gaven zoals die van John Coffey. Je kunt niet dit soort drama maken (de worsteling van de gevangenisbewaarder met de gevangene die het niet gedaan heeft) als je er dit soort fantasie overheen gooit. De connectie van het natuurlijke met het bovennatuurlijke werkt hier onvoldoende. Een film moet emoties te weeg brengen en een goede sfeer rondom die emoties creëren. Ik kan geen moment meevoelen met John Coffey die in ge-elektrocuteerd wordt ook al heeft hij het niet gedaan, omdat hij over goddelijke krachten beschikt, waardoor hij toch in de hemel terecht zal komen (what's the problem?).

Ook veel overbodige scenes, de rol van de muis wordt op een gegeven moment vervelend en de vrouw van de directeur wordt van haar tumor genezen (oh my lord!).

Ik zou liever gezien hebben dat het script gehandeld zou hebben over de worsteling van een gevangenisbewaarder met een gevangene zonder bovennatuurlijke krachten waarbij de gevangenisbewaarder erop een gegeven moment achterkomt dat die persoon het niet gedaan heeft (en dat de achterbakse gevangenisbewaarder daar bijvoorbeeld op een of andere manier wat mee te maken heeft en de boel in de gevangenis in de gaten wil houden). Dan pas heb je echt drama, omdat de persoon die veroordeeld wordt daar ten onrechte zit. Ik wil ook veel meer de worsteling in beeld krijgen van zowel de jonge gevangenisbewaarder als de oude man die daarop terugkijkt, daar heb ik nu te weinig van gezien.

Weinig of niets aan het eerdere commentaar toe te voegen na het herbekijken van deze film op blu-ray.

Steengoede prent !!!

Opnieuw een meesterwerk van de hand van Frank Darabont. De samenwerking Frank Darabont - Thomas Newman zorgt weer voor een geweldige sfeer. Net zoals The Shawshank Redemption voel ik hier vele emoties bij. Opnieuw is dit weer een heel zwaar onderwerp. Het zware karakter wordt gelukkig een beetje verlicht door de hilariteit in de persoon van Wild Bill. Zo blijft alles mooi in evenwicht waardoor het prettig blijft de film te kijken. Dat Wild Bill de Detterick-tweeling had vermoord zag ik allang aankomen en dat werd dus bevestigd. Meesterlijke scène trouwens, die ontknoping. Op het einde gaat The Green Mile wat meer naar het filosofische vlak toe, wat voor een deprimerend einde zorgt. Maar geen slecht einde, dat niet. Het past perfect bij deze geweldige film. Een meer dan waardige boekverfilming.

Voor de 2de keer levert Frank Darabont weer een schitterende gevangenisfilm af, na Shawshank Redemption. Alleen gooit ie hier er nog wat fantasy in. The Green Mile is weer ronduit erg goed en wekt een hoop emoties op en alles klopt ook gewoon en is prachtig en verassend in elkaar gezet.

We beginnen bij de berjaarde Paul Edgecomb die in huilen uitbarst als ie in de berjaardenzaal op tv een bekend jaren 30 liedje ziet spelen, zijn vrouw vraagt zich af wat er is en het antwoord daarop is het hele verhaal die hij gaat vertellen. Over zijn jaren als bewaker in de dodencel. En vanaf dat moment worden we gelijk meegesleept in de troosteloze donkere cellencomplex, met mensen die wachten op hun zekere dood. En een nieuw deelgenoot.... de reus John Coffey, en als je hem zo ziet weet je het al meteen: die man kan gewoon geen misdaad hebben gepleegd. Zelfs die flashbackscene waarbij hij in wanhoop 2 dode meisjes in zijn armen heeft weet me nog absoluut niet te overtuigen. Hoe hij zo zijn dagen slijt in de cel is gewoon te ontroerend en somber om aan te zien. Maar aan de andere kant vind ik hem heel erg dapper en sterk en ik kan je nu al verzekeren dat dit een van de beste rollen is die ik heb gezien in mijn filmgeschiedenis. Het is alleen jammer dat Duncan daarna niet zo vaak meer in films tevoorschijn is gekomen. Paul Edgecomb word gespeeld door Tom Hanks, die ook gewoon helemaal goed is. Altijd zag hij het als werk om ter dood veroordelen te verzorgen en zo op de electrische stoel te plaatsen maar sinds hij Coffey moet onderhouden, zit hij er absoluut niet op te wachten om Coffey te laten executeren. Naast die 2 heren zijn er nog meer mensen in de cel met hun bijzonderheden. Zo hebben we ook nog de onbeschofde zwaargestoorde Wild Bill die nog hier en daar voor satire zorgt, de bad-cop Percy en de buitengewone Eduard met die muis. Percy was een echte machtsmisbruikende smeerlap die het alleen maar van kwaad tot erger maakte voor zowel de bewakers als de gevangenen. Het word pas helemaal mooi als iedereen erachter komt dat Coffey magische krachten heeft. Zo geneest hij dingen, maakt hij dingen goed en geeft hij zelfs Percy en Wild Bill op hun flikker.

En deze spoiler absoluut niet lezen als je de film niet hebt gezien:

Dan komen we uiteindelijk bij de scene dat het tijd is voor Coffey, wat meteen al de meest zwaarste scene van de film is. Coffey is er verdrietig om maar tegelijkertijd ook erg dapper. Maar we weten ondertussen toch wel dat Coffey onschuldig is. Zelfs de bewakers die hem op de stoel zetten hebben het er moeilijk mee. Maar toch ziet Coffey het als een verdiende loon omdat hij de meisjes niet van de dood heeft kunnen redden met zijn magische krachten. De executie is ook al gelijk een trauma voor Edgecomb en de rest van de bewakers. Terwijl iedereen die aanschouwt dat ie geexecuteerd word nog denkt dat Coffey de dader is. Keihard en om er een traantje bij weg te pinken. Het eeuwige leven dat Coffey Edgecomb heeft gegeven ziet Edgecomb als straf dat ie die executie heeft gepleegd, en dat ie zo naderhand iedereen moet missen waar hij om geeft omdat die nooit ouder dan 100 worden. Erg sterk, ontroerend en mooi verteld.

Kan me zowat niks slechts bedenken om The Green Mile. Hoe mooi kan je een film maken dat de kijker een enorme indruk achterlaat. Je moet ook wel een beetje goed in je vel zitten wil je deze film kijken.

5,0*

All-time klassieker met een prachtig verhaal, interressante personages en goede acteerprestaties. Natuurlijk Clarke Duncan, maar ook Hanks, Jeter, Pepper, Clarkson en Morse zetten stuk voor stuk indrukwekkende performances neer. Enige film waarbij ik, elke keer weer, moet janken

The Green Mile is een erg aangrijpend verhaal over een ex-gevangenisbewaker die terugblikt op zijn tijd in de dodencellen van blok E in Cold Mountain, ook wel de Green Mile genoemd. Hier ontmoette Paul Edgecomb, gespeeld door Tom Hanks, in de 30’ John Coffey, een boomlange neger met bovennatuurlijke krachten.

The Green Mile is een prachtige combinatie van fantasy en drama. John Coffey beschikt over bovennatuurlijke krachten, waarmee hij ziektes kan genezen. Zo verhelpt hij Paul’s urineweginfectie, brengt Mr. Jingles weer tot leven en geneest hij de vrouw van de directeur. Ook heeft The Green Mile behoorlijk wat ontroerende momenten, zoals de executie van de onschuldige John Coffey. Vaak zat ik toch met een krop in mijn keel, wat trouwens niet vaak gebeurt.

Daarnaast heeft The Green Mile een geweldige casting. Tom Hanks doet prima zijn ding, maar zijn rol zal nooit legendarisch worden. Percy is een geweldige pestkop, die er zowat alles aan doet om het leven van de gedetineerden en van zijn collega’s zuur te maken. Verder is er nog de prachtige rol van John Coffey, die op Michael Clarke Duncan’s lijf is geschreven. Niemand anders was beter geknipt voor die rol als hij.

Toen ik de film voor de eerste keer zag dacht ik: “Ai, 3 uur film wordt een lange zit”, maar niets is minder waar. Hij is absoluut niet langdradig, wat de speelduur wel zou voorspellen. Zonder dat je het weet is de film al 2 uur gevorderd, zonder dat je je een moment verveeld hebt.

Ik moet wel even opmerken dat Frank Darabont zich van zijn luie kant heeft laten opmerken. Toen ik hem voor het eerst zag dacht ik nog dat Darabont een fantastisch scenario had bedacht, maar nadat ik een tijdje geleden het boek had gelezen, was ik toch een beetje ontgoocheld. Darabont heeft alles exact tot in de details van het boek overgenomen, zonder ook maar iets van zijn eigen inspiratie er aan toe te voegen. Natuurlijk moet hij niet het hele verhaal omgooien, zoals Stanley Kubrick dat heeft gedaan bij The Shining, maar een beetje creativiteit is nu ook niet teveel gevraagd.

4.5* voor deze erg aangrijpende film.