Match Point (2005)

Hoge verwachtingen door de gemiddelde score, maar de film kon me echt totaal niet boeien.

Zit weinig tempo in, met name de eerste anderhalf uur. Maar stoorde me daar helemaal niet aan, was heel benieuwd hoe het allemaal zou gaan aflopen. En het laatste half uur was ook een goede beloning voor mijn geduld. De uiteindelijke afloop had ik dan ook niet verwacht, de moorden zelf niet, maar ook de afloop met de ring. Verhaal vond ik dus erg goed.

Verhaal zit prima in elkaar en vond de setting van de film verder ook heel mooi, Londen, het prachtige huis van de ouders, het prachtige appartement. En uiteraard de prachtige Scarlett.

Had geen verwachtingen, maar het was al met al een positieve verrassing voor mij!

Mijn tweede Woody Allen (na Annie Hall) en deze beviel me toch iets beter. Wellicht een kwestie van wennen.

In mijn ogen zijn de films van Allen toneelstukken, met veel dialoog, in een 'film-context' geperst. Zonder al te veel soundtrack en lange scènes. Gewoon mensen die met elkaar de dialoog aangaan in een bepaalde setting. En het werkt prima.

Zo ook bij deze psychologische thriller. Een goed doordacht plot met een mooie achterliggende gedachte die op het einde toch vrij abrupt op een andere manier geïnterpreteerd dient te worden. Plottwist is altijd gewenst.

In het begin was het nogal wennen aan het Engelse accent, aan de elitaire gedragingen en aan het snelle verloop van de film, maar dit kwam uiteindelijk allemaal goed en Match Point krijgt een dikke voldoende: 3,5*

Na The Tudors ben ik helemaal fan van Jonathan Rhys-Meyers, zeer prettige acteur. De film was goed naar mijn mening. Ik hou wel van een zekere moraal. Het stuk op het einde waarin nola en de buurvrouw nog even op zijn geweten inspelen had voor mij wel weggelaten gemogen

Goede weekend film maar zeker niet meer.

Niet slecht, maar nergens écht boeiend.

Weinig verhaal; de "ideale" schoonzoon pist naast de pot. Dat spelletje duurt zowat 3/4 van de hele film. Om dan de meest onlogische twist te maken die met dit verhaal mogelijk was. Effe z'n minnares afknallen en daarbij ook die arme buurvrouw vermoorden. Chris Wilton moet zowat het domste personage zijn dat ik ooit gezien heb. Wat hij deed was gewoon heel onlogisch. Verrassend was het wel te noemen, maar ik had zoiets van: en waarom was dát nodig?
2e verrassing van de avond: die flikken op't eind zijn zowaar nóg dommer dan Chris Wilton. Hoe ongeloofwaardig. De ene flik droomt zo even de reconstructie, lost het op. De andere flik vindt het echter wat te vergezocht. Dan het 2e twistje met de heroïnedealer. Hupakee, zaakje opgelost.
Véél te vergezocht en totaal onrealistisch.

Pluspunten dan. Het acteerwerk. Jonathan Rhys Meyers acteert erg goed (deed me wat aan Joaquin Phoenix denken - wat een compliment is). Scarlett Johansson vond ik erg sterke momenten afwisselen met matige. Emily Mortimer was oké, maar had wat een lullig personage. Als alle vrouwen zo naïef waren ...

Overigens leuke operamuziek gebruikt door Allen. Het creëerde de nodige sfeer. Bij het plottwistje viel de spanning best wel te snijden.

Soit: met een beter (meer logischer) verhaal met realistischere personages had dit een aanrader geweest. Dat is het nu niet.
Ik twijfel tussen een 2,5 en een 3. Aangezien dit de eerste kijkbeurt was ga ik gul zijn. 3*.

Film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond, dan maar op Canvas kijken. Goede zender en het belangrijkste: geen reclame, zowel als onderbrekingen, als storende factor op mijn beeldscherm tijdens de voorstelling. Ik weet nooit zo goed wat ik bij Britse films moet denken, ze zijn vaak erg heftig qua emoties en het heeft allemaal iets ''ver'' wegs en na 5 jaar Engels te hebben gehad, vind ik het nog steeds een vreemde manier van spreken, zo ongelofelijk deftig. Het kent zijn charme, maar is af en toe erg tegenstrijdig, bv. in een film zoals deze. Niettemin van de film, want het Matchpoint weet de volle minuten te boeien. Wat opviel was de tegenstrijdigheid tussen de moderniteit van het verhaal en plot en de klassiekheid van het audio-gedeelte, niet alleen in de opera maar ook in de manier van spreken, maar dat kan dan weer beargumenteert worden door ''de Engelse taal''. Daarnaast is de film ook erg meelevend, spannend en gewoon erg vermakelijk op een terecht niveau. Als kijker heb je geen gevoel dat je voor de gek gehouden word, hoewel we dit eigenlijk wel worden door Chris pech-geluk filosofie. Het voelt gewoon goed en vertrouwd aan, waardoor je makkelijk jezelf in de film kan verliezen en mee gaat in het verhaal. Goede film die een andere kant van het vreemd gaan laat zien, maar achteraf toch niet zo origineel aanvoelt als tijdens de film. Ook vond ik de cast verschillen qua niveau en geloofwaardigheid. Aan Jonathan en Scarlett was iig niks mis. 3,5 ster

Ik ben altijd een groot Woody Allen geweest. Ik viel zowat in slaap bij deze film. Ik vind Scarlett Johansson dus echt helemaal niks. Woody vind het vast een lekker ding; is ze ook wel. Veel is nep aan haar en ze kan niet acteren of acteert altijd hetzelfde. Mond open als een opblaas pop enz. Jonathan Rhys Meyers is een heel goeie acteur maar heb hem wel beter gezien. Wat verlangde ik naar de goeie ouwe films als "Hannah and her Sisters en nog veel meer van dat Woody Allen moois. Het laaste half uur werd ik weer wat wakkerder,.door Jonathan Rhys Meyers. Pijnlijk om te zien hoe hij toch worstelde met zijn opportunisme en dat zo goed overbracht. Opportunisten het ergste mensensoort in mijn opinie. Mijn sterren zijn voor Jonathan en de zeer goede bijrollen.Pruilende Scarlett? Die zie ik teveel in D&G reclames, daar is ze heel geschikt voor. En dat meen ik serieus.

Woody kan of kon zoveel beter.........jammer......

Correctie: Ik ben altijd een groot Woody Allen FAN geweest.

Zo groot is Woody Allen toch niet? Amper 1.65 meter...

Ik ben de GROTE FAN ook in lengte! Eh, was geloof ik......

Dit is overduidelijk een Woody Allen-film, maar zeker niet zijn beste. Het was aangenaam om naar te kijken, mede vanwege de goede acteerprestaties van de actrice die Chloe vertolkte, Jonathan Rhys Meyers en Scarlett Johansson. Alleen op het einde wordt het pas echt interessant en dat einde is dan ook meteen het beste deel van de film. Over het algemeen toch niet meer dan een leuk tussendoortje en zeker geen 'deze wil ik nu op DVD en vijf keer rewatchen'-gevoel.

Leuk filmpje met als sterke punten het mooie plot - het blijft toch heel spannend - en de mooie beelden. Leuk gespeeld, vooral door Jonathan Rhys Meyers. Scarlett Johansson is wel prima gecast voor deze rol (hoewel Woody Allen een abonnement op haar lijkt te hebben?). Wat ze hier laat zien qua acteren niet echt mee, in nogal wat scenes vind ik het niet echt overkomen - maar - ahem - ik vind het toch wel een pluspunt voor de film om haar erin te zien. En dat geldt voor Emily Mortimer zeker ook - en zij speelt dan weer wat beter.

Echt oudere films van Woody Allen heb ik eigenlijk niet gezien - of het is zo lang geleden dat ik me er nauwelijks iets van herinner. De enige die me zo bijstaat is Melinda and Melinda - echt een prul, zeker naast deze film.

Schitterend film van Allen. Goed geacteerd, inhoudelijk sterk en met mooie muziek. 150 jaar geleden schreef Dostojevski het magnifieke Misdaad en Straf. Allen maakt zijn eigen adaptatie, niet zo breed en briljant als het boek, zonder alle filosofische uitweidingen over een übermensch, maar wel met dezelfde diepgaande psychologie, in inhoud en intensheid. Dat werkt in de film uiterst sterk.

Het boek draait om 100 pagina’s richting de moord, en de overige 600 over de straf. Hier komt de moord wat laat, maar tot die tijd is het vreemdgaan al een misdaad, met alle straf vandien. Vooral als je het boek gelezen hebt, dan ken je de uitkomst. Daar lijkt het in deze film heen te gaan. Tot de twist op het eind. Al is het eind zodanig open dat Chris zich altijd nog kan aangeven. Ook wat Allen wil zeggen over geluk, en de netbal, komt heel dubbel over. Soms valt hij erover, en win je, soms niet, dan verlies je. Chris lijkt echter te winnen doordat dat muntje juist niet erover viel.

Allen brengt dit alles heel sober. Geen hypermontage, of overbelichte shots, wel vaak mooie kadrering en soms hele verhalen in een beeld. En vaak zeggen die beelden meer dan 1000 woorden. Let maar op hoe vaak Chris belt met z’n schatje terwijl op de achtergrond de familie te zien is. Altijd dat dilemma in een beeld gevat. Ook het temp is prima. Allen laat scènes nooit helemaal uitspelen. In het restaurant gaat de scène tot aan het bestellen van de wijn, en dan is er alweer een nieuw deel in het verhaal. Zo gaat dat alsmaar door. Soms via dialoog in het verhaal, en vaak via montage laat Allen zien dat er weer tijd vooruit is gegaan, zoals van de sneeuw buiten naar de bijeenkomst aan de buitentafel in de lente. Heel goed allemaal.

Daarnaast krijgt Allen de hulp van een schare fantastische acteurs, alle perfect passend in hun rol. De zwoele erotische Johansson, de rustige Rhys Meyers die steeds wanhopiger wordt, papa Brian Cox, de lieve Emily Mortimer. Ze krijgen prima dialogen, en hun mimiek en gebaren zijn uitstekend. Nergens overacting, nergens alle trucjes uit de kast halen. Zie de tipsy Johansson, of de emotioneel kapotte Rhys Meyers op vele momenten. Genoeg om het te voelen, hen te begrijpen, nooit teveel om ze niet meer serieus te nemen.

Ook de muziekkeuze is prima, vaak gepast, en wat zorgt voor een goede toon in het verhaal. Al moet je dan wel van Opera houden. Wat ik me wel afvroeg was waarom hij Je crois entendre encore van Bizet in een Italiaanse versie liet spelen. Maar bonne, dat mag de pret niet drukken. 4,5 *

Goed einde, doch, het was al een half uur van tevoren te voorspellen. Maar beter dan een ander einde, want het zou in de sfeer van de film ongepast zijn geweest als hij gepakt zou worden voor zijn misdaden (ten minste van wat ik gezien heb van de film. Ik heb alleen het laatste uur gezien).

Misschien een keertje de film helemaal kijken. Het leek wel interessant.

laatste uur vond ik het beste, begin vond ik traag, en vermoeiend.

Eerste uur was boeiend om te zien, maar was qua verhaallijn niet echt spectaculair en het ging mij wat snel om je echt in te kunnen leven in de personages. Voordeel is dat ik van te voren geen beschrijving van de film had gelezen, waardoor het voor mij toch boeiend bleef om te zien.

Het vuurwerk komt pas in het laatste uur, en dat zat toch wel mooi in elkaar.

4 sterren voor nu.

Prima film met een goed verhaal en goed geacteerd. Rhys-Meyers kan ik niet helemaal loskoppelen van zijn rol in the Tudors. Toch doet hij het goed, een wanhopige tennisleraar die verstrikt raakt in zijn dubbelspel. Mooie Engelse beelden en de muziek uit opera's past er prima bij. Een extra puntje voor de geweldige rol die Emily Mortimer neerzet, helemaal wat het moet zijn.

Van de week per toeval op tv gezien. Ik was geboeid van het begin aan, voornamelijk door het goede acteerwerk en de mooie muziek. Later zag ik pas dat dit een werk is van Woody Allen. Niet verwonderlijk.:4*

Ik vond een goede Misdaad/Romantiek film...

Prachtig HD kwaliteit (comm. zender Net 5)...

Uitstekend acteerwerk...

Spannend verhaal...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Een lange film...

Spannend slot...

Erg sterke film. Dit is de 12de film (pas eigenlijk) die ik van hem zie en het is leuk om te zien dat hij eens uit een ander vaatje tapt. De andere films die ik van hem zag, waren allemaal komedies. Geen greintje humor hier. Hij toont met deze film zijn veelzijdigheid en profileert zich tussen de hedendaagse Europese arthousefilmers.

Match Point heeft een uitermate solide opbouw van het verhaal. De prestaties zijn goed en werkelijk alles dat zich in de film afspeelt is 100% geloofwaardig. In het tweede uur wordt het spannender en gaat het niveau echt wat omhoog, maar het laatste half uur is geweldig. Ook de uiteindelijk uitkomst vond ik uitermate verrassend.

Toen ik me hier bijna 9 jaar geleden aanmeldde had ik nog een hekel aan Allen, langzaam sloeg dat over in een voorzichtige waardering en ik sta nu op het punt hem geweldig te gaan vinden. Ben daar nog niet helemaal, maar heb nog 4 films van hem liggen.

Nou snap er niks van, maar ik ben nu zowaar degene die een laag cijfer geeft vergeleken met de rest, meestal is het anders om. Ik vond dit een zeer zwakke film en met name het verhaal. De acteurs waren gewoon goed, eventueel zelfs bovengemiddeld als ik probeer te vergeten hoe slecht het verhaal was. Maar naast de muziek was dat het enige wat ik goed vond.
Het was een film zonder genre. Bij lange na niet spannend, dat het mede een thriller genoemd wordt is echt belachelijk. Walt disney is spannender. Naast dat vond ik het ook geen drama. Een enorm zwak verhaal, waardeloos einde en gewoon echt verschrikkelijk saai. Heel raar verhaal, slaat nergens op.
Een oenige man wordt beetje verliefd op een 'actrice' die ook de vriendin van zijn schoonbroer is. Hij heeft zelf ook een relatie. Ze hebben 1 keer seks. De actrice is niet geinteresseerd in de oen, hij wel in haar. Zij verdwijnt plotseling. Plotseling is ze weer terug. Dan zijn de rollen omgedraaid. Zij wordt hysterisch om de oen, en de oen schiet haar dood. the end:s

Inderdaad, onbegrijpelijk.

Veel meer dan een slecht verhaal in 6 varianten komt er ook niet uit. Iets anders dan je doorgaans gewend, zo te zien. Maar dat ligt natuurlijk niet aan Allen.

Ik denk niet dat je de 'enige' bent. Alleen vertelt Allen een wat cynische verhaal, dat noch puur thriller, noch puur drama is of liefdesfilm is. De film heeft lak aan genres. Ik wil je niet beledigen of zo en ik ken je leeftijd ook niet, maar als je wat jaren op de teller hebt staan, dan begrijp je ook beter de dubbel- en onzinnigheden die zich in relaties kunnen nestelen.

Voeg daarbij dat het hoofdpersonage een weliswaar menselijke, maar vooral toch een immorele pragmaticus en je krijgt een heel boeiend verhaal waarbij de handelingen bepaald worden door een hevig gevecht tussen berekenende ratio en impulsieve wellust. Een spel tussen Borg en McEnroe als het ware.

Het slachtoffer is trouwens een van de enige figuren die in de film weliswaar een beetje 'labiel' is maar ons nog het meest normaal lijkt.

'k was aangenaam verrast door deze film. Het is m'n eerste Woody Allen film en hij is me zeker niet tegengevallen.

De cast deed het uitstekend, vooral Scarlett Johansson was een mooie verschijning. Het verhaal was goed en het einde uitstekend. Eindelijk was het eens geen typisch Hollywood einde. Het genre is drama/thriller, maar 'k zou toch eerder voor drama gaan. Naar het einde toe word het wat meer thriller, maar het loopt zeker niet over.

Oja voor de niet sportfanaten, geen nood, de film gaat niet echt over tennis, dus dat is maar een heel klein aspect in de film.

Er is een tijd geweest dat ik een behoorlijke hekel had gekregen aan Woody Allen films. Altijd maar weer dat eindeloze geouwehoer en die relatieproblemen. Toch gaandeweg ga je het ook wel waarderen. Hij is wel stijlvast en nu zou het tegenvallen als er bij Woody Allen geen geouwehoer zou zijn en geen relatieproblemen. Deze film is gelukkig ook weer een echte Woody Allen film wat dat betreft. Het doet me echter ook een genoegen om te zien dat Woody Allen zelf ook goed beseft dat er inmiddels in zijn films nog wel wat meer moet zitten dan alleen maar die twee elementen om het geheel boeiend te maken. En daarom was het einde van de film een aangename verrassing. Een groot compliment dat hij na al die vele jaren nog steeds stijlvast is, maar toch niet vastgeroest.

Het is wel een ongewone Allen film. Een meer typische Allen zou dus alsnog kunnen tegenvallen.

Een mooie film,sterk geacteerd

Ik hou eigenlijk wel niet zo van die Engelse films,maar dit stoorde me nu niet zo

het eindigd in een thriller.

Vond ik een beetje onverwacht,maar dit deed de film wel ten goede

4****

Eerlijk gezegd een bijna lachwekkend bericht. Dat 'eindeloze geouwehoer' is volgens mij juist wat Allen's films zo sterk maakt. Hij heeft als schrijver en regisseur het talent om zeer levendige, realistische en geloofwaardige dialogen te schrijven. Het is een stijlkenmerk dat er veel wordt gesproken, maar om dat nou 'eindeloos geouwehoer' te noemen.........