Match Point (2005)

Niet verwacht, maar dit was mijn eerste woody allen film die me erg tegenviel.
Ok, de twist op het einde was niet voorspelbaar en origineel, maar de politie geeft het daarna ook wel erg snel op, en laten hem vrij rond lopen
ten 2de is de hoofdpersoon iemand die alles heeft wat zijn hartje begeerd, had heel veel moeite me in te leven om die reden.
Want alles wat hij deed was ook gewoon zijn eigen domme schuld, hij had een mooi leven en gooide alles weg
En nog een bijkomend nadeel vond ik de vele opera muziek, ok die paar voorstellingen vielen mee, maar ook bij de twist scene was het de hele tijd opera muziek, dit tot vervelends toe en om die reden maakte die scene ook veel minder indruk op mij
Ik snap heel goed waarom mensen deze film kunnen waarderen, maar mij sprak de film gewoon weg maar weinig aan..
Pluspuntje is wel het acteer niveau, dat mag zeker gezegd worden! ik wil de film niet helemaal afkraken ofzo, want het blijft een degelijke film.
Jammer, maar de film deed me niet echt veel, uit respect naar allen toe en de twist op het einde geef ik hem nog een voorzichtige 2,5.. erg jammer dit!

Deze film viel heel lichtjes tegen. Alsnog prima drama-stuk met de welbekende Woody-touch.

Mooie film, met goed acteerwerk van de beeldschone Scarlet. De twist op het einde had ik niet verwacht, en ik begrijp eigenlijk zijn motieven om haar neer te schieten niet. Hij heeft zelf gezegd dat hij niet gelukkig was bij zijn huidige vrouw, en doet vervolgens precies het tegenovegestelde van wat je zou verwachten. Dat had wel iets meer naar voren kunnen komen. Ander klein minpuntje is de politie. Ze onderzoeken amper de zaak, en geven veel te snel op. Al met al is het een zeer vermakelijke film die van het begin tot het einde boeit.

prachtige film met goed acteerwerk. de oude opnames van Enrico Carusso maken de film helemaal af.

Een prachtige film over geluk bij toeval. Prima acteerwerk, prachtig sfeertje en heerlijke muziek. I'd rather be lucky than good.

Zeer sterke psychologische thriller en voor mij ook de beste film van Woody Allen hoewel ik "Match Point" niet echt een Woody Allen film vind. Deze film moest het bij mij vooral hebben van het zeer sterke laatste half uur waarin de film een echte thriller werd. Interessant vond ik ook de verwijzing naar Dostojevski's "Misdaad en Straf". Volgens Chris staat religie gelijk met het zoeken naar de weg met de minste weerstand. Dat zal voor Chris moeten blijken uiteraard. Zal Chris door de dubbele moord die hij gepleegd heeft later door zijn geweten gekweld worden of niet. Als God niet bestaat en religie niet meer dan onzinnig is, dan denk ik van niet. Dan kan hij zijn luxe leventje zonder enige wroeging voortzetten. Of dat werkelijk zo zal zijn betwijfel ik ten zeerste. De scène waarin de door hem vermoorde Betty en Nola tegen het einde voor zijn geest verschenen vond ik daarom ook zeer sterk, eveneens het open einde.
Wat het acteren verder betreft; Scarlett Johansson speelde in deze film een van haar beste rollen. Jonathan Rhys Meyers vond ik verder prima gecast als de zeer onsympathiek ogende Chris Watson. Verder vond ik "Matchpoint" een typisch Engelse film die ook een mooi beeld gaf van de Britse upper class.

Waardering; 4,5*

Het verhaal vond ik wat overdreven maar dat zal wel de bedoeling geweest zijn. De film is een toegankelijke metafoor voor 'n zwaar onderwerp. De thriller-elementen en de kleine twists maken het geheel nog wat beter. Goede film !

Na deze weer eens opnieuw te hebben gekeken ben ik er meer onder de indruk van dan eerder. Dit met name door het wat mij betreft perfect uitgewerkt drama-aspect van de hoofdrolspeler, daarnaast werkt het verhaal goed en het steekt allemaal logisch in elkaar.

****

Na Vicky Cristina Barcelona nog maar mijn tweede ervaring met Woody Allen. Ik moet vooral zijn komedies nog eens bekijken, die schijnen blijkbaar meer de moeite te zijn.

Ik ben eerst en vooral niet echt tevreden met het plot. Man en vrouw worden verliefd, en juist wanneer zij in de belangrijkste fase van hun relatie zitten gaat de man de vrouw bedriegen met een andere vrouw. En dan gaat het zich allemaal escaleren. Niets bijzonders, een gewoon relatiedrama dus. Gelukkig is het wel sterk uitgewerkt, anders was het helemaal "Mooi en Meedogenloos The Movie".

Gelukkig verbetert het daarin wel. Vooral bij het laatste halfuur wordt het spannend, hoewel ik helemaal niet zag aankomen dat Chris Wilton i.p.v. zijn eigen vrouw Nola Rice zou doodschieten. Het feit dat hij toch verder wou gaan met zijn eigen vrouw komt jammer genoeg allesbehalve goed naar voren.

Die onverwachte plotwending op het einde, waar iedereen zo lovend over is, wel, daar denk ik exact hetzelfde over, zonder twijfel het beste moment van heel deze film.

Er wordt verder goed geacteerd, ook door Scarlet Johansson, hoewel haar personage transformeert van een vrij intelligente vrouw tot een echte naïeveling. Raar.

Al bij al niet echt onder de indruk, maar door zijn meeslependheid toch nog een mooie drie sterren.

Sommige films wil ik terug zien. Deze is er één van. Match Point lijkt mij een groot eerbetoon aan Hitchcock.

"ik heb liever geluk dan dat ik goed ben"

Wist niet welke kant het allemaal precies op zou gaan. En dus vond ik zo'n beetje het eerste half uur zeer twijfelachtig. Saai, geen enkele sympathie voor Meyers en vroeg me serieus af waar dit heen moest.

En dan gaat het toch de goede kant op. Samenspel van een zeer sympathieke Mortimer, een uiterst sensuele Johansson en een steeds beter wordende Meyers is uiteindelijk uitstekend.

Goed uitgewerkte stelling met een onvoorspelbaar en aangenaam passend eind.

Dit was (nu alweer een tijdje geleden) de eerste film die ik van Woody Allen had gezien. Niet echt een goede instapper bij nader inzien. Hoewel ik het niet helemaal kon plaatsen, had de film me toch op een vreemde manier gegrepen. Nu, 29 Woody Allen films later, is het tijd voor herziening.

Begeleid door een prachtig stukje opera start de film met een ijzersterke monoloog. Woody Allen komt weer met een van z'n (voor de kenner bekende) stellingen, en de film is een uitwerking en beargumentatie ervan. Hoewel het toch veel relatieproblemen a la Woody Allen is, zie ik het toch als een buitenbeentje in zijn oeuvre. Dit komt waarschijnlijk door de tragische toon zonder op het eerste gezicht (let op: op het eerste gezicht) een grijntje humor. Ander punt waardoor die verschilt van zijn ander werk is de setting in Londen. Nu komen uitstapjes naar Europa wel vaker voor, zeker het afgelopen decennia, en ook in Engeland gaat het de oer-New Yorker goed af.

Het langzaam ontvouwende verhaal verveelt nergens, wat knap en enigzins vreemd is gezien het tempo van de film. De reden is dat situaties en personen heel goed worden weergeven waardoor de onmogelijkheid van de situatie en de gevoelens van de hoofdpersonen goed naar voren komen. Met mooie beelden van de Britse upperclass en schitterende operastukken blijft het een stijlvol en sfeervol geheel. Het verhaal biedt genoeg stof tot nadenken op sociaal, persoonlijk en ethisch niveau; Is er een juiste keuze? Wat ie ook doet, hij kwetst anderen en lijkt zichzelf te verloochenen. Of leidt hij zichzelf om de tuin door zich vast te klampen aan het rijke leventje? De keuzes die hij uiteindelijk maakt zijn verbijsterend.

Enorm beklemmend is het wel, maar des te sterker is Allen's punt (dit thema heeft ie al in meerdere films uitgwerkt, met name Crimes and Misdemeanors); Uiteindelijk komt het allemaal neer op geluk en je eigen geweten. Doet ie wat ie moet doen of maakt ie het onmogelijk om nog met zichzelf te leven? Voor zijn familie is dit hetzelfde, maar de ware reden is hoogstwaarschijnlijk egoïsme. Een heel lastig pakket, zonder gerechtigheid.

De cast is grotendeels nieuw voor een Allen-film, misschien wel volledig. Jonathan Rhys Meyers wist me niet meteen te pakken, maar uiteindelijk moet ik toch zeggen dat ie het uitstekend heeft gedaan; de beleefdheid, de transformatie naar de upperclass, de manier waarop hij zijn naasten en zichzelf voor de gek probeert te houden, de ware passie, de acties, de consequenties, alles uit hij zowel verbaal als non-verbaal perfect. De gehele familie Hewett is erg goed gecast, vooral een mooie rol voor Brian Cox. Het zorgenloze leventje van de rijkeluiskinderen is ook mooi vertolkt door Emily Mortimer (Chloe) en Matthew Goode (Tom). Misschien wel de belangrijkste rol is voor Scarlett Johansson, met wie Allen nog wel vaker in boot is gegaan (en zal gaan?). Ze is heel sexy, en in sommige films speelt ze goed, maar hier lijkt ze wat te geforceerd Amerikaans over te willen komen.

Hier en daar lijkt een woordenwisseling wat nep en een fragment of twee doen wat theatraal aan, maar het mag geen naam hebben. Allen heeft weer een meesterwerk geleverd, ditmaal zonder de humor, maar met sterk en overtuigend drama. Het verhaal steekt goed in elkaar, er wordt de tijd genomen om goed op te bouwen en uit te werken, en er zit genoeg morele dilemma's, visies, discussiepunten, wijsheden (denk aan Sophocles) en andere Allenisms. Wie zei dat zijn latere films minder goed waren?

4,0*

Ik had de film al eens gezien en toen vond ik hem maar niets. Nu, dan toch maar eens herzien. Ik vind hem nog altijd maar niets. Duurde iets te lang. Verhaal was redelijk goed. Goede acteurs.

Zwakke film. Om eerlijk te zijn kan ik de hoge waarderingen hier en op IMDB niet zo goed plaatsen.

Wellicht heeft het te maken met de insteek; het wordt gepubliceerd als thriller/drama, terwijl de thriller-kant afgrijselijk lang op zich laat wachten. En als het er dan is, is het maar zeer matig. Deze film lijkt me simpelweg een drama/romantiek. Wellicht heeft Allen zoveel credit dat er altijd wel 'iets' in een film gezocht wordt.

De film draait -platweg- om vreemdgaan. Dat is natuurlijk al iets wat extreem vaak in films als thema gebruikt is. De film wil maar niet spannend of interessant worden en dat lijkt ook niet de bedoeling, meer als een gewoon vertellend verhaaltje. In geen enkel karakter werd ik meegenomen. Enkele keren worden we achteloos onbepaalde tijd vooruit geworpen zoals met de bruiloften.
Het duurde zo'n 75 minuten (!) voordat er iets gebeurde wat ik niet verwachtte, waardoor er iets interessant leek te gebeuren (dat Chris Nola belt met het nieuws dat de vakantie niet doorgaat, maar dan ophangt). Uiteindelijk blijken er nog slechts 2 twistjes in de film te zijn, die dan ook nog eens uit 1 scene voortkomen: de weggegooide ring die op de kant blijft liggen. Eerst denken we dat Chris daardoor opgepakt wordt, maar dat blijkt uiteindelijk juist zijn redding te zijn omdat de zwerver ermee vandoor ging .
Een thriller is het zoals gezegd totáál niet, maar ook als drama is allesbehalve een hoogdraver. Voorspelbaar, saai, oppervlakkig. De aanwezigheid van Johansson en de passie van de affaire zijn de enige lichtpuntjes.

Heerlijke film!

Van begin tot einde van genoten, en daar zijn meerdere redenen voor. Eerst en vooral is het een erg kunstzinnige en stijlvolle film, met heel de tijd die prachtige opera-muziek, maar de film zelf zit ook vol met verwijzingen naar kunst. Ook het milieu en de decors waar het verhaal zich afspeelt zijn erg mooi. En over erg mooi gesproken, wat is en blijft Scarlett Johansson toch een ongelooflijke zwoele en sensuele vrouw, straalt gewoon seks uit.

En toch is het Jonathan Rhys Meyers die het meeste indruk maakt als Chris. Met z'n kille ijskoude blik wringt hij zich in alle mogelijke bochten om de waarheid telkens te kunnen ontlopen. Erg eingelijk dat hij er uiteindelijk nog mee wegkomt. En dat brengt ons bij het verhaal, dat leuk om volgen is maar toch hier en daar flirt met ongeloofwaardigheid.

Wel weer leuk is de analogie tussen de tennisbal die wel of niet over het net valt, en de ring die wel of niet in het water valt. Hij valt dus niet, op het gezicht een tegenslag, maar dat blijkt dan Chris' redding te zijn. Of hoe het in het leven afhangt van kleine details.

Behalve dat de film fantastisch in elkaar zit, komt de hoge waardering ook omdat ik door deze film helemaal verliefd op Scarlett ben geworden. Voor mij de beste Allen die ik gezien heb

Is dit nou Woody Allen...

Damn, ik zat er echt effe doorheen. Sjezus, wat is dit slecht gefilmd zeg. Ik heb me echt zitten ergeren de eerste anderhalf uur.
Een hoofd of lichaam dat buiten beeld valt.
Meerdere keren op dezelfde positie filmen.
Een draai met de camera van het raam in de slaapkamer naar het bed, en dan weer terug naar het raam. ... net alsof daar iets te zien is.
Totaal geen subtiele overgangen. Gewoon steeds totale shots enzo.
Iemand is aan het praten en pakt iets uit een kastje. Plotseling zien we iets in de lucht vliegen en zijn ze buiten iets aan het doen. Wtf dat sloeg echt nergens op.
Geluid houd plotseling op, geen fades...

Waarom wordt er trouwens altijd zo debiel getennist in een film... dat vraag ik me steeds weer af. Wellicht omdat die acteurs er geen zak van kunnen, maar zorg daar dan voor.

Die relatie met Chloe begint veel te snel... bij het introduceren met de familie van Tom in de Opera kijkt die wanhopige meid al achterom. Vervolgens blijft ze aan hem kleven, wat er ook gebeurt. Ondanks dat Chris erg teruggetrokken is en hij vaak weg moet kan hij er altijd vanaf komen bij haar met een kusje.

We zien niets van de actrice-wereld van Nola. Ik had zoiets van: hoezo is zij actrice dan...

Het leek echt een vreselijk monster van Loch Ness te worden. Als het zoetsappig zou eindigen met Chris en Nola in een liefdesbootje dan kon ik de televisie wel stuk gooien. Dat zou cliché zijn geweest van hier tot Tokio, daarbij opgeteld het lelijke camerawerk had je niets over gehouden.
Gelukkig kwam er die shotgun. Ja, Scarlett is mooi, maar hier móest ze gewoon dood.
Dan die detectives, het was nog redelijk spannend aan dat tafeltje.

Ook opzich wel een grappige terugverwijzing met die oorbel die Chris weggooide. Die kwam precies op de rand van dat hek, hetzelfde als de tennisbal in het begin. Soms heb je geluk, soms niet.


Maar toch. Twee stelletjes. Een affaire. Besluiten om bij Chloe te blijven die hij eigenlijk maar nét iets langer kent dan Nola en daarmee helemaal niet gelukkig is. Tja... nogal dom.

Einde is verassend, maar dat kan de rest echt niet goedmaken.

Zwak.

Blijkbaar.

Jaja.

Maar waar is jou stem, je zou 'm toch ook gaan kijken?

Bij deze een goede 4*.

Maar je had al kunnen weten dat ik hem had gezien, anders had ik bovenstaande over die ring toch niet kunnen schrijven...?

"Matchpoint" al diverse keren gezien, heerlijke thriller. Kijk nu uit naar een Blu-ray release met op z'n mist Engelse subs.

Dat wel, dus ik vroeg me af waar je stem bleef.

Wederom als thema bij een film van Woody Allen: de stormachtige liefde die alles dreigt te vernietigen. Dit keer gecombineerd met het werk van Dostojevski’s ‘Misdaad en straf’ en de prominent aanwezige, filosofische vraag: in welke mate hebben wij ons eigen leven in handen? Dit alles zeer verrassend uitgewerkt door de aartspessimist Allen; misdaad en straf onlosmakelijk met elkaar verbonden? Welnee.

Resumerend: een pur sang Griekse noodlotstragedie.

Prachtige, fijnzinnige, Engels aristocratische film die bepaalde zintuigen behoorlijk prikkelt en je in een ‘Inspector Morse’-achtige’ sfeer brengt en daar boven.