Match Point (2005)

Als ik niet had geweten dat Woody Allen de regie had van deze film, zou ik zijn naam niet gegokt hebben. Dan zou ik eerder Alan J. Pakula hebben gezegd. Maar ja dat is dan weer een dom antwoord omdat die al 7 jaar dood is. Maar goed.

Eindelijk weer een Woody-film zonder neurotische typetjes die overduidelijke alter ego's van Woody Allen zelf zijn. Geen oeverloos gezeik zonder duidelijk verhaal maar zowaar een plot. Sterk acteerwerk (vooral Brian Cox) en ook een aardige ontknoping. 3,5*

Vind Woody Allen een geniale en aparte regisseur. Haast elke woody film spreekt mij aan en ik kan een aantal vijf sterren films van m opnoemen.

Maar toch heeft hij mij hier zeer positief verrast. Had niet verwacht een Hitchcock waardige thriller te zien. Had al eerder een Manhattan Murder Mystery bv gezien maar die was typisch Allen luchtig.

Match Point weet op n gegeven moment je aandacht zo vast te pakken en de spanning zo geniaal op te bouwen dat ik werkelijk was vergeten dat dit meesterwerkje geregisseerd is door Allen.

Alweer een bewijs dat hij bij de grootsten hoort.

Erg lekker script dus, visueel niet al te bijzonder maar muzikaal dan weer wel. De operamuziek lijkt wel geschreven voor de film. Paste perfect in het plaatje.

De acteerpresaties en casting zijn wat MP tot een nog hoger niveau tillen. Wat zijn Meyers, Johansson en consorten geweldig op dreef. Heerlijk om naar te kijken.

Voor nu de beste film die ik in 2006 heb gezien, maar da's niet zo moeilijk .

4,5*

Onwaarschijnlijk dat amper mensen zich schijnen te ergeren aan de wanprestatie van de hoofdacteur. Bovendien is de rol van Johansson naar mijn gevoel toch ook maar zéér beperkt (een eenvoudig lustobject, meer diepgang krijgt ze niet). Triest dat deze -allesbehalve sléchte, maar geen meesterlijke- film van woody allen veruit de hoogte quotering zal krijgen uit zijn carriere op moviemeter, maar ja... schijnbaar krijgen moderne films hier een plaatsje voor op de oude, onverwoestbare klassiekers...

Die quotering zal wel wat zakken na wat meer stemmen. Maar MP vind ik Allen's 3e beste film na Annie Hall en Manhattan en een geweldige terugkeer van deze regisseur naar de meesterwerken. Dit is een nieuwe film ja, maar ow wat is dit beter dan 90% van ander bioscoopmateriaal. Waren alle nieuwe films maar zo.

Hoezo is het acteerwerk van Meyers een wanprestatie?? Leg dat s uit. En de karakter die Johansson speelt krijgt idd weinig diepgang maar ten eerste doet zij het perfect met het materiaal dat ze krijgt en ten tweede vond ik het best zo. Haar rol had voor mij niet groter gekund. Ze is een lustobject en juist daarom hoort ze niet meer diepgang te hebben uit het oogpunt van Meyers' karakter. Zijn personage weet weinig af van Nola Rice.

Over Nola valt te discutteren, maar ik geef je gelijk, scarlett doet exact wat van haar wordt verwacht, al gaat dat dan niet veel verder dan er 'heet' uitzien, er is geen ander woord voor.

Persoonlijk vind ik deze film te onpersoonlijk om tot allen's meesterwerken te worden gerekend: het is een prima film die soms erg touché is, maar tegelijkerijd ook een zeer afstandelijke film die in alles contrasteert met allen's persoonlijke, subtiele, ironische films.

Meyers vond ik inderaad het ultieme zwaktebod van het werk: hij slaagt er écht niet in om zijn personage enige diepgang te geven en is een véél te statisch acteur. Bekijk de film nog maar eens en merk hoe moeilijk de man het heeft om een zin spontaan uit te spreken (vreselijk: de dialoog met zijn aanstaande vrouw nadat ze even zijn gaan tennissen en een glaasje water staan te drinken...) En zo zijn er nog wel een paar scènes waar Meyers ab-so-luut de mist ingaat. Spijtig genoeg wordt dit dubbel zo pijnlijk wanneer hij tegenover de sublieme matthew goode staat (goode lijkt wel dé verpersoonlijking van de dandy!) Maar hey... laat het de pret niet bederven hè! Ben nu een beetje advocaat van de duivel aan het spelen want ik heb heus wel genoten van match point, alleen miste ik de woody-touch ENORM en valt dit een beetje buiten zijn oeuvre.

Voor Woody Allen's doen een zware en cynische film die nog wel het meest aan Crimes and Misdemeanors doet denken. Net als die film snijdt ook Match Point de kwestie aan van hoe zwaar (of beter gezegd: hoe licht) wegen morele principes tegenover persoonlijk welzijn (in dit geval in de vorm van 'lust' en geld). Het resultaat is een erg interessante film. Dat Meyers te statisch zou zijn ben ik het niet mee eens; zijn personage straalt oppervlakkigheid uit en een statische performance lijkt mij absoluut de juiste.

Ik ging er met vrij hoge verwachtingen naartoe. Ze werden niet overtroffen, maar toch zeker wel aan voldaan. 4*

Goh, dat ik nog eens een Woody Allen film in de bioscoop zou zien. Beter dan de laatste 4 á 5 films die ik van hem zag. Bij elkaar. Ben dan niet de grootste Allen-kenner, maar vond het toch opvallend dat dit een film van hem was, herkende het er niet in.

Ik vond dit een leuke film.

Goed acteerwerk alleen weer jammer dat er weer zo'n wazig eind aan deze film zit.

Verder toch nog een leuke film

Wazig eind? Onduidelijk bedoel je? Toch niet?

Einde was net één van de sterkste scènes en bevatte tegelijk duidelijkst omlijnde emoties uit de film. Niet voor niets staat de film BOL van de verwijzingen naar de tragediën van sophocles: match point is zélf een volwaardige griekse tragedie; een tragische protagonist, verscheurd door een keuze, de climax, de hamartia, en -uiteindelijk- de catharsis. Match Point is naar mijn mening geen vlekkeloze film maar ik heb zelden een even tastbare catharsis gezien en gevoeld als in die laatste scène.

In tegenstelling tot de films die Allen altijd maakte, dat waren meestal lichte komedies, is dit zijn eerste echte thriller. Hoewel dat ook niet helemaal klopt want een Allen film zal nooit die geijkte thrillerpaden bewandelen. Wat hij wel doet is de conventies van het genre zich eigen maken. Hij geeft het zijn eigen draai. En dan zie je ook wel weer de eigenzinnigheid van Allen terug.

Des te verbazender vond ik het ook (ondanks een zoemende hoofdpijn de hele film door) dat Allen er zo goed mee weg komt. Eigenlijk is het ook een erg tragische film. De manieren waarop het personage Tom, eigenlijk een zeer tragisch figuur, de puinhopen van zijn leven probeert op te ruimen om maar niet de goede geneugten van het leven te verliezen zijn bij vlagen erg wrang en in zekere zin ook wel doogkomisch.

Dom geluk tegenover rechtvaardigheid zijn van die typische Allen thema’s. Maar hij gebruikt ze hier op een andere manier. Hier worden de paden van een thriller bewandeld maar dan wel op de Allen manier. De tragiek waar ik al eerder over sprak is hier nog meer aanwezig dan in andere Allen films. Alleen heeft het een mindere basis van verlichtende humor. Dat betekent niet dat het er niet in zit. Het Treedt alleen niet zo erg op de voorgrond. En dan kom ik op een probleem dat ik met de film had:

De kijker weet op den duur eigenlijk niet meer waar hij naar zit te kijken. Het lijkt een wat onevenwichtige film te zijn. Dat vond ik wel een probleem. Maar het is zeker Allens beste film in jaren. Het heeft een prima casting, uitstekende acteerprestaties (zowel van hoodrolspelers Scarlett Johansson en Jonathan Rnhys Meyer, als van bijrolspelers Emily Mortimer en Brian Cox), veelgelaagd verhaal met onverwachte wendingen, hoewel het wel wat zwalkt hier en daar.

Feit is dat Allen met Matchpoint een degelijke en solide film heeft gemaakt en ik heb het idee dat dit de basis kan zijn voor weer een paar erg leuke films van Allen in de toekomst.

3.5*en

Gôh, dit lijkt een quasi dogmatische uitspraak te worden van iedereen die deze film heeft gezien, maar volgens mij is dit gewoon de eerste publieksfilm die Allen heeft gemaakt in tijden en dat merk je aan de charmes: 'celebrity', 'anything else' en vooral 'melinda & melinda' zijn voor mij véél sfeervollere films dan het nogal koude, klinische match point.

Koud en klinisch? Ik vond dit een uiterst sfeervolle film. Misschien ben je te gewend geraakt aan de "New York" stijl van Allen en is deze nieuwe setting ff wennen. Mij is dit prima bevallen.

Zeer goed mogelijk. Al vind ik de joods-new yorkse humor pakken warmer en aangenamer om naar te kijken dan de britse upperclass met stijve bovenlip.

Het begint allemaal heel vertrouwd met de bekende witte aantiteling op een zwarte achtergrond. Als de muziek inzet (geen nerveuze jazz, maar opera) gaat het een andere kant op en daarmee wordt de toon voor de rest van de film gezet. Geen New York, geen neurotische personages, geen hoofdrol voor Allen zelf en geen (of liever gezegd: minder) vileine humor.

Het is allemaal wat serieuzer dan we van Allen gewend zijn, maar slechter is het allerminst. Heel veel beter ook niet trouwens. Wel beter dan zijn laatste vijf films, maar zeker zijn niet beste film in pakweg 25 jaar zoals hier en daar geroepen wordt als je het mij vraagt. Wat dat betreft zie ik toch liever de Allen van Sweet and Lowdown en Manhattan murder mystery. Maar goed, toch fijn om te constateren dat Allen na al die jaren nog steeds mooie en relevante films weet te maken. 3,5*.

Interessant. Ik ken alleen Oedipus en Elektra. Bedoel je die? Welke verwijzingen bedoel je?

Verder zag ik in het belachelijke 'sporenonderzoek' van de politie vooral ook een autobiografische (aantijgingen van pedofilie) verwijzing.

Sophocles eh? Hmmmm. Ben ik eerlijk gezegd niet echt bekend mee. Wel zijn de thema's van Dostoevsky's Crime and Punishment (wat Meyers' personage aan het begin ook leest) weerspiegeld.

Ik moet trouwes zeggen dat deze film wel in waardering is gegroeid sinds ik m een paar dagen geleden zag. Ik vond het meteen een sterke film, maar de fascinatie is pas later op komen zetten bij mij.

Grappig is ook wel dat de film tot op bepaalde hoogte haar eigen uitgangspunt onderuit haalt.

Het is namelijk helemaal niet waar dat een tennisbal puur door geluk aan de ene of andere kant van het net valt. Effect heeft er alles mee te maken. Een aanvaller met aanvallende topspin heeft veel meer kans dat de bal over het net gaat als ie hem raakt dan een verdediger met een backspin bal.
Dat scheelt significant in het aantal netballen voor of tegen.

Je zou kunnen zeggen dat de hoofdpersoon hier aanvaller is, want hij gaat er voor en probert zijn eigen geluk af te dwingen, dus dat 'de bal goed valt' is niet slechts geluk. In principe had je dus kunnen weten dat het goed voor hem af zou lopen

Ik heb alleen zo'n vermoeden dat Allen dit niet bewust gedaan heeft.

Als zijnde dé twee grote tragedies van sophocles doel ik inderdaad voornamelijk op deze: het is natuurlijk niet zo dat woody de scripts heeft overgenomen, maar volgt wel héél strak het schema van de sophoclesiaanse-tragedie. (Niet voor niets wordt sophocles geciteerd!!!) Let maar eens op: we vangen aan op een punt waarop we stapsgewijs een blik krijgen op de situatie. Onze protagonist is geen onbetwistbare held, hij wordt namelijk gekenmerkt door een grote handicap die aristoteles de 'hamartia' zou genoemd hebben, zijnde lust en weeldezucht. Uiteindelijk komt hij op een punt dat hij gedwongen wordt een verscheurende keuze te maken, die sowiéso zijn ondergang zal betekenen. Er is geen weg meer terug, maar de held moet volharden, al weet hij dat hij recht op zijn graf afstevent. Bij de protagonist van match point is dat het doden van zijn geliefde, maar niet alleen dat: ook het doden van *tragiek-tragiek: MEDEA* zijn eigen kind: bloedmoord! Hoewel het personage ongestraft achterblijft, zal hij toch eeuwig zijn straf op zijn schouders meedragen: de wrange schuld Moet héél lang geleden zijn dat er nog eens een film is gemaakt die zo dicht aanleunde bij de Griekse tragedie, maar ook al in Mighty Aphrodite zien we Allen's interesse in het Griekse theater.

'Medea' ken ik alleen van naam. Beetje rondzoekend kom ik erachter dat je wel gelijk hebt met die verwijzingen.

Dat vind ik dus weer niet. Voor een typische publieksfilm gaat dit toch iets verder. Verder geef je zelf ook al het antwoord: Matchpoint is te koel en afstandelijk om (vind ik:)een echte publieksfilm te zijn.

Bwa... een film die een groot publiek moet aanspreken, mag nooit een té uitgesproken mening hebben maar moet tamelijk egaal en anoniem zijn zodat de kijker er zelf zijn stempel op kan drukken. Rasechte auteursfilms zijn daarom ook vaak wat moeilijker te begrijpen omdat de auteur er zélf al heel erg zijn nadruk op heeft gedrukt. Op match point is de stempel van woody allen quasi nul... Niet perse een onoverkomelijk minpunt, maar wel opmerkelijk

Denk niet dat Allen dit heeft gedaan om een groot publiek te bereiken. Dit is echt geen kaskraker. Misschien was zo'n type film wel iets wat Allen al langer had willen doen maar nooit aan is toegekomen juist omdat mensen zijn typische films verwacht.

Hmmm ik denk dat Allen juist wel een stempel op Match Point heeft gedrukt, maar dan een meer persoonlijk stempel. Allen is natuurlijk een notoire pessimist, en het hele thema dat zoveel dingen in het leven door 'luck' worden bepaald is een standpunt waarvan Allen al zijn hele carriere in interviews laat blijken aanhanger te zijn. Maar het stempel dat olivier waarschijnlijk bedoelt is dat van de neurotische typetjes en (pseudo-)intellectuele conversaties. Dit zijn handelsmerken waar hij in de loop van de tijd onlosmakelijk mee is verbonden geraakt, maar die verder weinig persoonlijke betekenis hebben voor Allen (gebaseerd op interviews, althans).

Ik vind deze conclusies een beetje ver gaan.

Wie weet Wilde Allen gewoon eens een keer een ander soort film maken. In dit script past zijn humor en stempel helemaal niet. Dit is namelijk een heel zorgvuldig opgebouwde thriller. Ik vind het juist heel gedurfd en getuigen van bekwaamheid dat hij in staat is om eens iets heel anders te doen. l

Toch vind ik het niet zoiets 'heel anders' voor hem. Ik vond de film een vrij sterke gelijkenis hebben met Crimes and Misdemeanors (de verhaallijn met Martin Landau tenminste). Oke, dat gaat niet over de rol die 'luck' speelt in het leven, maar behandelt wel in principe dezelfde morele vraagstukken.

Ik heb de film nog niet gezien, maar kan wel vertellen dat Woody Allen films niet altijd humor en neurotische types bevatten.

September en Interiors bijvoorbeeld, zijn serieuze drama's. De laatste is zelfs heel erg zwaar. Ook in Shadows and Fog gaat Allen wat verder (en dieper) dan de lach en de traan.

Ik kan toch niet anders zeggen dan dat deze film echt heel erg on-Woody is.

Oeps, woordje NIET vergeten. Aangepast.

Hij heeft dus wel meer on-Woody films gemaakt, je kunt je dus afvragen hoe on-Woody het dan nog is.

kappeuter, probeer ook Another Woman eens. Erg sterke film. Samen met Interiors en September maakt ie deel uit van Allen's Bergmanesque-trilogie.