Match Point (2005)

Het enige Woody Allen aspect is eigenlijk dat de hoofdpersoon opeens met een boek over Strindberg aan komt zetten .

Strindberg ook al? Heb ik gemist. Wel is ie ook Crime and Punishment van Fyodor Dostoevsky aan het lezen.

Geen typische Woody Allen-film klonk me als muziek in de oren (trek zijn films echt niet). Maar helaas, na 2 uur lang gezeik van irritante Engelse snobs aangehoord te hebben was ik blij dat ik weer wegkon.

Hmmm,


'de bal' (de ring) valt juist niet goed vanuit tennis gezien, de ring valt aan zijn kant, dus in tennistermen zou hij het punt verloren hebben: geen geluk. Vandaar dat ik toen ook dacht dat hij gepakt zou worden. Toch wordt hij niet gepakt en moet hij de rest van zijn leven de last van zijn daden dragen. Wellicht wordt hiermee het echte ongeluk bedoeld.
Bovendien meldt hij in het gesprek met de oude vrouw en Nola dat hij het rechtvaardig zou vinden als hij gepakt zou worden en stiekum hoopt hij daarop. Maar door het 'ongeluk' wordt hij dus niet gepakt.
Anders geredeneerd: als de ring wel in het water was gevallen, dan had hij geluk en zou hij, zoals hij zelf stiekum wenste, naar alle waarschijnlijkheid opgepakt worden.

Zo zie ik het dan weer

Ik kan daar inkomen.

Mja, zo zag ik het ook eerlijk gezegd. Wel leuk hoe daarmee gespeeld wordt in de film. De toeschouwer die een bepalend moment in een leven eerst als pech ziet, aan het einde van de film denkt dat het toch geluk is, om na er nog eens over na te denken toch te concluderen dat het pech is.


Daar komt ook de link met Dostojevski om de hoek kijken. De mens die keuzes kan maken, door die keuzes een schuldgevoel oploopt en daardoor onbewust een grote behoefte aan straf ontwikkelt. Ik heb in films altijd wat moeite met dat soort verwijzingen naar literatuur, de Bijbel of andere films. Het kan een meerwaarde opleveren, maar met hetzelfde gemak wat pretentieus overkomen. In dit geval hoefde het wat mij betreft niet zo. Het thema is interessant genoeg, wat is dan de meerwaarde om te verwijzen naar iemand anders die dat thema ook behandeld heeft?

Maar goed, dat is een detail. Ik vond het een leuke, goede film. Het acteerwerk van Rhys-Meyers zat tegen het ergerlijke aan, maar werd ruimschoots gecompenseerd door de blonde Amerikaanse (waarvan ik de naam vergeten ben).

4 Sterren.


Edit: En wat die kaskraker betreft: ik zat in totaal met 9 mensen in de zaal

Maar jullie blijven maar voorbij gaan aan het feit dat de vergelijking met het tennis erg slecht getroffen is, aangezien het daarbij niet echt om geluk gaat .

Geweldige 'acteer'-film (het had net zo goed een toneelstuk kunnen zijn) die begint als een satire en later een geweldige psychologische suspense-thriller wordt. Gewoonweg uitmuntend acteerwerk van Jonathan Rhys-Meyers en Scarlett Johansson die al bij de eerste ('ontmoetings'-)scene de sterren van de hemel spelen.

Al met al: Een groot acteerfestijn met een zeer aardig plot. Zeker weten het bekijken waard!!

4,5*

Prachtige rollen, mooie beelden (krijg meteen weer zin om naar Londen te gaan) maar voor 2 uur film wel een erg magere verhaallijn. Had naar mijn idee meer ingezeten.

3,5*

Met hoge verwachtingen naar de bios gegaan, maar deze werden helaas niet helemaal ingelost. Ik vind dat deze film zowel als drama en als thriller tekort schiet. Geen moment voelde ik iets van emoties, wellicht doordat ik weinig sympathie voor de personages kon opbrengen. Voor een thriller vond ik de film niet spannend genoeg en gebeurde er te weinig.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou erg van trage films, maar niet als je na 2 uur denkt dat je naar een film heb gekeken die in 1,5 uur makkelijk te maken was geweest. Al met al was het nou allemaal ook weer niet zo slecht en het laatste half uur weet de film zelfs gedeeltelijk te redden.

2,5 ster

Dit was een verrassend goede psychologische thriller. Eigenlijk was het niet de bedoeling om deze film te zien. De film die op de planning stond was helemaal uitverkocht. Daar ben ik achteraf zeer blij mee... Deze film had ik niet willen missen. Of het toeval is of niet... maar net zoals in de film viel de bal, die de netband raakte, aan de goede kant van het net.

4,5*

Tennis heeft vooral met kwaliteit te maken. Zo is het hele leven. Je oefent je beroep uit, omdat je er verstand van hebt (mag ik hopen). Maar af en toe, ook in je beroep, raak je bij wijze van spreken de netrand. Dan komt het aan op geluk... valt de bal dan aan jouw kant of aan die van de tegenstander. Dat is de erg passende vergelijking die er gemaakt wordt.

Ik heb hem niet gezien,ik wil hem ook niet zien

Tja, met zo'n opmerking kunnen we wat mee....

Toch een redelijke tegenvaller. Ik had er wat meer van verwacht, mede gezien het vrij hoge gemiddelde hier.

Film begon traag, met weinig interessante gebeurtenissen, noch dialogen. Een vrij standaard affaire verhaal.

Pas in de laatste half uur, wordt gaandeweg meer de moeite waard met wat interessante wendingen, het eind verloopt ook niet geheel volgens verwachting wat ook wel mooi is.

Over het geheel is het gewoon niet goed genoeg geschreven om er enige binding mee te krijgen. De sprongen vooruit in de tijd waren telkens net iets te groot, met te veel ongetoonde gebeurtenissen. Net of ik af en toe slechts naar een soort samenvatting zat te kijken. Dat kleine lotswending gebeuren kon het geheel niet echt redden.

Acteurs deden het allemaal wel goed, met een Johansson die er uitsprong met meesterlijk goed spel.

Net aan een krappe,

3,0*

het einde was briljant!! maar het begin van de film komt traag op gang en duurt effe, halverwege komt er een versnelling inde film. Het tweede gedeelte is erg goed en eindigt niet zoals je het verwacht. (Tenminste vond ik niet)

Ben het er mee eens dat het toch voor groot gedeelte met geluk heeft de maken of je het "matchpoint" pakt of niet..

Lichte tegenvaller.

Allereerst overtuigt de hoofdpersoon niet voor mij. Hij komt wat nichterig en soft op mij over, niet als een persoon die 2 vrouwen simpel om zijn vinger windt. Daarnaast wordt hij opgescheept met een wel erg oppervlakkig belicht verleden. Hoelang heeft hij professioneel tennis gespeeld? Hoezo komt hij uit een arm milieu? Waarom zit hij opeens in London? Waarom merken we niks van een verleden? Er mogen van mij best dingen in het ongewisse worden gelaten, maar zoveel als in deze film voor de hoofdpersoon vind ik gewoon storend

Daarnaast vind ik een van de belangrijkste scenes nogal slecht uitgevoerd. Dat is namelijk de ontmoeting tussen Rhys en Johansson. Rhys wordt daar opeens vanuit het niets een gladde verleider, wat doet die pingpongtafel daar uberhaupt? Grappige, maar ongeloofwaardige scene.

In het vervolg van de film gebeurt er eigenlijk weinig, maar is het toch allemaal best onderhoudend. Verder komt het verbreken van de relatie tussen Rhys 'zwager' en Johansson op mij wat abrupt over, en vind ik de liefde van Johansson voor Rhys niet overtuigend overkomen. Eerst is ze heel afwijzend, vervolgens heel erg 'klef'

De moorden zijn goed in elkaar gezet en worden goed uitgebeeld, en pas dan laat ook Rhys wat kwaliteit zien, als hij verscheurt wordt door morele twijfels. Verder is Johansson megasexy, is de rol van Cold Feet-James Nesbitt grappig, net als het feit dat hij de zaak helemaal oplost en het vervolgens uiteindelijk toch niet doorgaat. Hoewel ik dit laatste ook weer ongeloofwaardig vind, het is allemaal wat te toevallig

Concluderend: best aardig, maar er had meer ingezeten

3 sterren

Precies, dat is ook het thema van de film.

Ja het thema is dat je niks kunt controleren, dat geluk ongrijpbaar is en dat het leven bestaat uit toevalligheden. Maar dan nog vind ik dat dit niet ten koste hoeft te gaan van de geloofwaardigheid. Om een voorbeeld te geven: in zo'n grote stad als London pakt nu juist die ene zwerver, die later in dezelfde buurt vermoord wordt als waar de moorden plaatsvonden, die ring van de oude vrouw. OK, het kan, maar ik vind het niet geloofwaardig meer

Veel clichés in deze film, maar ik heb er toch erg van genoten. Veel dingen worden wel erg expliciet uitgelegd, dat had best wat subtieler gekund, dan had de kijker het ook wel gesnapt (over geluk enzo).
Maar dat (de overdreven schattig-stuntelende) Chloe altijd en eeuwig zeurt over kinderen geeft ook wel weer mooi aan hoe groot het taboe is om toe te geven dat de relatie misschien niet zo goed is.
Mooi ook hoe het eigenlijk de hele film lang niet duidelijk wordt of Nola nou van Chris houdt of niet. Eigenlijk gebeurt hetzelfde als bij Tom: Chris gaat recht op zijn doel (Nola) af en overlaadt haar met aandacht (ipv cadeautjes). Laat ze zich hierdoor inpakken of houdt ze echt van hem? Wel jammer dat niet echt duidelijk wordt dat Chris toch ook wel van Chloe houdt. Daardoor snap je toch niet echt waarom hij tot moord overgaat.

Maar de werkt misschien allemaal zo goed juist omdat de karakters vrij stereotyp worden neergezet. Dan komt het verhaal sterker naar voren (ofzo). Want het is nou eenmaal een dijk van een verhaal, lees Dostojevski maar eens.

Ik was ook wel echt verrast aan het eind, hoewel ook dit onverwachte eind juist ook weer cliché is op een of andere manier. Maar er klonken aan alle kanten kreten van verbazing in de zaal. Erg leuk.

Ik vond Rhys-Meyers alleen niet heel sterk acteren. Maar ach.

4*

Het gaat ook niet om de geloofwaardigheid van het verhaal, maar om de (o jee, hier komt een vreselijk woord) boodschap.

Prachtige film met geniaal script!

De hoofdrolspeler Jonathan Rhys-Meyers vond ik erg goed. Hij is een manipulator eerste klas. Scarlett Johansson ultra uitdagend. Met zo'n rol weet ze wel raad. Haar rol blijkt bij nader veel minder eendimensionaal dan aanvankelijk. Eigenlijk komt er steeds meer diepgang in de film naarmate de film vordert, en tevens wordt de spanning vergroot.

Ik vond de film ook wel wat Talented Mr. Ripley kwalieiten/raakvlakken hebben, hoewel de vergelijking niet letterlijk te maken is.

De film heeft toch nog wel wat Allen kenmerken hoor; in veel van zijn films gaan hoofdrolspelers bijna elke avond uit; restaurant / opera / theater. Zo ook hier.

Ook in het script zie ik de hand van Allen terug. Hij heeft altijd veel leuke vondsten en toeval speelt in veel van zijn films een (meestal komische) rol. Ook in Match Point.

Match Point is de eerste Allen film die volledig buiten de VS is opgenomen, maar in Everyone Says I Love You verbrede Allen al eens eerder zijn terrein naar het buitenland (Parijs, Venetië).

4 sterren (ruim)

In Bananas heeft ie stukken op Puerto Rico opgenomen.

Het schijnt idd dat de film grotendeels op Crime and Punishment is gebaseerd.

Bwa... de thematiek is natuurlijk gelijkend, maar het uitgangsprincipe is volslagen anders. Elke film van iemand die 'boete' doet voor zijn 'straf' is dan een gebaseerd op het meesterwerk van dostojewski. Denk dat het eerder een archetypisch verhaal is...

Ja, dat is natuurlijk wel zo. Caché past er dan bijvoorbeeld ook wel in.

Maar in Matchpoint zitten wel een aantal heel duidelijke verwijzingen (boek in het begin, maar ook vanalles rond de moord, in dat trappenhuis enzo).
En hoewel de redenen voor de moord wel wat anders zijn (maar toch ook weer niet zó verschillend), is het thema 'leven met een schuld' wel hetzelfde.

En als je hebt boek kent, herken je een paar details, dat is altijd leuk, voel je je slim enzo .

Ik ging met hoge verwachtingen naar deze film, helaas werden m'n verwachtingen niet helemaal waargemaakt. Waar ik een spannende thriller verwachtte bleek het meer een relatiedrama te zijn. Gelukkig komt er tegen het einde wel spanning in, en weet Allen het verhaal naar een fraaie climax te leiden met wat leuke vondsten.

Rhys-Meyers overtuigde niet bepaald, de overige cast was wel goed.

Ik waardeer wel de orginele benadering van het genre door Allen, helaas ligt dat relatiedrama mij echt niet. Door het goede einde en Allen's prima regie wel een ruime voldoende.

eigenlijk een mindere Allen, althans niet te vergelijken met het soortgelijke Crimes and Misdemeanors. begrijp helemaal niets van de hype voor wie zijn hele werk kent.

Echt hè!? Dit is een woody allen voor diegene die in féite niet houden van woody allen's beste werk! De beste woody allen-film in jaren? Ik heb er niet eens zo heel lang geleden originelere gezien

Heb nog wat zitten denken over de 'boete en straf'-verwijzing die sommigen in deze film zien, maar in feite gaat die toch echt niet op. 'Match Point' volgt het personage voor de eigenlijke misdaad, dostojewski's meesterwerk gaat vooral over het feit hoé de misdadiger achteraf probeert te leven met zijn daad, maar daar komen we in 'match point' amper aan toe.