Match Point (2005)

Een erg vreemde film . Ik zat me echt af te vragen wat Allen in godsnaam nog zou kunnen verzinnen om van dit doordeweeks en oninteressant verhaaltje toch nog iets te maken, en slaagt hij er toch wel in om in een kwartier tijd van dat hele halfzachte brouwsel een klein meesterwerk te maken. Ik moet wel toegeven dat ondanks het domme verhaaltje de film al van in het begin opvalt door zijn elegantie, de onconventionele montage, de knappe acteurprestaties (niet enkel Johansson is onweerstaanbaar, ook Rhys-Meyers speelt uitmuntend) en de schitterende dialogen. En eigenlijk is de hele film geweldig komisch, alleen drong dat pas achteraf bij me door. Geweldig eigenlijk .

Ik ga natuurlijk niks zeggen over het einde, het is niet écht wereldschokkend maar wel een van de beste scenes die ik dit jaar gezien heb. En inderdaad, het is geen Usual Suspects-slot, maar het heeft me er wel toe aangezet de hele film anders te bekijken en dat vind ik een knappe prestatie.

Grappig is ook wel dat de film tot op bepaalde hoogte haar eigen uitgangspunt onderuit haalt.

Het is namelijk helemaal niet waar dat een tennisbal puur door geluk aan de ene of andere kant van het net valt. Effect heeft er alles mee te maken. Een aanvaller met aanvallende topspin heeft veel meer kans dat de bal over het net gaat als ie hem raakt dan een verdediger met een backspin bal.
Dat scheelt significant in het aantal netballen voor of tegen.

Je zou kunnen zeggen dat de hoofdpersoon hier aanvaller is, want hij gaat er voor en probert zijn eigen geluk af te dwingen, dus dat 'de bal goed valt' is niet slechts geluk. In principe had je dus kunnen weten dat het goed voor hem af zou lopen

Ik heb alleen zo'n vermoeden dat Allen dit niet bewust gedaan heeft.

Prachtige film met geniaal script!

De hoofdrolspeler Jonathan Rhys-Meyers vond ik erg goed. Hij is een manipulator eerste klas. Scarlett Johansson ultra uitdagend. Met zo'n rol weet ze wel raad. Haar rol blijkt bij nader veel minder eendimensionaal dan aanvankelijk. Eigenlijk komt er steeds meer diepgang in de film naarmate de film vordert, en tevens wordt de spanning vergroot.

Ik vond de film ook wel wat Talented Mr. Ripley kwalieiten/raakvlakken hebben, hoewel de vergelijking niet letterlijk te maken is.

De film heeft toch nog wel wat Allen kenmerken hoor; in veel van zijn films gaan hoofdrolspelers bijna elke avond uit; restaurant / opera / theater. Zo ook hier.

Ook in het script zie ik de hand van Allen terug. Hij heeft altijd veel leuke vondsten en toeval speelt in veel van zijn films een (meestal komische) rol. Ook in Match Point.

Match Point is de eerste Allen film die volledig buiten de VS is opgenomen, maar in Everyone Says I Love You verbrede Allen al eens eerder zijn terrein naar het buitenland (Parijs, Venetië).

4 sterren (ruim)

Mooie film. Je moet er van houden, het is echt een acteerfilm. Het acteren is ontzettend goed. Misschien dat de hoofdrolspeler iets minder uit de verf komt (heeft trouwens wel iets weg van Joaquin Phoenix, maar dan slechter) die ook goed speelt maar toch wordt ondergesneeuwd door het spel van de rest van de cast. Ik miste bij hem iets van karakter. Misschien ook wel mooi dat je niet precies ziet wat er in zijn hoofd omgaat en wat hem naar zijn moord drijft. Maar ik vond hem te vaag. Ook is al eerder gemeldt dat het aan het einde niet helemaal duidelijk is waarom Chris terug naar Chloe gaat. Hij houdt van haar maar ook ik mistte dat gevoel een beetje. En volgens mij lag dat puur aan de ietwat vage blik in de ogen van Jonathan Rhys-Meyers.

Scarlett Johansson speelt fantastisch. Die meid heeft alles. Natuurlijke charme, schoonheid, sex-appeal, en ze kan ook nog eens ijzersterk acteren. Echt een genot om naar te kijken.

Sfeervolle en sterk geacteerde drama met een verassend eind.

****

Ik wil al langer wat meer Allen films zien, blijkbaar was dit niet de beste keus.

Ik ken hem enkel van Anything Else, en vond dat wel een verfrissend filmpje. Net zoals de hoofdrolspeler is deze film jammer genoeg een beetje een stoffige zakdoek. Het personage van Rhys-Meyers irriteerde mij veel te veel. Ruggegraatloos laat hij zich een pakje aanmeten, als een blinde neemt hij steeds de verkeerde keuzes. Chris is een totale 'sloef', en het enige wat hij doet is dat verder in de hand werken, terwijl zijn personage op zich erg veel kracht uitstraalt. Iets wat er bij mij jammer genoeg niet inging. De rest van de cast vond ik ook niet heel bijzonder, hoewel Johansson voor een keer niet irriteerde. Al vind ik haar als lustobject toch nog steeds wat te boertig. Niet echt mijn type vrouw.

Het verhaaltje valt het eerste uur nog mee, maar dan begint dat Brits hautain gedoe serieus te vervelen, en de onbegrijpelijke machteloosheid van Chris om uit het milieu los te breken begint steeds meer te irriteren. Het verder verloop met de moord kon mij eigenlijk voor geen meter boeien. Vond het er niet de geschikte film voor.

Het einde, de ring die aan de verkeerde kant lijkt te vallen maar toch redding brengt vond ik wel weer aardig. Jammer dat er tussendoor zo weinig boeiends te beleven viel.

Relatief stijlvol filmpje, dat wel. Maar teveel negatieve punten en irritatie om een voldoende aan kwijt te kunnen. Toch maar eens wat gevestigdere Allen titels gaan kijken. 2* voor dit.

Verrassend amusant filmpje en in een vliegrit van 12 uur een welkome afwisseling na King Kong.

De film evolueert van romantische drama/komedie langzaam naar een suspense achtig einde. Op het randje van geloofwaardigheid, maar constant de moeite waard.

Het laatste half uur, dreigt de film als een pudding in te zakken, maar weet zich sterk genoeg te presenteren om dat te voorkomen. Een ongebruikelijk staartje aan het voorafgaand anderhalf uur, maar wellicht dat daar uiteindelijk zelfs de kracht van deze film ligt (voor mij).

Johansson en Meyers zetten goede rollen neer, ook al zijn het beiden af en toe 'rare' personages. Nergens storend ofzo, maar af en toe lijken ze te veel op simpele pionnen die 'volgens het plot' voortbewegen.

Anyway, een film die zichzelf dankzij het laatste half uur boven het gros uittrekt, daarmee stijlvoller uit de hoek komt dan je op grond van de eerste helft zou verwachten.

Toch wordt nergens echt dat niveau bereikt wat tot 4* sterren zou kunnen leiden, dus 3,5*

Juni is voor mij tot nu toe een zeer geslaagde filmmaand. Zo is ook Match Point een hele goede film, met uitmuntende acteerprestaties.
Bij de introductie van Scarlett Johansson bij de pingpongtafel had in wel even mijn bedenkingen. De ontmoeting daar tussen Nola en Chris is op zijn minst nogal opmerkelijk te noemen.
Het einde van de film was één van de beste die ik in tijden gezien heb. De twee politieagenten waren geweldig, dat moeten wel de beste speurneuzen van Londen zijn.
Je blijft zitten met de vraag hoe Chis het zover heeft kunnen laten komen: Ik zou zelf helemaal gek geworden zijn van dat mens die alleen maar aan kinderen dacht, en dan die vreselijke ouders van haar. Ik had een makkelijkere weg gekozen en zou mijn 'rijkdom' zonder twijfel op hebben gegeven voor mijn geluk. Op den duur krijg je ook een uitermate grote hekel aan die Chris, om zijn egoïsme. Hij was echt niet te laf om het aan zijn vrouw te vertellen, maar hij dacht alleen maar aan zijn rijke schoonouders en zijn goedbetaalde baan. Voor iemand die zonder pardon een onschuldige bejaarde neerknalt om zichzelf minder verdacht te maken, moet 'iemand even de waarheid vertellen' een peuleschil zijn.
De tennisbal in het begin van de film aan de verkeerde kant van het net, en uiteindelijk de ring aan waarschijnlijk ook aan de verkeerde kant van het hekje... fantastisch gevonden! Ik denk wel dat de ring voor Chris aan de verkeerde kant is gevallen, want hij moet nu de rest van zijn 'gelukkige' leventje (ongestraft) met een ongelofelijk zware last leven.

Net goed!

4.5*

Zeker een aardige film. Voor mij was het grote pluspunt dat de film in het eerste uur geen enkele seconde besteedde aan iets wat niet nuttig is voor het verhaal. Geen onnodige introductie van personages, geen gesprekken die later onnodig waren te zijn en dat zorgt ervoor dat het verhaal zich goed te laten vervolgen.

Scarlett Johansson speelde een hele goede rol en was dan ook een lust voor het oog. Naar het einde toe zwakte de film echter steeds verder af.

Al met al 3,5*

Ik vroeg me af. Die ring die niet over die brug viel, was dat niet de ring die ze de later bij de junk vonden, waardoor de politieagenten besloten om Jonathan Rhys-Meyers niet meer verder uit te zoeken? Ik weet het niet zeker, maar dan was het toch geluk zeg maar en mooi gevonden

Bevreemde film, deze eerste Engelse productie van Allen. Het is even wennen, een film zonder New York, waar oude, neurotische mannen in hun mid-life crisis die relaties met jonge vrouwen beginnen. Dit keer is het de upper-class van Londen en is het een nieuwe jonge garde die de boventoon voert. Dit is even wennen, aangezien ik vele Allen films gezien heb waarin neurotische typetjes heerlijk door Allen vertolkt werden, dat ik het hier toch wel misste. Het was niet echt mijn bedoeling om steeds vergelijkingen te gaan leggen, maar omdat het verschil tussen zijn Amerikaanse films en deze film toch redelijk groot is, kan je er bijna niet omheen om de overeenkomsten (en hier dan) vooral verschillen te gaan zien. Want deze film kent heel wat verschil met de films die ik al eerder noemde. Het hele Engelse, decadente sfeertje deed mij erg on-Allen aan, terwijl Allen het in New York toch eigenlijk ook deed, maar dan op z'n Amerikaans. Toch vond ik het op de één of andere manier daar veel beter werken dan hier. Het bleef allemaal zo kil en afstandelijk (wat uiteindelijk denk ik ook wel de bedoeling was, maar ik kon die moord op Nola, script-wise, totaal niet begrijpen. Aan het begin van de film mijmert Chris erover dat ie goeie dingen voor de wereld wil doen, en niet eeuwig tennisleraar wil blijven. Komt ie Nola tegen, wordt smoorverliefd op haar en maakt haar zelfs zwanger. Maar ''omdat ie zo gewend is aan z'n luxe leventje'' begaat ie maar even een brute dubbelmoord. Dit ging er voor mij niet in. Vond op dat gebied Crimes and Misdemeanors stukken beter.

Niet helemaal bevredegend dus, deze Engelse Allen productie. Mocht Scoop dezelfde problemen als Match Point ondervinden, dan kan Allen maar beter weer films met leuke neurotische typetjes gaan maken. En met Johanssen als één van zijn scharreltjes kan er op dat punt al weinig mis gaan. Wát een lippen...

Ik vond het echt een baggerfilm...

Scarlett was niks, en het verhaal vond ik echt niet interessant, het enigste waar deze film goed in was, is om mij in slaap te krijgen.

Nee kon er echt niks mee.

0,5*

Wat een geweldige Woody Allen. Mijn tweede, maar deze was toch een stukje beter als de eerste. Heerlijke thriller met geweldige acteurs en een prachtig verhaal.

Het begin vond ik al supergoed met de tennislessen en hoe hij in de upperclass terecht komt en dan een hoogtepunt van de film nl. de eerste ontmoeting tussen Chris en Nola. Prachtige scene met het pingponggebeuren.

Daarna wordt het allemaal wat serieuzer met de affaire, maar het blijft heel vermakelijk met de geweldige dialogen.

Maar dan slaat de film eigenlijk helemaal om en wordt het eerder een thriller, maar het goede is dat dit deel niet slechter is als het geweldige eerste deel, maar nog beter. Prachtige scenes volgen elkaar op, en prachtige dialogen en de schoonheid en presence van Scarlett Johansson is ongelooflijk. Ik heb haar nog nooit zo mooi gezien.

4.5* voor deze geweldige film met een prachtig einde.

Match Point was zo'n film die ik persé wilde zien, louter om de goede kritieken en het interessante verhaal. Gisteravond kwam het er dus van.

En wat een film! Ik wist dat hij 2 uur duurde, en na een kwartier heb je al het gevoel dat alle kaarten verspeeld zijn. Nieuwsgierigheid alom naar wat er nog zou komen. De film bleek een aaneenschakeling van boeiende gebeurtenissen en overtuigend acteerwerk. Steeds zit je in je hoofd te speculeren over wat er nu dan eens zal gaan gebeuren en steeds zit je (net iets) mis.

Johansson was hier een genot om naar te kijken, en niet alleen om haar looks. Haar acteerwerk, vooral de manier waarop ze een dialoog bracht, geweldig. De dialogen waren heerlijk spits of leken nogal ironisch te verwijzen naar hoe men met elkaar omgaat, zoals de scène waarin Chris en Cloë met haar broer en zijn vrouw zitten te eten en er een man langskomt die Chris had herkent toen hij een taxi nam. De manier van begroeten en afscheid nemen is bijna tenenkrommend, zo belachelijk, maar een terechte weerspiegeling van de werkelijkheid. Lichtelijk maatschappij-kritisch over hoe de Britse upperclass wel niet leeft. Overigens vond ik dat fantastisch om te zien, vooral dat huis van Chris en Cloë! Weer één van de films die mijn drang om naar Londen te gaan versterken.

Verassend eigenlijk, hoe opvallend boeiend de film bleef terwijl er niet eens zo ontzettend veel leek te gebeuren. De film was gewoon perfect in balans in het tonen van de eentonigheid van het normale leven, Chris' persoonlijke ontsnapping daaraan (die hem uiteindelijk neerhaalt), opera's, het proberen een kind te krijgen en de problemen die een dergelijke situatie als waar Chris zich in bevindt met zich meebrengt. Verassend hoe vlot het wegkeek en hoe aangenaam het tegelijkertijd was. De schuivende sympathie voor Chris was ook iets om je vingers bij af te likken.

En dan het eind! Eén van de beste filmeindes die je maar kunt bedenken! Net als je denkt dat je alles op een rijtje hebt en ietwat teleurgesteld beseft dat het nogal cliché-Hollywood-achtig is komt er een fantastische wending die me altijd bij zal blijven! Geniaal was dat. Vooral dat shot van die ring die zo door de lucht vliegt als een tennisbal en tegen de rand aankomt en neervalt. Briljant! De hele anti-toeval filosofie komt naar voren! En je eigen conclusie over wat dit zal betekenen voor Chris blijkt compleet verkeerd! Vanaf het moment dat hij dat geweer pakte weet je niet wat hij van plan is, wat er gaat gebeuren en welke gevolgen dit zal hebben. En steeds als je denkt dat je het weet zit je fout! Wat een fantastisch idee van Allen. Schokkend, en als hij uiteindelijk schimmen gaat zien en je denkt dat hij toch nog gestraft wordt, wordt hij dat niet! Dat laatste shot, zijn afwezigheid, zijn desintresse in zijn eigen kind, hij ís al gestraft. Een perfect shot over hoe zijn toekomst waarschijnlijk zal verlopen.

Een heerlijke film dus, die in tussen meerder genres geplaatst kan worden, en op allen overtuigt. Mét één van de meest onverwachte plotwendingen ooit.

4*

Wow.

Doorgaans ga ik een film zonder enkele voor-informatie in, en Match Point was daarop geen uitzondering. Ik wist enkel dat de regie in handen van Woody Allen lag, wat voor mij reden genoeg was om behoorlijke verwachtingen te koesteren.

Iedereen rept trouwens over hoe ongewoon deze film voor Allen is, en in grote lijnen is dat ook wel waar, maar je herkent toch duidelijk de hand van Allen. Ten aanzien van een mooie stad gaat het weer om allerlei complexe relatieperikelen en uiteraard wordt, zoals ik inmiddels van hem gewend ben, zijn goede smaak weer eens ten tonele geforceerd (dit maal Dostojevsky, opera etc.).

Het ontvouwt zich als een relatiedrama. Direct viel me op hoezeer de cameraman op dreef was; het ziet er prachtig uit. Ook is de muziek dik in orde, meer dan dat: bij tijd en weile sluit het fantastisch aan op het uitgebeelde. De hoofdpersonen verwikkelen zich geleidelijk richting een steeds complexere situatie, die enorm goed voelbaar is en haast pijnlijk wordt voor de kijker. Een zeer, zeer boeiend schouwspel waarbij het ook niet tegenwerkt dat de hoofdpersonages uitermate degelijk acteerwerk verrichten. Ik kon me goed inleven in zijn zorgen, die constant moeilijker en pijnlijker worden. Ik had al een aantal scenario's in mijn hoofd waarmee hij ze eventueel waarschijnlijk oplossen zou, maar het scenario dat er na ca. 90 minunten uiteindelijk uitrolde zat hier niet tussen. Onvoorspelbaar en schokkend, damn!

Wat volgt is nog een half uur thriller van de bovenste plank, die ik niet had zien aankomen en waar ik ook niet eens naar verlangd had aangezien ik me uitstekend vermaakte. Het doet de film echter niets verkeerd, integendeel. Het werd nog even een aantal malen bijzonder spannend, en ik betrapte mijzelf erop dat ik hoopte dat Chris er nog volledig zonder kleerscheuren uit zou komen ook. Allen gaf me allerlei hints waarmee ik de uitkomst zou kunnen raden, maar die bleken allen vals. Bastard! De uitkomst had echter niet mooier kunnen zijn, het eindshot was ook schrijnend; hij stond niet met de rest te genieten van zijn eigen zoon, had wel degelijk zijn welverdiende straf ontvangen.

Uitmuntende film van Woody, waarmee hij me verrast heeft. Erg knap gefilmd, goed acteerwerk, uitstekende muziekkeuzes, interessante thema's en uiteraard de onvoorspelbaarheid. Chapeau. Pas mijn 5e Allen-film, maar ik begin steeds meer te geloven dat hij misschien wel het leukste oeuvre heeft dat er in de filmgeschiedenis aan een persoon toe te schrijven valt.

Sja, hoe leg je uit dat je na afloop van de film blij bent dat het allemaal goed is afgelopen voor de man die z'n minnares, het kind waarvan ze zwanger was en haar huisbaas vermoord heeft met een jachtgeweer?

Het is in ieder geval een ontzettend knappe prestatie van Woody Allen. De scenes lijken allemaal zo makkelijk, maar het zit echt geniaal in elkaar. Fantastisch hoe dat element van die bal die aan beide kanten van het net kan vallen terugkomt... en je alsnog op het verkeerde been zet.
Briljant ook, hoe Dostojewski erin verwerkt wordt: als een ware Raskolnikow lijkt Chris niet aan zijn noodlottige daad te kunnen ontsnappen, dat waarover hij nu juist van mening is dat het het resultaat is van geluk - of niet. Mooi dat hij Misdaad en Straf zelf ook leest (inclusief compendium), zodat hij nog schuldiger is aan dit lot dan hijzelf kon vermoeden. En Allen is werkelijk geniaal in het opbouwen van die spanning, en intussen het zo simpel vertellen van een zo complex verhaal.

Uitstekende film. Het begin met de voice-over van Rhys-Meyers is al geweldig, wanneer we niet te weten krijgen wat de tennisbal nou eigenlijk gaat doen. Valt ie' aan de goede kant van het net, of niet...

Zo gaat het eigenlijk de hele film wat. De sfeer is heerlijk, klassiek en voelt vanaf het begin direct goed aan. Vooral de ondersteuning van de klassieke muziek in veel scénes is leuk gevonden. Dan worden we eigenlijk al snel in een zenuwachtig geheel geworpen wat mij betreft. Meyers ontmoet Mortimer en dat gaat allemaal leuk, maar niet veel later staat Johansson er ook om het personage van Meyers de rest van de film wat zenuwachtig over te laten komen. De acteerprestatie van Meyers is prima, maar zijn personage kon me niet altijd bekoren. Hij speelt het spelletje eigenlijk nét wat te gevaarlijk. Niet op een manier waar het dan lekker spannend word, maar meer op een manier dat het me soms wat ging ergeren. Heb regelmatig gedacht van; doe dat nou niet, of wat ben je ook een ezel en deze momenten waren er behoorlijk. Niet altijd goed gevonden wat mij betreft.

Ook Scarlett doet het prima, overtuigd en ziet er uiteraard weer heerlijk uit. Ook vond ik de chemie tussen de twee goed. Op een gegeven moment werd ze jammergenoeg wel wat irritant en liet de film soms wat steekjes vallen. Dat hele gedoe van Meyers die ineens succesvol zakenman is vond ik maar ongeloofwaardig bijvoorbeeld. Naast deze aantal mindere punten weet Allen dit allemaal weer goed te maken met een aantal briljante dingen. Meyers die besluit Johansson af te maken en daarna de scénes wanneer hij op het politiebureau zit. Erg goed en bij vlagen behoorlijk spannend. Eén van mijn favoriete scénes uit de film is het moment dat de ring op de railing komt en dan toch niet in het water valt, geweldig. De uitwerking daarvan is eveneens prachtig.

Meyers komt er uiteindelijk mee weg, maar toch is er een scene waarin Allen mooi laat zien dat hij wel een beetje ''straf'' krijgt voor zijn daad. Iedereen staat bij zijn zoon, terwijl de gedachten van Meyers heel ergens anders zitten. Daar laat Allen ons uiteindelijk ook mooi mee zitten, prima gedaan. Over het algemeen ziet alles er prachtig uit en kijkt de film heerlijk weg, prima gedaan en een dikke voldoende.

Tegenvallende Allen. Geen, maar dan ook echt géén humor (in een Allen-film! ) en een verhaal dat eigenlijk pas weet te verrassen als Chris na 90 minuten ineens op de Raskolnikov-toer gaat. Maar ook na de volle 2 uur kan ik mijzelf niet aan het idee onttrekken dat Woody Misdaad en straf weer eens gelezen had en één van zijn zeldzame slechte ideeën kreeg om rond dat verhaal wat krampachtig een film te bouwen. Het voegt gewoon niks toe. Nee, dit kon wel eens de slechtste Allen zijn die ik tot nu toe zag. Overigens lees ik hier lovende woorden over de acteerprestatie van Johansson, maar die vond ik echt niet boven het maaiveld uitkomen.

Wat me nog opviel trouwens, is dat die Rhys-Meyers echt een exacte kruising tussen Jude Law en Joaquin Phoenix is.

In één scene (in de stromende regen) in ieder geval niet nee.



Het eerste uur was behoorlijk traag in de zin van dat er weinig gebeurde. De dialogen gingen zo af en toe helemaal nergens over tot het irritante aan toe. Dit was echter slechts een aanloop naar het zeer sterke tweede uur en blijkt dus wel degelijk functioneel te zijn. Je maakt kennis met de verschillende personages en hierin zit voldoende diepgang.

Ik ergerde me, met name in het begin, wel aan de, naar mijn mening, vreselijke operamuziek. Dit past op de één of andere manier toch wel goed in het geheel. Op het moment van de moorden komt dit ook naar voren en wordt het perfect uitgevoerd richting een hoogtepunt. Eén van de mooiste scènes in deze film, samen met het moment dat de trouwring net niet over de railing springt en het einde. Alle rollen zijn goed ingevuld, hoewel ik in het begin nog wat twijfelde over Jonathan Rhys-Meyers.

Voor mij begon de film dus behoorlijk twijfelachtig, maar naarmate de tijd verstreek begon ik hem steeds meer te waarderen en het onverwachte einde was de kers op de taart. Al met al is deze film voor mij 4* waard, want (ook het eerste uur toch) de film blijft boeien en kent een sterk verhaal, met een aantal onverwachte gebeurtenissen.

Ik las hier trouwens een paar keer dat het kind in de eindscène van Chris en Chloe was, maar volgens mij was dit het kind van Tom en zijn nieuwe vriendin en was Chloe nog gewoon zwanger.

Een van die rechercheurs speelt ook een prachtige rol in Trainspotting (Spud) en elke keer dat hij in beeld kwam moest ik daar even aan denken, wat eigenlijk jammer is. Zo'n geweldige karakter als hij daar heeft neergezet; ik denk dat ik daar altijd aan zal terugdenken en dat is jammer, want zo kan ik hem niet altijd even goed beoordelen in een andere rol.

Mijn tweede Allen en verdikkeme dit is wel een hele aardige en slimme film. Een stuk beter dan het nuffige Scoop al was het alleen maar omdat Woody zelf niet meespeelt

"I'd rather be lucky than good" is de lijfspreuk van de hoofdpersoon en Allen heeft dit ten harte genomen en tot in finesse doorgevoerd in deze Match Point. Inderdaad toeval is een factor van groot belang in deze film.
En onze ex-tennis-prof leeft ook werkelijk naar zijn credo. De echte top van zijn sport heeft hij nooit gehaald. Hij verkiest de zekerheid van zijn suffe maar zeker rendabele relatie voor de passie. Hij volgt niet zijn eigen toekomstdromen maar die van zijn vriendin/vrouw. Hij maakt carrière gesteund door zijn schoonpapa.... Als een waar ruggengraatloos weekdier kronkelt hij zich door de film heen. Kos had het een paar pagina's terug over getalenteerde tennisspelers die kunnen bepalen welke kant van het net de bal zal vallen, zei zijn goed! Chris net niet goed genoeg maar damn, wat heeft hij mazzel op het eind van het liedje! En dat is leuk, films waarin de eikel "ermee weg komt" zijn meestal grappig. Snap ook niet zoveel van het commentaar dat deze film humor zou missen, ik vind hem bij vlagen bijzonder komisch zelfs. Enige wat ik wat minder vond is de voorspelbaarheid op sommige punten, alhoewel de rode draad wel prima in elkaar steekt.

Setting is ook bijzonder leuk gekozen. Van die Engelse upper-class maar dan wel van het type "nieuw geld" en niet de traditionele aristocratie. De hoofdrollen worden prima vertolkt en Scarlett herdefinieert hier het begrip sexy... Ajaj, als het gras 2 kontjes hoog is zinspeelt een oude carnavalskraker Daarnaast weet ze gaande weg de film steeds meer inhoud te geven aan haar karakter. In de handen van een minder bekwaam actrice was het waarschijnlijk zeker en vast verzand in oppervlakkigheid.

Op het gebied van de plaatjes en de muziek is het ook allemaal prima verzorgt, niet bijzonder opvallend maar daar vraagt deze film ook niet om.

Geen echte hoogvlieger maar zeker wel gewoon een aangename en leuke film.

3.5*

Ik weet niet precies wat ik ervan moet denken. Ik heb me prima vermaakt met deze film, alleen was het wat langdradig zo nu en dan en kakte het wat in op een gegeven moment, maar werd het de laatste 20 minuten weer wat levendiger. Het is dan ook een film met meerdere kanten. Ik vond het begin, dus zeg maar de romantische/drama gedeelte eigenlijk leuker dan het thriller gedeelte omdat ik dat iet was ongeloofwaardig vond voortkomen uit de hoofdpersoon. Verder is het verhaal prima en goed in elkaar gezet en goed te volgen alleen zoals ik zei wat langdradig soms. Visueel is het ook een mooie film, en ook de decorsetting is meer dan okay. En de muziek was ook zeer geslaagd.

De cast is echt geweldig. Jonathan Ryes Meyers is gewoon een hele goede acteur, nog wat onderschat denk ik maar hij kan een grote worden. En ja Scarlett is naast een ontzettend mooie vrouw ook een goede actrice. Ook Matthew Goode is erg goed, vind hem zo'n briljante stem hebben. En de rest is ook prima.

Ik twijfel toch. Maar voorlopig 3.5*

De film begint komt een beetje traag op gang en is meer in de romantische sferen. Rhys-Meyers en Johansson krijgen een affaire en verder gebeurt er weinig opvallends. Naarmate de film verloopt komen er wat meer spanning tussen de twee hoofdrolspelers en wordt ook de film spannender. Toch echt spannend -op het einde na- wordt het niet. Het verhaal zit goed in elkaar en ik vond het wel verrassend hoe de film eindigde. Ik had het anders verwacht. De cast acteert prima en Scarlet Johansson is natuurlijk prachtig zoals altijd. Maar daar is iedereen het wel over eens volgens mij. Ook visueel is het dik in orde! Al met al is het een goede film maar die verder niet speciaal is.

Eindelijk een Woody Allen zonder Woody Allen. Dat is alvast positief. Een goeie tweederde van de film heb je dan ook eigenlijk geen idee dat je naar een Allen-film zit te kijken. Afgezien van de voortreffelijke rol van Scarlett Johansson is het allemaal erg doordeweeks. Het slot maakt er echter ineens een heel andere film van. Plottechnisch aardig maar sterker vond ik de thematische lijn van het belang van geluk en de (ruime) parallel met Misdaad en Straf, het boek dat Chris in het begin van de film leest. Desondanks zou ik zonder Scarlett Johansson nog steeds een half punt lager uit zijn gekomen. Maar neem zo'n scene in het cafe na haar mislukte auditie; oogopslag, stembuigingen, uitstraling, geweldig.

2e Woody Allen

Mijn eerste Allen film was Vicky Christina Barcelona waar Scarlett Johansson geweldig in speelde dus wat is er beter dan je 2e Allen film te zien met dezelfde actrice? Toch slaagt Match Point tegen.

Allereerst irriteerde ik me mateloos aan de dialogen in het begin van de film. Naar wat ik heb gehoord is dat Allen toch altijd geweldige dialogen heeft maar ik kreeg hier een Tarantino-Death Proof gevoel bij. Pure overkill.

Rhys-Meyers speelt zeer sterk en Johansson ziet er weer geweldig uit maar heel de aanleiding naar het toch wat onverwachte einde is verschrikkelijk saai. Heb sowieso al niets met het tenniswereldje. Het einde daarentegen is dan wel weer goed gevonden. Mooie symboliek met die ring trouwens.

Match Point kan de verwachtingen niet waar maken maar mede door het leuke en onverwachte einde en een bloedmooie Scarlett Johansson komt ie toch nog op 2*

Weer een aardige Allen. Ik ben geen die-hard fan van de man, maar wanneer er eentje langs komt op tv pak ik die graag mee.

Weinig bijzonder verhaal, maar wel aardig uitgewerkt. Sowieso is het einde erg leuk, met de droom, de ring die 'verkeerd' valt en de zwerver.

Het kabbelt wel leuk voort, verveelt nergens en Scarlett is weer een snoepje .

3.0*

Verre van Allen's beste. Nogal suffe karakters die zelden weten te boeien, dialogen die nauwelijks in de buurt komen van Allen's scherpe teksten in zijn eerdere films en een script dat op een gegeven moment alle kanten op gaat, maar zelden de juiste snaar weet te raken. Het gedoe rond de ring, die aan de verkeerde kant valt en uiteindelijk toch in Wilton's voordeel lijkt te werken was zeker sterk gevonden en een prima afsluiter, maar alles eromheen deed me maar vrij weinig. Op zich was Match Point een best aardig relatieproblemen-filmpje, maar bovengemiddeld werd het nergens. En juist dat verwacht ik inmiddels wel een beetje van Allen.

Voordeel van de twijfel, 3 kleine sterren.

Het veel te sloome begin doet de film eigenlijk volledig stuk.

Het begin vond ik enorm saai. Dat het verhaal een echte boost krijgt begint eigenlijk pas vanaf de zwangerschap. Ik begrijp wel dat het allemaal een goede inleiding nodig had maar vond het op elk vlak niet boeien en vond alles nogal zwak geacteerd en geregisseerd. Dieptepunt wordt bereikt wanneer Nola en Chris tijdens de sneeuw in bed liggen en het volgende shot opeens op het zomerse landschap wordt geschoten terwijl iedereen in zijn hemdje zit. Iets meer subtiliteit aub?

Na de zwangerschap beginnen de poppen te dansen en komt eindelijk wat ik van deze Match Point verwacht had.

Erg leuk was wel de ringscène, echt top. Ik zou er bijna extra punten voor geven. Maar die worden er dan meteen weer afgetrokken door die verschrikkelijke operamuziek heel de film door, hadden ze nu echt niks anders?

**

Amen!
Vind dit een film waarin het aanvankelijk lage tempo juist positief is, omdat de vraag welke richting het verhaal uitgaat, zo boeiend is.
Topcast, en Scarlett is ook nog één van de mooiste actrices van dit moment. Uitstekend doordachte verhaallijn met een zeer gedurfde ontknoping, waar ik ook even stil van was.

Ik vond Match Point wel een vermakelijke film, alleen ik zit toch echt met een paar dingen die me irriteerden, wat me dus wel afhoudt van een echte goede score.
Wat me dus het meest dwars zat is het feit dat de hoofdrolspeler totaal geen ruggegraat heeft in de film, Jonathan Rhys-Meyers laat zich de hele tijd over zich heen lopen, toont weinig initiatief en en het enige waar hij wel goed in is, is vreemdgaan. Maar daar toont hij zijn mannelijkheid ook weer niet, door de uiterst laffe daad aan het einde van de film.
Echt nergens durft hij verantwoordelijkheid voor te nemen, dus kiest hij de "makkelijkste" weg.
Het klinkt misschien erger dan dat het is, want ik vond het verder wel een superonderhoudende film, met een leuke en frisse cast. Uiteraard steelt Johansson weer de show met haar wonderschone optreden en prima acteerwerk. Wel zonde dat ze wordt vermoord aan het einde, ik had er een fijner gevoel aan overgehouden als Meyers het gewoon had uitgemaakt met 1 van de twee.
Aan de andere kant is dat ook de grote kracht van de film, ik zat echt met volle verbazing te kijken wat zich aan het einde ontpopte, had ik echt totaal niet verwacht. Dat eindstukje met die regisseur is ook best grappig, hij denkt het helemaal te hebben uitgedacht en dat had ie in feit ook. Maar 1 of andere domme zwerver had die ring omgedaan, waardoor Meyers alsnog vrijuit ging. Wat ik overigens ook weer niet had verwacht, aangezien de ring metaforisch aan de verkeerde kant van het "net" belandde zeg maar.
Al met al een zeer onderhoudende film en een film met een verassend eind. Het volgt zeker niet het gebruikelijke pad. Wel is het lastig om de geest van de hoofdrolspeler te doorgronden, vond het verder maar een laffe gozer verder, wat de film soms iets minder prettiger maakte om naar te kijken.

3,5*

Deze film viel heel lichtjes tegen. Alsnog prima drama-stuk met de welbekende Woody-touch.

Zwakke film. Om eerlijk te zijn kan ik de hoge waarderingen hier en op IMDB niet zo goed plaatsen.

Wellicht heeft het te maken met de insteek; het wordt gepubliceerd als thriller/drama, terwijl de thriller-kant afgrijselijk lang op zich laat wachten. En als het er dan is, is het maar zeer matig. Deze film lijkt me simpelweg een drama/romantiek. Wellicht heeft Allen zoveel credit dat er altijd wel 'iets' in een film gezocht wordt.

De film draait -platweg- om vreemdgaan. Dat is natuurlijk al iets wat extreem vaak in films als thema gebruikt is. De film wil maar niet spannend of interessant worden en dat lijkt ook niet de bedoeling, meer als een gewoon vertellend verhaaltje. In geen enkel karakter werd ik meegenomen. Enkele keren worden we achteloos onbepaalde tijd vooruit geworpen zoals met de bruiloften.
Het duurde zo'n 75 minuten (!) voordat er iets gebeurde wat ik niet verwachtte, waardoor er iets interessant leek te gebeuren (dat Chris Nola belt met het nieuws dat de vakantie niet doorgaat, maar dan ophangt). Uiteindelijk blijken er nog slechts 2 twistjes in de film te zijn, die dan ook nog eens uit 1 scene voortkomen: de weggegooide ring die op de kant blijft liggen. Eerst denken we dat Chris daardoor opgepakt wordt, maar dat blijkt uiteindelijk juist zijn redding te zijn omdat de zwerver ermee vandoor ging .
Een thriller is het zoals gezegd totáál niet, maar ook als drama is allesbehalve een hoogdraver. Voorspelbaar, saai, oppervlakkig. De aanwezigheid van Johansson en de passie van de affaire zijn de enige lichtpuntjes.

Heerlijke film!

Van begin tot einde van genoten, en daar zijn meerdere redenen voor. Eerst en vooral is het een erg kunstzinnige en stijlvolle film, met heel de tijd die prachtige opera-muziek, maar de film zelf zit ook vol met verwijzingen naar kunst. Ook het milieu en de decors waar het verhaal zich afspeelt zijn erg mooi. En over erg mooi gesproken, wat is en blijft Scarlett Johansson toch een ongelooflijke zwoele en sensuele vrouw, straalt gewoon seks uit.

En toch is het Jonathan Rhys Meyers die het meeste indruk maakt als Chris. Met z'n kille ijskoude blik wringt hij zich in alle mogelijke bochten om de waarheid telkens te kunnen ontlopen. Erg eingelijk dat hij er uiteindelijk nog mee wegkomt. En dat brengt ons bij het verhaal, dat leuk om volgen is maar toch hier en daar flirt met ongeloofwaardigheid.

Wel weer leuk is de analogie tussen de tennisbal die wel of niet over het net valt, en de ring die wel of niet in het water valt. Hij valt dus niet, op het gezicht een tegenslag, maar dat blijkt dan Chris' redding te zijn. Of hoe het in het leven afhangt van kleine details.