Match Point (2005)

Is dit nou Woody Allen...

Damn, ik zat er echt effe doorheen. Sjezus, wat is dit slecht gefilmd zeg. Ik heb me echt zitten ergeren de eerste anderhalf uur.
Een hoofd of lichaam dat buiten beeld valt.
Meerdere keren op dezelfde positie filmen.
Een draai met de camera van het raam in de slaapkamer naar het bed, en dan weer terug naar het raam. ... net alsof daar iets te zien is.
Totaal geen subtiele overgangen. Gewoon steeds totale shots enzo.
Iemand is aan het praten en pakt iets uit een kastje. Plotseling zien we iets in de lucht vliegen en zijn ze buiten iets aan het doen. Wtf dat sloeg echt nergens op.
Geluid houd plotseling op, geen fades...

Waarom wordt er trouwens altijd zo debiel getennist in een film... dat vraag ik me steeds weer af. Wellicht omdat die acteurs er geen zak van kunnen, maar zorg daar dan voor.

Die relatie met Chloe begint veel te snel... bij het introduceren met de familie van Tom in de Opera kijkt die wanhopige meid al achterom. Vervolgens blijft ze aan hem kleven, wat er ook gebeurt. Ondanks dat Chris erg teruggetrokken is en hij vaak weg moet kan hij er altijd vanaf komen bij haar met een kusje.

We zien niets van de actrice-wereld van Nola. Ik had zoiets van: hoezo is zij actrice dan...

Het leek echt een vreselijk monster van Loch Ness te worden. Als het zoetsappig zou eindigen met Chris en Nola in een liefdesbootje dan kon ik de televisie wel stuk gooien. Dat zou cliché zijn geweest van hier tot Tokio, daarbij opgeteld het lelijke camerawerk had je niets over gehouden.
Gelukkig kwam er die shotgun. Ja, Scarlett is mooi, maar hier móest ze gewoon dood.
Dan die detectives, het was nog redelijk spannend aan dat tafeltje.

Ook opzich wel een grappige terugverwijzing met die oorbel die Chris weggooide. Die kwam precies op de rand van dat hek, hetzelfde als de tennisbal in het begin. Soms heb je geluk, soms niet.


Maar toch. Twee stelletjes. Een affaire. Besluiten om bij Chloe te blijven die hij eigenlijk maar nét iets langer kent dan Nola en daarmee helemaal niet gelukkig is. Tja... nogal dom.

Einde is verassend, maar dat kan de rest echt niet goedmaken.

Zwak.

Mijn tweede Woody Allen (na Annie Hall) en deze beviel me toch iets beter. Wellicht een kwestie van wennen.

In mijn ogen zijn de films van Allen toneelstukken, met veel dialoog, in een 'film-context' geperst. Zonder al te veel soundtrack en lange scènes. Gewoon mensen die met elkaar de dialoog aangaan in een bepaalde setting. En het werkt prima.

Zo ook bij deze psychologische thriller. Een goed doordacht plot met een mooie achterliggende gedachte die op het einde toch vrij abrupt op een andere manier geïnterpreteerd dient te worden. Plottwist is altijd gewenst.

In het begin was het nogal wennen aan het Engelse accent, aan de elitaire gedragingen en aan het snelle verloop van de film, maar dit kwam uiteindelijk allemaal goed en Match Point krijgt een dikke voldoende: 3,5*

Niet slecht, maar nergens écht boeiend.

Weinig verhaal; de "ideale" schoonzoon pist naast de pot. Dat spelletje duurt zowat 3/4 van de hele film. Om dan de meest onlogische twist te maken die met dit verhaal mogelijk was. Effe z'n minnares afknallen en daarbij ook die arme buurvrouw vermoorden. Chris Wilton moet zowat het domste personage zijn dat ik ooit gezien heb. Wat hij deed was gewoon heel onlogisch. Verrassend was het wel te noemen, maar ik had zoiets van: en waarom was dát nodig?
2e verrassing van de avond: die flikken op't eind zijn zowaar nóg dommer dan Chris Wilton. Hoe ongeloofwaardig. De ene flik droomt zo even de reconstructie, lost het op. De andere flik vindt het echter wat te vergezocht. Dan het 2e twistje met de heroïnedealer. Hupakee, zaakje opgelost.
Véél te vergezocht en totaal onrealistisch.

Pluspunten dan. Het acteerwerk. Jonathan Rhys Meyers acteert erg goed (deed me wat aan Joaquin Phoenix denken - wat een compliment is). Scarlett Johansson vond ik erg sterke momenten afwisselen met matige. Emily Mortimer was oké, maar had wat een lullig personage. Als alle vrouwen zo naïef waren ...

Overigens leuke operamuziek gebruikt door Allen. Het creëerde de nodige sfeer. Bij het plottwistje viel de spanning best wel te snijden.

Soit: met een beter (meer logischer) verhaal met realistischere personages had dit een aanrader geweest. Dat is het nu niet.
Ik twijfel tussen een 2,5 en een 3. Aangezien dit de eerste kijkbeurt was ga ik gul zijn. 3*.

Film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond, dan maar op Canvas kijken. Goede zender en het belangrijkste: geen reclame, zowel als onderbrekingen, als storende factor op mijn beeldscherm tijdens de voorstelling. Ik weet nooit zo goed wat ik bij Britse films moet denken, ze zijn vaak erg heftig qua emoties en het heeft allemaal iets ''ver'' wegs en na 5 jaar Engels te hebben gehad, vind ik het nog steeds een vreemde manier van spreken, zo ongelofelijk deftig. Het kent zijn charme, maar is af en toe erg tegenstrijdig, bv. in een film zoals deze. Niettemin van de film, want het Matchpoint weet de volle minuten te boeien. Wat opviel was de tegenstrijdigheid tussen de moderniteit van het verhaal en plot en de klassiekheid van het audio-gedeelte, niet alleen in de opera maar ook in de manier van spreken, maar dat kan dan weer beargumenteert worden door ''de Engelse taal''. Daarnaast is de film ook erg meelevend, spannend en gewoon erg vermakelijk op een terecht niveau. Als kijker heb je geen gevoel dat je voor de gek gehouden word, hoewel we dit eigenlijk wel worden door Chris pech-geluk filosofie. Het voelt gewoon goed en vertrouwd aan, waardoor je makkelijk jezelf in de film kan verliezen en mee gaat in het verhaal. Goede film die een andere kant van het vreemd gaan laat zien, maar achteraf toch niet zo origineel aanvoelt als tijdens de film. Ook vond ik de cast verschillen qua niveau en geloofwaardigheid. Aan Jonathan en Scarlett was iig niks mis. 3,5 ster

Ik ben altijd een groot Woody Allen geweest. Ik viel zowat in slaap bij deze film. Ik vind Scarlett Johansson dus echt helemaal niks. Woody vind het vast een lekker ding; is ze ook wel. Veel is nep aan haar en ze kan niet acteren of acteert altijd hetzelfde. Mond open als een opblaas pop enz. Jonathan Rhys Meyers is een heel goeie acteur maar heb hem wel beter gezien. Wat verlangde ik naar de goeie ouwe films als "Hannah and her Sisters en nog veel meer van dat Woody Allen moois. Het laaste half uur werd ik weer wat wakkerder,.door Jonathan Rhys Meyers. Pijnlijk om te zien hoe hij toch worstelde met zijn opportunisme en dat zo goed overbracht. Opportunisten het ergste mensensoort in mijn opinie. Mijn sterren zijn voor Jonathan en de zeer goede bijrollen.Pruilende Scarlett? Die zie ik teveel in D&G reclames, daar is ze heel geschikt voor. En dat meen ik serieus.

Woody kan of kon zoveel beter.........jammer......

Leuk filmpje met als sterke punten het mooie plot - het blijft toch heel spannend - en de mooie beelden. Leuk gespeeld, vooral door Jonathan Rhys Meyers. Scarlett Johansson is wel prima gecast voor deze rol (hoewel Woody Allen een abonnement op haar lijkt te hebben?). Wat ze hier laat zien qua acteren niet echt mee, in nogal wat scenes vind ik het niet echt overkomen - maar - ahem - ik vind het toch wel een pluspunt voor de film om haar erin te zien. En dat geldt voor Emily Mortimer zeker ook - en zij speelt dan weer wat beter.

Echt oudere films van Woody Allen heb ik eigenlijk niet gezien - of het is zo lang geleden dat ik me er nauwelijks iets van herinner. De enige die me zo bijstaat is Melinda and Melinda - echt een prul, zeker naast deze film.

Schitterend film van Allen. Goed geacteerd, inhoudelijk sterk en met mooie muziek. 150 jaar geleden schreef Dostojevski het magnifieke Misdaad en Straf. Allen maakt zijn eigen adaptatie, niet zo breed en briljant als het boek, zonder alle filosofische uitweidingen over een übermensch, maar wel met dezelfde diepgaande psychologie, in inhoud en intensheid. Dat werkt in de film uiterst sterk.

Het boek draait om 100 pagina’s richting de moord, en de overige 600 over de straf. Hier komt de moord wat laat, maar tot die tijd is het vreemdgaan al een misdaad, met alle straf vandien. Vooral als je het boek gelezen hebt, dan ken je de uitkomst. Daar lijkt het in deze film heen te gaan. Tot de twist op het eind. Al is het eind zodanig open dat Chris zich altijd nog kan aangeven. Ook wat Allen wil zeggen over geluk, en de netbal, komt heel dubbel over. Soms valt hij erover, en win je, soms niet, dan verlies je. Chris lijkt echter te winnen doordat dat muntje juist niet erover viel.

Allen brengt dit alles heel sober. Geen hypermontage, of overbelichte shots, wel vaak mooie kadrering en soms hele verhalen in een beeld. En vaak zeggen die beelden meer dan 1000 woorden. Let maar op hoe vaak Chris belt met z’n schatje terwijl op de achtergrond de familie te zien is. Altijd dat dilemma in een beeld gevat. Ook het temp is prima. Allen laat scènes nooit helemaal uitspelen. In het restaurant gaat de scène tot aan het bestellen van de wijn, en dan is er alweer een nieuw deel in het verhaal. Zo gaat dat alsmaar door. Soms via dialoog in het verhaal, en vaak via montage laat Allen zien dat er weer tijd vooruit is gegaan, zoals van de sneeuw buiten naar de bijeenkomst aan de buitentafel in de lente. Heel goed allemaal.

Daarnaast krijgt Allen de hulp van een schare fantastische acteurs, alle perfect passend in hun rol. De zwoele erotische Johansson, de rustige Rhys Meyers die steeds wanhopiger wordt, papa Brian Cox, de lieve Emily Mortimer. Ze krijgen prima dialogen, en hun mimiek en gebaren zijn uitstekend. Nergens overacting, nergens alle trucjes uit de kast halen. Zie de tipsy Johansson, of de emotioneel kapotte Rhys Meyers op vele momenten. Genoeg om het te voelen, hen te begrijpen, nooit teveel om ze niet meer serieus te nemen.

Ook de muziekkeuze is prima, vaak gepast, en wat zorgt voor een goede toon in het verhaal. Al moet je dan wel van Opera houden. Wat ik me wel afvroeg was waarom hij Je crois entendre encore van Bizet in een Italiaanse versie liet spelen. Maar bonne, dat mag de pret niet drukken. 4,5 *

Ik vond een goede Misdaad/Romantiek film...

Prachtig HD kwaliteit (comm. zender Net 5)...

Uitstekend acteerwerk...

Spannend verhaal...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Een lange film...

Spannend slot...

Erg sterke film. Dit is de 12de film (pas eigenlijk) die ik van hem zie en het is leuk om te zien dat hij eens uit een ander vaatje tapt. De andere films die ik van hem zag, waren allemaal komedies. Geen greintje humor hier. Hij toont met deze film zijn veelzijdigheid en profileert zich tussen de hedendaagse Europese arthousefilmers.

Match Point heeft een uitermate solide opbouw van het verhaal. De prestaties zijn goed en werkelijk alles dat zich in de film afspeelt is 100% geloofwaardig. In het tweede uur wordt het spannender en gaat het niveau echt wat omhoog, maar het laatste half uur is geweldig. Ook de uiteindelijk uitkomst vond ik uitermate verrassend.

Toen ik me hier bijna 9 jaar geleden aanmeldde had ik nog een hekel aan Allen, langzaam sloeg dat over in een voorzichtige waardering en ik sta nu op het punt hem geweldig te gaan vinden. Ben daar nog niet helemaal, maar heb nog 4 films van hem liggen.

'k was aangenaam verrast door deze film. Het is m'n eerste Woody Allen film en hij is me zeker niet tegengevallen.

De cast deed het uitstekend, vooral Scarlett Johansson was een mooie verschijning. Het verhaal was goed en het einde uitstekend. Eindelijk was het eens geen typisch Hollywood einde. Het genre is drama/thriller, maar 'k zou toch eerder voor drama gaan. Naar het einde toe word het wat meer thriller, maar het loopt zeker niet over.

Oja voor de niet sportfanaten, geen nood, de film gaat niet echt over tennis, dus dat is maar een heel klein aspect in de film.

Goed.

Dat hele rich fag leventje en het deftige engels. Ik vind de cast bijzonder goed. Iedereen kwam behoorlijk natuurlijk over. Vooral Matthew Goode verdiend een pluimpje.
Het verhaal is ook boeiend met een aantal verassende plottwists. Ik had nooit zien aankomen dat Chris Nola zou gaan vermoorden en dat het verhaal zich daar volledig op zou gaan focussen. Toen die ring niet in het water belandde zei ik hardop "dat gaat hem de kop kosten" , maar niets bleek minder waar en dat vond ik erg mooi gedaan. De tennisbal hoeft dus niet perse over het net te vliegen, als jullie begrijpen wat ik bedoel.

Ergens viel hij ook wel tegen. Ik had gehoopt dat ik me nog meer had kunnen inleven in de lust van Chris. Scarlett is een hele knappe vrouw en ik vind dat ze af en toe niet knap genoeg in beeld werd gebracht. Zodra ze zwanger raakt word ze ook een beetje irritant.

Het einde is ook een beetje... leeg. Hij komt er nogal gemakkelijk mee weg. Die 2 detectives zijn iets te laks. Beetje onrealistisch.

Al met al kom ik net niet op een 3,5* uit maar het is wel een fantastische film als je van dit genre houd.

Wow... wat een indrukwekkende film. Je bent er nog net niet ontdaan van...

Hoewel de wat trage, maar daardoor erg realistische opbouw van de film, beland je van een leven waar het geluk je toelacht langzaamaan in een leven die op een nachtmerrie lijkt.

Woody Allen heeft zich niet laten verleiden om af en toe een grap te plaatsen ter verluchtiging; dat maakte het erg zwaar, maar dat was vreemd genoeg ook de kracht van de film.

Ook de acteurs waren geweldig en overtuigend.

Het thema van deze film, zoals gebruikelijk bij Allen, het gevecht tussen verstand en gevoel, liefde en passie... waar kies je voor; of is hinken op twee benen ook een keuze?

Kortom meesterlijk film!

Op een hele manier bouwt Allen het verhaal op. Chris die steeds meer gewend raakt aan een bepaalde manier van leven en hier maar moeilijk afscheid van kan nemen. De radicale manier om dit op te lossen kwam voor mij totaal onverwacht. Ergens vond ik het ook een minder stukje, maar de kracht van Allen is, dat hij dit voor mij weer weet te herstellen. Het opvolgende politieonderzoek en met name de ring. Als kijker denk je dat hij pech heeft, maar uiteindelijk wordt het zijn redding. Briljant bedacht wat mij betreft. Helaas zitten er ook wel wat mindere punten in, de geheimhouding van de affaire bijvoorbeeld (daar wordt eigenlijk totaal geen moeite voor gedaan). 3.5*

Deze film is het begin van een nieuwe periode voor Woody Allen. Het is zijn eerste van drie films met Scarlett Johansson en de eerste van een reeks films die plaatsvinden in een grote Europese stad, Londen in dit geval.

Het is niet toevallig dat het hoofdpersonage in het begin van de film Dostojevski aan het lezen is. Dit is Woody Allens antwoord op een hoofdthema bij de Russische schrijver: de vraag of er nog morele regels bestaan in een zinloos en goddeloos universum, of je bijvoorbeeld een moord kunt plegen zonder ten onder te gaan aan een bezwaard geweten. Dit thema komt trouwens ook al voor in "Crimes and Misdemeanors". In tegenstelling tot Dostojevski besluit Allen dat je wel gewoon verder kunt leven zonder boete te doen.

Een tweede motief is het element toeval. De scene met de ring doet denken aan een tennismatch waarin de bal het net raakt en er al dan niet net over gaat. De bevoordeelde speler verontschuldigt zich dan - alsof die het erg vindt. De oude vrouw wordt vermoord omdat ze toevallig in dat appartement woonde.

Jonathan Rhys Meyers speelt de rol sober en zonder overdrijven. Scarlett Johansson is een waardige opvolgster van Allens vroegere muzen Diane Keaton en Mia Farrow. Naar het schijnt had ze last van een allergie tijdens de vrijscene in de natuur, die x aantal keer herdaan moet worden. Leuk om Alexander Armstrong in een bijrolletje te zien - de presentator van de BBC-quiz "Pointless". Ook John Hannah (bekend van "Rebus") is goed als inspecteur.

Een merkwaardig detail is de discussie over wie nu de beste was: Agassi of Henman. Moet dat niet zijn: Sampras of Agassi? Misschien heeft de BBC als sponsor Woody Allen verplicht om de naam van de Britse publiekslieveling te vermelden?

Over het algemeen waardeer ik de ingetogenheid en de diepgang van deze film. Ik schat hem veel hoger in dan de meeste kaskrakers en prijswinnaars in dezelfde periode.

Moeizaam. Allereerst omdat het niet erg wil vlotten met de cast. Iedereen heeft zo z'n momentjes en ik wil niet beweren dat er hier iemand staat te knoeien, maar het is allemaal tamelijk stijfjes met dialogen die erg geschreven en gestuurd overkomen. Een term als toneelachtig schoot te binnen. Dat mag dan deels wel passen in deze upper class setting, het maakt de film er niet soepeler op.

Ander probleem is dat Allen z'n thematiek nogal opzichtig verwerkt in z'n scenario. Dat deze hoofdrol iets met die van Dostojevski te maken heeft, valt ook wel te achterhalen zonder hem het boek te laten lezen. Nog opvallender is de manier waarop de openende woorden en beelden in de film terugkeren. Wat daar zo geniaal aan is, ontgaat mij volledig. Allen pepert het er gewoon in.

Ondanks dat hij met gemak allerlei tijdssprongetjes neemt, gaat het ook wat slepen. De romance zie je meteen aankomen, die in de regen is zuiver melodrama. Daarna verzandt het in gezeur van beide kanten waar Chris besluiteloos heen en weer stuitert. Wanneer hij dan actie onderneemt, flakkert de film weer wat op, het slot is ook niet onaardig, maar al met al te tam voor een voldoende.

Indrukwekkende, krachtige film met degelijk acteerwerk. Op een mooie en rustige manier gefilmd waardoor het geheel natuurlijk overkomt. In eerste instantie dacht ik dat de verhaallijn draaide om het maken van de juiste keuze in je leven; kiezen voor het comfortabele, bekende leven wat je leidt, of écht je hart en je gevoelens volgen. Mooie one-liner van de hoofdpersoon: "We hebben ons leven helaas minder in de hand dan we denken; het draait vooral om geluk en het ligt er maar net aan, aan welke kant van het net de tennisbal (cq. ring) terecht komt om te winnen". Deze visie loopt als een rode draad door het verhaal. Op het moment dat ik dacht dat het verhaal ten einde liep, krijgt het een zeer verrassende wending die ik op geen enkele manier had verwacht. Ik vind deze film een aanrader! Mijn beoordeling: 3,5 sterren.

Het is een saaie en slome , niet realistische film , de gesrekken zijn saai en na 1 uur is er nog niks speciaals gebeurt, dit is voor het eerst dat ik tijdens een flim in slaap ben gevallen,

KIJK DIT NIET!! Pure bagger.

Heel sterke film van Allen.

Het deed me hard denken aan Cassandra's Dream, maar Match Point gaat verder en is beter. Je wordt meegesleurd in het rijkeluisleven en verhaal van Chris, zonder veel moeite te doen voel je volledig met hem mee wat voor veel spanning zorgt. Er wordt ook op voortreffelijke manier naar een climax toegewerkt, wat zo goed als perfect uitpakt om ook het motief een zekere rol in het verhaal te laten krijgen. Dat apprecieerde ik wel.

Natuurlijk moet ik het ook over de cast hebben. Deze is echt subliem gekozen, top. Onder andere Jonathan Rhys Meyers lijkt dan ook wel de rol van zijn leven te spelen, Scarlett Johansson schittert in waar ze in uitblinkt (soort van sexy probleemgeval) en ook Ewen Bremner zag ik graag komen. Woody Allen-films zijn een genre op zichzelf met verdere subgenres, waaronder het thriller/detective en deze Match Point is daarin toch wel de beste dat ik tot nu toe gezien heb van hem.

Ben nooit echt een Allen-fan geweest. Misschien jammer want vele mensen kan hij wel beroeren en misschien komt er ooit een dag dat ik het ook kan vinden maar voorlopig is dat niet het geval, en ook deze Match Point is dat niet geworden. Het duurt wel even voor je in de film zit tot je eigenlijk merkt dat de muziek, het camerawerk, de sfeer eigenlijk de reflectie is van Jonathan Rys Meyers' personage. Dan begrijp je waarom het soms wat grauw, emotieloos en saai is maar bij de conversaties met Johansson de film plots wat leeft en naar het einde meer frustreert. Meyers speelde niet echt top, het was soms wel zeer vlak en de emoties kwamen er niet echt uit, ook niet wanneer het moest. Johansson speelt degelijk maar door het hele brave gebeuren met het concept kunnen de meeste acteurs/actrices uit deze film niet te veel kwijt. Ook de laatste akte is belachelijk en de opbouw naar die gebeurtenis is echt slecht en hoe het nu in de film zit voelt het gewoon verkeerd. Het had dan misschien ook wel een beetje te kunnen maken hebben met de matige Meyers. Door die twist viel heel de laatste akte in het water en ongeloofwaardig. Waarom Allen dit gedaan heeft is mij echt een raadsel. Camerawerk was wel zeer goed. In dialogen soms de focus volledig op Meyers laten om gewoon zijn reactie bij elk woord van de tegenspeler te kunnen zien paste perfect bij de persoonlijking van het personage. De film was al niet echt men ding qua stijl maar had zeker een dikke 6 verdiend, tot de laatste akte volledig de boel deed instorten.

Match Point heeft een aardige cast maar benut deze niet ten volle met het concept van dit verhaal. Camerawerk, muziek en sfeer is van niveau maar de laatste akte verpest veel.

De film stond me nogal goed bij, en ik was benieuwd of dat nog zo was. Match Point kan alvast rekenen op een deftig script en Woody Allen in vorm loopt alles in goede banen. Je merkt wel dat de man er zin in heeft. Het verhaal is boeiend genoeg en heeft een eigen stijl. Toch is het wat wennen aan het afgeborstelde acteerwerk van Jonathan Rhys Meyers. Met de komst van Scarlett Johansson wordt de film even door elkaar geschud. Wederom is deze actrice duidelijk meer dan een mooi snoetje. Ze zorgt voor de kruiden in deze film. Match Point is dus absoluut wel een mooie film, maar het loopt net iets te stijf met momenten om een echte topper te worden. Gewoon vakmanschap met een zeer degelijke film als gevolg. Meer niet.

Sterke en strakke, tja, hoe noem ik dit? misdaadthriller? psychologische thriller? neo-noir? Hoe dan ook, misschien iets te lang (zeker gedurende de eerste helft) en met een einde dat me niet helemaal bevredigt (hoe de politie de zaak afhandelt), maar gedurende het grootste deel zowel indrukwekkend (qua karakterschets) als spannend (qua zenuwslopend plot). Zeer goed spel van vooral Rhys Meyers en Johansson.

Vond het in het begin best een vreemde film. De omgangsvormen en dialogen kwamen totaal niet natuurlijk over, terwijl dat in een Woody Allen film normaal gesproken juist wel het geval is. Het was even wennen aan de Britse upperclass stijl. En aan Johansson trouwens ook, vind haar eigenlijk niet te harden in deze film.

Voor de rest is het ook niet heel erg een exemplarische Allen. Er is veel minder plaats voor humor of een licht-filosofische inslag, maar meer een portret van de Britse bovenlaag, en hoe een man tussen zijn vrouw, en alle zekerheid die daarbij hoort, en de passie voor zijn minnares laveert.

Had me vantevoren niet al te erg ingelezen, dus die moord kwam eigenlijk nog best onverwacht. Voor een Allen best pittig, omdat het normaal altijd een beetje gezapig doormoddert.

Prima film, zit prima in elkaar, maar vind het verder ook geen meesterwerk ofzo.

Overigens jammer dat dat allereerste shot van die tennisbal over het net niet terugkwam. Had het mooi afgemaakt; het geluk valt immers uiteindelijk zijn kant op.

3,5*

Een zelfverzekerd potje tennis met het toeval en het noodlot. Kan er rechtvaardigheid bestaan in een wereld waar geluk bepaalt wie er wel of niet gepakt wordt? En valt dat geluk niet meer de kant op van de elite die de mogelijkheden heeft om geluk af te dwingen? Woody Allen zou zichzelf hiermee opnieuw uitvinden door een overspeldrama te mengen met een schelmenfilm en een satire op rangen en standen. Het beeld houdt van Jonathan Rhys Meyers en Scarlett Johansson wiens vlezige lippen gepassioneerd samenkomen in hun stomende affaire. Emily Mortimer is leuk als de neurotische rijkeluisdochter die haar echtgenoot kneedt, manipuleert en corrigeert om aan de verwachtingen te voldoen. Een vileine zwarte komedie met een tragisch randje, met een cast die de juiste chemie heeft om de wat afstandelijke stijl van filmen toch warm op het beeld te krijgen.

“The man who said "I'd rather be lucky than good" saw deeply into life. People are afraid to face how great a part of life is dependent on luck. It's scary to think so much is out of one's control. There are moments in a match when the ball hits the top of the net, and for a split second, it can either go forward or fall back. With a little luck, it goes forward, and you win. Or maybe it doesn't, and you lose.”

Match Point is een echte Woody Allen film waarbij hij één van zijn favoriete thema's, schuld en boete, weer uit de kast heeft gehaald. Allen houdt ervan om zijn personages in confronterende situaties te plaatsen en ze dan een keuze te laten maken. Match Point is hierop geen uitzondering en ditmaal wordt Chris voor een onmogelijke keuze gesteld.

Cynisme is Allen niet vreemd dus eigenlijk zou je als kijker de keuze van Chris aan moeten zien komen maar toch is de schok nog steeds groot. Het druilerige Londen is het decor en dat is een uitstekende keuze want dat maakt het verhaal nog net dat kleine beetje naargeestiger. Rhys Meyers is geweldig als Chris, die moet kiezen tussen liefde/lust en zijn comfortabele leventje met het rijke vrouwtje. Scarlett Johansson is natuurlijk de perfecte actrice om de lust bij Chris op te roepen en allejezus, wat is ze hier zwoel en bloedmooi. Op het einde geeft Allen zijn eigen draai aan de mogelijke boetedoening van Chris en de tennisbal net voor of over de netband is een mooie metafoor daarvoor. Match Point is voor mij één van Allen's beste films.

Opgenomen van de VPRO en vanavond gezien...Dijk van een film. Geweldige acteurs, goede dialogen en nog een gratis wijsheid van Socrates in de film "Het grootste geluk wat een mens kan overkomen is nooit geboren te worden.....". Allen heeft de film gemaakt naar aanleiding van kritiek op zijn stijl die in al zijn films terug komt.: neurotische mensen, nostalgie, een hoop onzin en flauwekul , waarin hij vaak zelf de hoofdpersoon speelde: een neurotische mislukkeling die zichzelf klein en lelijk vindt en geen succes bij vrouwen heeft, vol gestopt met linkse ironische humor en zelfspot.. Om af te rekenen met zijn criticasters maakte hij dit drama/trhiller. Behalve vakmanschap is er niets terug te vinden wat wijst naar de maker: Woody Allen. ( behalve schuld en boete dan)Een film die me na bekijken een jaar of tien geleden lang bij gebleven is vanwege zijn zeldzame kwaliteit. Ik wist het verhaal ten dele nog ,maar wist niet meer hoe het afliep. Over tien jaar weer zien deze film...komt vast wel weer op tv. Meesterwerk. (O ja.....Ik vind aan Scarlet Johansson helemaal niets aan om te zien...dan weet ik nog wel een hele rits aantrekkelijker actrices.....en is Dione de Graaff tien keer seksier)

Redelijke film. Er wordt in ieder geval prima gespeeld en Johansson is een lust voor het oog. Het verhaal vond ik dan weer niet zo heel bijzonder, zoiets is al veel vaker gedaan. De uitvoering is wel goed, maar hier en daar is het soms een tikkie langdradig.

Woody Allen goes Fjodor Dostojevski. Juist ja, er was er daar eentje ‘Crime and punishment’ aan het lezen, niet? En dat in de volle storm van het leven. Het leven als opera. Een soapopera, om volledig te zijn.

Bijzonder is de plot van ‘Match Point’ niet bepaald, net zomin als de cinematografie. In vergelijking met zijn laatste films, lijkt dit wel een veredeld tv-project. Ware het niet dat de brutale schoonheid van Scarlett Johansson van het scherm spat. Van de eerste tot de laatste minuut. Spat. Spat spat spat.

Helemaal compenseren voor het kabbelende ritme doet haar verschijning weliswaar niet, maar de prachtige muziek, een aantal verfijnd-grappige dialogen (de inspecteurs!) en de morele laag die over de suspense heen wordt gedrapeerd…uiteindelijk werkt het wel.

Helemaal à la Verdi’s ‘Macbeth’ moeten de oude geesten vroeg of laat komen spoken, en dat doen ze ook. Het is hoe cinema ultiem naar de klassieken refereert, maar dan in een hedendaags kader. Verre van meesterlijk, maar niettemin ambachtelijk en vooral met de glimlach gedaan.

3*
(Waaruit ik overigens moet concluderen dat ik Allens latere films dikwijls leuker vond. Mag dat gezegd, hier met uitsluitend cinefielen aan de dis?)

Toch weer een bijzondere Woody Allen film, die evenwel in de beginne geen indruk maakt, op de acteurs na : knappe verschijningen, knappe vertolkers. Dan gaat de film wat verwateren en als men denkt dat het uiteindelijk zal verlopen in de stijl van "ik trouw met die maar ik hou van die ander enz....", reserveert Allen nog voor ons een uitstekend, thrillerachtig slot.
Matthew Goode viel mij sterk op als belovende acteur met daarnaast natuurlijk heel wat Brits talent.

Game, set, match

Tja, ik vond dit maar een moeilijk te beoordelen film. Hoewel ik aanvankelijk steeds meer enthousiasme begon te voelen voelt de finale volledig misplaatst aan om vervolgens weer op te krabbelen met een sterke ontknoping die mooi teruggrijpt naar de openingsscène van de film. Het grootste probleem met deze titel was voor mij toch wel de moord op Nola omdat de keuze van Chris om dit te doen en vooral hoe ver hij er in gaat om dan ook maar meteen de buurvrouw te vermoorden als onderdeel van het moordplan in mijn ogen heel onbegrijpelijk aanvoelt.

Hierbij speelt voor mij ook mee dat de omslag van Chris naar koelbloedige moordenaar gewoon heel onrealistisch aanvoelt omdat ik het personage helemaal niet tot dit soort daden in staat achtte. Daarnaast leek het vanaf het begin al duidelijk te zijn dat zijn interesse voor Nola veel groter leek en hij duidelijk alleen maar bij Chloe leek te willen blijven vanwege de financiële voordelen terwijl hij nooit echt verliefd op haar leek te zijn. Er wordt dan nog wel een enkele keer gehint dat Nola instabiel zou zijn, maar heel extreem gedrag wat hem rechtvaardigt om haar te vermoorden heb ik in ieder geval niet voorbij zien komen.

Kort gezegd kwam het er voor mij op neer dat ik mij niet kon voorstellen dat enkel de dreiging van het verlies van de financiële voordelen die Chris in zijn relatie had terwijl hij nooit echt passie voor zijn vrouw leek te voelen, voldoende was om de vrouw waar hij zich zo intens tot aangetrokken voelde te vermoorden toen ze dreigde de hele situatie bekend te gaan maken. Als opeens echt werken voor je geld het ergste is wat je kan overkomen..

Deze door mij uitgebreid in spoilers aangehaalde punten, hebben er uiteindelijk toch voor gezorgd dat de totaal ervaring voor mij een beetje teniet gedaan werd omdat ik deze specifieke gebeurtenis veel te onrealistisch en ongeloofwaardig in tegenstelling tot de rest van het verhaal vond. De hele gedachte achter de film en de onverwachte slotconclusie aan het eind waren dan wel heel sterk gevonden, maar de gebeurtenis die hieraan vooraf ging voelt heel misplaatst, knullig en ongeloofwaardig aan.

3,0*

Totaal niet wat ik verwacht had, gezien de andere Allen-films die ik gezien wat. Ik verwachtte een luchtige comedy met als entourage het tenniswereldje, niets daarvan. Het bleek een stuk serieuzer en ik miste de gebruikelijke humor hoewel hier en daar in de dialogen een scherpe observatie gemaakt werd.

Het wordt wat saai totdat in een soort noodgreep iets gebeurt wat even duister als absurd is. Dit weet de film niet te redden. De acteurs doen het goed, vooral beide dames als tegenpolen, maar een probleem is dat Chris niet zo goed uitgewerkt is. Verder lijkt seks de enige drijfveer voor zijn affaire.

Een serieuzere film als dit zou meer kunnen doen met het saaie, uitgestippelde leven van Chris en de mislukte acteercarriere van Nola. Ergens had er een soort moderne variant op TThe Age of Innocence (1993) in gezeten. Ik vond het jammer dat er zo'n rare plot twist in zat want ergens zat ik toch te hopen dat Chris eens en vooral vaarwel zegt aan het suffe leven dat voor hem is bedacht.