Broken Flowers (2005)

De kracht van de film bestaat juíst uit de hele minimale setting die je beschrijft. De momenten waarin het minste gebeurt hebben vaak de meeste kracht: Jim Jarmusch en zeker ook Bill Murray maken meer van minder. Minimaal = Maximaal!

Ja, net als bij minimalistische muziek.

Een weerzien met een regisseur die ik hoog heb zitten is altijd fijn. Veel typische Jarmusch elementen weer en boordevol erg leuke, mooie personages. Veel tragiek op een vaak erg grappige manier gebracht. Leuke rol van Murray en elke bijrol is raak.

Toch ontbreekt het deze film nèt een beetje aan iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen, waardoor hij toch wat achterblijft bij de meeste andere films van Jarmusch die ik zag. Desalnietemin zeker geen tegenvaller, maar gewoon wat minder magie tussen mij en de film.

3.5*

Het open einde... Ik vond het niet goed, onbevredigend. Maar na een kwartier na het einde overheerste toch een goed gevoel. En ook over het einde. Ik had er wat tijd voor nodig.

Een prachtige film met heerlijke dialogen en een weergaloze Bill Murray. Waar ik hem in Lost in Translation wat 'droog' vond qua acteerwerk vond ik hem hier fantastisch in.

Een aantal geniale scenes en ik ga met Prudh mee; less is more.

4 sterren! Pareltje!

In het begin een beetje saaie film. Er gebeurt eigenlijk niets meer in het eerste kwartier dan de brief die verstuurd wordt. Dan gaat de film lopen en het verbaasde me eigenlijk dat ik de film toch wel leuk vond. Je wilt toch weten wie het is... zal ik maar zeggen, zonder iets te verraden. Murray is gortdroog en geniaal. Het open einde... Ach, dat is wel jammer. Daar had ik iets meer van verwacht.

3,5 *.

Ik vond hem tegenvallen. Ik had hem in mijn lijstje staan als must om te zien. Deze film houdt niks in waar de set-up veel belovend is. Een vrouwenverslinder die een brief krijgt van een ex dat hij vader is, wat uiteindelijk gewoon een brief van zijn laatste ex blijkt te zien om hem te prikkelen (zo veronderstel ik) Het was interessanter geweest als de hoofdpersoon zichzelf inderdaad bter had leren kennen, maar dat is (in mijn ogen) helaas niet zo, of anders minimaal. 2 sterren

Mooie film!!!

Vooral omdat alles zo "klein' gehouden is in de film wat het daardoor juist weer 'groot' maakt.

Prachtig acteer werk vooral van Bill Murray zelf (en dat terwijl ik zelf nooit zo'n fan van 'm ben geweest).

Stuk voor stuk ook geweldige scenes en dan vooral bij de eerste ex (geweldige Sharon Stone) waar de dochter naakt de kamer in loopt tijdens het bellen.......GENIAAL!!! heb echt dubbel gelegen en kwam (voor mij tenminste) totaal onverwacht.

Wat betreft het einde dat moest ik ook ff tot me door laten dringen maar werd voor mij uiteindelijk toch bevredigend (zie hierboven: cocolamar).

3.5 ster!!

Simpel maar juist geniaal. Een open einde heeft niet mijn voorkeur maar was passend bij deze film, 4*

Murray speelt weer geniaal een gort droge rol in deze film, waarin iedereen aan het open einde een andere intepretatie kan geven.

Het enigste minpuntje is dat er soms wat saaiere momenten in de film zitten.

3,5.

Wederom bill murray in een rol, zoals hij die de laatste tijd meer laat zien. zijn personage lijkt in de film op momenten geen woord over de lippen te krijgen, ( of heeft daar geen behoefte aan ), en bill murray beeldt dit met een zekere klasse uit. op sommige punten gebeurt er naar wat schijnt vrij weinig, maar ik ben van mening dat de meeste kracht dan ook in die bepaalde scenes ligt. de soundtrack is leuk, maar er wordt toch wel eens wat vaak hetzelfde gedraaid. het open einde is geweldig. er is bewust genoeg ruimte gelaten voor de kijker, om er een eigen interpetatie aan te geven. in mijn ogen van iets mindere kwaliteit als lost in translation. die qua hoofdrol best wat gelijkenissen vertoont. ik geef hem 3,5 sterren.

Wat een geweldige film is dit! Bill Murray bewijst hier weer dat hij echt heel erg goed kan acteren.

Allemachtig, de triestheid van de eerste 10 minuten van de film, zoals hij in zijn glans-trainingspak op de bank zit....echt je wordt er zelf gewoon helemaal triest van.

Ik geef hem 4 sterren.

De film komt wat traag op gang, maar is daarna zeker onderhoudend. Het open einde vind ik zeer gepast; hierdoor wordt duidelijk dat niet zozeer de vraag wie de brief gestuurd heeft belangrijk is, maar de persoonsverandering die hij hierdoor wel degelijk ondergaan heeft (gaat naar graf van ex, wilt eventuele zoon graag ontmoeten) het thema van de film is. Toch had ik naderhand het gevoel dat er meer verwarring gestrooid had mogen worden over de aard van de brief. Nu zijn er 3 opties, maar dat hadden er best 6 mogen zijn.
Daarom, en om nog wat persoonlijke stijlvoorkeuren, krijgt broken flowers van mij slechts 3*, jammer, want dat hadden er best 3,5 of 4 kunnen zijn.
Tevens vond ik dat de film vaak te donker (lichttechnisch) was.

Wat een heerlijke film van Jim Jarmusch. De rol van Bill Murray in Broken Flowers doet een beetje denken aan een private-eye in een film-noir. De getoonde 'speurreis' gaat niet om het vinden van een oplossing voor een mogelijk ‘probleem’ uit het verleden. Het draait er meer om wat een mogelijke ouwe koe uit de sloot allemaal tussen de oren bij iemand teweeg kan brengen.

De aanwezigheid van details in het werk van Jarmusch lijkt minimaal te zijn. Maar de toch wel rijkelijk aanwezige kleine details, die geraffineerd ook in deze film gedoseerd zijn, roepen bij de kijker steeds een heerlijk aangename emotie op. Juist doordat veel weggelaten lijkt te zijn, wordt door Jarmusch de verbeelding van de kijker op een zeer humorvolle wijze geprikkeld om lekker loom actief te worden. Het sluwe spel van Bill Murray vol underacting levert daar een mooie bijdrage aan.

Prachtig is ook het licht in Broken Flowers. De soms overwegende donkerte in de shots, met soms maar één topwit object erin, doet denken aan de kritiek die Rembrandt kreeg op zijn schilderij De Nachtwacht. De opdrachtgevers van dit schilderij waren toentertijd iewat ontevreden. Ze vonden dat een dartel meisje tussen de mannen een veel te groot lichtaccent gekregen had. In hun ogen kwamen de fiere wakers van de nacht er maar erg bekaaid vanaf in de schaduw van het grietje.

Juist dit soort subtiele gewaagdheden van Jim Jarmusch maakt het spannend om te kijken naar de schijnbaar vluchtige, doch zeer treffende, typeringen van mensen in het heden die een stukje uit het verleden met elkaar gemeen hebben.

Ik zie Murray liever in what about Bob!

bill murray die een stoicijnze droogkloot speelt,wat een verassing

in rushmore en lost in translation paste dat op een of andere manier wel omdat ik dat goede films vind

deze film boeide me echt niet en toen viel het mij op dat murray gewoon een parodie op zichzelf is,ik zag geen karakter maar een automatisch acterende bill murray hetgeen mijn ergernis alleen maar groter maakte

Gewoon een ijzersterke film, waar op zich niet veel in gebeurt. Het einde is ook erg open, wat de film ook niet zo cliché maakt. Houd ik wel van. Acteerprestaties van Murray zijn gewoon als vanouds geweldig en de muziek die voorkomt in de film, luistert lekker weg. Niet echt mijn smaak, maar te doen...
4*

vreemd dat deze film zo'n laag gemiddelde heeft :S

Hoe maak je met een dun verhaal toch een prima film? Zo dus.

Grote actrices in de bijrollen versterken het totaal behoorlijk.

Murrays gemoedstoestand wordt op leuke wijze benadrukt dmv het contrast tussen de mooie zonnige buitenwereld en zijn sobere, nauwelijks verlichte interieur en dito trainingspakken.

Wat een supertiming heeft Murray weer. Held!!

Niemand kan beter een droogkloot spelen als Bill Murray, hij is de droogkloot aller droogkloten.

Prachtige film met erg droge en grappige verwikkelingen en een goede regie.

Het gaat niet om het verhaal maar om de dingen die Murray meemaakt en het type mensen dat zijn pad kruist.

Hij speelt eigenlijk hetzelfde typetje als in 'Lost in Translation', met het verschil dat hij in deze film nog droger is.

Het einde is briljant, zeer on-Amerikaans.

Bij de extra's zitten ook erg leuke stukjes vooral die van die kakelkipjes (meisjes) in de bus.

Bill Murray kan inderdaad zeer grappig zijn door echt helemaal niets te doen.

een blik, een subtiele oogbeweging en het is precies raak.

erg knap.

Geweldige film. best wel een droge en af en toe stil vallende film maar dat is dan ook typisch Bill Murray. ****

Hij is zo droog dat hij bijna lethargisch wordt.. waarvan ik eigenlijk weer buitengewoon geirriteerd raak. Ontgaat me ook kompleet wat de onweerstaanbare aantrekkingskracht is van deze 'Don Juan' op vrouwen, het tapijt in de wc heeft een boeiender conversatie Teveel stilte ook voor deze film, ik weet dat Jarmusch daar een handje van heeft, maar hier is het volstrekt niet functioneel. Verder lijkt het natuurlijk sprekend op Hi Fidelity

Prachtige, zeer rustige film van Jarmusch met een erg goede cast. Bill Murray, Jessica Lange en Jeffrey Wright stelen de show, en eindelijk zien we Sharon Stone ook weer eens in een goede film. Heel grappige soundtrack ook. Het einde is heel uniek, ook al is het erg "love it or hate it".

Waanzinnige cinema dit.

Minimalisme op zijn uiterst. Visueel verbluffend. Prachtige shots van landschappen en omgeving. Moest bij auto-shots vooral vaak aan Kiarostami denken. wel jammer van de sombere muziek-keuze.

Murray is overdonderend. Hij wist me aandacht vanaf de eerste minuten al te grijpen. De dialogen zijn uiterst geestig. Vooral de conversaties tussen Murray en Wright. De reisje was opzicht behoorlijk 'spannend'. En dan nog die ontknoping.

Films als dit laten zien waar cinema voor staat. Meesterwerk(je). 4,5*

Kort gezegd: een rustig voortkabbelende hilarische film.

Erg grappig portret waarbij de vrouwen echt de show stelen. Ondanks hun wat weinige screentime, zijn ze allen een bepaalde richting uitgedreven. Sharon Stone en haar dochter zijn echt van die vrijzinnige types, zoals wel blijkt als Murray prompt met zijn neus op een poes wordt gedrukt. Echt lachen!

De andere vrouwen zijn spirituele, arrogante danwel agressieve, vol wrok gevulde gevallen. Niet genuanceerd in beeld gebracht, maar allen juist zeer uiteenlopend van elkaar, wat elke ontmoeting wel zo fris maakt. Bill Murray speelt ook eens een wat interessantere rol, waarbij zijn nors kijkende gezicht eigenlijk nauwelijks weet te ontdooien.

Met de uiteindelijke climax of het gebrek eraan had ik zeker vrede. Alhoewel het wat irrelevant is, denk ik dat die jongen aan het einde, gewoon zijn zoon was. Frisse film, die visueel wat te bieden heeft, maar zeker niet omdat ' de landschappen nou zo mooi zijn '. Daarom een dikke 3,5*

Zojuist gezien.

Ik wist even niet wat ik er nou precies van moest denken, maar puur gevoelsmatig liet de film wel een fijne indruk achter. Alleen het einde deed daar (helaas) afbreuk aan. Dat soort 'spelletjes' zijn gewoon niet aan mij besteed. Als het duidelijk begint te worden dat het vooral om de zoektocht naar zichzelf gaat (het doel ondergeschikt aan de reis) dan moet Jarmush ook de focus daar op houden. Nee Jim Jarmush provoceert na de climax nog even door een jongen (misschien wel die ene zoon) duidelijk in beeld te brengen. En dat terwijl de climax zelf al, als niet heel bevredigend ervaren kan worden.

De cinematografie was niet heel bijzonder, maar wel ondersteund genoeg om de boel interessant te houden. Er zaten een aantal prachtige shots tussen. Denk aan het begin met de postbode, de eindscene, onderweg in de auto etc. Alleen de donkere scenes (in Don's huis) waren nog al lelijk kwa kleur. Misschien lag het aan de DVD, maar het was werkelijk niet om aan te zien. Alsof het perongeluk te onderbelicht was. Gelukkig waren die momentjes er niet al teveel. Over het algemeen kan ik daarom tevreden zijn wat cinematografie betreft. Daarbij komt dat de setting en lokaties / aangenaam waren.

Waar de thematiek (zoektocht naar zichzelf / we leven nu, niet in het verleden) toch wel hetgeen moeten zijn waar het in Broken Flowers écht om draait, kleurt de kurkdroge Bill Muray en de subtiele humor deze prent vooral. Don die ergens langs de weg een paar roze bloemen plukt, er noodgedwongen een boeket van maakt, maar diezelfde bloemen pal voor het huis ziet groeien. De vrij laconieke reactie van zijn ex-vrouw wanneer Don naar haar man vraagt; ''Larry exploded in a ball of flames on the track'' en haar dochter daarop reageert 'And it was even on tv!'' Misschien niet heel subtiel, maar dat soort grapjes die ik wel kan waarderen

Misschien worden het er nog wel 4 (of meer), maar met een 3,5 heeft ook déze film van Jim Jarmush weer een mooie eindscore binnen.