Broken Flowers (2005)

Ik ben grote fan van Bill muray. De laatste tijd zie je helaas weinig films van hem.

Toch moet ik kwijt dat ik deze film een beetje overtrokken vind.

Hij is zeker niet slecht, maar ik zal hem geen 4 geven.

Van deze film heb ik best genoten in "selected cinema". Geen meesterwerk, maar wel de moeite waard. Ik vond vooral de rol van Sharon Stone erg goed; niemand kan zo'n overdreven type zo goed neerzetten als zij.

Enigszins vermakelijke arthouse van Jarmusch met een uitstekende Murray. De film weet niet overal even goed te boeien, want ondanks het mooie camerawerk en een aantal grandioze dialogen zijn er wel erg veel stiltes. Het zal niet een ieder zijn kopje thee zijn maar toch is dit zeker een poging waard. Jarmusch kan echter beter en ook Lost In Translation (nog meer Murray arthouse) overtreft Broken Flowers. Het einde kan ook een redelijke domper zijn. Het leuke aan dit soort filmpjes is natuurlijk het grote verschil aan indrukken dat het achter laat. Beauty is in the eye of the beholder. Deze zegt redelijk.

Erg leuke film!
Ik ben de laatste jaren een grote fan van Bill Murray (zijn jaren 80 slapstick vond ik niets)
Zoals iemand op de vorige pagina's al aangeeft, hoeft Murray maar met zijn wenkbrauw te trekken om een maximaal resultaat te behalen qua emotie op roepen.

Ik blijf wel met wat vragen zitten.
Persoonlijk denk ik dat die makelaarster (die van Six Feet Under) wel eens de moeder kan zijn. Vanwege het feit dat ze specifiek benoemde dat ze geen kinderen van haar man wou hebben. Tel daarbij op de ronduit vreemde sfeer die er heerste.

Kan me hier goed in vinden. Het sterke aan de meeste films van Jarmusch is de magie die ontstaat tussen mij en het werk. Dat bleef hier vrijwel uit. Murray speelt een rol die voor hem lijkt geschreven, stoïcijns met een melange van bekoelde humor en depressie. De personages rondom hem hebben ook allen iets wat weet te bekoren. Maar meer dan bekoren doet het niet. Magie ontbreekt. Zo ook in de manier van filmen, die is fijn, maar nergens bijzonder (dan mis ik Jarmusch's zwart-wit fotografie toch wel).

Weet het niet zo. Enkele fijne scènes, Winston als leuk personage, een pakkend einde, maar over de gehele linie niet engaging genoeg om me écht mee te krijgen.

Ik vond het een sterke film.

Ondanks de fijne humor is ook duidelijk zijn eigen eenzaamheid te proeven. Dit wordt mooi aangevuld met de beelden en kleurgebruik/setting.

Ondertussen wordt er mede dankzij de muziek een lekker sfeertje gecreeërd, alsof je werkelijk onderdeel uitmaakt van zijn reis en zoektocht, en tegelijkertijd op sommige momenten ook een detective, 'bijna film noir' tintje aan de film geeft.

Leuke film. Ontzettend droogkomisch ook, mede door Bill Murray, in een al wat stereotype rol voor hem.

Jarmusch trakteert ons ook op sfeervolle beelden van 'gewoon' Amerika langs de weg, iets wat mij altijd erg aanspreekt en een wat weemoedig, nostalgish déja-vu-gevoel geeft.

Het gegeven van de film (opzoek gaan/bezoeken van verschillende ex-en) zorgt ervoor dat de film blijft boeien en dat je nieuwsgierig blijft naar wat komen gaat.

Waarom tussen spoilers? Het staat in de synopsis.

O ja! Komt omdat ik nogal wat keren door de moderaters op de vingers ben getikt!

Erg goede film, maar typisch zo'n film die je geen tweede keer moet kijken, kwam ik gister achter. Zonder de verassingseffecten is de film wel erg mat...

Ik vond hem de tweede keer nog steeds even goed eigenlijk, je hebt er meer plezier in als je je meer focust op de personages en de vele kleine grapjes (in interieurs en zo) in plaats van dat je probeert het verhaal van de zoektocht te volgen

ja, hierin kan ik wel meegaan inderdaad.

Heb gisteren weer gekeken en hoewel ik nog enkele keren hard moest lachen, lag ik ik op een gevenen moment heerlijk te knorren op de bank.

Die rust en de kop van Murray doen het hem. Constant vermakelijk met enkele interresante uitschieters.

Ontzettende leuke, droge film. Bill Murray is echt hilarisch. Hoe minder hij doet, hoe grappiger hij is. Het onverwachte einde is wel een klein beetje een tegenvaller, maar toch wel best goed.

3,5*

Bill Murray schittert in een komedie met een zwart randje. De anti held is op het lijf van deze acteur geschreven. Soms deed Don Johnston (with a t) me denken aan zijn rol in Lost in Translation. Een mooi open einde met de daarbij behorende beelden en rake dialoog.

na enige tijd google kwamen we op deze ongeloofelijk leuk site, gelijk maar even lid geworden. we hebben gisteren een film gezien met Bill Murray, genaamd Broken Flowers, alleen door omstandigheden niet het einde, we missen zeg maar de laaste 10 minuten.

zou iemand zo vriendelijk willen zijn om ons het eine te kunnen verklappen.

Afgelopen week gezien op tv. Mooie film met goeie dialogen en een als gewoonlijk ijzersterke Murray, maar je moet er wel van houden. Film zit in het zelfde genre als Lost in Translation (met een soortgelijke rol van Murray) maar haalt het niveau lang niet.

Na afgelopen week maar liefst 5 slechte films (1,0*) te hebben gezien en ik in een filmdip dreigde te geraken was deze film het aanzien weer meer dan waard.
Bill Murray speelde geweldig, weer weer net zo goed als in de film "Lost of Translation". Deze rol was ook op zijn lijf geschreven.
Verder vond ik het verhaal erg goed en origineel en het open einde vond ik ook zeer geslaagd. Wie was nu zijn zoon? Die knul die hard voor hem wegliep of de knul die je op het laatst in de auto zag? Of waren ze het geen van beiden?
Ik vond dit ook weer zo'n typische Jim Jarmusch film. Zijn films stralen altijd een zekere rust uit.
Zeer mooie muziek trouwens ook van Mulatu Astatke.

3,5*

Wat het einde naar mijn mening weergeeft is zijn eigen behoefte aan een zoon en al hetgene wat hij mist in zijn leven.

Heerlijk slepende en onderkoelde film, deed me denken aan lost in translation met een beetje de straight story. Het slome tempo is alleen in het eerste half uur vervelend.

Murray is goed in deze rol, en geeet de onzekerheid prima weer. Ook heerlijk het niet american dream einde...

Mijn echtgenote en ik hebben gisteren deze film gekeken. Voor mijn echtgenote was het een ware opgave om de film af te kijken. Zij houd van emotie, actie en intensieve dialogen.

Van dit alles was in deze film niet of nauwelijks sprake. Het verhaal sleepte zich voort er werd zeer weinig gesproken en actie was er al helemaal nauwelijks. Kortom zij vond het een vreselijke saaie film waarin een fragment dat 5 seconden kon duren (de hoofdrolspeler zittend op de bank) ettelijke keren ruim een halve minuut is gefilmd zonder dat er verder wat gebeurde.

Ik kon me haar irritatie wel voorstellen.

Aan de andere kant vond ik het ook wel weer een verademing een film in een rustig tempo zonder allerlei overdreven drukke dialogen en actiescenes wat je tegenwoordig ook al zoveel ziet. Ik vond het ingetogene wel aardig. Het drukte wel heel sterk de eenzaamheid uit waar de hoodrolspeler in zat. Maar toch miste ik ook wel een beetje vaart. Het einde vond ik ook onbevredigend. Dus ik kom niet verder dan drie sterren.

Mijn echtgenote is het hier volledig mee eens en ik eigenlijk ook wel een beetje

Bill Murray is op zijn minst gezegd indrukwekkend als peinzende playboy-op-zijn retour in deze "droge-humor" komedie.

En die Winston ? Dat is tenminste een vriend.

Heb all the way genoten.

Herziening kon me stukken minder bekoren. Murray Blijft uitstekend. De humor is nog steeds geweldig. Toch zonder de verrassing ietwat minder boeiend.

Zo, wat een film! Afgelopen dagen een hoop gezien wat me niet beviel/tegenviel en nu eindelijk weer eens vol kunnen genieten.

Een betere acteur dan Bill Murray was er niet te vinden voor de rol van Don, heerlijk droog. Dat geneuzel met de camera op zoek naar 'hints', roze dingen, basketbal netten, typmachines.. prachtig gedaan. Die speurtocht bleef mij ook maar boeien en dan op het laatst, denkt ie zijn zoon gevonden te hebben, ziet vervolgens een stereotype jongen rijden in een blauw wagentje en denkt.. en wat als mijn zoon nu zo is.. wederom briljant. Kon me lekker in leven in deze film, 4,5*.

nou.. wij hebben em net gekeken... beetje laat...hij is al een poos uit!! maar wij vinden het een film van *****

te droog en te irritant die muziek vooral...einde vaag... we snappen het wel.. maar ik had een sterker eind verwacht!!

Hehe, toen ik het las moest ik opeens weer lachen. Dat was echt een geweldige scene.

Film viel me een beetje tegen. Murray is een van mijn favoriete (komedie)acteurs en ik had nog niet eerder wat van Jarmusch gezien maar qua films/beoordelingen leek hij me ook geen koekebakker.

De film heeft een aantal grappige momenten maar het verhaal vond ik niet geweldig. De eerste twee bezoekjes waren leuk, de laatste twee al een stuk minder, ik kon niet echt lachen om Winston en het einde viel me ook behoorlijk tegen. Opeens was het er, terwijl ik nog naar een clou zat te zoeken. Maarja, muziek was goed, Murray was aardig en er zaten een aantal zeer grappige momenten tussen waarvan die briljant-droge scene met dat speelgoedpaardje het beste was.

3*

Murray heeft nog niet bijzonder vaak mijn filmpad betreden, maar op basis van hetgeen ik wél gezien heb concludeer ik voorzichtig dat hij niet bijzonder veelzijdig is. Zijn rollen verschillen niet veel van elkaar, en dat is ook niet verwonderlijk gezien de beperkte mimiek die hij tot z’n beschikking heeft.

De rol van Don Johnston – met de t – is ‘m echter op het lijf geschreven. Vooral tijdens het bezoek aan ex-vlam nummer twee is hij geweldig. Die gezichtsuitdrukking. Ik ging me er bijna zelf ongemakkelijk van voelen.

Ook de andere acteurs leveren prima prestaties. Stuk voor stuk vertolken ze leuke personages: vaak een tikje apart en toch, of misschien juist daarom, levensecht.

Personages met persoonlijkheden die tot de verbeelding spreken – de één wat boeiender dan de andere, maar altijd kleurrijk – en die onderstreept worden door de veelzijdige locaties die de film aandoet. Via de rommel waarin een moeder en dochter gehuisvest zijn, verplaatst het verhaal zich van de riante woning van Murray naar de steriliteit die het huis van de genoemde ex-vlam nummer twee kenmerkt.

Tussendoor doen we nog wat vliegvelden aan – Murray’s dromen vond ik trouwens mooi gevisualiseerd – om midden op een willekeurige straat te eindigen, met Murray, in z’n eentje, die doet waar hij goed in is: suf voor zich uit staren. Maar niet voordat we nog even keihard mogen lachen: die gast in dat busje.

Jarmusch groeit stilaan uit tot één van mijn favoriete regisseurs.

3.5*

Je hebt een klein foutje gemaakt.
Het is niet 'Lost of Translation' maar 'Lost in Translation'.

Goed opgemerkt. Dit overkomt mij regelmatig. Dat heb je als je te snel berichten wil schrijven.