Broken Flowers (2005)

Bill Muray

Wat een belabberde film.

Op de valreep van 2008 één van de lelijkste films mogen aanschouwen want wat een slechte belichting werd hier gebruikt. Dode cinematografie dus.

Misschien express bedoeld, in mijn ogen één duffe zooi.

Hadden ze hier iets moois mee gedaan, had het nog iets kunnen worden. Nee, ik moest een nóg duffer verhaaltje bekijken.

Enige wat mooi was, waren de jazzy-lounge klanken.

Ben ook geen fan van Murray, maar een Murray mét humor zie ik liever dan dit eentonige gestalte. Waarom geen grappige dingetjes i.p.v. roze tips die overal opduiken? Flauwe film...

Laatste 10 minuten won mijn slaap het van de film om het vervolgens s'ochtends

nog even af te kijken. (Makkelijke overwinning)

Na het geweldige Night on Earth sta ik bij Jarmusch weer met beide beentjes op de grond. 1.5*

Ik vond het een matige film voor een semi arthouse film. Erg leuk om naar te kijken in de busreis, dat wel. Ik dacht dat ik te maken had met een slechte amerikaanse komedie totdat ik het einde zag en en nadacht over de gehele film.

Er zijn wat mooie beelden geschoten en wat mooie dialogen gespeeld, maar ik bleef het steeds zoon slechte cliche film vinden, voor inderdaad lekker in de bus. Ik zal deze film nooit huren of op tv kijken.

Van mij krijgt ie een 3.5, omdat ik me wel enigszins vermaakt hebt.

Aardige film vond ik, Bill Murray blijft me boeien. Vond het soms alleen een beetje saai worden. Dialogen vond ik echter wel goed gedaan, heerlijk droog.

vindt het zelf zo geweldig goed dat hij zo kan spelen. lost in translation was ook al zo saai gespeeld door hem. ik denk zelfs dat het de bedoeling was om in deze 2 films hem zo saai over te laten komen omdat hij een saai en eenzaam leven lijdt als personage.

Dit is weer 1 van de films waar ik erg van heb genoten! de combi Jim Jarmusch & Bill Murray zorgt gewoon voor verrassende dingen!
Eerder al tezien in Coffee and cigarettes.. al heeft Bill Murray daar maar een korte rol in..
Het [open einde was erg apart.. en had ik niet zo 1 2 3 verwacht..
Zelf denk ik nog steeds dat die laatste vrouw de moeder is.. ze haat hem door het verleden.. maar wou hem expres met een anonieme brief op de hoogte stellen dat hij toch een zoon had..
De andere 3 vrouwen leken mij te open en te eerlijk omdat 19 jaar lang te verzwijgen.. als andere mensen een andere theorie heben hierover hoor ik dat graag!
Vond de verschillende personages en het hele *on the road* gevoel geweldig! en heb dan ook zeker genoten van deze film!
4,5 sterren! films als deze zijn er nooit genoeg van

Ik had me toch iets meer van deze film voorgesteld. Met name het spel van Wright en (jaja, sorry) Murray vond ik niet echt passen. Moeilijk om te omschrijven waar dat idee vandaan komt. Natuurlijk zitten er enkele typische 'Murray-momenten' in, zoals het wakker worden op de bank, maar ik heb het hem beter zien doen.

*** 1/2

Ik vond heel mooi om te zien hoe verschillende vrouwen heel anders op hem reageren, dat hield de film wel goed. Het einde vond ik wat onbevredigend.

Ahh wat een teleurstellende film. De film heeft weinig inhoud en gaat daardoor traag voorbij. Het is opzich wel goed geacteerd, maar alles is zo gelijk aan het normale leven dat het nogal melancholisch overkomt. Je zou in feite eenzelfde film kunnen verkrijgen als je een professionele camera ploeg om een willekeurig persoon laat dansen terwijl hij zijn leven beleeft. Het is allemaal wel aardig, maar het onbevredigende einde is dan wel een enorme klap. Al met al is mijn conclusie dat het wel een aardig goed filmpje is, maar het doet het totaal niet voor mij. Erg teleurstellend.

Deze film gaf mij altijd een dubieus gevoel. Aan de ene kant heb je Jarmusch die best aardige films maakt, maar tevens dodelijk saai met oninteressante personages. Aan de andere kant heb je Bill Murray, iemand die mij altijd heeft aangesproken. Hij heeft dan misschien meerdere mindere films op zijn naam, maar aan zijn personage heeft die waardering nooit gelegen. Vaak is hij het juist die de film nog het aanzien waard maakt met een gevoel voor humor dat mij echt op het lijf geschreven.

En ook hier maakt Murray toch wel de film. Het verhaal op zich is dun, maar aardig uitgewerkt met interessante (en zelfs realistische) personages en leuke bijpassende muziek (had zelfs meer gemogen). Cinematografisch weinig te klagen omdat de relatieve soberheid ervan precies past bij de personage van Don Johnston. Beste scène is imo toch wel zijn bezoek aan vrouw #2 . Blijkbaar is het driemaal scheepsrecht voor Jarmusch.

Wanna be Europese arty-farty film. Diepzinnige overpeinzingen van een regisseur waar ik meer van verwacht dan dit. De reis is belangrijker dan het eindbestemming, waar hebben we dat niet eerder gehoord..? Er wordt veel aan de kijker over gelaten! Maar omdat ik dat al meteen doorzag aan het begin van de film irriteerde ik me daar naderhand behoorlijk aan. Terwijl ik daar normaal geen last van heb. Ben toch wel een voorstander van open eindes maar deze werkt juist toe naar een geforceerd open einde. Een beetje Paris, Texas meets Dead Man maar dan niet de kwaliteiten van die twee films. Ook dat accentje van Jeffrey Wright vond ik veels te gemaakt. Of de muziek, of de film verdelen in etappes (vier vrouwen) het loopt nergens vlotjes, het schuurt eerder. Fragmentarische film die diepgang suggereert.Oftewel BORING!

Zozo, klinkt heel wat, maar wat probeer je nu eigenlijk te zeggen?

Geweldige roadmovie die juist geen moment pretendeert iets diepzinnigs te zijn.

De film gaat niet over de zoektocht naar zijn eventuele zoon maar de zoektocht naar zijn eigen leven. Een stukje identiteit komt erbij kijken. Wie ben ik en waar ga ik heen..?

Dat Bill zijn reis gebruikt om te zijn leven te reflecteren en eventueel zelfs een ontwikkeling doormaakt zag ik al in het begin van de film aankomen. Vandaar ook de vergelijking naar Paris, Texas meets Dead Man...

Doordat ik dat dus doorzag vond ik dat einde ook zo ontzettend typische en irretant tegelijk. Dat expres afwijken van de gevestigde orde leek bij mij iets te pretentieus.

Je doet alsof dat niet de bedoeling is, alsof jij een prestatie hebt verricht die jou van het koren scheidt.

Broken Flowers is nu eenmaal een roadmovie en inherent aan roadmovies zijn dat stukje identiteit, de zoektocht naar het leven, de reis als middel van zelfreflectie en personages die een ontwikkeling doormaken. Wat verwachtte je dan?

Iets compleet anders..

Heerlijke roadmovie. Don is op een punt in zijn leven aangekomen waarop hij pas op de plaats moet maken. Alleen al door de relaxte muziek van Mulatu Astatké en vrolijke Holly Golightly geef ik de film 5* . Mooi open einde wat perfect past bij de sfeer van bezinning en onzekerheid over ons bestaan die de hele film kenmerkt. Gelukkig heb ik Lost in Translation pas iets later gekeken, waardoor ik met frisse blik, onbevangen kon genieten van de stoïcijnse, ijzersterke manier van acteren van Bill Murray.

Een film die mij absoluut niet heeft kunnen bekoren. Het moet waarschijnlijk je ding zijn, zo'n film, want ik begrijp het hoge gemiddelde niet. Murray speelt weer een goede degelijke rol, maar minder dan die uit Lost in Translation (die Fred Perry outfits, telkens in een andere kleur, waren wel hilarisch). Dat komt waarschijnlijk door het verloop van het verhaal, wat té langzaam is en té weinig uitlegt over zijn leven en waar hij naar op zoek is. De kijker wordt constant aan zijn lot overgelaten en moet overal een eigen invulling geven aan het verhaal. Niks mis met 'loose ends' maar het was gewoon te frequent in deze film aanwezig. Het hele 'fade out, fade in' gebeuren in de film, voegt helemaal niets toe en ervaarde ik daarom als zeer irritant. Het open einde kon ik dan wel weer waarderen.

En ligt het aan mij of heeft Sharon Stone, die er nog steeds goed uitziet hoor, zoveel laten doen, dat ze niet meer op Sharon Stone lijkt

Geen slechte film. Er zijn er erger.

Een half sterretje erger? Eén sterretje erger? Juist... *schudt hoofd*

Subtiel grappige tragikomedie, ik houd drvan! De hoofdrol is helemaal op het lijf geschreven van Bill Murray. Alleen hij kan zulke rollen tot in perfectie uitvoeren. De Afrikaanse muziek in zijn auto vond ik trouwens best wel chill .

Well, the past is gone, I know that.
The future isn't here yet, whatever it's going to be.
So, all there is, is this. The present. That's it.

Leuk weetje: in het echt is die knul in elk geval de zoon van Bill Murray, namelijk Homer.

Verder heb ik geen idee hoe de vork in de steel zit, maar dat vind ik dan ook niet het belangrijkste. Het verhaal is simpel zodat de film maar een vertrekpunt heeft. Bij het einde van de reis blijkt de cirkel rond, want Don is weer terug bij af. Een Don Juan(of een stalker in een Ford Taurus, zoals hij zelf in de film grapt) die niet heeft kunnen aarden samen met een vrouw en kinderen. Dus wat rest is een man on the road en een stel ontmoetingen met ex-en. Murray draagt het met gemak en de bijzondere ontmoetingen doen de rest. Apart, maar schitterend in beeld gebracht.

Inderdaad, die Ethiopian jazz van (o.a.)'Yegelle tezeta' is een echte openbaring, maar ook de andere tracks mogen er zijn, zoals in de opening(als ik mij niet vergis) 'There is an end' van The Greenhornes en vele anderen. Heerlijk hoe de muziek hier weer een flinke rol toebedeeld krijgt van Jarmusch.

De kleine, maar belangrijke bijrol van Jeffrey Wright mag ook niet onvermeld blijven, net als dat dochtertje wanneer ze Don en Winston betrapt bij het roken van een joint:

Rita: Daddy, you're not supposed to be smoking.
Winston: Oh, no, no. This is just some assorted herbs, some cheeba.
Don Johnston: Let me see that.(takes a drag of cigarette)
Don Johnston: Yep, it's just cannabis sativa.


Onveranderd 5,0*.

Niemand kan zo mooi niets doen op het scherm als Bill Murray. De close ups van zijn apatisch gezicht vertolken perfect het gevoelen dat deze film wil uitstralen.

Murray is wellicht (omwille van enkele idiote films uit zijn jeugd) de meest ondergewaardeerde acteur uit Hollywood. Het scenario is flut, de dialogen zijn nauwelijks beter en de ganse film leidt nergens naar toe. Maar het is Murray die toch deze film weet te dragen en er een meer dan middelmatige film van maakt.

3.5

Opnieuw weer een schitterende sfeervolle film van Jarmusch. In het begin denk je eerst dat de film zich gewoon op 1 locatie afspeeld. Dat huis van Don Johns(t)on (schitterend gespeeld door Bill Murray) maar toch gaat het wel ietsje verder als ie die mysterieuze roze brief ontvangt van een van zijn exen, alleen weet ie niet van welke ex. En dan tovert de film toch nog om in een heerlijke subtiele roadmovie. Het plot en idee heeft toch best wel wat weg van Paris, Texas is me opgevallen. En het verhaal is toch wel weer zwart komisch en ook typisch in Jarmusch style. Donny gaat heel Amerika rond en ontmoet zo zijn ene ex na de andere en probeert er zo achter te komen van wie die nou een zoon heeft, en ja, de ene ex is aardiger en de andere ex zou Donny nog liever in de hel zien. En dat krijgen we vooral bij die bikervrouw, waarvan Donny denkt dat dat de moeder is van zijn zoon aangezien ie een roze typmachine in de tuin ziet liggen. Ook dat einde dat ie zijn mogelijke zoon ontmoet is onvergetelijk.

Voor de rest heeft Jarmusch het weer voor elkaar. Zijn stijlvolle manier van filmen en montage en de goedkope maar sfeervolle achtergronden en zo nu en dan nog een Amerikaanse popklassieker erdoorheen en de stilte. Gewoon weer de good old methodes van onze sfeermeester Jarmusch.

4,5*

Van deze regisseur heb ik, voor zover ik weet, nog maar één film gezien en dat was het fantastische "Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)", nu dus deze...

En jawel, weer een goeie film gezien !

Ik vond het ontzettend grappig hoe Don en zijn buurman Winston op zo'n droge manier maar toch vriendschappelijk met elkaar omgaan. Ik zat er met een brede glimlach naar te kijken. Intussen speelde er een grappig orgel/trompet muziekje op de achtergrond, nie te doen !

Hij vordert in een lekker gezapig tempo, de ontmoetingen met zijn ex-vriendinnen zijn interessant om zien en de soundtrack klinkt aangenaam in de oren. Ik vond het écht leuk dat de regisseur je bij de hand neemt en mee voert op zijn roadtrip.

Net wanneer je na zijn derde bezoek begint te denken van: "en nu heb ik het wel gezien.." word je getrakteerd op een nét iets andere ontmoeting...
Zo lichtvoetig als hij begint zo zwaarmoedig eindigt hij, met een abrupt open einde, vreemd...

7,5/10.
Een mooie, interessante film over relaties en verwachtingen in het leven

Bericht van drie jaar geleden. Ik kan me opeens niet meer voorstellen dat ik het hier na herziening nog mee eens ben, in mijn herinnering is de film namelijk nog stukken beter. Moet wel, nu ik Jarmusch stukken beter begrijp.

Heerlijk sfeervol filmpje die prima verteerd.

Ik heb ervan genoten en sluit me helemaal bij jouw relaas aan. Mijn gedachten over het einde zet ik dan maar voor de zekerheid tussen spoilers. .



Overigens zie ik het zgn. open einde zo dat de exen een leven hebben opgebouwd en hoe wrang ook het is een leven en dat hij aan het einde van zijn trip zelfs verlangde naar een zoon/geschiedenis. Zijn eigen ontwikkeling is stil blijven staan in de datingtijd en dat blijkt op het einde gewoon 1 grote leegte.

Yep, daar kan ik mij volledig in vinden !

Na iets meer dan een jaar voor een 2de keer gewaagd aan deze film, en ook dit keer was ik er weer van onder de indruk.

Deze film zit vol leuke details en natuurlijk de geweldige gezichts uitdrukkingen van Murray, hij kan zonder ook maar iets te doen of te zeggen aan de kijker overbrengen hoe hij zich voelt, erg bijzonder en knap!.

Deze film is misschien traag, maar dat vind ik bij deze film juist een groot pluspunt, hij verliest nergens zijn realistische kant en op het einde blijf je nog wel even met de film in je hoofd hangen, een meer dan geslaagde film!

Trouwens, de making of is ook de moeite waard om te zien, we zien Bill Murray op een erg leuke sarcastische manier, zeker het kijken waard!

5 sterren!

Great. Die trainingspakken....hilarisch. Ook zijn misschien-zoons hebben zo'n sportief streepjes-trainingsjas aan........Fraaie film met mooie details, pijnlijke situaties (dat kind dat naakt rondloopt, die prachtig-gestoorde buurman Winston, ontsporende mis-communicatie) het draagt allemaal bij aan een zeer vervreemdende sfeer met in het middelpunt Murray die niet ontdekt wat hij in het begin niet eens ontdekken wil. AL komt hij dan wel heel dicht bij. Prachtig hoe hij uiteindelijk net zo'n 'detective' wordt als Winston,met conclusies op basis van kleine aanwijzingen die wellicht niets en wellicht alles betekenen. Mijn eersteJarmusch. Smaakt naar meer.