Broken Flowers (2005)

Net gezien. Leuk filmpje om mee te pakken. Murray opnieuw perfect gecast. Je kunt echt lachen om zijn uitstraling en houding. Zo'n sarcastische, emotieloze blik van hem is echt geweldig Denk hierbij aan het koffietafeltje en het grinnikende paard in het vliegtuig:D Toch slaat de verveling ietwat toe richting het einde. De vrouwen zijn nogal saai op de 1ste na dan. Muziek was ook niet helemaal mijn ding, maar het past wel bij de film. Einde is goed en origineel gedaan, al was ik wel erg benieuwd hoe het nou precies in elkaar stak.

Al met al een aardig filmpje dat net een voldoende scoort mede door Murray en het goede einde. Toch had ikwel wat meer van deze film verwacht, aangezien de score toch gewoon goed is.

Ps: Zijn Fred-Perry trainingspakken zijn wel echt heldig

Mijn 2e Jarmusch.

Ghost Dog vond ik ietwat vreemd en die viel me tegen. Daardoor wist ik echter wel een beetje wat ik bij Broken Flowers kon verwachten. Dit smaakt naar meer.

Een erg relaxt filmpje is dit. Visueel erg mooi, en ook heel typisch. Vaak zien we een tafereel vanuit één camerastandpunt en de bewegingen die wel worden gemaakt zijn niet al te snel, gewoon rustig inzoomen of volgen van een personage. Visueel mag er dan niet heel veel gebeuren, het zag er allemaal heel verzorgd en mooi uit. De camerastandpunten zijn goed gekozen.

De film zit boordevol met typische personages. Er kwamen zoveel buitenbeentjes voorbij dat het bijna leek of ik een Coen film aan het kijken was. Het blijven echter wel realistische personages en worden geen typetjes. De verscheidenheid aan personages is leuk en zorgt voor veel verschillende situaties. Jarmusch gebruikt de humor heel erg subtiel. De film schreeuwt niet om aandacht, maar lijkt zijn grappen bijna te verbergen. Heerlijk, ik heb lang met een glimlach zitten kijken. Het verloop van het verhaal vond ik interessant en ik verwachtte al dat de zoon of moeder niet gevonden zou worden, dus dat stelde me niet teleur.

Bill Murray speelt hier de sterren van de hemel. Die apathische blik en dat ongeïnteresseerde gedrag zijn we gewend van hem. Maar tijdens zijn zoektocht leren wij hem beter kennen en Don leert zichzelf ook beter kennen. Hij heeft wel degelijk gevoelens en de scènes waarin hij even zijn hart uit kan storten zijn erg pakkend. Het einde vond ik dan ook prachtig.

Een heerlijke film, gewoon genieten. Hoop dat Jarmusch' andere werk ongeveer hetzelfde is. 4*.

Edit: En natuurlijk mag die prachtige muziek niet vergeten worden.

Het meeste wijkt niet extreem af in elk geval.

Ah, dat belooft veel goeds.

Aardige film.

Het acteerwerk van Bill Murray is weer prima.

Dit is wel een mooie samenvatting van de film:

(het is snel vertaald van het Engels naar het Nederlands dus er zitten wat foutjes tussen!!)


Dit is een ontwaken zelfreflectie van een eenzame man. De buitenwereld ziet hem als een succes, hij is rijk, heeft veel dames, en is erg slim en hij is voor hen Don Johnson, met de T.

Het is alleen hij die realiseert dat zijn leven leeg is, hij ziet zijn buren leven als volwaardige en succesvolle met liefde en kinderen. Het is met de hulp van zijn buurman gaat hij op een reis van zelfontdekking.

Als hij loopt down memory lane vindt hij een metafoor van zijn leven speelde zich af in verschillende levensfasen, van jeugd tot de dood. Deze wandeling alsof zijn leven is een enorme neerwaartse spiraal in de realiteit van een eenzaam leven en de liefde verloren. Deze reis speelt zich af in chronologische volgorde wordt door elk van zijn vijf verleden liefhebbers.

Eerste Lover: Lolita is de schaduw van wat ooit Sharon Stone. Lolita vertegenwoordigt zijn vroege stadium van het leven waar seksuele energie en passie zijn lichtzinnige vormen van relaties drives. Jeugdige vrouwelijke schoonheid, het vooruitzicht van een gemakkelijke prikkelende avonturen, stuwen zijn zoektocht naar betekenis seksuele liaisons. Dit leidt hem een pad in het leven als een Don Haun.

2e lover: Het eens zo grote passies van de jeugd had kunnen zijn altijd liefhebbers zijn nu verloren herinneringen in een leven dat steeds steriele, asset gebouw, en functioneel. Het verlies van zijn eerste en meest dol op de liefde is geregeld voor de tweede beste in triest zoektocht naar eenzaamheid te voorkomen.

Derde minnaar: Is de opzegging van traditionele liefde tot wanhopige toevlucht in onze eigen idiosyncratische eigenaardige krankzinnigheden streven naar het uiterste van het vormen van relaties met het absurde. De afwijzing van om gekwetst te worden om vele malen, aanvaarding dat liefde alleen kan worden gevonden in betrouwbare objecten en bij het cynische van wat ooit was.

4e Lover: vertegenwoordigt alle koude wreedheid die het leven je slaat met in ouderdom, de onmogelijkheid om de vorming van nieuwe betekenisvolle relaties als je oud bent. Het lelijke wreedheid van leeftijd raakt hem hard, hij is alleen.

- Interlude van Flower Shop Girl: Ze is zijn zorgzaam verpleegster, bijna een reflectie op een bejaardentehuis, geeft alleen uit medelijden voor hem. Ze verpleegkundigen hem door tot de dood.

5e Lover: Ze is dood .... in het graf .... waar hij klaagt alleen, en huilt.

Het is alleen aan het eind van zijn reis, op het vinden van de dood, dat hij verdrietig is. Maar alleen als hij denkt HES vond zijn zoon, beseft hij dat hij echt eenzaam.

Zeldzaam goed!

Na Stranger Than Paradise en Broken Flowers is Jim Jarmusch meteen een favoriet regisseur voor mij geworden. Het uitgangspunt waaruit Jarmusch deze 2 films maakt is gewoon perfect. De andere kant van de samenleving, waar de grote studio's en het grote publiek niet voor staan te popelen. Jarmusch is gefascineerd door alledaagse dingen, details en mensen die niet meteen opvallen. Hierdoor krijgen we een film die meestal nergens heen leidt, geen spanningsboog heeft of beantwoord.

Bill Murray is gemaakt voor deze rol en Don Johnston is gemaakt voor Bill Murray. Doordat Jarmusch de rol speciaal voor Murray schreef past het allemaal precies. Don Johnston is een man die totaal onbewust in het leven staat. Zelfs zo erg dat hij de reis niet maakt om antwoorden te krijgen, maar omdat hij dan niet met Winston in discussie hoeft. Ook hebben alle dingen die hij tegenkomt totaal geen impact op hem, en hij doet niet eens de moeite om het te begrijpen. Een road-movie waar iemand eens niet zijn leven wil beteren, meer kennis wilt opdoen, of antwoorden zoekt.

Het feit dat Bill Murray de hele film geen enkele emotie toont maakt de man een mysterie. De kijker moet uitvinden wat de beweegreden van Don is. De film eindigt net zo plots als het begint. Gewoon een kijk in het leven van iemand, maar oh zo fascinerend. Ik snap volkomen dat kijkers totaal niks hebben en achteraf met 100 vragen zitten. Maar ik kan me heerlijk laten verdwalen in een film van Jarmusch met op de achtergrond een prachtig muziekstuk als "Requiem, Op. 48 (Pie Jesu)". Het tempo van de film is perfect, de ontmoetingen nietszeggend, en toch is de film snel voorbij.

Bill Murray in een zeer mooie originele trage film die op geen moment weet te vervelen.

Eens herbekeken en het blijft toch wel een erg mooi filmpje. Misschien wel het toegankelijkste werk van Jarmusch, met de nodige narratieve houvast. Hoewel velen zich nog altijd zullen storen aan het trage tempo. Ik niet in ieder geval, want Broken Flowers drijft op een aangenaam, laid-back sfeertje.

Murray is weer geweldig als droogkloot die alles extreem gelaten over zich laat komen. En ook het vrouwelijk schoon dat de revue passeert mag er wezen. Hoewel er een aantal vreemde creaturen tussen zitten, heb je wel het gevoel naar échte mensen te kijken.

Visueel sober, maar de exotische soundtrack houdt de boel toch swingend. Vooral dat nummer There is an End tijdens de opening en end credits mag er wezen.

4*

Grappig. Mooi.

Bill Murray is echt geniaal - wat een goede acteur is hij - in deze trage film die eigenlijk haast nergens over lijkt te gaan, zo langzaam druppelt het verhaal. Maar toch. En alleen om Bill Murray is deze film al de moeite waard, wat hij met zijn gezichtsuitdrukking allemaal kan overbrengen is echt prachtig om te zien.

Goede soundtrack ook, leuk en origineel. Ook mooie rolletjes voor de dames - waarvan die van Alexis Dziena natuurlijk de leukste is en ook Tilda Swinton, onherkenbaar is ze in deze film, ik zag pas bij de titelrollen wie ze gespeeld had - en daar had ik toch echt een beetje op gelet. Maar ook Sharon Stone en Julie Delpy had ik in de film ook even niet herkend. Goed gedaan - en ook een kenmerk van goed acteren vind ik, als je niet in de gaten hebt wie de acteur is.

Het verhaal is misschien wat te onduidelijk, te gezocht, teveel wat je er maar in lezen wilt. Dat is het wel enerzijds wat de film onderscheidt van een echt meesterwerk, maar aan de andere kant stoort het me ook niet voldoende om me te ergeren - het is pas achteraf dat ik vragen ga stellen over hoe en waarom, en welke symboliek er misschien bedoeld is.

Leuke, mooie film, is de korte samenvatting.

Mijn 2e Jarmusch pas.

Over de casting van de hoofdrolspeler kan ik kort zijn, die is prima. Bill Murray is een droogkloot op zich, die hier een prima rol neerzet. Ik had even moeite om in de film te komen, maar daarna ontwikkeld zich een leuk verhaal. Het tempo is niet hoog, maar de zoektocht naar de betekenis van iemands leven wordt best geinig weergegeven. Daarnaast leer je het hoofdpersonage goed kennen. Het is duidelijk dat hij iets in zijn leven mist en weet Jarmusch goed naar voren te brengen.

De humor hier is niet flauw, maar vaak erg subtiel en op momenten ook behoorlijk zwartgallig. Ook de interactie tussen Murray en zijn veel drukkere buurman is leuk. Daarnaast kent de film een lekker ontspannend sfeertje, mede ook doordat de muziek erg goed gekozen is en prima bij de film past.

Uiteindelijk is het een erg relaxt en ontspannen filmpje. Jarmusch is wel een regisseur die zijn eigen stempel op een film kan drukken merk ik nu. Dat is grotendeels erg goed. Deze film is mij aangeraden en dat is wel goed geweest, anders was ik er niet zo snel aan begonnen. Waarom niet? Geen idee, een soort van voorgevoel, dat gelukkig onjuist bleek te zijn.

3,5*

Hoewel ik Bill Murray een hele aardige acteur vind, vind ik dat deze film wel overgewaardeerd wordt hoor. Zo geweldig vond ik het allemaal niet. Don Johnston in velerlei trainingspakken (grappig en niet meer dan dat) die geen enkele emotie toont, muv de scene bij het graf, gaf een vreemde indruk. De humor kon ik nauwelijks ontdekken. De film is in feite niet veel aan.

k vond het een goeie film, alleen wat jammer van het einde. Op het einde weet je nog steeds niet wie de moeder is. De film deed me ook een beetje aan Lost in Translation denken en dit vooral door Bill Murray, die een beetje dezelfde rol speelt.
Ondanks het einde vond 'k het toch de moeite om eens te bekijken (er zat ook nog af en toe wat humor, drama, ... in), al zal het niet direct m'n favoriete film worden.

Ik weet niet meer alle details van de inhoud van de film, behalve dat ik het een prachtig en boeiend verhaal vond, wat rustig en ook humorvol werd gebracht. Er kwamen leuke, interessante types voorbij.

En de soundtrack heb ik toen meteen aangeschaft, wat een geweldige muziek!

matige film. Teleurstellend einde..

Geheel mijn mening, kabbelt verder zonder enige emotie!!

Ik vind het altijd fijn als een film niet expliciet op emotionele knopjes drukt, maar de kijker vrijblijvend uitnodigt tot een emotionele beleving. En die optie biedt Broken Flowers zeker. Jim Jarmusch slaagt er alweer in een nogal excentrieke situatie te schetsen waarin toch veel te herkennen valt. Bill Murray speelt ongeveer dezelfde rol als in Lost in Translation, maar doet er nog een schepje bovenop. Of beter gezegd, nog een schepje eraf. Een groot deel van de sfeer in deze knappe film zit hem in het subtiel fletse kleurgebruik, dat wat van de gemoedstoestand van het hoofdpersonage doet aanvoelen. Het 'teleurstellende einde' is ook precies gepast.

Wat een flut film.

Als hij nog wat trager was geweest had ik hem achterstevoren moeten bekijken, en dat dat einde....

Deze film is werkelijk1,5 uur levensverspilling.

Aan je stemgedrag te zien vind je alle films kut.

Waarom kijk je nog films eigenlijk, wat een levensverspilling.

Heb je weer zo iemand die denkt dat zijn mening DE mening is.

Ik hoef aan jou toch geen verantwoording af te leggen, hoop ik....duhhhhh

Tja, en iemand die een film als Airplane 3* geeft, kun eigenlijk al helemaal niet serieus nemen.

Groetjes, en verspil verder geen moeite!

Kurkdroog komisch levensdrama dat je met z'n mijmerende, lome en stille stijl langzaam maar zeker besluipt. Alhoewel het tijdens de optiteling met de klanken van Holly Golightly en The Greenhornes bij mij al raak is. Winston (een kostelijke Jeffrey Wright, acteur van de buitencategorie) mag voor mij ook een paar van dat soort fijne schijfjes branden.

Met de muziek zit het dus wel snor en Murray's deadpan manier van doen en vooral laten is voor dit soort rolletjes goud waard. Een overjarige Don Juan die z'n dagen slijt in een donkere kamer, bij voorkeur begraven in de bank. De heerlijke interactie met de buren (hulde voor de cheeba grap) en een geheimzinnig briefje leiden tot een pad langs exen.

Het vormt een reflectie op Johnston's (liefdes)leven en als zodanig wel degelijk voorzien van een bestemming. Het levert een paar prachtige ontmoetingen op (Lolita is meteen al onvergetelijk) met excentrieke vrouwen. Toch knap dat ondanks die hoedanigheid de dames volstrekt geloofwaardige personages vormen binnen de wereld van Don Johnston.

Niet het enige naamgrapje dat rondzingt, zoals Jarmusch ook lijkt te spelen met kleuren. Het inzoomen op bepaalde voorwerpen, de stiltes en de lange shots van de reizende stalker in een Taurus maken het een trage rit, maar het geeft deze aimabele, bezinnende en uiteindelijk ook droevige film nog wat extra cachet. Ik ga op zoek naar Ethiopische jazz.

Leuk dat je dat noemt, staat al sinds de uitkomst van deze film in mijn lijstje van favorieten. Zo mooi...

k ga 'm meteen weer even draaien:) ... (wordt ook in 'From Dusk 'till Dawn' gedraaid?)

Zonder elkaar zijn beide ook goed te pruimen. Op Golightly's album Truly She Is None Other staat een iets andere versie van dat nummer.

Zonder The Greenhornes? Die zag ik ook op YouTube (maar ik vind mét mooier )

Oké, oké. Mee eens!

Stond volgens mij bol van de texas blues. Die film verscheen ook een paar jaar eerder dan het nummer. De associatie begrijp ik trouwens wel, met name wat Tarantino aangaat. Sfeertje van There Is An End past helemaal bij iets waar hij bij betrokken is.

Voor de derde keer gezien. Heerlijke, menselijke, warme, subtiele film. Jarmusch is een meester in het minimaal vertellen van grote gevoelens. En die muziek!

Derde keer bekeken( meer details in het spoiler topic) maar Broken Flowers blijft een soort van mysterie voor mij. Jarmusch heeft deze film op een manier gemaakt dat het zowel een film is waar alle puzzelstukjes in elkaar kunnen vallen, of dat er helemaal niks duidelijk is en hij dit ook met opzet heeft gedaan.
1 ding is in ieder geval zeker, door deze aanpak en natuurlijk de geweldige rol van Marray blijft het een film om te herzien en om van te blijven genieten.

Stem blijft gewoon zonder twijfel, nog steeds op een 5* staan.

Ik weet niet of ik wel zo'n fan ben van Bill Murray. Als al de appeal moet komen van het feit dat hij met een uitgestreken gezicht ellenlang in beeld is (zoals ik hem ook al een beetje kende uit Lost in Translation) dan weet ik niet of ik daar wel zo kapot van ben.

Om eerlijk te zijn had ik al niet zoveel zin meer in het hele gegeven toen hij bij de eerste ex aankwam. Een hele hoop vruchteloze ontmoetingen, ik zag het al met tegenzin aankomen. Onaangenaam langzaam is het. Langzaamheid die een film als deze helemaal niet kan hebben. Als het nou bol stond van het drama of de mooie plaatjes dan had het nog gekund, maar in dit geval is het alleen maar een heel pover script dun uitgesmeerd over anderhalf uur. Ik heb erna nog wel wat eventuele achterliggende thema's gelezen (elke ex staat voor een fase in een relatie), maar eigenlijk maken die het maar nauwelijks interessanter, zeker niet tijdens het kijken zelf.

Bovendien, heel het uitgangspunt is sowieso al krom, want waarom al dat geheimzinnige socially awkwarde gedoe, als hij ook gewoon straight to the point kan vragen of zij hem de brief geschreven heeft!

Er zitten wat leuke details in, en die zorgen soms voor wat subtiele grapjes die een glimlach waard zijn, maar verder heeft het bar weinig dat me kan amuseren.

Het eind is ook weer zo vreselijk omslachtig. Ik heb een hekel aan dat soort omslachtige situaties. Zodra hij zei dat hij dat lintje had gekregen van z'n moeder had hij moeten vragen: 'what's her name?', en klaar. Zucht. Echt vermoeiend. Het hoge gemiddelde is me eigenlijk een raadsel.

Heel magere 2*

Nee dat was ook niet slim geweest, ze deed het al heel geheimzinnig, dus als hij het straight to the point had gevraagd dan had ze er waarschijnlijk ook over gezwegen.

En het maakt zijn personage ook gelijk wat kwetsbaarder dat hij het niet gelijk durft te vragen.

Omdat jij de film langzaam vond en te geheimzinnig? Ik vind het juist alles behalve standaard en het is allemaal erg creatief in elkaar gezet

Gelukkig geen standaard meuk.

Maar iedereen zijn of haar mening natuurlijk.

Bytheway, wel een paar erg mooie titels in je top 10 staan hoor!

Ik zit niet zo te wachten op ellenlange close-ups van Bill Murray. Blijkbaar vindt iedereen dat hier reuze grappig, maar ik vind het een uitgemolken iets, en ik heb nog maar twee films met hem gezien, kan je nagaan.

Iets kan best langzaam zijn, als het maar iets toevoegt aan de sfeer of aan de spanning. Dat eerste was nauwelijks het geval, en dat tweede al helemaal niet.

Bytheway, wel een paar erg mooie titels in je top 10 staan hoor!

Nou, dan is het goed