Broken Flowers (2005)

Als je een film als deze saai vindt, ligt dat toch volledig bij jezelf vrees ik. Ok, het is geen film met explosieven, geweld, seks en achtervolgingen, maar is hij daarom saai?

Dat stukje diepgang heb ik dan weer gemist!

Vond het weer een prachtige Jim Jarmusch film met een geweldige Murray! Prachtblikken van Murray doorgaans. Vaak subtiel, overal wordt de tijd voor genomen, zeer grappig. Zie het probleem met de oplossing van de zoektocht niet zo. De laatste scene benadrukt Don's besef van hoe eigenlijk alles zo heeft verkloot. Wie zijn zoon is, vond ik op dat punt irrelevant. Dit werkte veel indringender. 4 sterren

briljant materiaal. Murray word beter en beter

De acteerprestatie van Murray is zeker een goede, maar de filmm voldeed niet aan mijn verwachtingen van een goeie Jarmusch film.

2,5*

Qua tempo op het randje. Als iemand anders dan Murray de hoofdrol zou spelen, was deze film een stuk minder interessant. Ongeloofelijk hoe die man acteerd!

Zeer fijne, broeierige sfeer en een geweldige soundtrack!

4 sterren.

helaas niet mijn smaak, de film kwam in mijn ogen maar steeds net niet op gang... het einde is ook ontzettend abrubt, we zaten als verdwaasd naar het beeld te kijken toen de aftiteling zo ineens begon...

Weer een goede film met Bill Murray. De Humor is erg goed en het drama gedeelte zit er ook goed in.

Sharon Stone ondanks haar kleine rol zet ze een goed personage neer.

Jeffrey Wright zet met zijn personage wat humor neer en speelt een verder erg goed zijn rol

dan de brief, weet niet zeker of ie van Winston zou komen of van sherry of van een van de vrouwen.

Maar door die brief hebben we wel weer een mooie
Bill Murray film.

Ik was er niet helemaal kapot van, maar de film heeft wel wat. De opzet is nogal knullig en bepaalde scenes (vooral die met Julie Delpy) zijn weinig overtuigend, maar de film wordt beter naarmate hij vordert. Vooral het einde is prachtig en Murray is prima. Uiteindelijk weet Jarmusch met minimale middelen toch een indrukwekkend beeld te schetsen van een man die, zonder dat hij het bewust weet, verlangt naar een leven dat hij nooit gekend heeft.

prachtige intimistische film met schitterende bill murray

zijn zoektocht brengt hem bij 4 totaal verschillende vrouwen met elks hun problemen en bizarre trekjes(subtiel verwoord door jarmush), vooral 2de is schitterend

de dialogen tijdens het diner, ok de film is traag maar als je een snelle film kies je niet voor een jarmush dan moet je maar naar mission impossible zien of zo, ergens gaat de film nergens naar maar het gaat meer over de gedachten dat er door zijn hoofd gaan

****

De laatste van Jarmusch die ik nog zien moest (buiten Year of the Horse en de Lumiere film) en opnieuw een fantastische film.
Murray doet zijn rol in Lost in Translation nog eens over en ook dit keer is het genieten. Murray is kurkdroog, vooral in de bizarre dialogen die hij met zijn exen heeft.
En dat je nog niet helemaal weet hoe het met die zoon zit... Who cares? Totaal bijzaak. De zoektoch is vaak leuker dan de vondst en dit geld ook voor Broken Flowers.
Jarmusch is groot!

4*

Ja dat vond ik aan de ene kant leuk, maar ook wel jammer.

Het lijkt dan een beetje op een maniertje. Hij heeft in deze film nog een paar extra gezichtsspieren uigeschakeld en zijn karakter was in LiT toch wel wat interessanter vond ik.

Na twee keer een soortgelijke rol kan je imo nog niet echt spreken van een maniertje. Vond het toch wel anders ten opzichte van Lost in Translation; veel droger en ingetogener. Wellicht nog wel een tikkie leuker dan in Lost in Translation.

de jongen in de laatste scene, die in de Beetle zit en uit het raampje kijkt, is in het echte leven de zoon van bill murray, dus waarom zou hij dat ook niet kunnen zijn in de film?

Prachtige film, Mooi van opbouw, tempo, verhaal en geluid.

Heerlijke film van Jarmush. Wederom een film die het niet echt moet hebben van plot of ingewikkelde verhaallijnen. Wel van de prachtige, sfeervolle beelden die een bepaalde onwerkelijke schoonheid brengen in het simpele allerdaagse. Zelden heeft een verregende snelweg er mooier bij gelegen. Het goede achtergrondgeluid en de mooie, perfect gekozen muziek maken de film compleet. De film ademt zo iets erg authentieks uit.

Broken Flowers heeft soms dan ook wel iets documentaire-achtigs, alsof Jarmush en z'n cameraman daar toevallig waren, Don Jonhston (met T ) tegen kwamen en besloten een paar weken te filmen uit diens leven. De weken waarin de man op zoek besloot te gaan naar zijn verleden. Het levert geen concrete resultaten op en dat is ook logisch, het verleden bestaat niet meer, het is slechts nog een vage schaduw is de onvermijdelijke conclusie. Maar het levert wel een interessante reis op met een hoop bizarre ontmoetingen die toch geheel geloofwaardig overkomen.

Het acteren is goed, fijn naturel. De exen, Winston en zijn familie, de toevallige ontmoetingen onderweg, ik geloof het wel. Murray doet verder niets nieuws in deze rol inderdaad maar hij is er dan ook gewoon geknipt voor. Zijn stoicijnse uiterlijk met minimale emotie, het is gewoon erg grappig (zoals hij aan dat speelgoedtafeltje thee zit te drinken met dat meisje, kan me in zo'n situatie alleen maar Murray voorstellen die het zo gortdroog en vol overtuiging kan brengen). Leuk is ook de cameo op het eind van zijn eigen zoon.

lekker filmpje dat Broken Flowers, leuk chillen zo op zondagochtend 4*.

ik vond dit maar niks, murray doet zijn rolletje als mysantropische vijftiger nog maar eens over. eigenlijk had ik dit op voorhand moeten weten want de films van jarmush catalogeer ik gemakshalve onder de noemer 'intellectueel geneuzel'

Maar wel erg goed intellectueel geneuzel...

Vraag mij af wat er "intellectueel" is aan Broken Flowers.

Subtiele, beschuitdroge humor welke uit hetzelfde vaatje lijkt te zijn getapt als dat van Payne.

Jarmusch brengt het allemaal erg gezapig en vooral zeer relaxed en straalt door de film heen erg veel soul uit. Heerlijk filmvoer dus voor een zwoele broeierige zomernacht.

Ook Murray is erg passend gecast en is de uitgelezen persoon om die fijnzinnige humor over te brengen en te doen slagen. Madecineman haalde het thee drinken al aan, maar nog harder heb ik moeten lachen met het hinnikende speelgoed paardje in het vliegtuig, waarna een bedompte blik van Murray boekdelen spreekt. Ook simpele dingetjes zoals de cadeau gekregen ‘great traveling music’ CD opgesierd door de Ethiopische vlag met daarop de infantiele tekst Don-from Winston hebben me meer dan eens doen lachen.

Erg fijne film dus, zonder overmatige dialoog een aangenaam loom tempo en melodieuze traveling music .

Bij mij treedt het omgekeerde in werking. Murray stijgt bij mij naar grote hoogten.

Dit is wederom een prachtrol van Murray, ik kan nog geen genoeg van de man krijgen. Dit soort films zijn ook helemaal mijn ding, hoewel het deze keer helaas niet perfect is uitgevoerd. Heb wel de complete tijd genoten van de prachtige sfeer, de mimiek van Murray, de dialogen en de mooie soundtrack.

3.5*, misschien later 4*.

Heb deze net gezien, en ben wat teleurgesteld.

Het acteren was goed, de grappen waren in het begin wel goed, maar over de hele film zat er toch teweinig in.

Had gedacht dat de karakters van zijn exen die hij gaat bezoeken meer uit elkaar gingen liggen, maar bleef wat op mijn honger zitten. Het plot was niet uitgewerkt, en op dit wil ik geen domme antwoorden krijgen zoals, je begrijpt het niet of; dit is kunst.

Ik blijf op een 2.5* steken. Wat een geweldige soundtrack heeft deze film trouwens

En nog op de vraag: wie anders dan Bill Murray zou deze rol even goed gespeeld kunnen hebben?

Jack Nickholson zou het even goed gedaan hebben.

De zoektocht is het plot, niet meer niet minder. Ik was eigenlijk erg aangenaam verrast dat deze film niet in een moeizaam relatiedrama veranderde. Nee, het is perfect zo. De reis is in dit geval belangrijker dan het doel om er nog maar eens een cliché tegen aan te gooien.

Hopelijk geen dom antwoord voor je

Niet echt een dom antwoord, wat ik eigenlijk bedoelde was de onverwachte wending op het einde die er niet was...
Er zaten ook teveel sfeerbeelden in gefilmd uit het raam van de auto enz...
Dit kan wel eens, maar geen half uur samengeteld...

Toch past dit perfect in de thematiek van deze film, over een man op zoek naar zijn verleden maar die ondekt dat het verleden niet meer bestaat. Zijn veroveringen en minnaressen uit zijn jonge jaren ze zijn ook allemaal veranderd, het zijn niet meer dezelfde vrouwen van weleer. Niet alles heeft een doel of gaat ergens heen of komt uit waar je het verwacht maar Johnston houdt er toch een mooie reis en ervaring aan over (alsook een blauw oog). In die zin zou een onverwachte wending aan het eind breken met de rest van de film. Onverwachte wendingen zijn leuk voor een hollywoodfilm maar vinden in het echte leven veel minder frequent plaats. Het past gewoon erg goed bij de documentaire-achtige stijl van Broken Flowers.
Zelf denk ik dat als mensen zich te veel focussen op het plot van zijn misschien wel of niet bestaande zoon, ze bedrogen uitkomen en voorbij gaan aan waar het hier eigenlijk om gaat in Broken Flowers.



Kan wel hoor, ik vond ze erg mooi en sfeervol iig. Goede bijdrage aan de toon en sfeer van de film.

Madecineman, je kan je mening zeer goed verkondigen. En ik respecteer die ook.
Maar het blijft wel een film, entertainment voor het volk, dus denk ik ook dat je ergens een grens moet trekken van wat wil ik als filmmaker er instoppen, en wat moet ik er instoppen voor de kijker. Dit is geen Dogma 95 film dus hoeft het niet 100% werkelijkheid zijn.
Die sfeerbeelden, daar kan ik nog mee leven, aangezien de muziek toch echt subliem was.
Mijn docent scenariotechnieken heeft ooit gezegd. Een film met een open einde is een film met een scenario dat niet af is. Tenzij dit open einde verklaard wordt in een vervolg. En ik denk niet dat er van deze film een vervolg zal komen. Een klein beetje verklaring had toch geen kwaad gekunnen

Mja, entertainment voor het volk gaat natuurlijk niet zo strikt op voor iedere film. Vind dit toch meer art-house dan mainstream. Een filmmaker die zich bezig houdt met art-house mag best met een film komen die zich niet aan de vastomlijnde kaders houdt. Sterker nog ik denk dat het "art-house publiek" dat ook wel verwacht, die wil graag uitgedaagd worden door een film en geen hapklare brokken voorgeschoteld krijgen. Leuke is dat als zo'n film juist op bepaalde punten breekt met de traditie, dat een film erg sprankelend en fris kan maken.

Bij Broken Flowers speelt natuurlijk erg het verwachtingspatroon mee en daar gaat Jarmush lekker dwars tegen in, heerlijk gedaan vind ik dat hier

Maar als je een film in de bioscoop gooit, dan is het mainstream op de 1ste plaats.

Ik denk dat we deze discussie? best laten voor wat het is. We hebben beide een andere visie op film, wat niet wil zeggen dat ik je ongelijk geef.

Dit is weer een echte Jarmush. Mensen zonder enig verwachtingspatroon verder, die gedwongen worden, toch nog wat te doen, want vergeet niet, Donnie zit in een heftige depressie.

En dan hebben we Winston die hem voor zijn karretje spant, en wordt ie gedwongen iets te doen. Kan het nog briljanter, nee denk ik, want wat volgt is een briljante soundtrack, uitermate perfect spel van ALLE spelers en een diepe boodschap op de Jarmushmanier. We leven NU.

Die scene's van die bezoekjes van zijn ex-en zijn stuk voor stuk pure juweeltjes.

4.5* Maar aan de gretigheid waarmee ik de herziening aan wil gaan, kan dit nogal snel hoger schieten.

Don zit duidelijk met zichzelf in de knoop. Zijn depressie is echter niet van panische aard, hij is er nogal gelaten onder. Prachtig voorbeeld is het moment dat hij op zijn buik wakker wordt op de bank. Eigenlijk erg schrijnend, maar Murray kreeg een grote glimlach op mijn gezicht.

Het begin van de film is heerlijk droogkomisch. Prachtige momenten zijn de hierboven genoemde bankscène, de geniale telefoonscene, theeleuten en de overijverige 'Peoples Hernandez'.

De zoektocht is echt fenomenaal. Donnie heeft aantrekkingskracht op iedereen, maar schijnbaar kan niemand voor enige beroering zorgen bij Donnie.
De sfeer die hierdoor ontstaat is echt geweldig. Zelden zo'n rustige, gelaten, integere maar tegelijkertijd spannende(wat zal de volgende ex brengen?) sfeer in een film gezien. Aangevuld met de briljante soundtrack en mooie omgevingsbeelden: een unieke sfeer.

De boodschap deed me niet zoveel, maar het einde anisch is wel erg mooi. Alles in het midden gelaten . Prima in de lijn van de film.

Snel herzien! 4,5* voor nu en plekje 10

Misschien volgens het Hollywoodgeneuzel, maar absoluut niet in Goede Films. Gezever van die beste man dus.