Broken Flowers (2005)

Een goede film . Perfect in zijn eenvoud, hilarisch in zijn absurditeit en met schitterende muziek. De dialogen tussen Don en zijn exen zijn bovendien prachtig, en het einde is super. Aanrader dus, een aangename en grappige film met inhoud, niet echt diepgravend of zo maar wel mooi. 4*

Wel een aardige film, waar je toch benieuwd blijft wat er nog allemaal gaat gebeuren. Eerlijk gezegd begrijp ik toch niet waar alle ophef over is (qua prijzen winnen bvb). Zo bijzonder is het allemaal ook weer niet. Er zitten teveel scenes in waarvan ik denk: 'wat voor nut heeft dit?'

Maar al met al best oke.

Ik heb het niet zo met Jarmusch, en ook Murray kan mij zelden bekoren. Toch hebben beiden een zekere aantrekking op mij. Broken Flowers deed mij denken aan het wiskundig formuletje : "min maal min is plus".

Qua film nog het best te vergelijken met About Schmidt denk ik. Doorheen de film zit een zelfde soort cynische droogkloothumor, en ook het hoofdpersonage lijkt ontdaan van enige gezonde emotie. Waar Lost In Translation en Zizou falen een waardige film rond Murray te zijn, slaagt Broken Flowers er wel in.

Vooral de karrevracht weirdos en realistische freaks maken van deze film een erg leuk schouwspel. Wel enigszins jammer is de manier waarop de reis die Murray onderneemt vanaf het begin al opgedeeld wordt in etappes. Zo zit je toch een beetje bij te houden hoever de film gevorderd is, en bij het hoeveelste oud-vriendinnetje hij nu zit.

Maar verder niks te klagen. Heerlijk komisch, perfecte timing, Murray speelt voor een keer de juiste rol in de juiste film, en het geheel voelt aan als een stevige, identiteitsrijke film. Erg amusante film.

En wat de vragen rond z'n zoon betreft ... totaal naast de kwestie. 4*

De laatste van Jarmusch die ik nog zien moest (buiten Year of the Horse en de Lumiere film) en opnieuw een fantastische film.
Murray doet zijn rol in Lost in Translation nog eens over en ook dit keer is het genieten. Murray is kurkdroog, vooral in de bizarre dialogen die hij met zijn exen heeft.
En dat je nog niet helemaal weet hoe het met die zoon zit... Who cares? Totaal bijzaak. De zoektoch is vaak leuker dan de vondst en dit geld ook voor Broken Flowers.
Jarmusch is groot!

4*

Heerlijke film van Jarmush. Wederom een film die het niet echt moet hebben van plot of ingewikkelde verhaallijnen. Wel van de prachtige, sfeervolle beelden die een bepaalde onwerkelijke schoonheid brengen in het simpele allerdaagse. Zelden heeft een verregende snelweg er mooier bij gelegen. Het goede achtergrondgeluid en de mooie, perfect gekozen muziek maken de film compleet. De film ademt zo iets erg authentieks uit.

Broken Flowers heeft soms dan ook wel iets documentaire-achtigs, alsof Jarmush en z'n cameraman daar toevallig waren, Don Jonhston (met T ) tegen kwamen en besloten een paar weken te filmen uit diens leven. De weken waarin de man op zoek besloot te gaan naar zijn verleden. Het levert geen concrete resultaten op en dat is ook logisch, het verleden bestaat niet meer, het is slechts nog een vage schaduw is de onvermijdelijke conclusie. Maar het levert wel een interessante reis op met een hoop bizarre ontmoetingen die toch geheel geloofwaardig overkomen.

Het acteren is goed, fijn naturel. De exen, Winston en zijn familie, de toevallige ontmoetingen onderweg, ik geloof het wel. Murray doet verder niets nieuws in deze rol inderdaad maar hij is er dan ook gewoon geknipt voor. Zijn stoicijnse uiterlijk met minimale emotie, het is gewoon erg grappig (zoals hij aan dat speelgoedtafeltje thee zit te drinken met dat meisje, kan me in zo'n situatie alleen maar Murray voorstellen die het zo gortdroog en vol overtuiging kan brengen). Leuk is ook de cameo op het eind van zijn eigen zoon.

lekker filmpje dat Broken Flowers, leuk chillen zo op zondagochtend 4*.

Don zit duidelijk met zichzelf in de knoop. Zijn depressie is echter niet van panische aard, hij is er nogal gelaten onder. Prachtig voorbeeld is het moment dat hij op zijn buik wakker wordt op de bank. Eigenlijk erg schrijnend, maar Murray kreeg een grote glimlach op mijn gezicht.

Het begin van de film is heerlijk droogkomisch. Prachtige momenten zijn de hierboven genoemde bankscène, de geniale telefoonscene, theeleuten en de overijverige 'Peoples Hernandez'.

De zoektocht is echt fenomenaal. Donnie heeft aantrekkingskracht op iedereen, maar schijnbaar kan niemand voor enige beroering zorgen bij Donnie.
De sfeer die hierdoor ontstaat is echt geweldig. Zelden zo'n rustige, gelaten, integere maar tegelijkertijd spannende(wat zal de volgende ex brengen?) sfeer in een film gezien. Aangevuld met de briljante soundtrack en mooie omgevingsbeelden: een unieke sfeer.

De boodschap deed me niet zoveel, maar het einde anisch is wel erg mooi. Alles in het midden gelaten . Prima in de lijn van de film.

Snel herzien! 4,5* voor nu en plekje 10

Heerlijk dit soort films. Deze deed me erg aan About Schmidt denken en dat betekent dat er veel te genieten valt. Murray speelt hier wellicht zijn beste rol. De totaal ongeïnteresseerde, stijve houding is briljant en zorgde ervoor dat ik de hele film door met een glimlach gezeten heb.

Maar er is meer: de exen bleken niet zo karikaturaal als verwacht. Ze zijn op hun eigen manier wel maf, maar het ligt er niet te dik bovenop. Dit blijkt ook prettig te werken. De ontknoping is trouwens ook briljant, al is het maar omdat ie ontbreekt. De totale zinloosheid van de zoektocht wordt mooi uitgebeeld in het laatste shot van Murray.

Het enige minpunt in de film is dat er soms net iets te veel shots van een reizende Murray inzitten. Het slome tempo past wel bij de film, maar soms overdrijft Jarmush een beetje. Maar verder was dit een prettige kennismaking met Jarmush.
4*

Briljante cinema. Heerlijke roadmovie (misschien naast komedie zetten bij de genreaanduiding?), met al even heerlijke zwarte humor. Het lage tempo past uitstekend bij de film. Jarmusch is een geweldenaar als het gaat om dingen in beeld brengen. Kan het niet uitleggen, maar zijn films zijn altijd van hoge esthetische klasse.

Het simpele uitgangspunt werkt uitstekend. Murray (die in mijn aanzien blijft stijgen) is perfect gecast en is altijd goed in dergelijke droogkloterige rollen. Hele dikke 4 sterren. Misschien wel de beste film van vorig jaar.

Rustig voortkabbelende, grappige road-movie met een droogkomische Bill Murray in de eenzame hoofdrol. Tijdens de zoektocht naar degene die 'de geheimzinnige brief' geschreven heeft, is de ene confrontatie met een van zijn oude vlammen nog ongemakkelijker dan de andere. Heerlijk om op die momenten de ongeïnteresseerde en tegelijkertijd (over)peinzende blikken van Murray te zien. De sfeervolle jazzmuziek en de dromerige sfeer maken het plaatje compleet.

Humor om niet van te lachen! Heerlijke situationele droogheid met een constant zwartgallige ondertoon is precies wat mij in komedie kan bekoren. De gebroeders Coen weten hoe ze dit moeten aanpakken, maar mijnheer Jarmusch en zeker ook Bill Murray weten van wanten in deze subtiele manier van grapjes maken.

Murray lijkt zijn patroon van emotieloze man in de nadagen van zijn actieve leven te perfectioneren in navolging op "Lost in Translation" en "The Life Aquatic". Bezwaard met onterecht zelfmedelijden dat hem in een geestelijke houtgreep houdt, is zijn reis langs een viertal (correctie, vijftal) ex-vriendinnen een zeer memorabele. Hoewel elk van deze bezoeken het predicaat 'bizar' terecht in ontvangst zou mogen nemen, houdt Murray zijn gezicht vrijwel de gehele film met verve in de plooi. Het gevoel van plaatsvervangende schaamte alsook dat van plaatsvervangende verbazing zal je hierdoor als kijker meerdere malen bekruipen!

Maar ondanks het aantal afgelegde kilometers vindt zijn uitstap eerder plaats op het emotionele dan op het fysieke vlak. Het is een reis door zijn verleden die als het ware zijn zelfbewustzijn versterkt. Dat het einde hierdoor voor sommigen teleurstellend was roept bij mij enkel onbegrip op, aangezien het vooral een (onvrijwillige) zoektocht was naar zichzelf, niet zijn zoon. Jarmusch weet hierbij uitstekend sfeer te creëeren. Tijdens 'lege' momenten die Murray in zijn huiskamer, auto, vliegtuig en hotelkamer meemaakt, is de eenzaamheid bijna te proeven. Verder lijkt Jarmusch een meester van zijn mise-en-scène: elk voorwerp heeft betekenis, is te plaatsen in de levens van de personages. Van knullige schilderijtjes tot exclusief meubilair tot de CD van zijn buurman, het past allemaal in de setting. Een ander voorbeeld is het eeuwige trainingspak van de rijke Murray, steeds in een andere kleur. Lekker subtiel..!

Ook de muziek is fantastisch gekozen. De speelse Ethiopische deuntjes staan in schril contrast met de rechtlijnigheid van Murray´s personage. Eén bepaald nummer wordt wellicht wat repetetief gebruikt, maar het swingt wel, zodat het nimmer als storend zal worden ervaren. Het gebruik van muziek zoals Jarmusch dit doet bevalt me wel, zoals het me ook beviel in "Ghost Dog", de enige film uit zijn repertoire die ik heb gezien naast deze. Maar als de rest het niveau haalt van deze twee films, of er bij in de buurt komt, heb ik nog een hoop kijkplezier voor me! 4* voor "Broken Flowers", met grote kans op verhoging!

Een weerzien met een regisseur die ik hoog heb zitten is altijd fijn. Veel typische Jarmusch elementen weer en boordevol erg leuke, mooie personages. Veel tragiek op een vaak erg grappige manier gebracht. Leuke rol van Murray en elke bijrol is raak.

Toch ontbreekt het deze film nèt een beetje aan iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen, waardoor hij toch wat achterblijft bij de meeste andere films van Jarmusch die ik zag. Desalnietemin zeker geen tegenvaller, maar gewoon wat minder magie tussen mij en de film.

3.5*

Erg grappig portret waarbij de vrouwen echt de show stelen. Ondanks hun wat weinige screentime, zijn ze allen een bepaalde richting uitgedreven. Sharon Stone en haar dochter zijn echt van die vrijzinnige types, zoals wel blijkt als Murray prompt met zijn neus op een poes wordt gedrukt. Echt lachen!

De andere vrouwen zijn spirituele, arrogante danwel agressieve, vol wrok gevulde gevallen. Niet genuanceerd in beeld gebracht, maar allen juist zeer uiteenlopend van elkaar, wat elke ontmoeting wel zo fris maakt. Bill Murray speelt ook eens een wat interessantere rol, waarbij zijn nors kijkende gezicht eigenlijk nauwelijks weet te ontdooien.

Met de uiteindelijke climax of het gebrek eraan had ik zeker vrede. Alhoewel het wat irrelevant is, denk ik dat die jongen aan het einde, gewoon zijn zoon was. Frisse film, die visueel wat te bieden heeft, maar zeker niet omdat ' de landschappen nou zo mooi zijn '. Daarom een dikke 3,5*

Zojuist gezien.

Ik wist even niet wat ik er nou precies van moest denken, maar puur gevoelsmatig liet de film wel een fijne indruk achter. Alleen het einde deed daar (helaas) afbreuk aan. Dat soort 'spelletjes' zijn gewoon niet aan mij besteed. Als het duidelijk begint te worden dat het vooral om de zoektocht naar zichzelf gaat (het doel ondergeschikt aan de reis) dan moet Jarmush ook de focus daar op houden. Nee Jim Jarmush provoceert na de climax nog even door een jongen (misschien wel die ene zoon) duidelijk in beeld te brengen. En dat terwijl de climax zelf al, als niet heel bevredigend ervaren kan worden.

De cinematografie was niet heel bijzonder, maar wel ondersteund genoeg om de boel interessant te houden. Er zaten een aantal prachtige shots tussen. Denk aan het begin met de postbode, de eindscene, onderweg in de auto etc. Alleen de donkere scenes (in Don's huis) waren nog al lelijk kwa kleur. Misschien lag het aan de DVD, maar het was werkelijk niet om aan te zien. Alsof het perongeluk te onderbelicht was. Gelukkig waren die momentjes er niet al teveel. Over het algemeen kan ik daarom tevreden zijn wat cinematografie betreft. Daarbij komt dat de setting en lokaties / aangenaam waren.

Waar de thematiek (zoektocht naar zichzelf / we leven nu, niet in het verleden) toch wel hetgeen moeten zijn waar het in Broken Flowers écht om draait, kleurt de kurkdroge Bill Muray en de subtiele humor deze prent vooral. Don die ergens langs de weg een paar roze bloemen plukt, er noodgedwongen een boeket van maakt, maar diezelfde bloemen pal voor het huis ziet groeien. De vrij laconieke reactie van zijn ex-vrouw wanneer Don naar haar man vraagt; ''Larry exploded in a ball of flames on the track'' en haar dochter daarop reageert 'And it was even on tv!'' Misschien niet heel subtiel, maar dat soort grapjes die ik wel kan waarderen

Misschien worden het er nog wel 4 (of meer), maar met een 3,5 heeft ook déze film van Jim Jarmush weer een mooie eindscore binnen.

Enigszins vermakelijke arthouse van Jarmusch met een uitstekende Murray. De film weet niet overal even goed te boeien, want ondanks het mooie camerawerk en een aantal grandioze dialogen zijn er wel erg veel stiltes. Het zal niet een ieder zijn kopje thee zijn maar toch is dit zeker een poging waard. Jarmusch kan echter beter en ook Lost In Translation (nog meer Murray arthouse) overtreft Broken Flowers. Het einde kan ook een redelijke domper zijn. Het leuke aan dit soort filmpjes is natuurlijk het grote verschil aan indrukken dat het achter laat. Beauty is in the eye of the beholder. Deze zegt redelijk.

Bill Murray is op zijn minst gezegd indrukwekkend als peinzende playboy-op-zijn retour in deze "droge-humor" komedie.

En die Winston ? Dat is tenminste een vriend.

Heb all the way genoten.

Zo, wat een film! Afgelopen dagen een hoop gezien wat me niet beviel/tegenviel en nu eindelijk weer eens vol kunnen genieten.

Een betere acteur dan Bill Murray was er niet te vinden voor de rol van Don, heerlijk droog. Dat geneuzel met de camera op zoek naar 'hints', roze dingen, basketbal netten, typmachines.. prachtig gedaan. Die speurtocht bleef mij ook maar boeien en dan op het laatst, denkt ie zijn zoon gevonden te hebben, ziet vervolgens een stereotype jongen rijden in een blauw wagentje en denkt.. en wat als mijn zoon nu zo is.. wederom briljant. Kon me lekker in leven in deze film, 4,5*.

Wat een belabberde film.

Op de valreep van 2008 één van de lelijkste films mogen aanschouwen want wat een slechte belichting werd hier gebruikt. Dode cinematografie dus.

Misschien express bedoeld, in mijn ogen één duffe zooi.

Hadden ze hier iets moois mee gedaan, had het nog iets kunnen worden. Nee, ik moest een nóg duffer verhaaltje bekijken.

Enige wat mooi was, waren de jazzy-lounge klanken.

Ben ook geen fan van Murray, maar een Murray mét humor zie ik liever dan dit eentonige gestalte. Waarom geen grappige dingetjes i.p.v. roze tips die overal opduiken? Flauwe film...

Laatste 10 minuten won mijn slaap het van de film om het vervolgens s'ochtends

nog even af te kijken. (Makkelijke overwinning)

Na het geweldige Night on Earth sta ik bij Jarmusch weer met beide beentjes op de grond. 1.5*

Dit is weer 1 van de films waar ik erg van heb genoten! de combi Jim Jarmusch & Bill Murray zorgt gewoon voor verrassende dingen!
Eerder al tezien in Coffee and cigarettes.. al heeft Bill Murray daar maar een korte rol in..
Het [open einde was erg apart.. en had ik niet zo 1 2 3 verwacht..
Zelf denk ik nog steeds dat die laatste vrouw de moeder is.. ze haat hem door het verleden.. maar wou hem expres met een anonieme brief op de hoogte stellen dat hij toch een zoon had..
De andere 3 vrouwen leken mij te open en te eerlijk omdat 19 jaar lang te verzwijgen.. als andere mensen een andere theorie heben hierover hoor ik dat graag!
Vond de verschillende personages en het hele *on the road* gevoel geweldig! en heb dan ook zeker genoten van deze film!
4,5 sterren! films als deze zijn er nooit genoeg van

Subtiel grappige tragikomedie, ik houd drvan! De hoofdrol is helemaal op het lijf geschreven van Bill Murray. Alleen hij kan zulke rollen tot in perfectie uitvoeren. De Afrikaanse muziek in zijn auto vond ik trouwens best wel chill .

Opnieuw weer een schitterende sfeervolle film van Jarmusch. In het begin denk je eerst dat de film zich gewoon op 1 locatie afspeeld. Dat huis van Don Johns(t)on (schitterend gespeeld door Bill Murray) maar toch gaat het wel ietsje verder als ie die mysterieuze roze brief ontvangt van een van zijn exen, alleen weet ie niet van welke ex. En dan tovert de film toch nog om in een heerlijke subtiele roadmovie. Het plot en idee heeft toch best wel wat weg van Paris, Texas is me opgevallen. En het verhaal is toch wel weer zwart komisch en ook typisch in Jarmusch style. Donny gaat heel Amerika rond en ontmoet zo zijn ene ex na de andere en probeert er zo achter te komen van wie die nou een zoon heeft, en ja, de ene ex is aardiger en de andere ex zou Donny nog liever in de hel zien. En dat krijgen we vooral bij die bikervrouw, waarvan Donny denkt dat dat de moeder is van zijn zoon aangezien ie een roze typmachine in de tuin ziet liggen. Ook dat einde dat ie zijn mogelijke zoon ontmoet is onvergetelijk.

Voor de rest heeft Jarmusch het weer voor elkaar. Zijn stijlvolle manier van filmen en montage en de goedkope maar sfeervolle achtergronden en zo nu en dan nog een Amerikaanse popklassieker erdoorheen en de stilte. Gewoon weer de good old methodes van onze sfeermeester Jarmusch.

4,5*

Van deze regisseur heb ik, voor zover ik weet, nog maar één film gezien en dat was het fantastische "Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)", nu dus deze...

En jawel, weer een goeie film gezien !

Ik vond het ontzettend grappig hoe Don en zijn buurman Winston op zo'n droge manier maar toch vriendschappelijk met elkaar omgaan. Ik zat er met een brede glimlach naar te kijken. Intussen speelde er een grappig orgel/trompet muziekje op de achtergrond, nie te doen !

Hij vordert in een lekker gezapig tempo, de ontmoetingen met zijn ex-vriendinnen zijn interessant om zien en de soundtrack klinkt aangenaam in de oren. Ik vond het écht leuk dat de regisseur je bij de hand neemt en mee voert op zijn roadtrip.

Net wanneer je na zijn derde bezoek begint te denken van: "en nu heb ik het wel gezien.." word je getrakteerd op een nét iets andere ontmoeting...
Zo lichtvoetig als hij begint zo zwaarmoedig eindigt hij, met een abrupt open einde, vreemd...

7,5/10.
Een mooie, interessante film over relaties en verwachtingen in het leven

Ik zag een aantal jaar geleden alleen het stukje dat hij op zijn oog wordt geslagen. Ik had natuurlijk geen flauw idee wat voor film dit was en heb toen verder gezapt.

Gelukkig kwam Broken Flowers gister weer op tv en ik zat vanaf het begin al meteen helemaal in de film. Ik ben wel gek op die zoektochten naar wat je leven nou eigenlijk heeft betekent.

John zijn leven zit behoorlijk op slot en daar lijkt ook niet snel verandering in te komen, totdat de brief op zijn deurmat valt. Leuke interactie tussen John en zijn buurman die net een dolle hond is die een bot wordt voorgehouden. John is meer een kat die het allemaal niet zoveel kan schelen. Ik moest aan Garfield denken bij de mimiek van Murray.

Dan begint de film pas echt lekker op gang te komen. Al zijn exen komen 1 voor 1 voorbij. Allemaal totaal verschillende types die nou ook niet echt 100% tevreden zijn met hun leven. Maar door deze dames leert hij zichzelf weer een beetje kennen.

Alles wordt rustig gefilmd, goede passende muziek erbij en mooie plaatjes van de natuur. Je hebt vaak het gevoel dat je naast John in de auto zit en zijn zoektocht samen met hem maakt.

Door het stille karakter van John krijg je soms pijnlijke stiltes, waar je als kijker eigenlijk ook niet weet waar je het zoeken moet. Wel hilarische stukjes levert dit op.

Ik blijf een beetje met vragen zitten, maar wat ik hier al heb gelezen is dit niet echt iets waar ik antwoorden op moet willen weten.
De zoektocht is uiteindelijk belangrijker dan de beloning.

Maar je wil toch wel iets meer duidelijkheid dan dat de maker je nu geeft.

-Is er nou echt een ex die een zoon van hem heeft of speelt iemand een spel met hem?

-Het is toch te toevallig dat John dezelfde jongen bij het restaurantje tegenkomt als bij het vliegveld?

-Elke ex en die jongen hebben iets van roze. Moet dit nog een functie hebben of is dit puur om de kijker op een verkeerd been te zetten?

Anyway, ik ben blij dat ik Broken Flowers dit keer in zijn geheel heb gezien en heb er zeker geen spijt van. Bill Murray op topniveau!

Niet een van Jarmusch beteren, maar toch best aangenaam.

Vooral de eerste helft is leuk best komisch, denk dat de film zonder Murray, de ultieme droogkloot, een stuk minder was geweest. Na de eerste twee ontmoetingen vond ik de film wat minder worden en wat doodbloeden tot de laatste 10 minuten.

Jarmusch heeft een gevoel voor sfeervolle muziek, zo ook hier, de openingscredits zijn echt tof en een uitstekende opmaat voor de anoniemiteit van briefpost (heel anders dan de digitale computerwereld dus)

3*

De humor zit meer in de enthousiaste buurman en de totaal niet geïnteresseerde Murray.

Soms toch echt moet lachen om die emotieloze kop van Murray.

Voor de rest wel een aardige film met fijne soundtrack.

Murray speelt erg goed en leuk om hem op de weg te volgen naar zijn exen.

Het einde kan tegenvallen al maakt een open einde niet zoveel uit naar mijn doen.

In mijn ogen is Murray toch wel als persoon veranderd.

3.5

Zeldzaam goed!

Na Stranger Than Paradise en Broken Flowers is Jim Jarmusch meteen een favoriet regisseur voor mij geworden. Het uitgangspunt waaruit Jarmusch deze 2 films maakt is gewoon perfect. De andere kant van de samenleving, waar de grote studio's en het grote publiek niet voor staan te popelen. Jarmusch is gefascineerd door alledaagse dingen, details en mensen die niet meteen opvallen. Hierdoor krijgen we een film die meestal nergens heen leidt, geen spanningsboog heeft of beantwoord.

Bill Murray is gemaakt voor deze rol en Don Johnston is gemaakt voor Bill Murray. Doordat Jarmusch de rol speciaal voor Murray schreef past het allemaal precies. Don Johnston is een man die totaal onbewust in het leven staat. Zelfs zo erg dat hij de reis niet maakt om antwoorden te krijgen, maar omdat hij dan niet met Winston in discussie hoeft. Ook hebben alle dingen die hij tegenkomt totaal geen impact op hem, en hij doet niet eens de moeite om het te begrijpen. Een road-movie waar iemand eens niet zijn leven wil beteren, meer kennis wilt opdoen, of antwoorden zoekt.

Het feit dat Bill Murray de hele film geen enkele emotie toont maakt de man een mysterie. De kijker moet uitvinden wat de beweegreden van Don is. De film eindigt net zo plots als het begint. Gewoon een kijk in het leven van iemand, maar oh zo fascinerend. Ik snap volkomen dat kijkers totaal niks hebben en achteraf met 100 vragen zitten. Maar ik kan me heerlijk laten verdwalen in een film van Jarmusch met op de achtergrond een prachtig muziekstuk als "Requiem, Op. 48 (Pie Jesu)". Het tempo van de film is perfect, de ontmoetingen nietszeggend, en toch is de film snel voorbij.

Eens herbekeken en het blijft toch wel een erg mooi filmpje. Misschien wel het toegankelijkste werk van Jarmusch, met de nodige narratieve houvast. Hoewel velen zich nog altijd zullen storen aan het trage tempo. Ik niet in ieder geval, want Broken Flowers drijft op een aangenaam, laid-back sfeertje.

Murray is weer geweldig als droogkloot die alles extreem gelaten over zich laat komen. En ook het vrouwelijk schoon dat de revue passeert mag er wezen. Hoewel er een aantal vreemde creaturen tussen zitten, heb je wel het gevoel naar échte mensen te kijken.

Visueel sober, maar de exotische soundtrack houdt de boel toch swingend. Vooral dat nummer There is an End tijdens de opening en end credits mag er wezen.

4*

Grappig. Mooi.

Bill Murray is echt geniaal - wat een goede acteur is hij - in deze trage film die eigenlijk haast nergens over lijkt te gaan, zo langzaam druppelt het verhaal. Maar toch. En alleen om Bill Murray is deze film al de moeite waard, wat hij met zijn gezichtsuitdrukking allemaal kan overbrengen is echt prachtig om te zien.

Goede soundtrack ook, leuk en origineel. Ook mooie rolletjes voor de dames - waarvan die van Alexis Dziena natuurlijk de leukste is en ook Tilda Swinton, onherkenbaar is ze in deze film, ik zag pas bij de titelrollen wie ze gespeeld had - en daar had ik toch echt een beetje op gelet. Maar ook Sharon Stone en Julie Delpy had ik in de film ook even niet herkend. Goed gedaan - en ook een kenmerk van goed acteren vind ik, als je niet in de gaten hebt wie de acteur is.

Het verhaal is misschien wat te onduidelijk, te gezocht, teveel wat je er maar in lezen wilt. Dat is het wel enerzijds wat de film onderscheidt van een echt meesterwerk, maar aan de andere kant stoort het me ook niet voldoende om me te ergeren - het is pas achteraf dat ik vragen ga stellen over hoe en waarom, en welke symboliek er misschien bedoeld is.

Leuke, mooie film, is de korte samenvatting.

Mijn 2e Jarmusch pas.

Over de casting van de hoofdrolspeler kan ik kort zijn, die is prima. Bill Murray is een droogkloot op zich, die hier een prima rol neerzet. Ik had even moeite om in de film te komen, maar daarna ontwikkeld zich een leuk verhaal. Het tempo is niet hoog, maar de zoektocht naar de betekenis van iemands leven wordt best geinig weergegeven. Daarnaast leer je het hoofdpersonage goed kennen. Het is duidelijk dat hij iets in zijn leven mist en weet Jarmusch goed naar voren te brengen.

De humor hier is niet flauw, maar vaak erg subtiel en op momenten ook behoorlijk zwartgallig. Ook de interactie tussen Murray en zijn veel drukkere buurman is leuk. Daarnaast kent de film een lekker ontspannend sfeertje, mede ook doordat de muziek erg goed gekozen is en prima bij de film past.

Uiteindelijk is het een erg relaxt en ontspannen filmpje. Jarmusch is wel een regisseur die zijn eigen stempel op een film kan drukken merk ik nu. Dat is grotendeels erg goed. Deze film is mij aangeraden en dat is wel goed geweest, anders was ik er niet zo snel aan begonnen. Waarom niet? Geen idee, een soort van voorgevoel, dat gelukkig onjuist bleek te zijn.

3,5*

k vond het een goeie film, alleen wat jammer van het einde. Op het einde weet je nog steeds niet wie de moeder is. De film deed me ook een beetje aan Lost in Translation denken en dit vooral door Bill Murray, die een beetje dezelfde rol speelt.
Ondanks het einde vond 'k het toch de moeite om eens te bekijken (er zat ook nog af en toe wat humor, drama, ... in), al zal het niet direct m'n favoriete film worden.