Broken Flowers (2005)

Kurkdroog komisch levensdrama dat je met z'n mijmerende, lome en stille stijl langzaam maar zeker besluipt. Alhoewel het tijdens de optiteling met de klanken van Holly Golightly en The Greenhornes bij mij al raak is. Winston (een kostelijke Jeffrey Wright, acteur van de buitencategorie) mag voor mij ook een paar van dat soort fijne schijfjes branden.

Met de muziek zit het dus wel snor en Murray's deadpan manier van doen en vooral laten is voor dit soort rolletjes goud waard. Een overjarige Don Juan die z'n dagen slijt in een donkere kamer, bij voorkeur begraven in de bank. De heerlijke interactie met de buren (hulde voor de cheeba grap) en een geheimzinnig briefje leiden tot een pad langs exen.

Het vormt een reflectie op Johnston's (liefdes)leven en als zodanig wel degelijk voorzien van een bestemming. Het levert een paar prachtige ontmoetingen op (Lolita is meteen al onvergetelijk) met excentrieke vrouwen. Toch knap dat ondanks die hoedanigheid de dames volstrekt geloofwaardige personages vormen binnen de wereld van Don Johnston.

Niet het enige naamgrapje dat rondzingt, zoals Jarmusch ook lijkt te spelen met kleuren. Het inzoomen op bepaalde voorwerpen, de stiltes en de lange shots van de reizende stalker in een Taurus maken het een trage rit, maar het geeft deze aimabele, bezinnende en uiteindelijk ook droevige film nog wat extra cachet. Ik ga op zoek naar Ethiopische jazz.

Ik weet niet of ik wel zo'n fan ben van Bill Murray. Als al de appeal moet komen van het feit dat hij met een uitgestreken gezicht ellenlang in beeld is (zoals ik hem ook al een beetje kende uit Lost in Translation) dan weet ik niet of ik daar wel zo kapot van ben.

Om eerlijk te zijn had ik al niet zoveel zin meer in het hele gegeven toen hij bij de eerste ex aankwam. Een hele hoop vruchteloze ontmoetingen, ik zag het al met tegenzin aankomen. Onaangenaam langzaam is het. Langzaamheid die een film als deze helemaal niet kan hebben. Als het nou bol stond van het drama of de mooie plaatjes dan had het nog gekund, maar in dit geval is het alleen maar een heel pover script dun uitgesmeerd over anderhalf uur. Ik heb erna nog wel wat eventuele achterliggende thema's gelezen (elke ex staat voor een fase in een relatie), maar eigenlijk maken die het maar nauwelijks interessanter, zeker niet tijdens het kijken zelf.

Bovendien, heel het uitgangspunt is sowieso al krom, want waarom al dat geheimzinnige socially awkwarde gedoe, als hij ook gewoon straight to the point kan vragen of zij hem de brief geschreven heeft!

Er zitten wat leuke details in, en die zorgen soms voor wat subtiele grapjes die een glimlach waard zijn, maar verder heeft het bar weinig dat me kan amuseren.

Het eind is ook weer zo vreselijk omslachtig. Ik heb een hekel aan dat soort omslachtige situaties. Zodra hij zei dat hij dat lintje had gekregen van z'n moeder had hij moeten vragen: 'what's her name?', en klaar. Zucht. Echt vermoeiend. Het hoge gemiddelde is me eigenlijk een raadsel.

Heel magere 2*

Wel geinig dat die exen totaal niet bij Don passen (of tenminste zoals ze zich later ontwikkeld hebben), vooral dat makelaars-gezinnetje, wat een smakeloze bedoening daar

Jarmusch ligt me na een stuk of vijf films blijkbaar wel. Een van hem herkenbare opening en daarna onderuitgezakt de letterlijke en symbolische reis van Murray volgen met een relaxte soundtrack, ik wil dat cd'tje ook wel in de auto. Wat aan het einde van de film overblijft - behalve eenzaamheid - is me nog een raadseltje en da's prima.

Zeer fijne film met een heerlijke rol neergezet door Bill Murray. Het tempo ligt niet heel hoog maar dat vond ik erg passend. De situaties waren af en toe echt heerlijk awkward, vooral de momenten aan tafel met zijn exen. Leuke bijrollen ook. Fijn verhaaltje en veel humor. De sfeer is ook fantastisch.

4*

Acteerwerk in orde, typetjes, reisscènes en de muziek waren erg aangenaam. Die scene van de buurman die al bellend het lijstje met informatie komt halen, prachtig!

Een mooi werkje dat gewoon niet af is. Hét vraagstuk, het grote leitmotiv van de film wordt niet beantwoord, op het einde had ik geen bevredigd gevoel, als een konijntje dat twee uur lang achter z'n worteltje aanrent en 'm dan niet krijgt, er mist gewoon iets. En dat kost punten.

2,5 ster.

Bill Murray is zo'n acteur die me nooit echt kan overdonderen, maar wel meestal goed is in wat hij doet. Ook hier past hij mooi als de hoofdrolspeler in Broken Flowers. Een roadmovie over een man die z'n leven overdenkt, dat anders gewoon verder kabbelt. Nogal gemakkelijke formule soms door eigenlijk een reeks korte verhalen aan elkaar te rijgen met een rode draad er door heen. Maar het werkt wel en de regisseur Jim Jarmusch zorgt voor een aangename sfeer.

De film laat wel wat open en is hoofdzakelijk een sfeervolle trip, een gezellig boek dat je leest. Sterke momenten dat er schijnbaar niets gebeurt, maar waarbij je Don ziet denken. Meer hoeft het niet te zijn. Dit is geen film dat een hoog tempo nodig heeft. Het mist de uiteindelijke climax of wending om het tot een klassieker te brengen, maar heeft wel de nodige boeiende personages en subtiele humor. En daarvoor is Bill Murray de ideale acteur.

Jim Jarmush komt niet zovaak aan de beurt. Deze 'Broken Fowers' is pas mijn 4e film van de man. Bill Murray is altijd goed, al doet-ie niet veel bijzonders in deze prent. Z'n steeds dezelfde gezichtsuitdrukking zorgt wel voor een aantal grappige scenes. Waar bepaalde mensen voluit zouden reageren op iets, blijft Murray hier ijskoud voor 'm uit staren. Leuke rol ook van Jeffrey Wright als speurende buurman. De film zelf vermaakt prima, lekker relaxed en op het einde weet je nog niet waar je aan toe bent. Beetje makkelijk misschien, maar ik vind het helemaal prima zo. Alexis Dziena zorgt voor de mooiste scene.

“Hello, beautiful.”

Mooi. Jim Jarmusch is een regisseur waar ik eigenlijk iedere film van wil zien omdat hij echt de tijd neemt voor het verhaal dat hij wil vertellen, en de personages altijd voorop stelt. Zijn films zijn traag, maar nadat ze zijn afgelopen blijf ik er altijd nog wel een tijdje aan denken.

Ook Broken Flowers is weer een film die langzaam onder je huid gaat zitten, en scènes worden echt tot het uiterste uitgesponnen. Vaak komt alleen het markante hoofd van Bill Murray in beeld zonder dat er voor de rest veel gebeurd. Maar uiteindelijk kom je er wel achter dat Don door zijn reis met de neus op de feiten wordt gedrukt. Of hij nu een zoon heeft of niet, Broken Flowers laat zien dat Don te lang alles voor lief heeft genomen, en eigenlijk als een zombie door het leven is gegaan.

Een charmante film. Goed gespeeld en van begin tot eind een leuk en vermakelijk verhaal, dat makkelijk wegkijkt en soms erg grappig is. De muziek vind ik fijn en de personages spreken mij aan. Graag gezien! 4*

Bill Murray acteert zeer behoorlijk, in een rol die goed bij hem past, en ook de rolletjes van Jeffrey Wright en Sharon Stone zijn wel aardig. De boodschap van de film is duidelijk en de film kijkt best aardig weg, maar het wordt nergens bijzonder of aangrijpend. Het einde deed mij niks. Niet een film die lang zal blijven hangen.

Prima Jarmusch met een uitstekende Bill Murray als vrouwenveroveraar die stilaan een dagje ouder wordt, maar opeens met zijn verleden wordt geconfronteerd. Grootste pluspunt is dat Jarmusch zoals verwacht niet de geijkte paden van het romantische happy feeling betreedt.

In zijn eigen ongedwongen stijl van drama en een vleugje humor laat hij het personage Don Johnston enkele oud-vriendinnen opsporen. Ook daar stelt hij vast dat het leven doorging en af en toe zijn sporen nalaat. Eén van hen is intussen overleden, zo stelt hij vast.

Het plot is traag, maar krijgt voldoende tijd en ruimte om verteld te worden. Een film waarbij het hoofdpersonage zijn leven overpeinst en vaststelt dat alles vluchtig is en hij voor zichzelf uitmaakt dat hij toch maar heeft aangemodderd. De film is hoegenaamd niet filosofisch, integendeel zelfs, maar het is wel een rol die bij Murray past. Prima einde ook dat niet verloopt zoals je in menig andere films zou verwachten.

Broken Flowers is een lichte en kleurige film. In plaats van harde (mannelijke) contrasten (toch wel des Jarmuschs) domineren zachte (vrouwelijke) pasteltinten. De kleur roze is prominent aanwezig. De kleur is verweven met het leidmotief en je komt de kleur zo vaak tegen dat je zelfs mag spreken van een running gag. Ik vond het in ieder geval erg grappig om de kleur op de meest vreemde plaatsen te zien opduiken.

Het begint allemaal met een brief in een roze envelop. Een brief afkomstig van een onbekende afzender. In de brief staat dat protagonist Don (Bill Murray) een zoon heeft. Onder druk van zijn buurman Winston gaat Don op zoek naar de afzender van de brief en naar zijn zoon. Er zijn vier vrouwen uit Don‘s verleden die in aanmerking komen. De laatste raad van buurman Winston is om goed te letten op roze dingen. En dat doet Don. De eerste roze aanwijzingen registreert Don nog met een glimp van hoop in zijn ogen. Doch in het verloop van de reis stapelen de roze aanwijzingen zich op en verandert hoop in scepsis. Op den duur ontbreken de roze aanwijzingen dan weer helemaal en verdampen zelfs hoop en scepsis.

Heerlijke ironie. Het overduidelijke wordt zo sterk benadrukt dat het zelfs helemaal niet meer opvalt en het normaal is. Jarmusch past deze methode vaker toe. De naam van een personage dat Don ontmoet heet Lolita. En zij gedraagt zich ook als een lolita. Ook de volledige naam van Don zijnde Don Johnston wordt ironisch ingezet. Meerdere keren word aan Don de vraag gesteld: Don Johnson? Steeds weer een kleine vernedering voor Don. Niet alleen omdat de ster uit Miami Vice reeds lang uitgerangeerd is, maar vooral omdat het noemen van de naam bij de vraagsteller steevast gepaard gaat met een weinig vleiend lachje. Leuk.

De wereld die Jarmusch voor deze film heeft gecreëerd oogt nogal onecht. De wereld is bijna niet bewoond. Zelden zie je in een scène meer dan twee personen. Jarmusch toont een Amerika dat baadt in weelderig groen en is geplaveid met rustige wegen. In deze wereld leven de bewoners in de periferie van het bestaan. Het ware en opwindende leven geschiedt ergens anders. Een schitterende ironische setting.

Jarmusch maakt een melancholische film over liefde. Over de vluchtigheid ervan. Over het verglijden ervan. Over het onwezenlijke ervan. Don is niet in staat om zijn ex-geliefden naar de roze envelop of naar zijn zoon te vragen. Het is blijkbaar moeilijk om te praten over dat wat eens was. Te confronterend. Te onwerkelijk. Zelden werd in een film zo weinig over gevoelens gepraat. Iedere ontmoeting verloopt anders, maar elke ontmoeting verraadt in het onuitgesprokene en suggestieve meer dan met behulp van spraak ooit duidelijk gemaakt zou kunnen worden.

De wereld stikt van de aanwijzingen. Als je de aanwijzingen volgt, leiden die altijd ergens toe. Misschien niet altijd tot een antwoord. In ieder geval leiden ze altijd tot een verhaal. Broken Flowers vertelt een prachtig verhaal.

In Groundhog day en Lost in translation komt Bill Murray met zijn flegmatieke optreden volledig tot zijn recht. Hetzelfde personage hier als "voormalig Don Juan" te presenteren werkt totaal niet, m.n. tijdens de confrontaties met zijn exen, die uiteraard allemaal weer 'verrassend divers' zijn, en zo te zien ook een behoorlijk stuk jonger.
En dan... na anderhalf uur zwakke conversaties wordt dé vraag uiteindelijk niet beantwoord... Ik heb geen probleem met een open einde, maar vond het hier echt een totale misser, waarbij het voorafgaande eigenlijk betekenisloos werd.
En dan ook nog de flauwe suggestie dat het antwoord ergens op cryptische wijze te vinden is... daar ben ik dus écht niet meer over gaan nadenken. Tegenvaller

Jim Jarmusch is een regisseur wiens stijl ik wel kan waarderen. Het voelt allemaal erg sloom aan en het lijkt alsof de wereld gestopt is met draaien, maar de personages zich nog voortbewegen. Het geeft een heerlijk gevoel dat ik erg kan appreciëren van Jarmusch.

Dat gevoel had ik ook bij deze film, alleen vind ik Bill Murray gewoon geen interessante acteur. Ik snap wel dat hij hier een depressieve en eenzame figuur neerzet, maar het is anderhalf uur lang stoïcijns voor zich uitkijken. Veel meer dan dat deed hij niet en na verloop van tijd begon het wel wat te vervelen.

De gesprekjes op zich zijn best aardig en er zitten genoeg komische momenten in met de maffe figuren. Enkel het tweede gesprek met Dora dat voornamelijk gevoerd werd door haar man kon me minder bekoren. De eerste tussenstop bij Laura en haar dochter Lolita en de laatste bij Penny en de biker boys sprongen er wel bovenuit. Toch had ik niet het gevoel dat ik veel te weten was gekomen over het personage van Don, behalve dat hij veel vrouwen heeft gehad en rijk geworden is met iets van computers. Al zal het wel de bedoeling geweest zijn om zo zijn eenzaamheid nog wat extra te benadrukken. Wel tof dat we een open einde krijgen en geen zekerheid krijgen wie de moeder is en of hij effectief een zoon heeft.

Al bij al heb ik me hiermee nog vermaakt. Het typische slome sfeertje van Jarmusch is ideaal om languit in de zetel weg te zakken. Jammer genoeg was het inhoudelijk niet overtuigend genoeg over de hele lijn en Bill Murray zal nooit mijn favoriete acteur worden.

3*