Paris, Je T'Aime (2006)

Altijd wisselvallig, dit soort episodenfilms. Een paar filmpjes vond ik helemaal niks (Suwa (sentimentele kitsch, thema echt tientallen keren veel beter gezien), Chomet (irritante aanstellerij)). Een paar vooral nietzeggend en matig (Paladyes, een erg tegenvallende Cuaron, Assayas, Craven). Soms een erg goed idee, maar een uitvoering die niet (echt) werkte (Natali, Lagravenesse en met name Salles/Thomas, zonde). Of het omgekeerde (Doyle). En soms best goed, maar een beetje opzichtig met boodschap (Chadha) Of best grappig, maar tamelijk forgettable (Coens). En goed, maar net buiten de beste filmpjes (Schmitz).

De beste filmpjes: Albertin/Depardieu, omdat het een genot is Ben Gazarra en Gena Rowlands te zien. De vluchtige, maar levensveranderende ontmoeting waarbij de woorden niet aankwamen van Van Sant (met een miniem rolletje voor Marianne Failthfull!), Coixet die in vijf minuten mooier verteld dan sommige films die er anderhalf uur aan besteden. Nog beter was Payne, die verschillende gevoelens heel knap door elkaar laat lopen in een bitterzoete kleine film. De bloemen zijn voor Tom Tykwer die zo'n beetje alle facetten van een prille liefde in zijn filmpje stopt en vooral op een fraaie manier onzekerheid weergeeft.

Voor het geheel 3.0*, maar door de beste filmpjes had ik dit niet willen missen.

Teleurstellend.

Het kostte mij behoorlijk veel moeite om mij door deze filmpjes heen te worstelen. Veel regisseurs hebben er i.m.o. er gewoon met de pet mee gegooid, zo inspiratieloos oogden meer dan de helft van de filmpjes. Verreweg het beste filmpje vond ik dat van Tom Tykwer met een heerlijk spel van Natalie Portman. Dat van de Coen Brothers mocht er ook zijn trouwens. Heerlijk gelachen om die kop van Steve Buscemi. Er waren nog enkele filmpjes die een voldoende scoorden, zoals dat van Coixet en Chomet, maar het overige vond ik middelmatig tot gewoon troep.

2,0*

Op citytrip in Amsterdam, en gezien dat deze in een klein zaaltje nog speelde. Een staaltje ironie die deze film niet vreemd zou zijn! En toch: 'Paris, je t'aime' had scherper gemogen, meer geïnspireerd en ook cinematografisch wat innemender. Bepaalde bijdrages hebben inderdaad erg weinig om het lijf - grappen en grollen, maar geef mij toch maar de sociaal bewogen shorts eigenlijk.

2,75*

Ik vond het wel een knap en simpel filmpje.

Effectief in zijn doel en met leuke verhaaltjes, soms realistisch, dan weer totaal fantasievol en fictie. Het Parijs dat werd getoond schetst een vrij reëel beeld en de lichtstad wordt in al zijn pracht en praal, of juist niet, voorgesteld. Deze heeft me wel benieuwd gemaakt naar New York, I Love You.

Tja, het werkt voor mij niet echt, zes minuten is gewoon te kort om personages te introduceren en ze ook nog iets interessants mee te laten maken. Twee bijdrages die er voor mij uitspringen zijn die van Tom Tykwer (Natalie Portman die iets met een blinde jongen krijgt) en Alfonso Cuarón (Nick Nolte die zijn jongere vriendin om een scheiding lijkt te vragen), maar dat was dan eigenlijk alleen vanwege de verrassende en leuke twists op het einde van de segmenten. Verder was het voor mij allemaal te weinig en te kort en kreeg ik geen gelegenheid om in personages geïnteresseerd te raken of om ze te geven.

En wat vond je van het stukje van Payne (met de Frans sprekende Amerikaanse)? Vond ik het hoogtepunt, vooral omdat hij in die 6 minuten een komisch en emotioneel verhaaltje vertelt, wat dan ook nog eens heel kenmerkend is voor hem als filmmaker (en bij het onderwerp van de film blijft).

Toen ik je omschrijving van "de Frans sprekende Amerikaanse" las wist ik wel meteen welk fragment je bedoelde, dus dat pleit voor de kwaliteit ervan. Eén van de leukere stukken inderdaad, en voor zover ik Payne's werk ken (eerder van hem alleen Sideways en About Schmidt gezien) is dat inderdaad ook wel in zijn lijn.

Toch maar zeer matig allemaal deze collectie shorts.

De film heeft zo zijn dieptepunten en enkele hoogtepunten. Tykwer is daar één van. En zo zijn er nog wel een paar. Maar er zijn meer matige kortfilms. Ook niet makkelijk om in slechts 5 minuten eenboeiend verhaal te vertellen. Toch respect dus voor de makers en al die beelden van Parijs zijn natuurlijk geweldig. Heerlijke stad!!!

Deze eens geprobeerd en vond het geen misse film. Het zijn allemaal verschillende verhaaltjes, de ene al wat beter dan de andere. Wel een beetje jammer dat de verhaaltjes niet echt één geheel vormden en dat enkel Parijs en liefde de gemeenschappelijke deler was.

De cast was meestal wel goed, af en toe wat bekende namen, afgewisseld met onbekende namen.

Sommige filmpjes waren wel origineel vormgegeven, sommige waren eerder standaard.

Al bij al vond 'k het wel een boeiende film, misschien een beetje jammer dat er niet wat meer linken tussen de filmpjes waren, maar 'k heb me er zeker niet mee verveeld.

Ongeveer 50/50 wat leuk/niet leuk betreft. Sommige dingen zijn onafgerond en gaan nergens over en zijn ook niet creatief. Aangezien je in 5 minuten narratief niet zoveel kan klaarspelen (en regisseurs daar soms duidelijk moeite mee hebben) valt het me tegen dat er bij veel van de segmenten vormtechnisch zowat niks is gedaan.

Overigens helpt het wel als je iets met de stad hebt, want puur voor de verhaallijntjes hoef je dit zeker niet te kijken.

2,5*

Montmartre:

Man in auto, vrouw valt flauw, stom gesprek, geen afronding.

2*

Quais de Seine:

Liefde op het eerste gezicht tussen moslima en pukkelpubertje, saai en nietszeggend. Erg abrupt einde.

1,5*

Le Marais:

Homo in werkplaats, vervelend gesprek, stom plot. Gaat nergens over. Gelukkig lekker kort.

1*

Tuileries:

Steve Buscemi op metrostation, beetje flauw, kluchterig, maar wel een afgerond geheel.

3*

Loin de 16e:

Spaanstalige babysitter, kort, dus geen plotontwikkeling, maar wel goeie sfeer.

3,5*

Porte de Choisy:

Raar, vaag en absurd op een stomme manier.

1*

Bastille:

Fransman met terminaal zieke vrouw, wel goed verteld.

3,5*

Place des Victoires:

Juliette Binoche worstelt met het verwerken van overleden zoontje, op zich aangrijpend, maar had minder metaforisch mogen wezen.

3*

Tour Eiffel:

Grappig verhaal, beetje flauw maar goed gemimed

3,5*

Parc Monceau:

Nick Nolte met irritante stem, niet heel boeiend

3*

Quartier des Enfants Rouges:

Maggie Gyllenhaal die aan de drugs is, sfeervol geschoten, maar abrupt afgelopen.

2,5*

Place des Fetes:

Mooiste filmpje van allemaal, herkenbare emotie en wat realistischer

4*

Pigalle:

Bob Hoskins aan het bakkeleien met oudere dame, beetje flauw.

2,5*

Quartier de la Madeleine:

Elijah Wood met zijn vervelende hoofd, vampier-horror met romantisch tintje. Stom.

2*

Pere-Lachaise:

Bekvechten op Pere Lachaise, leuke setting.

4*

Faubourg Saint-Denis:

Natalie Portman met een blinde daap. Leuke omgeving, verhaal beetje vaag en stom.

2,5*

Qauartier Latin:

Gesprek tussen oudere man en vrouw in scheiding, best leuk, aardig geacteerd.

3,5*

14e Arrondissement:

Vrouw op zichzelf in Parijs, leuk verhaaltje met voice-over.

4*

Aardige collectie korte filmpjes van bekende en minder bekende regisseurs die gemeen hebben dat ze zich in Parijs afspelen, waarvan die van Wes Craven en Alexander Payne er voor mij uitspringen, zowel inhoudelijk als qua sfeer.

Zitten uiteraard ook wat mindere bij, maar dan heb je weer het voordeel dat ze lekker kort zijn.

Blijkt ook dat het zelfs voor veel door de wol geverfde regisseurs nog niet zo gemakkelijk is is om in zo'n 7 a 8 minuten 'n interessant en doeltreffend verhaal te vertellen.

Parijs is niet zomaar een stad. Parijs is een manier van leven. Er zijn in ieder geval 21 regisseurs die dat geloven en Parijs in 18 korte films de revue laten passeren. Hoofdthema in de filmpjes is natuurlijk de liefde. Dat zal geen verrassing zijn.

Het Parijse project begon ooit met regisseur Tom Tykwer, wiens korte film “Faubourg Saint-Denis” door producenten Emmanuel Benbihy en Claude Ossard werd gebruikt om de interesse van geldschieters en regisseurs te wekken. En dat lukte. Een groot scala aan gerenommeerde regisseurs van over de gehele wereld levert een bijdrage aan de film. Een aardige voetnoot bij de totstandkoming van deze anthologiefilm is trouwens dat de vermaarde regisseur Jean-Pierre Jeunet (regisseur van o.a. Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)) zich afmeldde met als toelichting dat hij in zijn films al alles over Parijs had gezegd wat er te zeggen valt.

In de 18 filmpjes die zich steeds in een ander deel van de stad afspelen staan allerhande romantische intermezzo’s centraal. De verscheidenheid in de aanpak van dat thema is groot. De episoden spelen zich in sfeervolle oorden af. Typische Parijse cafés, steegjes, promenades en parken zijn de locaties waar romantiek bloeit, (pijnlijke) herinneringen opborrelen en liefde verdwijnt of begint.

De prominente Parijse bezienswaardigheden komen af en toe langs maar dienen slechts als oppervlakkig sentimenteel decor. De Parijse sfeer wordt in het algemeen subtieler gevangen. De bijdrage van de gebroeders Coen is daarvan een mooi voorbeeld. Die gaat zelfs geheel voorbij aan herkenbare toeristische ijkpunten en is in dat opzicht exemplarisch voor de opzet van de verhaaltjes, die hun kracht niet halen uit de uitbuiting van bekende panorama’s, maar uit een puntige verhalende strekking.

Leuk filmpje trouwens van de broertjes Coen. Ze blijven met hun filmpje “Tuileries” geheel ondergronds. Het verhaal speelt zich af in een metrostation waar een voortreffelijke Steve Buscemi onbedoeld de romance van een Parijs liefdespaartje verstoort. Een grappig en enigszins verontrustend filmpje dat in enkele minuten heel puntig en grimmig een handeling afrondt zonder de kijker het idee te geven dat hij cruciale informatie of een diepzinnige boodschap heeft gemist. Een knap filmpje. En niet de enige in deze filmomnibus.

Uiteraard kun je met een hoeveelheid van 18 filmpjes niet allemaal hoogtepunten verwachten. Toch is de doorsnee kwaliteit alleszins acceptabel. Slechts met één filmpje had ik geen enkele connectie. Het surrealistische filmpje “Porte de Choisy” van Christopher Doyle dat strooit met uitzaaiingen naar de Aziatische vechtkunst, vond ik eigenlijk wel vervelend. En als je dat van slechts één filmpje kunt zeggen, kun je spreken van een geslaagde anthologiefilm.

De (tragikomische) hoogtepunten dan maar. “Faubourg Saint-Denis” van Tom Tykwer, waarin een blinde jonge man mijmert over zijn liefde voor zijn vriendin. Verder noem ik natuurlijk het al gememoreerde “Tuileries” van de broers Coen. En tot slot. “14e arrondissement” van Alexander Payne, waarin een Amerikaanse toeriste in gebroken Frans met een Amerikaans accent vertelt over haar vakantie in Parijs.

Een bijzondere vermelding is er voor Wes Craven die in zijn amusante bijdrage “Père-Lachaise” Oscar Wilde tot leven brengt. Ook een hoogtepuntje.

"Paris, Je T’Aime" bestaat vooral uit verrassend korte en verrassend leuke filmpjes van goed niveau en kwalificeert zich als aangenaam vertier.

Wat een heerlijke film. Een collectie van liefdesverhalen in de stad van de liefde. Liefde in verschillende vormen, gebracht door verschillende regisseurs. Je merkt wat verschillende stijlen, maar het is nooit drastisch verschillend zodat je mooi overgaat van fragment naar fragment. Sommige maakten op die korte tijd echt wel indruk. En toch zijn ze qua verhaallijn heel eenvoudig, net de sterkte van de film. Het zoekt naar de mooie dingen in het dagelijkse leven. En als er eens iets minder tussen zat, ging dat ook snel verder door de korte tijdspanne. Op het einde had ik toch een goed gevoel en heb ik best wel genoten van de film. Eén van de betere episodefilms.