Paris, Je T'Aime (2006)

Erg geslaagd project. Los van elkaar variëren de filmpjes erg in kwaliteit en diepgang, vooral door de korte lengte, maar als je ze allemaal na elkaar te zien krijgt raak je toch snel gecharmeerd . Echte uitschieters waren er zowel aan de positieve als aan de negatieve kant, met aan de pluszijde toch vooral de gevestigde namen: Coen, Tykwer, Payne, Chomet (geen animatie inderdaad, maar het komt wel héél dicht in de buurt ) en zeker ook Christopher Doyle, de 'cinematographer' van onder andere 2046 en In the Mood for Love, met het meest waanzinnige maar ook meest intrigerende filmpje van de hoop.

Zoals de meeste verzameling korte films, geregiseerd door verschillende regisseurs, die worden samengebracht naar één lange film heeft ook Paris, Je T'Aime last van incoherentie. Het is vooral de middelmatigheid die overheerst; geen enkel filmpje was écht slecht (alhoewel er van mij wel enkelen uit hadden gemogen) en op een enkel filmje na was er eigenlijk ook niets wat er echt boven uit stak (die van de Coen's, Craven en vooral Tykwer waren toch net iets beter en/of leuker dan de rest).

3*

Meeste waren matig.

Ik denk toch dat de bedenkers van dit project iets teveel hooi op de vork hebben genomen. Ongeveer 20 regisseurs proppen in een film van nog geen 2 uur. Veel regisseurs lijken het niet aan te kunnen om in zo een korte tijd iets leuks neer te zetten. Regisseurs als van Sant, Cuarón blijven toch meer hangen in een hele korte scene in plaats van een kort verhaaltje. Tykwer, Coen bros. en Natali zijn eigenlijk de enige die echt iets leuks weten neer te zetten. Verder vond ik Doyle, Suwa, Coixet en Payne ook nog wel leuk. Maar de rest was of te obligaat van Craven bijvoorbeeld of niet echt af, van Sant bijvoorbeeld.

2.5*

Vond ik nu juist het leukste samen met het stukje van de Coen's (hun stukje was toch in de metro met Buscemi?). Hou niet zo van een film die bestaat uit verschillende korte films. Vaak onsamenhangend, gekunsteld en geen op zichzelf staand iets. Zo ook hier, al had het erger gekund. Uiteenlopend van zeer aardig tot behoorlijk matig. Steekt er nergens bovenuit, maar ook niet ehm ja, onder vandaan, zeg maar. 3 sterren dus.

Met zoiets moet je toch echt meer doen.

Wat na de film rest is vooral de vraag van het kip of het ei. Is dit project falend omdat de écht boeiende regisseurs afgehaakt hebben (of niet aan bod kwamen), of hebben deze regisseur afgehaakt omdat het allemaal niet zo boeiend meer leek ?

Vooral het begin is tergend moeilijk door te komen. Van Sant, de Coens en de rest binnen de eerste 5 kortfilms slagen er totaal niet in hun filmpjes een smoelwerk te geven. Ze komen niet verder dan een flauw scenetje dat ergens geschrapt lijkt uit de rest van hun repertoire.

Pas vanaf Doyle's poging wordt het wat boeiender, waarna 3 mooie filmpjes volgen. Suwa sluit dit trio erg charmant af.

Daarna is het op en neer, met de nodige interessante mislukkingen en complete miserie (goth kitsch en Elijah Wood samen in één film ). Ook Tywker weet matig te overtuigen. Nog teveel in het brave Lola Rennt sfeertje, al wordt het naarmate het filmpje vordert wel sterker.

Payne weet niet veel te doen, ook Craven gaat compleet onderuit. Hoe kunnen ze dit soort segmenten nu verkiezen boven het werk van een Boe (wiens film nota bene af was), Oshii of Godard.

Maar uiteindelijk is dit niet wat dit soort omnibus collecties moeten brengen. Kortfilms dienen te schitteren. Alles geven in vijf minuten, en falen op de meest uitzinnige manier (maar toch geprobeerd hebben). Een hoop van dit is gewoon middelmatige geneuzel. De gevestige waarden laten het vooral afweten en geven blijk van vastgeroest te zitten. Het zijn vooral onbekendere namen (als regisseur) die weten te overtuigen, met Doyle's filmpje als beste uitschieter.

3 sterretjes voor enkele sterke filmpjes en enkele moedige pogingen. De rest zat met z'n staart tussen z'n benen. En niet enkel de regisseurs denk ik. De keuzes getuigen van veel te weinig durf. Nefast voor omnibus films.

Tja, inderdaad gemengde gevoelens, wat ook niet anders kan bij zo'n film.

Aanvankelijk was ik nogal teleurgesteld, er kwamen wel erg weinig leuke filmpjes voorbij (ik verbaas me dat iedereen de Coens hier zo leuk vond, erg matige poging tot humor), maar later zitten er toch nog een aantal erg aardige tussen.

Tykwer (vooral voor jongeren natuurlijk het meest aansprekend), Chomet (gewoon erg origineel), Payne (pijnlijk goed) en Schmitz waren het beste.

van Sant en Craven een dieptepunt.

Het is inderdaad moeilijk om een selectie aan filmpjes af te doen met een eenduidige score, aangezien ze duidelijk in niveau verschillen. Mijn persoonlijke favoriete zijn de cowboy, het meisje met hoofddoekje, de vluchtelingen, de mime spelers en Steve Buscemi. Minder interessant zijn de verhaallijnen rond Oscar Wilde en de vampiers.

Overigens was ik na een tijdje het hele concept Parijs en liefde wel spuugzat. Zoveel fragmenten over hetzelfde thema maakt een overkill. Eigenlijk zou je ze dus op verschillende momenten moeten zien, en niet achter elkaar.

"A boire et à manger", zo'n collectie kortfilms, maar eigenlijk zoals een langspeelfilm, een gemiddelde als niveau met betere en mindere momenten.

Al bij al vond ik het idee wel goed en als geheel gevarieerd en ontspannend.

Bruno Podalydes - 3/5 Om te beginnen meer dan degelijk kortverhaaltje, was zeer leuk gefilmd.

Gurinder Chadha - 1/5 Was echt geen zak aan.

Gus Van Sant - 3/5 - Van het stukje van Van Sant mocht toch ietsje meer verwacht worden. Maar alles bij elkaar toch een leuk stukje.

Ethan Coen & Joel Coen - 4,5/5 Nog het beste stukje van allemaal. Mede dankzij een geweldig Steve Buscemi

Walter Salles & Daniela Thomas - 0,5/5 Z'n stukje gaan de score niet vooruit helpen hoor, wat een crap., zelfs geen verhaaltje imo

Christopher Doyle - 1,5/5 Saai stukje met een irritante Oosterse actrice

Isable Coixet - 3/5 Mooi stukje met de voice-over

Nobuhiro Suwa - 3,5/5 Eén dat afwijkt van de andere omdat een ander soort liefde wordt weergegeven, origineel dus met mooi camarawerk erbij.

Sylvain Chomet - 3,5/5 Zonder twijfel eén van de best gefilmd stukjes enkel zijn mimespelers niet grappig.

Alfonso Cuaron - 2,5/5 Stukje dat saai begint maar toch nog grappig wordt door de plotwendig

Olivier Assayes - 2,5/5 Weinig aan maar toch geen bijs waard

Oliver Schmitz - 4,5/5 Bestje zoeken samen met de broers Coen. Mooie mengeling van de flashback erin.

Richard LaGravenese - 1,5/5 Saai en niks aan te zien. Haalt enkel punten door een beetje humor.

Vincenzo Natali - 2/5 Mooi gemaakt met dat gebruik van rood en het geluid dat goed meegaat met beeld maar dit kon in mijn ogen beter geknipt worden.

Wes Craven - 1,5/5 wedorm saai stukje

Tom Tywker - 4/5 Mooi in beeld gebracht stuk, 3de beste

Frederic Aburtin & Gerard Depardieu - 1/5 Niks aan te zien

Alexander Payne - 3/5 Leuke monoloog

Tesamen; 2,56/5

Afgerond naar 3 sterren voor het leuke concept en de leuke beelden tussen de filmpjes door.

***

Leuk om een keer gezien te hebben. Mooie beelden van Parijs, maar ik ben er niet meer van gaan houden.

01. Podalydes 3*

02. Chadha 2,5*

03. Van Sant 2,5*

04. Coens 3,5*

05. Salles & Thomas 3*

06. Doyle 2*

07. Coixet 4*

08. Suwa 4* (relatie met een zoon is misschien nog mooier dan met een geliefde)

09. Chomet 3*

10. Cuaron 3*

11. Assayes 3*

12. Schmitz 4*

13. LaGravenese 3*

14. Natali 3*

15. Craven 3*

16. Tykwer 4* (ook al zag je het betreffende einde ruimschoots van tevoren aankomen).

17. Aubertin & Depardieu 3*

18. Payne 3,5*

Samen met het slot en de beelden tussendoor geef ik een nipte 3,5* voor het totaal.

Ik ga de aparte filmpjes niet raten, maar weet nog wel dat ik die van de gebroeders Coen en het allerlaatste filmpje van Payne het best/mooist vond. Het slechtste korte filmpje was die met Frodo.

Dit is de eerste keer dat ik een dergelijke omnibus zie en het levert eigenlijk wel wat ik verwachtte. Veel filmpjes die opzichzelf niet bijzonder zijn, maar als geheel toch wel iets aardig maken. Een overzicht, van best naar minst:

1. Tom Tykwer (4*)

2. Oliver Schmitz (3,5*)

3. Sylvain Chomet (3,5*)

4. Isabel Coixet (3,5*)

5. Frédéric Auburtin en Gérard Depardieu (3,5*)

6. Alexander Payne (3,5*)

7. Joel en Ethan Coen (3,5*)

8. Gurinder Chadha (3*)

9. Walter Salles en Daniela Thomas (3*)

10. Wes Craven (3*)

11. Alfonso Cuaron (3*)

12. Bruno Podalydes (2,5*)

13. Vincent Natali (2*)

14. Nobuhiro Suwa (2*)

15. Gus Van Sant (2*)

16. Richard LaGravenese (1,5*)

17. Christopher Doyle (1*)

18. Olivier Assayas (0,5*)

Ik bereken het gemiddelde niet, maar ga naar 3 sterren. Tykwer is duidelijk de winnaar en het enige fragment dat me volledig overtuigde. Mooi gefilmd en een mooi verhaaltje. Daar tegenover staat dan weer zo'n Assayas wiens segment ze beter hadden kunnen knippen. Zijn cynische drugsverhaaltje past totaal niet in de sfeer van het geheel. Heb me er gruwelijk aan geërgerd. Ook Doyle's nonsens vond ik vreselijk. Ik keek het vooral voor het segment van de Coens, die niet tegenviel maar toch ook niet de beste was.

Dit soort films blijf ik van smullen, heel veel kleine verhaaltjes in 1 groot geheel, kijkt erg prettig!

Zoals velen andere voor mij al deden maak ook ik een lijstje:

De korte filmpjes van 1 tot en met 18:

1. Het eerste filmpje deed het prima als opener en keek goed weg, verder niet bijzonder.(3,0)

2.Eigenlijk op het zelfde niveau als filmpje 1, goed genoeg dus(3,0)

3. Dit stukje film verwachte ik iets meer van, zeker omdat Van Sant het stuk regisseerde,, niet slecht, maar daar is veel mee gezegd (2,5)

4. Filmpje 4 is 1 van de betere in deze film, is helemaal anders als de eerste delen en gaat meer de comedy kant op, erg leuk en origineel gedaan! (4,0)

5. 1 van de minste van de hele reeks, kort filmpje wat totaal geen meerwaarde geeft.. (1,5)

6. Vreemd filmpje, maar op de 1 of andere manier toch wel vermakelijk om te zien, weer eens wat anders.(3,0)

7. En weer terug bij een serieuzer stuk, wat erg goed bij de rest past en de indruk goed weet op te wekken!(3,5)

8. Wederom weer een serieus stukje, wat het zelfde niveau haalde als zijn voorganger en wat zeker een indruk achterliet.(3,5)

9. Mijn persoonlijke favoriet, na een paar serieuze stukjes perfect geplaatst in de film, (4,5) erg leuk verzonnen!

10. Saai filmpje wat geen meerwaarde geeft aan de reeks(1,5)

11. Aardig filmpje, maar deed me niet zo veel(2,0)

12. Gelukkig is dit deel weer van een hoger niveau, en weet het in zijn korte speeltijd een heel verhaal te vertellen, knap gedaan!(3,5)

13. Kort stukje film, wat me wel wist te boeien, geeft een beetje een balans.(3,0)(Niet slecht, maar ook niet echt erg goed)

14. Paste totaal niet in de film, wel leuk gemaakt maar totaal niet passend.. (2,0)

15. Gelukkig wordt de mindere voorganger al snel weer opgevolgd door een redelijk goed stuk, zeker goed passend! (3,5)

16. Knap stukje waar in veel verteld wordt, en wat zich ook weer perfect bij de rest aansluit (4,0)

17. Boeiend gesprek!, in een wat rustiger tempo dan het vorige filmpje, wat ook de balans weer goed houd(3,5)

18. De laatste, en ook het filmpje waar ik een beetje tegenstrijdige gevoelens over heb, vermakelijk stukje maar houd zich vergeleken met de laatste 3 voorgangers toch een beetje op de achtergrond, niet de beste afsluiter.. (3,0)

Wat me aan deze film opviel is dat mindere en betere filmpjes zich op een goede manier afwisselde met elkaar, zodat de kijker verrast blijft bij vrijwel ieder nieuw stuk. Vrij logische volgorde op een paar kleine details na.

Kortom: heb hier erg van genoten, en dit soort filmpjes mogen ze wat mij betreft blijven maken!

4 sterren, maar hier kom ik later nog een keertje op terug

Kon hier vrij weinig mee. De verhalen zijn stuk voor stuk introducties voor nieuwe films en net bij die (paar geslaagde) shorts dat de interesse wordt gewekt gaan we al weer over naar een volgende om onbevredigt te worden achtergelaten. Beetje doelloos filmpje, dat Paris, Je T'Aime.

De beste kortfilms:

1. Tom Tykwer:

Een fris en vlot vertelt verhaal met een boeiend onderwerp, tig leuke montagevondsten en prachtige muziek. Natalie Portman fungeert als stralend hoogtepunt in deze kortfilm. Een 4,5*

2. Sylvain Chomet:

Ik ben een groot fan van Les Triplettes de Belville en met deze kortfilm maakt Chomet zijn reputatie wederom helemaal waar. Het leven van een mime artiest in optima forma, weliswaar gezien door een roze bril: grappig, creatief en zelfs vertederend! Ook een 4,5*

3. Isabel Coixet:

Dè kortfilm waaraan deze film zijn prachtige poster ontleent. Ik meen de eerste film die ik zag waarbij gebruik gemaakt werd van een voice over. Een ontroerend verhaal gecombineerd met een filmmaakster die vooral veel doet aan sfeer vangen. Een 4*

De slechtste kortfilms:

1. Gus van Sant:

? Ik heb geen idee waar Gus van Sant met zijn hoofd was toen hij aan dit project mee mocht werken. Wat een dodelijk saaie vertelling ergens in een atelier of zo! Deze kortfilm typeert allerminst Parijs en had zich bij iedereen om de straathoek af kunnen spelen, daarbij had ik op eind ook zoiets van: was dit het nou? Tergend slecht en inspiratieloos! Een 0,5*

2. Oliver Schmitz:

De schaduwkant van iedere grote stad wordt hier in beeld gebracht. Zelfs dat hoeft in een lofzang geen probleem te zijn, maar ik kon helemaal niets met een saaiig verhaal over een van de pijn creperende man. Duf, geen enkele vorm van stilering en bloedirritant. Een 1,5*

3. Nobuhiro Suwa:

Weliswaar mooi gestileerd, maar met de inbreng van een cowboy in het verhaal had veel meer gedaan moeten worden, het gevoel half werk bekruipt mij nu: met een been in dromenland en met een been in de realiteit. Een saaie thematiek, met een onthutst slecht acterende Juliette Binoche. Een 2*

De opmerkelijkste kortfilms:

1. Vincenzo Natali:

Deze kortfilm begon vrij stemmig, het idee om Parijs vanuit het horrorgenre te benaderen valt ook zeer te prijzen. Helaas gooit Natali vakkundig zijn eigen ruiten in door een grote portie nepbloed op te dienen en te kiezen voor een vampierenverhaal. Desondanks creatief! Een 2,5*

2. Christopher Doyle:

Aanvankelijk denk je dat je in Tokyo terecht bent gekomen. Een zeer fraaie, mooi vormgegeven vertelling. Een 4*

3. Joel Coen & Ethan Coen:

Op zich niet zo `n opmerkelijke kortfilm, maar zonder de geweldige opmerkelijke kop van Steve Buscemi was deze kortfilm echt op een groot fiasco uitgedraaid! Steve Bucemi Een 3,5*

Eindconclusie:

Ik heb mij door een aantal films heen moeten worstelen, maar het merendeel was best goed te doen, waartoe ook zeker Payne en Richard LaGravenese `s kortfilms (4*) behoren. De kortfilms van Alfonso Cuaron en Walter Salles (2*) vond ik daarentegen compleet nietszeggend en overbodig, alles wat nog niet vernoemd is zit daar tussenin. Helaas doen veel filmregisseurs veel te weinig met hun speelruimte, blijven ze binnen de platgetreden paden waardoor ze niet aan de magie van Parijs weten te geraken. Een 2,5*

Bijzondere film. Knap hoe enkele regisseurs je weten te ontroeren in slechts een paar minuten. Daar tegenover staan enkele scènes die toch tegenvallen, hoewel Van Sants gedeelte het enige was dat mij echt tegenstond. Leuk om eens gezien te hebben, zit heel wat aardigs tussen. Van compleet absurde filmpjes (Doyle, Natali) tot heerlijk komische (Coens, Chomet!) en ontroerende (Suwa, Schmitz) scènes. Alleen jammer dat ik eigenlijk nergens het Paris-gevoel heb gekregen, terwijl dat toch een van de doelen geweest moet zijn.

01. Podalydes 3,5*

02. Chadha 4.0*

03. Van Sant 2.0*

04. Coens 4.0*

05. Salles & Thomas 2.5*

06. Doyle 3.5*

07. Coixet 4.0*

08. Suwa 3.5*

09. Chomet 4.5*

10. Cuaron 3.5*

11. Assayes 3.0*

12. Schmitz 4.5*

13. LaGravenese 3.0*

14. Natali 3.5*

15. Craven 3.0*

16. Tykwer 4.5*

17. Aubertin & Depardieu 3.0*

18. Payne 4.0*

Mooie en originele collage van een achttiental korte filmpjes (zo'n 5 minuten) door een scala aan bekende regisseurs, met als overeenkomst de metropool Parijs. De filmpjes zijn uiteraard varieren uiteraard nogal niveau, maar als geheel is het meer dan geslaagd. De regisseurs drukken allemaal hun eigen stempel op de segmenten, maar gelukkig is het algehele tempo constant en aangenaam.

Heerlijke film. Ik heb echt 120 minuten lang genoten, ook al spraken bepaalde stukjes film me minder aan dan anderen. Eigenlijk zou ik 'm niet in z'n geheel moeten beoordelen, de ene was héél goed (nummer 16, ultieme favoriet) en de andere stelde me teleur (nummer 3). Desalniettemin beoordeel ik 'm in zijn geheel.

1. 3*
2. 4* --> Erg mooi.
3. 1,5*
4. 3* --> Vreemd en indringend.
5. 3*
6. 2,5*
7. 4* --> Heel mooi, net niet lang genoeg om me te raken maar erg mooi.
8. 3,5*
9. 3* --> Vanuit een lichtelijk tragikomische dimensie. Aardig.
10. 2*
11. 2,5*
12. 4*
13. 3*
14. 3* --> Horror is op z'n zachtst gezegd niet m'n genre.
15. 3* --> Was ook bijzonder, maar interesseerde me pas op het moment dat de dode praat en daarna.
16. 4,5* --> Heerlijk stukje film, had van mij nog veel langer mogen duren. Bijzonder gefilmd. M'n favoriet van de film.
17. 2,5*
18. 2* --> Tenenkrommend dat accent, Amerikanen PRAAT ALSJEBLIEFT GEEN FRANS! Echt, m'n haren gingen recht overeind staan en ik kon het niet helpen om hardop die irritante uitspraak constant te verbeteren (Nee, ik ben ook niet vloeiend in Frans maar kan het toch een stuk beter uitspreken moet ik zeggen). Wat een hel om hiernaar te luisteren. Ik overdrijf niet, ik kon er echt niet tegen. Eej sje vwuuleej parleej de Frrrrrançeej. Hou gewoon op. Kon het daardoor ook niet optimaal volgen. Het verhaal van de vrouw was prachtig, maar werd totaal verpest door het accent waardoor ik niet in staat was om mee te voelen. Doodzonde.

Vind de film in z'n geheel zeker 4* waard.

Eerlijk gezegd vond ik juist dat tenenkrommende frans een briljante zet, bovendien functioneel passend bij het verhaaltje van die vrouw en het speelt met de mythologie van Parijs als stad van de Liefde en romantiek. Des te eenzamer is het als dat er niet is, Parijs is ook een harde en dure stad. Eén van de beste bijdragen.

We kunnen deze caleidoscopische exercitie natuurlijk niet beoordelen als een gewone speelfilm. Ik vond de gemiddelde kwaliteit heel behoorlijk, en visueel was het toch wel een geheel. Goed werk.

Ik ga niet alle shorts per stuk beoordelen nu, de meeste vond ik zeer geslaagd. En als geheel was het een zeer fijne kijkervaring. Veel romantiek en natuurlijk is Parijs een prachtige stad, waar je veel mee kan doen als filmmaker. De shorts die me het meest opvielen (ik heb niet van elke de regisseur onthouden) waren nummer 2, waarin vooroordelen goed werden weggewuifd. De short met Natalie Portman en de blinde jongen, komt ook een beetje omdat ik smoorverliefd ben op Portman natuurlijk. Die van de Coen Brothers was erg absurd maar wel geniaal. En die van Gerard Depardieu vond ik erg vermakelijk. Die met Elijah Wood vond ik het minst toepasselijk, snapte het idee wel maar vond het gewoon niet bij het contrast passen.

4*

Deze film bewijst dat je inderdaad verliefd kunt worden op een stad. Gaat dat zien, gaat dat zien!

Ik ben er niet zo onder de indruk van. Het zijn allemaal losse fragmenten die geen enkele band met elkaar hebben waardoor je steeds weer 'uit' je televisiescherm wordt gehaald en als je er nèt weer in zit wordt er weer verder geschakeld. De kwaliteit van het afgeleverde werk variërt van saai tot interessant. Daar tussen bevinden zich een aantal nietszeggende scènes (de wandeling op het kerkhof van Wes Craven bijvoorbeeld)
Ondanks de niveauverschillen lijkt vrijwel iedere regisseur zich te beperken in de manier van uitvoering en bijna alle gebeurtenissen zijn nogal flauw en onrealistisch verpakt. Mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten lijken elkaar al maanden te kennen. Het buitenlandse meisje dat over een steen viel reageerde wel erg enthousiast. En toen ze met haar vader van de moskee af kwam werd de jongen verbazingwekkend hartelijk ontvangen. Een ander voorbeeld is het werkje van de Coen brothers: Buscemi zit gewoon rustig op een bankje en even later komt de dame van de overkant een tongzoen uitdelen. Tja... ik kan er niet zoveel mee. Dan had je in de versie van Christopher Doyle nog een man die naar de kapsalon liep waarna er een medewerker het glas kapot sloeg. Weliswaar verassend maar het 'slaat' allemaal nergens op.
Toch zijn er ook een aantal interessante sketches terug te vinden waaronder die van Nobuhiro Suwa (met de cowboy), Alfonso Cuarón (de wandeling op de stoep in één shot), Alexander Payne (de eenzame vrouw) en eentje waarbij er een donkere man het loodje moest leggen (ik weet zo de naam van de maker niet meer).

Het idee om met zo'n grote groep om de tafel te gaan zitten is best leuk bedacht maar doordat het grootste gedeelte niet echt weet te boeien vind ik het stiekem wel iets weghebben van campagne voor Parijs om toeristen te trekken.

Heerlijke film vol afwisseling. Alles speelt zich af in één van de mooiste steden van de wereld, Parijs. Horror, humor, drama, het komt allemaal voorbij. De filmpjes zijn kort maar krachtig, natuurlijk, de één beter dan de andere, maar geen enkele is vervelend.

Na een veelbelovend begin met fraaie straatbeelden van Parijs zakt de film van lieverlee wat weg, te meer omdat de fragmenten steeds minder van doen hebben met de Franse hoofdstad. Er komt een keur aan regisseurs en sterren voorbij. Helaas zijn daar veel Amerikanen bij, waardoor de film op den duur er wel erg Hollywood-achtig wordt. Een gemiste kans.

Mooiste episodes: "Montmartre" (Bruno Podalydès, met Bruno Podalydès en Florence Muller), “14e Arrondissement” (Alexander Payne, met de als altijd voortreffelijke Margo Martindale) en "Quais de Seine" (Gurinder Chadha, met Cyril Descours en de wonderschone Leïla Bekhti).

Altijd wisselvallig, dit soort episodenfilms. Een paar filmpjes vond ik helemaal niks (Suwa (sentimentele kitsch, thema echt tientallen keren veel beter gezien), Chomet (irritante aanstellerij)). Een paar vooral nietzeggend en matig (Paladyes, een erg tegenvallende Cuaron, Assayas, Craven). Soms een erg goed idee, maar een uitvoering die niet (echt) werkte (Natali, Lagravenesse en met name Salles/Thomas, zonde). Of het omgekeerde (Doyle). En soms best goed, maar een beetje opzichtig met boodschap (Chadha) Of best grappig, maar tamelijk forgettable (Coens). En goed, maar net buiten de beste filmpjes (Schmitz).

De beste filmpjes: Albertin/Depardieu, omdat het een genot is Ben Gazarra en Gena Rowlands te zien. De vluchtige, maar levensveranderende ontmoeting waarbij de woorden niet aankwamen van Van Sant (met een miniem rolletje voor Marianne Failthfull!), Coixet die in vijf minuten mooier verteld dan sommige films die er anderhalf uur aan besteden. Nog beter was Payne, die verschillende gevoelens heel knap door elkaar laat lopen in een bitterzoete kleine film. De bloemen zijn voor Tom Tykwer die zo'n beetje alle facetten van een prille liefde in zijn filmpje stopt en vooral op een fraaie manier onzekerheid weergeeft.

Voor het geheel 3.0*, maar door de beste filmpjes had ik dit niet willen missen.

Teleurstellend.

Het kostte mij behoorlijk veel moeite om mij door deze filmpjes heen te worstelen. Veel regisseurs hebben er i.m.o. er gewoon met de pet mee gegooid, zo inspiratieloos oogden meer dan de helft van de filmpjes. Verreweg het beste filmpje vond ik dat van Tom Tykwer met een heerlijk spel van Natalie Portman. Dat van de Coen Brothers mocht er ook zijn trouwens. Heerlijk gelachen om die kop van Steve Buscemi. Er waren nog enkele filmpjes die een voldoende scoorden, zoals dat van Coixet en Chomet, maar het overige vond ik middelmatig tot gewoon troep.

2,0*

Deze eens geprobeerd en vond het geen misse film. Het zijn allemaal verschillende verhaaltjes, de ene al wat beter dan de andere. Wel een beetje jammer dat de verhaaltjes niet echt één geheel vormden en dat enkel Parijs en liefde de gemeenschappelijke deler was.

De cast was meestal wel goed, af en toe wat bekende namen, afgewisseld met onbekende namen.

Sommige filmpjes waren wel origineel vormgegeven, sommige waren eerder standaard.

Al bij al vond 'k het wel een boeiende film, misschien een beetje jammer dat er niet wat meer linken tussen de filmpjes waren, maar 'k heb me er zeker niet mee verveeld.

Ongeveer 50/50 wat leuk/niet leuk betreft. Sommige dingen zijn onafgerond en gaan nergens over en zijn ook niet creatief. Aangezien je in 5 minuten narratief niet zoveel kan klaarspelen (en regisseurs daar soms duidelijk moeite mee hebben) valt het me tegen dat er bij veel van de segmenten vormtechnisch zowat niks is gedaan.

Overigens helpt het wel als je iets met de stad hebt, want puur voor de verhaallijntjes hoef je dit zeker niet te kijken.

2,5*

Montmartre:

Man in auto, vrouw valt flauw, stom gesprek, geen afronding.

2*

Quais de Seine:

Liefde op het eerste gezicht tussen moslima en pukkelpubertje, saai en nietszeggend. Erg abrupt einde.

1,5*

Le Marais:

Homo in werkplaats, vervelend gesprek, stom plot. Gaat nergens over. Gelukkig lekker kort.

1*

Tuileries:

Steve Buscemi op metrostation, beetje flauw, kluchterig, maar wel een afgerond geheel.

3*

Loin de 16e:

Spaanstalige babysitter, kort, dus geen plotontwikkeling, maar wel goeie sfeer.

3,5*

Porte de Choisy:

Raar, vaag en absurd op een stomme manier.

1*

Bastille:

Fransman met terminaal zieke vrouw, wel goed verteld.

3,5*

Place des Victoires:

Juliette Binoche worstelt met het verwerken van overleden zoontje, op zich aangrijpend, maar had minder metaforisch mogen wezen.

3*

Tour Eiffel:

Grappig verhaal, beetje flauw maar goed gemimed

3,5*

Parc Monceau:

Nick Nolte met irritante stem, niet heel boeiend

3*

Quartier des Enfants Rouges:

Maggie Gyllenhaal die aan de drugs is, sfeervol geschoten, maar abrupt afgelopen.

2,5*

Place des Fetes:

Mooiste filmpje van allemaal, herkenbare emotie en wat realistischer

4*

Pigalle:

Bob Hoskins aan het bakkeleien met oudere dame, beetje flauw.

2,5*

Quartier de la Madeleine:

Elijah Wood met zijn vervelende hoofd, vampier-horror met romantisch tintje. Stom.

2*

Pere-Lachaise:

Bekvechten op Pere Lachaise, leuke setting.

4*

Faubourg Saint-Denis:

Natalie Portman met een blinde daap. Leuke omgeving, verhaal beetje vaag en stom.

2,5*

Qauartier Latin:

Gesprek tussen oudere man en vrouw in scheiding, best leuk, aardig geacteerd.

3,5*

14e Arrondissement:

Vrouw op zichzelf in Parijs, leuk verhaaltje met voice-over.

4*

Parijs is niet zomaar een stad. Parijs is een manier van leven. Er zijn in ieder geval 21 regisseurs die dat geloven en Parijs in 18 korte films de revue laten passeren. Hoofdthema in de filmpjes is natuurlijk de liefde. Dat zal geen verrassing zijn.

Het Parijse project begon ooit met regisseur Tom Tykwer, wiens korte film “Faubourg Saint-Denis” door producenten Emmanuel Benbihy en Claude Ossard werd gebruikt om de interesse van geldschieters en regisseurs te wekken. En dat lukte. Een groot scala aan gerenommeerde regisseurs van over de gehele wereld levert een bijdrage aan de film. Een aardige voetnoot bij de totstandkoming van deze anthologiefilm is trouwens dat de vermaarde regisseur Jean-Pierre Jeunet (regisseur van o.a. Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)) zich afmeldde met als toelichting dat hij in zijn films al alles over Parijs had gezegd wat er te zeggen valt.

In de 18 filmpjes die zich steeds in een ander deel van de stad afspelen staan allerhande romantische intermezzo’s centraal. De verscheidenheid in de aanpak van dat thema is groot. De episoden spelen zich in sfeervolle oorden af. Typische Parijse cafés, steegjes, promenades en parken zijn de locaties waar romantiek bloeit, (pijnlijke) herinneringen opborrelen en liefde verdwijnt of begint.

De prominente Parijse bezienswaardigheden komen af en toe langs maar dienen slechts als oppervlakkig sentimenteel decor. De Parijse sfeer wordt in het algemeen subtieler gevangen. De bijdrage van de gebroeders Coen is daarvan een mooi voorbeeld. Die gaat zelfs geheel voorbij aan herkenbare toeristische ijkpunten en is in dat opzicht exemplarisch voor de opzet van de verhaaltjes, die hun kracht niet halen uit de uitbuiting van bekende panorama’s, maar uit een puntige verhalende strekking.

Leuk filmpje trouwens van de broertjes Coen. Ze blijven met hun filmpje “Tuileries” geheel ondergronds. Het verhaal speelt zich af in een metrostation waar een voortreffelijke Steve Buscemi onbedoeld de romance van een Parijs liefdespaartje verstoort. Een grappig en enigszins verontrustend filmpje dat in enkele minuten heel puntig en grimmig een handeling afrondt zonder de kijker het idee te geven dat hij cruciale informatie of een diepzinnige boodschap heeft gemist. Een knap filmpje. En niet de enige in deze filmomnibus.

Uiteraard kun je met een hoeveelheid van 18 filmpjes niet allemaal hoogtepunten verwachten. Toch is de doorsnee kwaliteit alleszins acceptabel. Slechts met één filmpje had ik geen enkele connectie. Het surrealistische filmpje “Porte de Choisy” van Christopher Doyle dat strooit met uitzaaiingen naar de Aziatische vechtkunst, vond ik eigenlijk wel vervelend. En als je dat van slechts één filmpje kunt zeggen, kun je spreken van een geslaagde anthologiefilm.

De (tragikomische) hoogtepunten dan maar. “Faubourg Saint-Denis” van Tom Tykwer, waarin een blinde jonge man mijmert over zijn liefde voor zijn vriendin. Verder noem ik natuurlijk het al gememoreerde “Tuileries” van de broers Coen. En tot slot. “14e arrondissement” van Alexander Payne, waarin een Amerikaanse toeriste in gebroken Frans met een Amerikaans accent vertelt over haar vakantie in Parijs.

Een bijzondere vermelding is er voor Wes Craven die in zijn amusante bijdrage “Père-Lachaise” Oscar Wilde tot leven brengt. Ook een hoogtepuntje.

"Paris, Je T’Aime" bestaat vooral uit verrassend korte en verrassend leuke filmpjes van goed niveau en kwalificeert zich als aangenaam vertier.

Wat een heerlijke film. Een collectie van liefdesverhalen in de stad van de liefde. Liefde in verschillende vormen, gebracht door verschillende regisseurs. Je merkt wat verschillende stijlen, maar het is nooit drastisch verschillend zodat je mooi overgaat van fragment naar fragment. Sommige maakten op die korte tijd echt wel indruk. En toch zijn ze qua verhaallijn heel eenvoudig, net de sterkte van de film. Het zoekt naar de mooie dingen in het dagelijkse leven. En als er eens iets minder tussen zat, ging dat ook snel verder door de korte tijdspanne. Op het einde had ik toch een goed gevoel en heb ik best wel genoten van de film. Eén van de betere episodefilms.