Paris, Je T'Aime (2006)

Erg geslaagd project. Los van elkaar variëren de filmpjes erg in kwaliteit en diepgang, vooral door de korte lengte, maar als je ze allemaal na elkaar te zien krijgt raak je toch snel gecharmeerd . Echte uitschieters waren er zowel aan de positieve als aan de negatieve kant, met aan de pluszijde toch vooral de gevestigde namen: Coen, Tykwer, Payne, Chomet (geen animatie inderdaad, maar het komt wel héél dicht in de buurt ) en zeker ook Christopher Doyle, de 'cinematographer' van onder andere 2046 en In the Mood for Love, met het meest waanzinnige maar ook meest intrigerende filmpje van de hoop.

In Brussel (UGC Brouckère) deze film gezien. Was best onder de indruk, want 18 filmpjes van 5 minuten achter elkaar gemonteerd en dan de aandacht vasthouden is best knap. Is gelukkig ondertiteld (2-talig). Je moet wel een beetje van Parijs houden, maar dan heb je ook een hele plezierige avond. Ik wacht tot 23 november en dan ga ik in Nederland nog een keer kijken.

Meerendeel van de filmpjes vond ik erg sterk, misschien een drietal minder geslaagde stukken. Al met al een prachtig geheel.

Paris je t'aime! 4*

Gaat deze film nog wel op 9 november uit? Hij stond niet meer op de meest recente releaselijst en staat ook niet meer op de website van A-Film.

Deels geslaagd, deels mislukt, zoals quasi alle sketchfilms. Opmerkelijk is dat het wel degelijk de gereputeerde regisseurs zijn die het waar maken. De mooiste filmpjes zijn steeds kinderen van befaamde cineasten en in feite vind ik dat een ronduit positieve constatering. Blijkbaar is het status van een regisseur niét het gevolg van een gecreëerde hype of omdat een studio het nu net zo beslist heeft, mooie vaststelling. Twee meesterwerkjes: Coen-brothers overtreffen zichzelf maar net zozeer Alexander Payne laat zich van zijn beste kant zien. Op een sporadisch hoogtepunt na zijn we dan wel ongeveer uitgepraat (het dieptepunt is het politiek correcte stukje over onze multiculturele samenleving: geef dan toch maar het sarcasme van de Coens!), maar dat deert niet. En nu we het er toch over hebben; we moeten nog eens dringend naar Parijs. 2.5*

Nope. Hij is verschoven naar begin 2007 ..

Hij draait wel op het Leids Filmfestival eind oktober.

Ik zag het ook, ja. 11 januari.

Draait nu in de Tuschinski, ga het snel eens bekijken.

Moeilijk te beoordelen, de filmpjes varieren van prachtig mooi tot oerlelijk, van vermakelijk tot saai en van romantisch tot compleet a-romantisch. Alle filmpjes bij elkaar is het in ieder geval een 'sketchfilm' die mij nergens verveelde, die over het algemeen genomen zeer goed geacteerd was en die een mooi en herkenbaar beeld van Parijs geeft. 4* voor een film van een soort die je niet vaak tegen komt.

Ik hou van parijs en deze film haalt een hoop warme en sprookjesachtige herinneringen terug 4*

Is het niet moeilijk te volgen, 20 verhalen in 1 film..?

Volgens mij worden ze gewoon een voor een afgespeeld, dus dat lijkt me niet zo moeilijk.

Ben best benieuwd hier naar

zeer zeker benieuwd, goede regisseurs, 1 van mijn favo actrices en de beste bijrolacteur die er is. Nog een paar dagen wachten

Inderdaad. Hadden er wat mij betreft zeker enkele afgekund, maar zaten enkele erg sterke tussen. Vond het verhaal met Elijah wood maar niks, maar de filmpjes van Coen Brothers en vooral die van Payne maakten dat weer ruimschoots goed. Geslaagd project, kwalitatief wisselend, iets te veel fimpjes. Twijfel tussen 3 en 3,5

Zoals de meeste verzameling korte films, geregiseerd door verschillende regisseurs, die worden samengebracht naar één lange film heeft ook Paris, Je T'Aime last van incoherentie. Het is vooral de middelmatigheid die overheerst; geen enkel filmpje was écht slecht (alhoewel er van mij wel enkelen uit hadden gemogen) en op een enkel filmje na was er eigenlijk ook niets wat er echt boven uit stak (die van de Coen's, Craven en vooral Tykwer waren toch net iets beter en/of leuker dan de rest).

3*

Mensen die in de buurt van Genk wonen, kunnen hem morgen in de bioscoop van Genk komen kijken. Ik ga waarschijnlijk ook, maar ik weet het nog niet zeker.

Ontzettend leuk en geslaagd project waarin de liefde voor Parijs duidelijk van het scherm te zien is. Door de korte speelduur van de filmpjes verveelt geen enkel segment, al zijn ze zeker niet allemaal even interessant. Hoogtepunten zijn de filmpjes van de Coens (met een heerlijke Buscemi), Christopher Doyle, Alexander Payne, Oliver Schmitz en Tom Tykwer.

Heerlijke serie feel-good filmpjes.

****.

Meeste waren matig.

Ik denk toch dat de bedenkers van dit project iets teveel hooi op de vork hebben genomen. Ongeveer 20 regisseurs proppen in een film van nog geen 2 uur. Veel regisseurs lijken het niet aan te kunnen om in zo een korte tijd iets leuks neer te zetten. Regisseurs als van Sant, Cuarón blijven toch meer hangen in een hele korte scene in plaats van een kort verhaaltje. Tykwer, Coen bros. en Natali zijn eigenlijk de enige die echt iets leuks weten neer te zetten. Verder vond ik Doyle, Suwa, Coixet en Payne ook nog wel leuk. Maar de rest was of te obligaat van Craven bijvoorbeeld of niet echt af, van Sant bijvoorbeeld.

2.5*

Inderdaad Tykwer, Coen brothers, Natali, chomet zijn erg leuk.

De sfeer is lekker Parijs.

Natalie Portman speelt in het korte stukje van Tykwer weer de sterren van de hemel. Lijkt zelfs een beetje op Garden state met schreeuwen met of zonder een reden

3,5*

Episode van Tykwer is ook mijn favoriete. Wat is Tom Tykwer toch een genie. Lola Rennt-achtig heb je in 5 minuten een hele geschiedenis gezien. Heel mooi.

- Verder interessant het filmpje van Christopher Doyle ('Porte de Choisy') die ik vooral ken als de vaste cameraman van Wong Kar Wai. Hij liet niet alleen even zijn magische cameravoering zien maar ook zijn voorliefde voor Oosterse schoonheden.

- Verder vond ik het stukje van Oliver Schmitz ('Place des Fêtes') over de neergestoken Afrikaanse immigrant erg mooi.

- Uiteraard de episode met Juliette Binoche ('Place des Victoires'), maar alles wat zij doet vind ik prachtig.

- Tenslotte de episode van Alexander Payne ('14th arrondissement') waarin hij de eenzaamheid van een doorsnee Amerikaanse toeriste op zijn 'Sideways' laat zien.

Alexander Payne speelt zelf ook mee, namelijk als Oscar Wilde.

Maar goed, uiteindelijk 3,5*, want ook een paar missers (m.n Gus van Sant, Coen Brothers, Walter Salles).

Ik kan moelijk zeggen welke m'n favoriet was.

Bijn aelk verhaaltje vond ik goed, hoe ùmeer we het einde naderen, hoe beter de verhaaltjes worden.

Cuàrons verhaal sloeg wel helemaal op niks, dat was het minste van al, niets van verstaan.

Hellaas heb ik de dvd in het frans gezien, zonder enige subs. En aangezien ik niet zo straf ben in frans...

Ik zal hem nog eens moeten herzien, want niet elk verhaal heb ik volledig begrepen. Toch 3.5*

Wellicht moeilijk voorstelbaar als je 16 verhaaltjes krijgt voorgeschoteld door gerenommeerde regisseurs en dito acteurs, maar ik heb me behoorlijk zitten vervelen. Wat waren de memorabele episodes? Nou, om heel eerlijk te zijn: geen één. Gegeven de zeer beperkte lengte per filmpje zijn er grofweg twee mogelijkheden: zet een goede scene neer, of zet wat impressionistisch neer. De verhaaltjes zonder duidelijke pointe waren te kort om te boeien of te kunnen bereiken dat er een bepaalde sfeer ontstaat. De filmpjes met een pointe waren ronduit flauw, met het vampierenverhaal en het verhaaltje met Nick Nolte als dieptepunten. Of wacht, laten we die pantomome spelers (vast een halfslachtige ode aan Marceau) niet vergeten! Of wacht, Oscar Wilde die liefdesinspiratie geeft, wellicht leuk voor een reclame van een uitvaartmaatschappij. Best geslaagd waren die van Tom Tykwer (met de steeds mooier wordende Natalie POrtman) en Oliver Schmitz (over neergestoken man). En die echtscheiding met Rowlands was ook nog wel aardig. De rest lag ertussenin en was middelmaat. Destijds kreeg New York Stories niet al te beste recensies (terwijl ik Scorsese en Allen werk van enig formaat vond afleveren), maar dan mogen we Paris je t'aime toch wel een klein beetje neersabelen.

Dat was verschrikkelijk irritant inderdaad.

Vond ik nu juist het leukste samen met het stukje van de Coen's (hun stukje was toch in de metro met Buscemi?). Hou niet zo van een film die bestaat uit verschillende korte films. Vaak onsamenhangend, gekunsteld en geen op zichzelf staand iets. Zo ook hier, al had het erger gekund. Uiteenlopend van zeer aardig tot behoorlijk matig. Steekt er nergens bovenuit, maar ook niet ehm ja, onder vandaan, zeg maar. 3 sterren dus.

Met zoiets moet je toch echt meer doen.

Wat na de film rest is vooral de vraag van het kip of het ei. Is dit project falend omdat de écht boeiende regisseurs afgehaakt hebben (of niet aan bod kwamen), of hebben deze regisseur afgehaakt omdat het allemaal niet zo boeiend meer leek ?

Vooral het begin is tergend moeilijk door te komen. Van Sant, de Coens en de rest binnen de eerste 5 kortfilms slagen er totaal niet in hun filmpjes een smoelwerk te geven. Ze komen niet verder dan een flauw scenetje dat ergens geschrapt lijkt uit de rest van hun repertoire.

Pas vanaf Doyle's poging wordt het wat boeiender, waarna 3 mooie filmpjes volgen. Suwa sluit dit trio erg charmant af.

Daarna is het op en neer, met de nodige interessante mislukkingen en complete miserie (goth kitsch en Elijah Wood samen in één film ). Ook Tywker weet matig te overtuigen. Nog teveel in het brave Lola Rennt sfeertje, al wordt het naarmate het filmpje vordert wel sterker.

Payne weet niet veel te doen, ook Craven gaat compleet onderuit. Hoe kunnen ze dit soort segmenten nu verkiezen boven het werk van een Boe (wiens film nota bene af was), Oshii of Godard.

Maar uiteindelijk is dit niet wat dit soort omnibus collecties moeten brengen. Kortfilms dienen te schitteren. Alles geven in vijf minuten, en falen op de meest uitzinnige manier (maar toch geprobeerd hebben). Een hoop van dit is gewoon middelmatige geneuzel. De gevestige waarden laten het vooral afweten en geven blijk van vastgeroest te zitten. Het zijn vooral onbekendere namen (als regisseur) die weten te overtuigen, met Doyle's filmpje als beste uitschieter.

3 sterretjes voor enkele sterke filmpjes en enkele moedige pogingen. De rest zat met z'n staart tussen z'n benen. En niet enkel de regisseurs denk ik. De keuzes getuigen van veel te weinig durf. Nefast voor omnibus films.

Erg geslaagde film, omdat heel veel kleine verhalen in deze film hele interessante gegevens zijn die te klein zijn om een lange film van te maken. Behalve dan het 2e of 3e filmpje waarin een jonge parijzenaar de sympathie weet te krijgen van een jonge parijse moslima en uiteindelijk ook van haar vader. Het zou mooi zijn als die verhaallijn zou worden voortgezet.

Het laatste filmpje en het filmpje met Natalie Portman en die blinde jongen waren ook erg mooi.

Middenin zaten wat filmpjes die ik wat minder geslaagd vond en mij een beetje deden afdwalen naar de werkelijkheid... Maar goed... dit wist ik te prijzen omdat ik anders geen tijd had om koffie te zetten. 4,0*

Tja, inderdaad gemengde gevoelens, wat ook niet anders kan bij zo'n film.

Aanvankelijk was ik nogal teleurgesteld, er kwamen wel erg weinig leuke filmpjes voorbij (ik verbaas me dat iedereen de Coens hier zo leuk vond, erg matige poging tot humor), maar later zitten er toch nog een aantal erg aardige tussen.

Tykwer (vooral voor jongeren natuurlijk het meest aansprekend), Chomet (gewoon erg origineel), Payne (pijnlijk goed) en Schmitz waren het beste.

van Sant en Craven een dieptepunt.

Nauwelijks gemengde gevoelens, in tegenstelling tot veel mensen hier boven. Nou moet ik zeggen dat ik een zwak heb voor dit soort films. Hoogtepunt het meisje met het hoofddoekje, omdat het zoooooo bekend voorkomt. Dieptepunt, de cowboy, gewoon tergend.