The Fountain (2006)

Gezocht, maar nergens gevonden. Hij draaide nergens in het Zuiden des lands (niet in Plaza Futura, laat staan in Pathé), dus WAAAAAR is ie te vinden?!?

Draait meen ik nergens meer. Wilde er laatst met een vriendin van me heen (in Amsterdam notabene) en toen kwamen we er tot onze stomme verbazing achter dat ie nergens meer te zien is...

Pittige shit.

3.5*

Enige verduidelijking mogelijk?

Dat stront pittig smaakt? Ieder zo z'n eigen 'ding'

Vooral de soundtrack, mogwai en kronos kwartet, magnifiek.

Verder heerlijke film, geweldige shots in it en heel veel symboliek. De film is Verwarrend door de 3 verhalen die door elkaar lopen, en doordat fantasie en werkelijkheid door elkaar loopt. Mooi mooi.

Als ik het goed begrijp is er dus nietmand in Nederland die deze film op DVD wil uitbrengen????

wat triest zeg: waarschijnlijk verschijnt ie over een jaar een keer op DVD en dan heeft iedereen al de engelse versie die dan 3 euro kost. Daarna gaan zeuren dat de verkoop zo slecht loopt.

Eerste film Pi van Aronofsky was een hele aparte maar ook boeiende film. Tweede film was gewoon toppunt perfect ik heb hem wel 4 of 5 keer gezien.

Ik had misschien te hoge verwachting. Ik vond deze film toch minder vergeleken met eerste 2

Ik heb daar juist precies het tegenovergesteld, op punten waar ik Pi en Requiem for a Dream op tegen vond vallen (wat niet weg neemt dat ook dit goee films waren. 4 & 4,5*) deed deze het naar mijn mening beter.

Zowel Requiem for a Dream en Pi zijn erg goede films en erg origineel, maar beide films voelen 'goedkoop' aan. Iets wat bij deze film ontbreekt in de positieve zin van het woord.

Het bericht in Pi en Requiem for a Dream wordt ook anders gebracht. Zoals het bij Pi en Requiem for a Dream op één conclusie en/of boodschap uitkomt die als het ware voorgschoteld wordt, worden bij The Fountain alle deuren open gelaten. Iets wat mij toch iets meer aanspreekt.

Het is niet echt een geweldig film. wie wilt dit nou zien.

ik hou totaal niet van dit soort films. ik vond het zo saai.

na half uur vond ik het welletjes....

Blijft flauw om meteen maar 0.5 uit te delen als je maar een half uurtje hebt gezien!

Om of een film te kijken van een genre waar je bij voorbaat niet van houdt.

Weer zo'n film waar je niet te veel voor gezopen moet hebben.

Geloof wel dat ie bleef boeien.

Ik snapte niet veel van deze film tijdens het kijken maar na de uitleg van kobos gelezen te hebben word het me al wat duidelijker. Het is zeker zo dat je van deze film gaat nadenken maar tijdens de film wist ik nou niet waarover ik aan het nadenken was... Schitterend geacteerd door jackman en weiss.

3.5

Helaas niet de topper die ik verwachtte. Visueel sterk en enkele ontroerende scenes, echter raakt de film soms verstrikt in haar eigen verhaal. Moeilijk uit te leggen, maar zeker waard om eens te proberen.

3 sterren

Vond het geen science fiction overigens. Eerder magisch realistisch. Je valt midden in het verhaal en denkt... wat gebeurt er allemaal in godsnaam? Dan vallen de verhaallijnen heel knap als een puzzel in elkaar. Prachtig vormgegeven vooral. 4*

Bij Videoland staat hij gepland voor 04 september!

Speciale film, ongelooflijk mooi in beeld gebracht en zeker geen SF, eerder een soort sprookje, fantasy. Ik moet het geheel echter nog een paar daagjes laten bezinken want ik snap het niet helemaal... 3*

pretentieus wangedrocht

had hier zo naar uitgekeken want na zijn geniale vorige films

maar hier gaat hij volledig uit de bocht

teleurstelling van het jaar

Samen met INLAND EMPIRE, mijn twee lievelingsfilms van 2006. Kon niet beter.

Soms werd het me iets te zweverig en het kon me niet altijd evenveel boeien, ook had ik mijn vraagtekens bij Jackman, maar verder een prachtig uitziende film, met een (redelijk) interessant verhaal en meesterlijke muziek. Ruime 3,5*

Mooie beschrijving van de film!

Ik verwachtte superveel van deze film na pi en requiem for a dream. en ondanks dat hij totaal anders is dan die 2 en totaal anders als ik me voor had kunnen stellen vind ik dit echt 1 van de mooiste films die er zijn.

Ik wist tijdens het kijken niet wat ik ervan moest denken. Ging het over obsessie, de liefde? Halverwege wisten voor mij eindelijk de woorden leven & dood betekenis te krijgen, en ik hoop dat deze woorden genoeg zijn voor iedereen die de film wilt gaan zien

We zijn een inkeping, een kerfje in het leven. Wij vergaan, maar we laten toch iets achter voor het leven na ons. Leven vergaat niet, noch ontstaat het eigenlijk. Het is een voortdurende kringloop waarbij we telkens een andere vorm zijn van wat voor ons kwam, en we de basis vormen voor onze volgende vorm.

Het mag misschien te symbolisch zijn, op het eind wat uitgerekt en wel héél erg simpel. Maar ik zag het op een gegeven moment. En dat besef was zó mooi, zó groots... Ik werd overspoeld door tranen. Zelfs terwijl ik dit typ en die momenten zachtjes terugkomen komt er weer een traan naar boven.

Voor de derde keer geef ik een film de hoogst haalbare score, en ik betwijfelde zelfs nog of ik dat ooit nog zou geven. Bij deze.


5/5

Man man man wat een BOUT film.. Gaat gvd helemaal nergens over. Tijdverspilling.. Wat een rete trage kut film zeg.. Bahhhh. Iedereen die dit ene mooie film vind heeft echt een steekje los.. of heeft een IQ van 30.000 ofzo....

Ik ben echt vol bewondering over hoe jij je gedachten over deze film onder woorden weet te brengen.

Twee berichten terug kun je mijn emotionele reactie lezen, die ik schreef toen ik de film net gezien had. Sindsdien blijft de film maar in mijn gedachten, ik probeer ‘m te begrijpen. Ik probeer nu mijn gedachten over de film een plaats te geven, en ook anderen te helpen dat te doen. Ik adviseer echter sterk om, als je de film nog niet gezien hebt, eerst die te bekijken zonder verder iets er over te lezen. Later zal ik uitleggen waarom, maar eerst kijken. Kom op!

De klachten over deze film zijn over het algemeen beperkt: de film is pretentieus en er valt geen bal van te begrijpen. Voor de mensen die een duidelijk plot willen hebben heeft de gebruiker kobus een zeer verhelderend bericht geschreven. De film werkte voor mij echter op een wat ander vlak dan zomaar een verhaal. Het wisselen tussen tijden bekeek ik voornamelijk lettend op de betekenis, niet op de logica.

Tom’s reis door de ruimte zag ik niet als een gebeurtenis die daadwerkelijk gebeurt, het is voor mij de innerlijke reis van Tommy, waarbij hij eindelijk beseft hoe het leven in elkaar zit. Op het einde besluit hij deel uit te gaan maken van de kringloop, wat ik zie als het moment dat Tommy beseft hoe het leven in elkaar zit, eigenlijk is dat een moment van verlichting. Het mooi er aan is dat de verklaring van misschien wel kobus logischer is, maar dat het tegelijkertijd op deze manier ook werkt. Beide verklaringen zijn even mooi. Alle gebeurtenissen in de film hebben een verklaring die op meerdere manieren gebruikt kan worden.

Zo ook de expeditie in Zuid-Amerika. Het laat aan de ene kant de zoektocht van de mens naar onsterfelijkheid, maar dat de Boom Des Levens ironisch genoeg je onsterfelijkheid gunt door je lichaam onderdeel te laten maken van de kringloop van het leven. Maar eigenlijk ben je al onsterfelijk, je maakt deel uit van de kringloop van het leven die constant is. Doodgaan is tegelijkertijd onderdeel worden van nieuw leven. De zoektocht naar onsterfelijkheid zal dus nooit succes hebben, in ieder geval niet op de manier waarop de mens dat zoekt.

Er is echter nog een andere boodschap. Ergens in het laatste stuk van de film verandert Izzi in de koningin van Spanje uit haar boek. Dit kan je ook weer op meerdere manieren interpreteren. Ik bedacht me tijdens het kijken hoe Izzi eigenlijk voortleeft als het personage in haar boek. Dit boek zal worden gelezen door andere mensen. Het boek en de personages leven zo voort in andere levens, ook al is het maar voor even.

Onze onsterfelijkheid zit ‘m er in dat wij het leven op een bepaalde manier zullen beïnvloeden. Zie het als een krasje zetten in een boomstam. Uiteindelijk groeit dat krasje weg, maar het beïnvloedt wel hoe de boom verder groeit, al is het maar een klein beetje. Die boom kun je als symbool zien voor de tijd, waarbij de mens een krasje kan zijn, of juist de sappen die de wortels van de boom tot zich neemt om verder te groeien, etcetera.

Darren Aronofsky heeft een ongelofelijk gelaagde film gemaakt over de kringloop van het leven. Er is wel een centrale boodschap in te vinden, iets in de richting van: “vecht niet tegen de kringloop van het leven, maar accepteer het en kijk eens naar de schoonheid ervan”. Er zijn echter verschillende wegen om tot die conclusie te komen. Zo was mijn manier om er naar te kijken heel anders dan de verklaring van kobus. Maar beiden kloppen ook. Zoals Aronofsky dat zelf zo vaak heeft gezegd: de kern van de film is voor iedereen hetzelfde, maar de weg er naar toe is voor iedereen anders.

Maar de film wordt door lang niet iedereen geaccepteerd. Hoe komt dit? Nu moet ik zelf ook toegeven dat ik de kale Tom, die op een beetje New Age-achtige manier naar zijn ‘verlichting’ toe zweeft ook bij mij wat weerstand oplevert. Het is groots en prachtig, maar voor veel mensen is het te zweverig. Aan de andere kant, als je bekijkt naar de betekenis er van, de manier waarop hij eindelijk begrijpt hoe het leven in elkaar zit, besef je misschien ook wel dat de manier waarop dit verteld is heel duidelijk en effectief is.

Maar dan is er ook het drama: het laat op een ongelofelijk vlakke manier de relatie tussen Tommy en Izzie zien. Je zie eigenlijk alleen maar dat Tommy gefrustreerd is omdat hij haar niet kan redden, waardoor Izzie ook de liefde mist die ze eigenlijk nodig heeft. Dit voelt zelfs een beetje simpeltjes aan. Hetzelfde geldt voor Thomas, die bovenal op zoek is naar de manier om de koningin te redden, je ziet alleen maar die zoektocht, totdat je eindelijk op het einde ziet hoe de kringloop van het leven prachtig is. Maar over de mensen waar het over gaat zie je verder heel weinig.

Op het einde zie je dan ook de pracht van de kringloop van het leven, maar dat is ook het enige moment dat dat echt naar voren komt. Je ziet echter geen beelden van de natuur, dieren, kleine kindjes etc. Het blijft beperkt tot de personages, terwijl je ironisch genoeg niet ziet wat dit besef voor de personages kan betekenen.

Maar dat is het ‘m nou juist. De film laat de volstrekt menselijke (en vooral westelijke) strijd tegen de dood zien. De liefde voor de mensen om ze heen wordt weggedrukt in hun zoektocht om vast te houden wat toch wel vergaat. Omdat het uitgangspunt van de film de menselijke reactie op de dood is, blijft de film beperkt tot wat nodig is om de boodschap te brengen. 2001: A Space Odyssey heeft bijvoorbeeld een bredere kijk op de mensheid, toont ze vanaf het begin al in perspectief tot de rest van de wereld, terwijl The Fountain naar zoiets toewerkt. Dat ik beide films zo vergelijk komt omdat ze beiden ook een vergelijkbaar uitgangspunt hebben, ze tonen de schoonheid van de mens door ze te de-mythelogiseren, alhoewel kleine verschillen in aanpak zoals je ziet een groot effect kunnen hebben of je ervaring.

Zo’n vergelijking laat echter ook een zwak punt van The Fountain zien, wat buiten de mogelijkheden van Aronofsky valt. Terwijl Kubrick de vrijheid had de film ruim bijna tweeënhalf uur lang te maken moet Aronofsky het doen met bijna een heel uur minder. Hij had ook minder de tijd om de personages langzaam op te bouwen. Het beperkte budget had ook negatieve effecten op de beelden, waarbij vooral het gedeelte in Izzi’s boek ‘The Fountain’ er slecht van af komen. Vaak zie je heel duidelijk dat het sets zijn wat de impact van dat gedeelte wat schade doet.

Aronofsky is echter gewend met weinig middelen te werken, en hij kan dan ook een visueel genie genoemd worden. Iedere scène is ook met gigantisch viel liefde gebracht. Zijn ambitie om het tijdloos te maken is dan ook dubbel en dwars gelukt, maar over het werkelijk fantastisch uitziende gedeelte in de ruimte hoef ik dan ook geen worden vuil te laten maken. De soundtrack maakt het af, met werkelijk prachtige muziek van Clint Mansel en The Kronos Quartet, die net als bij Requiem for a Dream de film afmaakt. Dit is een cruciaal element, want het zorgt voor een emotionele reactie, iets wat bij Requiem for a Dream ook bijna op die schaal gebeurde, maar toch net niet. The Fountain liet mij werkelijk huilen toen ik eindelijk besefte wat de film wilde vertellen. In combinatie met de beelden en de muziek overweldigde het mij. Aronofsky's geniaalheid zorgt ervoor dat deze ideeën je daadwerkelijk raken. Het is volledig over-the-top en sentimenteel, dit laat zien dat de kracht van zulke beelden kunnen werken, dat je voor een keer alles los kan laten wat je normaal tegenhoudt je emoties helemaal te tonen, zoals huilen.

De tijdloze ‘look’ van deze film past ook bij de ambities en uitgangspunt van de film. Het is een film voor, en over, mensen die moeite hebben om de dood te accepteren, iets van alle tijden. Deze film is bedoeld om die mensen een troost te geven. Niet alleen nu, maar zéker ook in de toekomst. Dat de film nu nog voor zulke gemengde reacties zorgt is niet erg, er is altijd wel een publiek voor.

Zo.

Een véél te lange tekst, maar ik schreef het misschien ook wel voor mijzelf, om die emotionele reis voor mezelf een plaatsje te geven. Ik kan dat echter niet voor jou doen. Bekijk de film, en misschien kan dit je helpen om je gedachten en emoties over deze film een plaats te geven.

Na dit lange nadenken gebeurt dan toch datgene wat ik niet helemaal verwachtte: het cijfer blijft gewoon staan.

5/5

jouw steekjes zitten muurvast zo te lezen..

Ik voel me vereerd. Een iq van 30.000 is niet niks! Misschien dat ik daarom geen score geef aan films die ik niet begrijp, in tegenstelling tot 90% van de gebruikers hier.

Nice!

Eigenlijk is jouw conclusie een logisch vervolg op die van Kobus. Kobus zegt eigenlijk meer letterlijk hoe het verhaal in elkaar zit en brengt daarmee de conclusie zoals uitgebeeld in de film. Jij hebt dit aangevuld door meer de symboliek van de film uit te schrijven. Beide zeer verhelderend.

Maar moet beide stukken straks nog maar een keer lezen en dan de film nóg maar eens gaan bekijken. Vind dit echt een waanzinnige film.

De soundtrack is btw van Clint Mansell & Mogwai, met de strijkers van Kronos Quartet.