The Fountain (2006)

Ik had hem gisteren gedownload, en ben er een paar uurtjes geleden met zin aan begonnen, maar ik had al snel spijt dat ik hem gedownload had. Veel te mooi om op een computer te kijken.

Zo'n beeldenpracht. Het is geleden van de eerste keer dat ik 2046 zag, dat ik nog zo achterovergeslagen ben door beelden. Echt prachtige decors, in alle drie de tijden. Ik vond de Middeleeuwen wel de minst boeiende tijd, maar nog steeds zeer mooi. Het is gewoon dat de andere twee tijden zo spectaculair zijn. 2000 Om zijn prachtige personages, en het meeslepende verhaal. En 2500 denk ik dat ik niet meer moet uitleggen. De poster zegt genoeg. Mooiste scenes komen dan ook niet toevallig uit dat laatste deel. Echt prachtige beelden gezien.

Ook de acteurs zijn stuk voor stuk klasse. Hoewel stuk voor stuk wat overdreven is, er zijn er maar een paar die echt een rol hebben, Hugh Jackman was echt geweldig, vond ik. Mooie ingetogen rol, en ik vond het echt zijn beste prestatie die ik hem ooit heb zien spelen. En ik wist ook wel dat Rachel Weisz een geweldige actrice was, maar hier bewijst ze toch wel dat ze een superactrice is. Echt geweldig personage dat ze vertolkt, en ze doet het op meesterlijke wijze. Ook Ellen Burstyn, voor het klein rolletje dat ze had, vond ik al heel overtuigend.

Darren Aronofsky heeft het dus weeral gedaan. Echt prachtige film, en een aanrader voor iedereen die ervoor openstaat. En ik ga zeker ook eens op zoek naar de geweldige soundtrack. Subliem, maar niet zo goed als die van Requiem for a Dream, maar dat is ook wel moeilijk.

4.5* voor nu, maar ik denk dat dat er weldra wel 5 zullen worden.
Enige minpuntje was iets heel doms, nl. de manier waarop Hugh zat, op het einde, vond ik er net wat over

Prachtige en idd overdonderende film.

Wat me al snel opviel was de muziek die wel heel veel weg heeft van de muziek in Requiem for a dream. Deze film zit vol met prachtige beelden en dat maakt het zo geweldig om te kijken. Heel sterk acteerwerk van Jackman die ik al niet zo snel in zo'n film verwacht had aangezien zijn eerdere rollen.

Het verhaal was soms wat verwarrend en liet me na afloop wel een beetje stil achter. Maar na er eenmaal nog eens goed over nagedacht te hebben valt alles op zijn plaats en rest mij niet meer dan een dikke 5* voor dit prachtige staaltje cinema te geven. Ik heb er van genoten!

Eindelijk gezien!

In het begin was ik nog een tikkeltje teleurgesteld omdat ik het eigenlijk allemaal vrij braaf en volgens het boekje vond gaan, maar wat gaat de film gigantisch uit de bocht richting het eind zeg. Ongelofelijk, wat een heerlijk gedurfde, over-the-top kitsch.

Ik kan me heeeeel goed voorstellen dat dit voor veel mensen niets is. Gelukkig had ik door de reviews en reacties m'n verwachtingen een beetje aangepast, uiteindelijk vond ik dit gelukkig toch nog een van de interessantste films die ik de laatste tijd zag.

4*

Ook maar gezien.

Had wat moeite met het begin, voelde wat pretentieus aan, Reisz die me niet zo bevalt, wat braaf allemaal. Ik las hier eerder ergens de kritiek dat de film niet echt een weg kon vinden tussen een hollywood en een arthouse flick, dit gevoel had ik zeker ook in het begin.

Gelukkig trok de film redelijk snel bij, het verhaal begon me meer te grijpen, voelde minder wankel aan. Het leek alsof aronofsky even in moest komen.

Al met al toch nog erg genoten. In het begin dacht ik dat ik hier niet hoger dan 3* aan kwijt kon, maar mede door sterke concept, de fantastische beelden en het briljante einde wil ik hier zeker 4* aan geven.

Inderdaad een unieke film, ik denk niet dat veel regisseurs een ego hebben dat groot genoeg is om met zoiets op de proppen te komen (wat dat betreft had het van Mel Gibson kunnen komen ) Maar geen gezaag, daarover gaat het natuurlijk niet bij een film.

Visueel is het een absoluut pareltje, een en al effect, geliktheid, donkere zwartheid en dan weer pure romantiek. De montage is opvallend sober voor Aronofsky, maar de beelden zijn magnifiek. De soundtrack heb ik al een tijdje op mijn computer staan en ik had er wat een wisselend gevoel bij, en dat blijft een beetje aanwezig in de film, maar op de cruciale momenten staat de muziek als een huis, al had het wel wat minder klassiek gekund.

Tot zover de technische kant, nu het verhaal . Ook dat is vrij uniek, en ik had er heel wat moeite mee in het begin. Scepsis, rationaliteit, gelieve het allemaal opzij te schuiven als je eraan begint, want het is een grote opeenstapeling van new age gebazel, pseudo-filosofie, mystiek en vooral een grote brok allesoverstijgende romantiek. PI ging al wat in die richting, maar deze film overtreft echt alles. Dat ik het toch geweldig goed vond, heeft enkel te maken met de prachtige manier waarop alles aan elkaar werd gelast tot een groot, universeel verhaal, en mijn fascinatie voor de verbanden en links tussen de verschillende werelden heeft het uiteindelijk van mij scepsis gewonnen. Vooral op het einde kon ik een brede grijns niet verbergen, maar kom op, het is allemaal wondermooi gedaan en stiekem heeft het me wel echt geraakt. Het geheel deed me trouwens enorm denken aan de Jaguar-strips van Bosschaert en Dufaux, alleen iets gemakkelijker te volgen dan .

Bereid je voor op een hele lading slechte recensies hier, maar ik heb er echt van genoten, en ben onwaarschijnlijk benieuwd naar Aronofsky's volgende!

Aronofsky!

Aanvankelijk wou ik de film op het grote scherm zien, maar jebus wat duurt dat lang. Ik kon me niet meer inhouden. (Maar ik ga het wel bekijken op het grote scherm) En het stelde me niet teleur. Het is inderdaad wel anders dan zijn twee voorgaande films, maar het blijft gewoon Aronofksy. Rustiger misschien maar nog steeds met stijl en een gevoel voor ritme zoals maar weinigen hebben.

Het verhaal vond ik prachtig. Tuurlijk zijn het thema's die vaker zijn verfilmd maar in combi met deze visuals kom je ze toch niet elke dag tegen. Heerlijk om in weg te dromen en lekker mee te voelen met de karakters. Alweer een tijdje geleden dat ik mij zo liet meevoeren. Prachtige muziek ook weer!

Iets minder dan Pi of Requiem maar nog altijd erg sterk.

Hij blijft een van die filmmakers waarvan je hoopt dat hij net zo snel werkt als Miike zodat je er weer 1 van hem kan zien.

4.5* (Misschien zit er ooit een 5* in maar daar is het begin iets te gewoontjes voor)

Totaal geen idee hoe ik deze film moet beschrijven, behalve dan dat hij ongelooflijk indrukwekkend was. Erg gedurfd, maar bij mij raakte het precies de goede snaar. En wat was Mansell weer geniaal!

Ik doe gewoon 4,5* en wacht op de dvd.

Geniaal. Een film die alleen écht tot zijn recht komt op een groot scherm, daar ben ik van overtuigd. Het gegeven rondom Jackman en Weisz is vrij eenvoudig, maar wordt geweldig verteld door de switches tussen de drie periodes die ook erg mooi op elkaar anticiperen. Verder lijkt alles te kloppen; de muziek, scenario, montage en vooral de vormgeving bij het toekomst verhaal; ki-pen-vel!

De film balanceert op het randje tussen genialiteit en pretensieloze onzin, maar weet wonder boven wonder nauwelijks ergens over te slaan op het laatste. Nogmaals geweldig. De kaartjes voor 3 mei zijn al gereserveerd...

Nu 4,5* (zodat ik hem straks nog 5* geven kan...)

Thematisch inderdaad niet vernieuwend, uitwerking inderdaad heel erg bijzonder. De zoektocht op zich is dan ook niet speciaal, maar de manier waarop Aronofsky ons dit toont maakte wel indruk op mij. De Tantaluskwelling die Jackman ondergaat, de acceptatie van Weisz, hun onderlinge verstandhouding hierdoor, de door zo velen verguisde maar desondanks ontroerende tranen, de drie door elkaar verweven tijdlijnen, de muziek die constant de juiste snaar raakt (haha wat een woordspeling weer...), dat alles en meer gegoten in een visuele jas van heb ik jou daar. De film blijft na 7 dagen nog steeds rondspoken in mijn hoofd. Een film top 10 vormen kan ik niet (er zijn simpelweg teveel goede films), maar "The Fountain" staat bij mij nu al op een solide tweede plaats. Ik kan niet wachten tot 3 mei om hem nogmaals op het grote doek te bewonderen, in welk de term 'bewonderen' een zeer bewuste woordkeuze is...

Rare recensie. De toon is bijna lovend en toch slechts twee sterren.

Ik heb hem zojuist gezien en het is absoluut een visueel spektakel. Het verhaal mag dan misschien af en toe de plank mis staan, maar de uiteindelijk combinatie van het visuele en spirituele booschap werkt goed en geeft een bevredigend gevoel. Je moet niet alle tekst te letterlijk nemen, jezelf gewoon laten overdonderen en dan komt het allemaal goed.

4*

Een grote teleurstelling,

Die scènes in de hedendaagse tijd konden mij gestolen worden. Deze scènes waren verschrikkelijk alledaags en banaal van opzet. En dat is jammer, want de scènes die zich afspeelden tijdens het Maya - tijdperk en in de toekomstige tijd zagen er visueel prachtig uit. Deze soms overdonderende scènes werden telkens weer onderuit geschoffeld doordat je weer terugkeerde naar een saai vormgegeven locatie, een oncharismatisch stelletje en tot op de koop toe nog eens een wel erg simpel liefdesverhaaltje, zonder enige vorm van diepgang kreeg voorgeschoteld. Vooral het 1ste uur was verschrikkelijk, de zoektocht kreeg maar af en toe gestalte. Het was vooral het drama dat hoogtij leek te vieren. Veel gejank en gezichtsuitdrukkingen die totaal niet overeen kwamen met wat de personages zeiden. Rachel Weisz mijmerde er telkens weer over dat ze geen angst voor de dood kende, maar haar gezichtsuitdrukking sprak een totaal andere taal uit .

Banaal, omdat de film te snel situaties aanhaalt waarbij een goede sfeer van belang is. Dat ontbreekt nu nogal. Als je aftrapt met een doodgewone opening en dan ineens met een fantasiemoment aan komt zetten dan vind ik dat niet bewonderingswaardig en gedurfd maar vooral getuigen van een slecht gevoel voor timing. Ik wil best opgaan in fantasie. Graag zelfs, maar als na nog geen eens 10 minuten de hoofdpersoon al rond zweeft komt dat vooral over als lachwekkend. Net zoals de liefdesrelatie tussen Jackman en Weisz, de 1ste 60 minuten was er geen enkel moment dat ik ook maar even wat verbondenheid tussen beiden voelde. Het liet mij vooral ijskoud.

Kortom de magische momenten, met name de laatste 20 minuten. Staan in schril contrast met de alledaagsheid van de film. Dat komt gewoon banaal over.

Verder bij momenten wel degelijk pretentieus. Dat gedoe met die aap. persè aan willen tonen dat er iets op aarde is dat je eeuwig kan laten leven Waarom moest dat nou weer aangetoond worden? Ik had het liever gewoon aangenomen. Nu werden er zo `n 10 minuten aan een volstrekt onzinnige context verspild.

Het acteerwerk in de film was ook al niet om over naar huis te schrijven. Rachel Weisz vond ik nog wel wat charisma hebben, ze was overigens bij tijd en wijlen prachtig belicht. Maar aan Hugh Jackman kon ik mij louter irriteren. Hoe kan je nou wegdromen bij een film als de hoofdpersoon bijna constant opgefokt loopt te wezen? De hele tijd al die controverse schoppen om niets, dat ellenlange gepraat over niets. Bah.

Het camerawerk was aardig. Soms wat leuke vondsten waarbij de camera op zijn kop alles registreerde. Muziek is redelijk, maar nooit bijzonder of sfeerversterkend.

Daardoor en door de oogverblindende geel/goud gekleurde laatste 20 minuten nog net een krappe voldoende. Kon Aronofsky zijn film maar 90 minuten lang van zulke beeldenpracht voorzien of een leuk uitgangspunt op een goede manier uitwerken. 3*

Opmerkelijk hoe deze film constant balanceert tussen kunst en kitsch maar dat de balans toch elke keer weer naar kunst overslaat. Al is het soms maar net.

Prachtig ontroerend verhaal en prachtig mooi gefilmd. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen, ik ben er stil van.

4,5*

Inderdaad, daar is de verhoging. Blijft maar beter worden. Wat een onwaarschijnlijk grandioze film. The Fountain heeft echt alles. Geweldige symboliek, het gebruik van bepaalde teken, de vloeiende verhaallijnen die niet alleen elkaar perfect aanvullen, maar ook nog eens afzonderlijk hun eigen verhaal vertellen. Cinematografisch ook nog eens van een uitzonderlijke schoonheid, met de laatste 20 minuten als absoluut hoogtepunt. De schoonheid van 'het derde tijdperk' springt er qua beeldende effecten het meest bovenuit, maar nu ik de film vaker heb gezien valt met name 'het eerste tijdperk' op. De slotscenes hierin bij de boom des levens zijn fascinerend mooi. De landschappen en de boom zelf, het is allemaal even schitterend. Het 'tweede tijdperk' is beelden misschien de minst opvallende, qua verhaal is deze de basis, en daarom ook het meest intressant. De dramatiek is ontroerend en meeslepend.

Een waardig meesterwerk, misschien wel beter dan Requiem for a Dream, maar daarvoor moet ik ze allebei misschien nog wat vaker zien.

van 4.5 naar 5*

Ja, erg hè?? Snapik nou ook nooit!

Anyway, ik heb de film gezien. Moest al heel lang van mijn broer, maar als je 's wist welke films hij van mij allemaal nog moet zien...!

Goed, mijn broer is helemaal weg van de film. Als reactie op mijn uitspraak dat ik hem minstens een vierenhalf gaf, kreeg ik een pantoffel naar m'n harses gesmeten! Ik ben dol op de metaforische manier waarop deze film wordt verteld en elk plaatje is prachtig. Het thema vind ik mooi en dit is de enige film die me het gevoel geeft dat alle locaties zo dicht bij elkaar liggen (afgezien van Mexico, dan), iets wat me altijd erg irriteert, maar hier werkte het zó goed! Terwijl het denk ik niet eens de bedoeling van Aronofsky was, of iets waaraan hij heeft gedacht. De score, daar begin ik niet over. Het acteerwerk, daar begik ik óók niet over. die waren niet aanwezig. Zo goed was het! Ik bedoel dus dat het niet opviel en dat het geheel één grote belevenis werd!

Desondanks had ik blijkbaar andere verwachtingen van het verhaal, of zo. Ik bleef een beetje vreemd achter, maar wel met de wetenschap dat ik een prachtige film heb gezien! En snappen deed ik hem ook wel, dus ook daar geen problemen.

Maar wel een vierenhalf!

Een interessante film waar eenieder zijn eigen boodschap uithaalt. Ik als domme boer kom niet veel verder dan:

Je moet niet proberen de dood te overwinnen, want als je het sperma uit een boom opdrinkt groeien er planten uit je buik, of je wordt kaal en vliegt met een dode boom in een zeepbel naar een dode ster in de vorm van een gigantische uterus, of terwijl jij hopeloos zoekt naar een kuur tegen kanker gaat je vriendin dood dus kan je beter in bad neuken en genieten van de laatste momenten van haar leven.

Veel dieper ben ik niet gekomen. Wil ik ook niet, hoef ik ook niet.

2.5 sterren

Zo, in 1 keer gesnapt denk ik vrijwel zeker.

Hele mooie film vooral op het eind, er is alleen iets en ik denk dat ik weet wat het zou kunnen zijn.

Het is te gekunselt en te zoet om als een moker aan laten komen.

En de boodschap om niet je ego na te streven, was mij wel snel duidelijk.

Ook emotioneel kon het niet echt doorslaan vanwege de kunstvorm.

Ik twijfel bij H.Jackman, niet slecht, of mis je te weinig acteurs

in het verhaal.

De muziek was van het zelfde laken en pak, gewoon brave spannende dreiging, maar nooit met veel diepgang.

Wel strakke belichtingen in de film, mooie plaatjes met soms te

veel computerwerk.

3.5+*

Na een eerste kijkbeurt (4,5*) was ik tamelijk onder de indruk. Een tweede kijkbeurt verandert toch die zaak. Aronofsky vergalloppeert zich toch een beetje met die verschillende verhaallijnen en al die symbolische stuff. Sommige dialogen en dan vooral de oneliners kunnen ook onbedoeld humoristisch overkomen door hun serieusheid. Maar goed, alsnog blijft er een prachtig cinematografisch werk over met her en der wat boeiende ideeën. Halfje d'raf hoe dan ook.

Deze titel voelt in meerdere opzichten als een tour-de-force van Aranofsky op zijn eerdere werk. Het combineert de zoektocht naar een wetenschappelijk antwoord op een levensvraagstuk ( PI ) met het intens in beeld brengen van menselijk lijden ( Requiem for a dream ). Voor liefhebbers van die films is het dus zeker een aanrader.

Op een intieme manier wordt een beeld geschetst van hoe de mens eeuwig op zoek is naar de onsterfelijkheid. Als leidraad wordt het verhaal verteld van een wetenschapper die zijn vrouw aan het verliezen is aan kanker, net nu hij op het punt staat om een baanbrekend resultaat te bieden op zijn onderzoek naar kanker. Hugh Jackman is ijzersterk als deze rouwende man, met tegenover zich een Rachel Weisz die excelleert als jonge vrouw met de kracht om het onvermijdelijke te accepteren. Daarnaast vinden we de acteurs terug in passages over de Spaanse inquisitie en een onderdeel in de verre, verre toekomst.

Ondanks mijn welgemeende positieve woorden, voelde ik me aan het einde toe wel heel erg overdonderd door de symbolische beelden in overdrive. Misschien dat dit zo'n titel is die je meerdere malen moet zien om het beste eruit te kunnen halen.

Verwondering. Over het lef van Aranofsky (zijn 3e meesterwerk maakt hem mijn favoriete regisseur) deze film te maken. Over de prachtige aankleding en cinematografie van The Fountain. Over de matige waardering, hier en elders. En over mijn eigen twijfels en verwarring rond het verhaal en haar bedoeling.

Maar verwonderd te worden, lieve mensen, daartoe leven we.

5*.

Wat een intense film. Zelden een film gezien die me bijna letterlijk door zijn visuele kracht wist te vangen. Ongelofelijke krachttoer weer van Aronofsky.

Weisz en Jackman zijn niet bepaald twee van mijn favoriete acteurs. Toch bewijst met name die laatste grote kwaliteiten in huis te hebben. Heel sterk gespeeld. Voelde zijn kwelling ondersteunt door de voortreffelijke regie van het doek spatten.

Prachtige film over (aankomend) verlies verteld door mooie realistische scènes en schitterende surrealistische scènes. Naast dat het verhaal me aansprak, de uitwerking daarvan voortreffelijk was (diepzinnig zonder ogenschijnlijke pretenties), de acteerprestaties verrassend sterk waren en de film visueel prachtig was heb ik niet zo veel te melden. Vooral een bijzondere film. Moeilijk om een oordeel te geven. Houd het op 4,5 sterren. Nu snel op zoek naar die goedkope dvd van Pi die uit de schappen is gehaald (en die ik om onduidelijke redenen een jaar geleden heb laten staan).

Een bijzonder originele reis langs je emoties door een film die zich laat aanvoelen als een mooi gefilmd modern sprookje met zware thema's. Misschien niet altijd even toegankelijk edoch een verplicht stukje kijkvoor voor iedere filmliefhebber. Zeer goed.

Die intermezzo’s (!)

Fascinerend is het bij vlagen zeker wel. Alhoewel de hedendaagse verhaal zeker bij wijlen zijn melodramatische kanten kent en nogal de cliché paden bewandelt. Het is Aronofsky gelukt het thema niet inhoudsloos te presenteren. Hij laat veel ruimte over voor de kijker maar vraagt ook plenty van ze, waarvan ik op een gegeven moment het idee kreeg dat hij weliswaar pretentieuze kant op zou kunnen gaan. Visueel oogstrelend. Zo ook het gebruik van muziek. Het lukt Aronofsky welzeker om je te entraineren in een sfeervol en surrealistische universum. Theorieën heb ik zeker wel, maar voor verdere bevestiging dien ik een tweede intercaleren.

Finish it...

Bijna een jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en op één of andere manier kon hij me toen niet echt bekoren. Oké, dat de film - o.a. door zijn prachtige beelden - visueel verbluffend is en dat Hugh Jackman en Rachel Weisz buitenaards goede prestaties neerzetten ziet een blinde nog, maar toch miste ik bij die eerste kijkbeurt veel dingen die ervoor zorgden dat ik de film niet echt kon waarderen. Toch zijn er films die een bepaalde kracht hebben, die ervoor zorgt dat je de film niet kan loslaten en dat bepaalde beelden en muziek je bijblijven. Zo ook bij deze film, die gedurende het afgelopen jaar een paar keer langs kwam spoken in mijn gedachten. Deze week dus toch maar aangeschaft en ik had er uiteraard zin in om de film te herzien.

Drie personages, drie verhaallijnen en drie verschillende tijden. Bij de personage's volg ik uiteraard Hugh Jackman die als Tomas, Tommy en Dr. Tom Creo wordt gepresenteerd. Alledrie personage's zijn interessant, maar het personage Dr. Tom Creo komt wat mij betreft het beste uit de verf. Wat een sublieme prestatie van Hugh Jackman. Ik wist nog wel dat-ie het goed deed in deze film, maar hij wist me toch echt wel - weer - te overdonderen vanavond. Het verhaal bij deze Tom Creo is interessant. Hij test een bepaald middel uit op een aapje, om op deze manier een geneesmiddel te vinden voor kanker, de ziekte waar zijn vrouw Izzi aan lijdt, De mooiste beelden komen uit de scénes waarin we Tommy volgen. Hugh Jackman is kaal, vliegt door de ruimte (?) in een ronde bol, met daarin de Tree Of Life. Hij voedt zichzelf met de schors van deze boom en neemt dus dat leven tot zich, want de boom zelf is aan het afsterven. Ook het verhaal met Tomas, de Spaanse conquistador, die opzoek is naar deze Tree Of Life in een heel andere tijd is mooi. Dit verhaal begint misschien als de minst interessante van de drie, door de sombere uitstraling en de minst overtuigende boodschap tot dan toe. Hier komt uiteraard verandering in, wanneer we zien dat Tomas de Tree Of Life heeft gevonden en de sap drinkt, om zo onstervelijk te worden. De beelden daarna, wanneer we zien dat de planten overal uit Tomas beginnen te groeien zijn wat vreemd, maar al snel is duidelijk dat het sap ''nieuw leven'' met zich mee brengt. Of dat nou in een menselijk lichaam is of plantaardig, het werkt en hoe.

Erg interessant allemaal, die verschillende verhalen, beelden en personages, maar wat wil de film eigenlijk allemaal zeggen? Onstervelijkheid bestaat niet? We zijn allemaal een deel van een soort kringloop die ervoor zorgt dat, als we dood gaan, direct ook weer in iets anders nieuw leven inblazen? Tegelijkertijd is het wat mij betreft duidelijk dat we moeten accepteren dat we niet onstervelijk zijn. Tom Creo accepteert dit niet en zal koste wat het kost een middel vinden om Izzi te genezen van haar ziekte. Dit lukt niet en de boodschap lijkt duidelijk. Accepteer het leven hoe het is en probeer niet voor alles een oplossing te vinden. Tom Creo is hier wel mee bezig geweest, maar vergeet eigenlijk zijn eigen vrouw, met wie hij deze o-zo kostbaren tijd beter had kunnen doorbrengen, want alles is voor niets geweest. Maar we moeten ook boeten voor bepaalde daden. Adam en Eva moesten dat, toen ze van de boom aten. Dit gebeurd Tomas ook, wanneer hij het sap uit de boom drinkt, om zo het eeuwige leven te genieten. In plaats van deze onstervelijkheid, sterft hij. Dus wederom, accepteer het leven hoe het is.

Het mooie van deze film is, dat iedereen zijn eigen gedachten hier op los kan laten. Darren Aronofsky verteld alles op een sublieme manier. Wel één die niet iedereen zal bevallen, maar tegelijkertijd één die veel mensen aan het denken zet en elke kijkbeurt meer laat genieten van zijn film. De beelden, montage, scenario en overweldigende muziek zorgen ervoor dat alles nog sterker wordt, dan dat het verhaal - wat op vele manieren geïnterpreteerd kan worden - al is. Simpelweg genieten geblazen. Naar het einde toe mogen we nog genieten van een scéne die alles afmaakt, fantastisch en onvergetelijk. De eerste keer dat ik de film zag kwam ik op 2,5 ster. Het dubbele zit er waarschijnlijk wel in, maar eerst zijn de welverdiende 4,5 ster een feit. Dikke pluim, voor Aronofsky, die mij met The Fountain behoorlijk heeft weten te fascineren.

The Fountain is een film die ik er lang links van me heb laten liggen, omdat ik dacht dat het niks voor mij zou zijn.Gezien mijn smaakontwikkeling op gebied van film sinds ik hier op MM ben gekomen toch maar een kans gegeven.En ik was overdonderd.

Vanaf het eerste moment dat de film begint word je meteen in het verhaal gebracht, zonder dan ook maar enige introductie van de karakters of wat er nu aan de hand is.Daardoor kon ik me zeker in het begin moeilijk indentificeren met de karakters.Gaandeweg veranderde dat wel wat door de super acteer prestatie van Jackman en ook een hele goede Weisz.Dat is niet het enige want Aronofsky vuurt vanaf het begin van The Fountain een salvo aan prachtige shots af.Visueel ziet het er allemaal verbluffend mooi uit.Heerlijk zweverig camera werk, veel shots van boven genomen met ook bijna altijd iets ronds in het shot.En erg mooie effecten

De plot is toch wel een erg mooi verhaal omheen gebouwd waarbij ik eingelijk alledrie de de tijdspannes erg intrigerende vond.Het slot is ook erg mooi gedaan als die ster dan ontploft en hier nemen de effecten het even over om de kijker helemaal verblufd te doen staan.
Helaas bleef ik op het laatst nog even met te veel vragen zitten om een hoger cijfer te geven.The Fountain wil ik dan zeker nog wel een keer zien, en misschien dat ik er dan nog meer mee kan om eventueel een hogere waardering eruit te halen.
Ik ben benieuwd wat een herziening van Requiem for a Dream na een aantal jaren nu gaat doen.Voorlopig,

een dikke 4*

Together we will live forever...

Ik ben overbluft. Wat een geweldig stukje cinema! Aronofsky weeft drie verhaallijnen perfect door elkaar. Ze sluiten namelijk niet alleen op elkaar aan, maar ze vullen elkaar daadwerkelijk aan en voegen daardoor echt iets aan elkaar toe.

De beelden, werkelijk waar prachtig! En dan te bedenken dat Aronofsky nauwelijks met cgi heeft gewerkt! Camerawerk was ook uitstekend.Ik vond bijvoorbeeld de scène waarin de lantaarnpalen tegen de achtergrond van de donkere hemel werden gefilmd en vervolgens het beeld volledig omgedraaid werd, geweldig mooi.

Jackman en Weisz zetten een geweldige prestatie neer in deze film. Ik vond ze in iedere tijdssequentie overtuigend. Toch wil ik in het bijzonder nog even de acteerprestaties van Jackman als Tommy, als hij in de verre toekomst (26e eeuw) rondreist door de ruimte in een soort ruimteschip/glazen bol. De scène waarin hij al huilende treurt om de dood van de levensboom, is werkelijk fenomenaal!

Tot slot wil ik nog wat kwijt over de muziek en geluidseffecten. Aronofsky heeft bij The Fountain net als bij zijn twee eerdere films, de samenwerking gezocht met componist Clint Mansell. Niets dan lof! Wat een geweldige soundtrack!

Nadat ik Pi beoordeeld heb met 4,5* en Requiem for a dream met 4,0*, ga ik nu toch echt mijn eerste 5* aan een film van Aronofsky uitdelen. Geweldig fascinerende film die in mijn ogen veel meer waardering verdient dan hij nu krijgt.

Heb de film zojuist gezien en heb besloten om na het horen van de laaste woorden in deze film de maximale score te geven. Enige puntje van kritiek is dat het new age gehalte erg hoog is en iets te kitcherig in beeld wordt gebracht maar eerlijk is eerlijk dit is ook het enige dat mij stoorde.

Maar nu de positieve dingen.

-Het acteerwerk van Jackman en vooral Weisz was geweldig. Na swept from the sea (een zeer ondergewaardeerde film) is The Fountain de tweede film met Weisz waarbij de tranen bij mij rijkelijk vloeide. Ik weet niet wat het is met dat mens. Maar om de een of andere reden weet zij altijd een gevoelige snaar bij mij te raken met haar betere films.

-Het tweede was de muziek. Zeer sfeerversterkend en bijzonder rustgevend, overdonderd en aangenaam tegelijk. Ik was hiervan diep onder de indruk.

-Het scenario, bijzonder creatief en zorgvuldig uitgewerkt. Behoudens de eerste tien minuten heb ik met boven gemiddelde belangstelling naar deze film zitten kijken. Vooral de scenes in de actualiteit vond ik erg sterk en vooral mooi. Hierbij kwam de chemie tussen Weisz en Jackman zeer goed uit de verf

- Het belangrijkste vond ik eigenlijk wel dat het een hele integere en oprechte film is die je op tig manieren uit kan leggen en waar elke kijker voor zichzelf wel iets uit kan halen.

Kortom The Fountain is een kijkervaring die je niet snel zal vergeten. Met geweldige muziek, schitterend acteerwerk en prima scenario.

Een van de meest verassende films die ik in tijden heb gezien.

Vanaf het Lord of the Rings-achtige begin van The Fountain zat ik plichtmatig naar het scherm staren zonder ooit een moment in de film te geraken. Het tamelijk belachelijke verhaal slaagde er niet in mij mee te nemen en eigenlijk was de hedendaagse verhaallijn de enige die een beetje overeind blijft, afgezien van de cliché's. De andere twee vond ik bijzonder matig en vooral de futuristische scene's met de aanstellerige kleuren en vervelende muziek zijn pure kitsch. Mooi gemaakt, natuurlijk, maar cinematografisch vele malen zwakker dan de voorgaande films van Aronofsky en inhoudelijk een zeepbel. Tussen alle kaarsjes en sterretjes was Rachel Weisz het enige echte lichtpuntje. Verder is The Fountain een fiasco.

Visueel erg mooi, maar inhoudelijk een beetje flauwe onzin. Aan het begin lijkt de film heel wat, maar de parallellen tussen de diverse verhaallijnen en bestaande verhalen zijn snel te herkennen. Wat overblijft is een prachtig geschoten film met prima acteerwerk, maar een flauw verhaaltje dat mij niet bijzonder wist te bekoren. Gelukkig dat de sfeer door de eigenzinnigheid van de film ook dik in orde is.

3*

Aronofsky... *zucht* Denk niet dat het ooit iets wordt tussen ons

Zelden een regisseur gezien die keer op keer zulke pretentieuze onzin op zo'n bombastische, bijna groteske manier totaal verschoont van ook maar het geringste spoortje zelfspot of humor op film kan zetten.

In eerste instantie leek deze film me nog wel mee te vallen. De aangehaalde thematiek kan interessant zijn, Lord of the Rings-achtige scènes zijn wel aan mijn besteed en de film straalt duidelijk wat meer rust uit dan zijn twee voorgaande werkjes. Maar... Toen ging ik eens nadenken over wat ik nu eigenlijk gezien had.

De uiteindelijk uitwerking van rouwverwerking, verlies van een onvoorwaardelijk liefde wordt op zo'n belachelijk slechte manier uitgewerkt dat gaandeweg de film me steeds verder kwijtraakte. De totale onzin stapelt zich maar op en op, totdat de doorzichtige en enigszins kitscherige zeepbel wel moet ploffen. De scènes en de verhaallijn van de hedendaagse tijd waren echt belabberd. Slechte scriptmatige truukjes om het verhaal gaande te houden en nogal opzichtig en bijna banaal getoonde emoties op precies de verwachte momenten. De hier aangehaalde tegenstelling tussen de wetenschappelijke ratio en het menselijk gevoel wordt gereduceerd tot new-age tegeltjeswijsheden niveau. Kan er absoluut niet warm of koud van worden als het op deze manier gebracht wordt.

Over de toekomst (?) wil ik eigenlijk al helemaal niet al te veel woorden vuil maken want dat ging sowieso nergens over en snap ook helemaal niet wat de toegevoegde waarde hiervan nu was. Dat hele gedoe rond die boom raakt kant noch wal.

Verder donderen we een hoop zaken op mekaar die lekker vaag en interessant zijn maar niets met elkaar te maken hebben zoals; Tai-Chi, Boeddhisme, Adam en Eva, Maya's en wat nog niet meer voor een zweverige nonsens. Tekenend voor The Fountain, het wil alle kanten op maar gaat eigenlijk nergens heen. En wat een simpele eindconclusie zeg naar al dat gedoe...

Typisch weer zo'n project waaraan de maker zich weer eens flink vertild lijkt te hebben.

2* voor de soms, toegegeven, wel aparte beelden en de Mezquita in Cordoba (tip voor degene die eens echt iets moois en bijzonders willen zien).

Nah, op naar The Wrestler dan maar binnenkort

Tekenent voor het onbegrip en het zoeken van steun daarin.....want als je het als een New Age film beschouwt dan is het wel een verdomd originele. Maar een New Age 'imago' roept bij sommige mensen direct al aversie op....dat vind ik hier niet terrecht.

Bv: Tai-Chi is een perfect symbool voor Tommy's vechtlus. Maar ook voor de machteloosheid daarvan. En vechtoefeneningen tegen onze 'onzichtbare' vijand ... de dood.... als uiteindelijk een schaduwgevecht is helemaal geen slecht beeld..... Door de context die Aronofsky dit beeld geeft krijgt het die lading....het past allemaal in de weg die naar eerbied lijdt........

voor mij tenminste,

off topic maar niet heus:
Een beroemde Amerikaan 'de schrijver/filosoof en 'zwever' Ken Wilber, bekend om zijn Kosmologische blik kan wel eens een invloed zijn geweest voor Aronofsky.
Hij heeft zijn vrouw aan kanker verloren....Frappant: tijdens haar ziekte heeft ze haar naam in die van een ster verandert......

zie bv:
http://www.kenwilber.com/sc...