The Fountain (2006)

Hij maakte hiervoor al twee sterke films, maar met The Fountain lijkt Aronofsky me nog het meest te betoveren. Je hebt als kijker in het begin nog geen idee waar de film heen wil en achteraf blijkt dat maar goed ook. De film weet je te overdonderen en te verrassen. Naast visueel adembenemend mooi en op muzikaal gebied erg appetijtelijk ook een flinke kudos voor de cast. Met name Jackman bewijst hier opnieuw één van de betere acteurs van zijn generatie te zijn in wat misschien wel zijn sterkste werk tot nu toe genoemd mag worden. Rond het einde ging The Fountain iets te over-the-top naar mijn smaak, maar verder was het voornamelijk genieten. Normaal doet dit me niet zo bar veel, maar The Fountain heeft iets heerlijk onweerstaanbaars.

4 sterren.

In drie verschillende settings word 1 verhaal verteld,,
klinkt simpel, is het ook wel.

Ik verwachtte een iets moeilijkere film (Tarkovsky achtige toestanden) maar dat viel best mee,, het verhaal word op een intelligente manier verteld zonder al te veel bochten te nemen. Kleine details worden grote aanknopingspunten,, de film wilt graag begrepen worden. Als je dan al begrepen word en ook New Age beelden schaamteloos in je film propt (full-frontal buddha houding)... vind ik dat je als regisseur tof werk aflevert

De gebeurtenissen rond Isabel (of iz) waren erg goed gebracht. Haar karakter werd niet echt uitgediept maar je weet wel mee te leven met Tom,, net als wat zijn baas zegt: "she is such a amazing person".

Visueel vond ik het verhaal uit het boek The Fountain slecht weergegeven,, het einde waar de ridder eindelijk zijn Quest voltooid heeft vind ik dan wel weer erg mooi. Het allermooiste was natuurlijk de verlichting van Tom bij de boom des levens.

Afijn,, een mooie film met een fijne opbouw en bevredigend einde.

*4,0

De vergankelijkheid van de mens is een eeuwige thema waar veel over is gesproken en geschreven. Darren Aronofsky verwerkt dit thema op een zeer fraaie manier in The Fountain.

De hoofdpersoon Tommy Creo is op zoek naar een remedie voor de dood, hij is namelijk op de vlucht voor de eindigheid. Het einde van het leven van zijn geliefde, betekent namelijk het begin van zijn eenzaamheid in het universum. Het bestaan tart alle redelijkheid en Tommy Creo is zich hier van bewust. De weg die hij aflegt in de verschillende tijdperken is soms pijnlijk om te zien. De score versterkt deze zwaarmoedige sfeer, en zorgt voor een brok in de keel. Het einde is daarentegen een lichtpunt in de duisternis, de special effects zijn werkelijk oogverblindend mooi.

The Fountain is een imposante film en één van de mooiste films van de afgelopen jaren. 5*

Vanavond de 4e en ontbrekende film die ik nog moest zien van Darren Aronofsky bekeken. Zijn andere 3 films (Pi, Requiem for a dream en The Wrestler) zijn me aardig goed bevallen dus ik was er klaar voor.

Ik vond The Fountain alleen tegenvallen. In tegenstelling tot zijn 3 andere films wist deze me een stuk minder te pakken. Het sprak me gewoon allemaal wat minder aan. Ik kon me niet zo heel goed inleven in de weinig uitgediepte karakters en met de 3 verhaallijnen vond ik het warrig en vaag worden. De boodschap van de film dat je het leven eigenlijk moet nemen zoals het is, is een mooie boodschap en een deel van die uitwerking was ook goed maar het raakte gewoon niet met alles.

Wat me wel erg positief opviel was het overtuigende acteerwerk, de vaak prachtige beelden (zeker de scene's met de boom) en de werkelijk schitterende soundtrack. Die was echt heel, heel mooi!

Ik zal in mijn achterhoofd houden dat ik The Fountain nog eens moet gaan herkijken. Misschien bevalt hij beter na een herkijkbeurt.

Voor nu: 3,5*

Erg mooie film.

Ik heb hem gezien naar aanraden van Remi, ik wil hem daarvoor bedanken want het is een pracht van een film. Een spirituele trip met prachtige beelden.

Het verhaal is ook wel geslaagd, erg droevig. En ook zeer bijzonder.

De muziek is wel sfeervol zodat de film ook een beetje een rustige sfeer heeft. Maar opgelet niet alle scénes zijn even rustig

4,5 sterren geef ik de film om zijn bijzonderheid.

Hm, het zweverige is in dit geval niet zo aan mij besteed. Het idee van verleden, heden en toekomst is mooi, evenals de bron van het eeuwige leven, de dood en de emoties. Aronofsky werkt het apart uit door de verhaallijnen en settings. Maar ondanks de rode draad vind ik het van de hak op de tak springen in een korte tijd, net teveel van het goede.

Door die overgangen mis ik een verhaal dat me bij de strot grijpt, en eigenlijk ook een overdonderende score (hoewel ik de muziek zeker niet slecht vind), in tegenstelling tot zijn eerdere werk. De visuele effecten zijn wel heel indrukwekkend en redden de film voor mij, maar misschien moet het nog even bezinken.

Death is the road to awe...

Nog nooit heeft een film of welk ander kunststuk dan ook mij zo weten te raken als deze film. De prachtige mystiek, symbolisme, spiritualiteit en filosofie van dit indrukwekkende verhaal, heeft mij geïnspireerd en ontroert. Al vanaf de allereerste viewing van deze film. Sinds dat moment staat dit meesterwerk dan ook op nummer 1 en dat is na deze (4e) herziening niet anders.

Maar het verhaal is niet het enige geniale aan deze film. Nog nooit heb ik acteurs zo overtuigend zien acteren als Hugh Jackman en Rachel Weisz in deze film. Ode aan hen. Vooral Jackman wist mij het immense verdriet van zijn karakter over te brengen. Soms met niet meer dan gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal of intonatie. Bijvoorbeeld het stuk waar hij in jammeren uitbarst na het sterven van de boom des levens, vlak voordat ze bij Xibalba aankomen. Dat ging bij mij door merg en been en heeft me diep ontroert. Maar dat is slechts één voorbeeld.

Naast het verhaal en het acteerwerk zijn er nog twee aspecten van deze film geniaal uitgewerkt. De prachtige muziek, die soms heel rustig en liefdevol kan zijn, en soms heel dramatisch en opzwepend, is daar een van. Clint Mansell flikt het weer. Die muziek werkt ook helemaal naadloos samen met de schitterende beelden en heerlijke cinematografie. Beelden van een aanrijdende auto ondersteboven gefilmd, of Jackman die Tai-Chi doet in zijn ruimteschip, de miljarden lichtpuntjes achter hem beschaduwd, zijn daar voorbeelden van. En natuurlijk de schitterende beelden van de nevel die om de stervende ster Xibalba heen zit. Ik heb ergens gelezen dat Aronofsky vanwege geldproblemen deze special effects heeft verkregen door chemische reacties op een microscopisch niveau op te nemen en zo dus miljoenen aan sfx te besparen. Zo kan het dus ook.

Alles komt samen in het audiovisueel verbluffende einde. En als de aftiteling begint, laat de film mij achter met een vol, gelukzalig gevoel. Iets wat, volgens mij, uiterst zeldzaam is. Maar na het einde eindigt het niet. Deze film geeft enorm veel stof tot nadenken en heeft mij dusdanig geraakt, dat deze film mij verandert heeft, mijn spiritualiteit verandert heeft, mijn kijk op leven en dood verandert heeft. En als iets dergelijks gebeurd, dan kun je niet anders concluderen dan dat je naar een zeer zeldzaam meesterwerk hebt zitten kijken.

Na de medogenloze Requiem for a Dream deze maar eens proberen. Ging hier ook erg op af vanwege de tijdsverhalen. Maar helaas is dat in The Fountain ver te zoeken. The Fountain is een hele vage en slappe, weë film met een te ver gezocht liefdesverhaaltje. Het enige waar ik in deze film nog wel over te spreken ben zijn die beelden en die goudkleurige filters, maar verder was The Fountain gewoon mislukt in mijn ogen. Het is een overschot aan herhaaldelijke scenes en dan ineens zit die hoofdpersoon op een een of ander flora-planeet en worden dingen daar weer geassocieerd met dingen uit zijn echte leven, dus zijn vrouw is dan uiteindelijk die grote boom en verder worden die drie zogenaamde tijden gewoon zo rommelig weergeven waarbij je gewoon denkt van Heeh!!!. Het had gewoon veel beter en niet zo vergezocht uitgewerkt moeten worden.

Voor de rest kon de film me gewoon nergens raken of bekoren. Je krijgt er alleen een nare smaak van in je mond. Wel erg jammer dat Aronofsky na een goede RFAD een mislukking heeft gemaakt. Het had gewoon veel beter gekunt.

2,0*

Nou dat was dan The Fountain. Met de prachtige filmmuziek op de achtergrond ben ik nog even aan het bijkomen van een voor mij toch redelijk nieuw soort van cinema.
Ik heb de film gehuurd mede door de opvallende recensies en het feit dat deze ook in menig top 10 voorkomt. Was dan ook benieuwd of ik qua filmsmaak op een totaal andere golflengte zou zitten of juist niet.
De film begint veelbelovend en de schitterende SE vliegen je meteen om de oren.
De muziek greep mij meteen aan en was bijna een rol op zich.
Het verhaal leent zich niet om even een minuutje of 5 in te dutten. De tijdslijnen verleden, heden en toekomst kunnen anders als een soort vreemde trip bij je binnenkomen. Het boek dat Weisz schrijft is voor haar een soort van acceptatie- therapie en tegelijkertijd een strohalm voor Jackman om haar dood te leren accepteren en er hierna zijn eigen draai aan te geven. De dood is geen eindstation en ook geen beginpunt. Voor de kijker is de dood van Weisz(waarvan je toch stiekem hoopt dat deze door de ontwikkelingen van het onderzoek nog omkeerbaar zal zijn) daardoor ergens ook beter te verwerken. De reacties voor mij dat de 3 verschillende tijdslijnen soms een beetje te ver van elkaar staan kan ik redelijk in meegaan. Maar aan de andere kant is het boek van Weisz aangevuld met de fantasie van Jackman. Ze gebruikten hun persoonlijke kennis van mythen, wetenschap en theorieën, hoop en dood en leven, waardoor het niet een liefdes/hoop-verhaal is geworden vanuit 1 perspectief. Als hoofdstuk 12 ook door Weisz was geschreven was het een totaal andere film geworden natuurlijk.
Als ik mocht kiezen welke tijdslijn mijn voorkeur heeft is het denk ik toch gewoon het heden, want ik heb toch altijd iets meer met de werkelijkheid dan met de fantasie. Dit komt harder bij mij binnen dan bijvoorbeeld het hele Spaanse inquisitie-gebeuren of de futuristische scenes bij de boom. Ik kon daar niet zo veel mee nog. Misschien komt dat later wel en zal het allemaal wat beter in elkaar vallen.

Wat betreft het acteren moet ik Jackman echt een compliment geven, want hij moet ongeveer alle emoties laten zien die een mens in zich heeft. Woede, verdriet, angst, zelfcontrole, kracht, zwakte, eenzaamheid, ontreddering etc. Ze sloegen allemaal om het even in als een bom.
Weisz is ook geen favoriet van mij, maar ze hield zich redelijk staande en ze kreeg het in ieder geval voor elkaar om haar los te kunnen zien van ander(zeg minder) werk van haar.
Burstyn kreeg weer de kans om te schijnen na haar fantastische optreden in RFAD, maar naar mijn mening was ze in The Fountain inwisselbaar en droeg ze niet iets extra's bij. Daar was het de rol misschien ook niet echt naar, maar het viel mij op dat ze haar stempel niet kon drukken op deze film.

Ik heb wel ruim 90 minuten lang even weg kunnen dromen en niet heel veel films doen dit met mij. Mijn top 10 zal the Fountain niet bedreigen, maar ik wil hem zeker aanraden, mits je geen actie of diepgaande gesprekken verwacht.
MovieMeter heeft in ieder geval na vanavond zijn nut voor mij bewezen en ik hoop dat mij dit nog vele malen mag overkomen!

Together we will live forever

Wat is dit toch een prachtige film, ik heb hem ondertussen toch al 7 keer gezien, en elke keer ontdek ik nieuwe dingen in de film. Dit is mijn eerste poging tot recensie.

Dit is niet een gewoon verhaal dat je kan volgen met je verstand op nul, je moet goed volgen en proberen verbanden te leggen tussen de onderlinge verhalen. elk verhaal gaat namelijk over eenzelfde onderwerp: namelijk het redden van iets.

het verleden:
izzy schrijft een boek dat gaat over een verhaal waarbij een man zijn land en koningin moet redden, hij gaat op zoek naar een boom die eeuwig doet leven, op het einde (een einde dat trouwens geschreven is door tommy) zien we dat door het drinken van het sap, hij deel wordt van natuur en aarde, en hierdoor ook eeuwig leeft, maar in een andere vorm dan hij gedacht had, dat was ook de levensfilosofie van de maya's, je ziel leeft voort in de natuur.

Het heden:
In het heden, en tevens het enige "echt" gebeurde verhaal zien we we tommy vechten voor het leven van izzy. ipv tijd te maken voor haar zien we hem meet met zijn werk bezig zijn: namelijk een middel tegen kanker ontwikkelen. Izzy is ondertussen bezig met haar boek, voor haar dood vraagt ze aan tommy om een einde te verzinnen voor haar boek, eenmaal hij een mooi en gepast einde gevonden heeft, zal hij haar dood kunnen aanvaarden en begrijpen dat dit niet het einde is

Toekomst:
In de toekomst zien we tommy en een boom de ruimte doorkruisen op weg naar xibalba, de ster die nieuw leven kan geven. Dit is ook geen "echt" verhaal, het staat eigenlijk symbook voor de gevoelens van tommy, hoe hij alles ervaart en voelt, dit verhaal loopt synchroon met het heden, de boom staat symbool voor izzy die hij probeert te redden. Op het einde zien we dat hij eindelijk beseft hoe hij het verhaal van izzy moet afmaken. hij maakt het verhaal vervolgens af, en wat we in de volgende scene zien is de visualisatie van de gevoelens van tommy: namelijk de ster die ontploft, die hem en de boom tot een gehaal maken, waardoor ze terug samen zijn. Tommy begrijpt dus dat eenmaal hij ooit sterft, zij terug samen zullen zijn

De muziek van deze film is ongelofelijk mooi en is voor mij de beste soundtrack ooit gemaakt. als ik maar een stukje hoor, krijg ik al zin om de film te kijken.
Visueel behoort deze film ook bij de absolute top.
De acteerprestatie van jackman is ook een van de beste die ik ooit gezien heb, heel overtuigend speelt hij bijna alle gevoelens na die een mens kan voelen en uiten: woede, angst, verdriet, wanhoop,...
ook de prestatie van weisz is heel goed.

Dit is een film die ik nog heel veel zal kijken in mijn leven, elke keer geraak ik ontroert.

gewoon de ultieme 5 sterren voor mij

* * * * *

Prachtige film met inderdaad bakken vol symboliek, waardoor je flink je koppie erbij moet houden om alle 3 de verhalen te combineren, te vergelijken en uberhaupt te volgen. Prachtig in elkaar geweven door de regisseur, welke ook deels verantwoordelijk is voor het script.

Ook de 'making of' nog een stuk gekeken, waarin duidelijk naar voren komt dat dit een veredeld stuk theater is. Decors zijn echter zeer behoorlijk gedaan en komen fantastisch authentiek over.

Ook mooi dat Aronofsky zei dat zijn voorgaande films een 'voorprogramma' was voor zijn uiteindelijke doel, deze film dus. Hij was er zelf zeer trots op, ook wel eens grappig om een regisseur dat te horen zeggen.

Had deze prent al eens eerder bekeken, maar vond er toen geen snars aan (3*). Deze keer beviel hij me beter en raakte me zelfs tot op het bot. Een beetje inleven, beetje opletten en genieten, dan komt het helemaal goed met deze film.

Schitterende en intrigerende film. The Fountain stond al een tijdje op mijn lijstje. Ben blij dat ik hem nu eindelijk gezien heb. Goede vertolkingen van Hugh Jackman en Rachel Weisz .

Deze film zit vol met thema's. The Fountain doet me daarom ook een beetje denken aan de bijbel waarin bijvoorbeeld Jezus vaak symbolische verhalen verteld. Wat bijvoorbeeld aan bod komt, is dat je eigenlijk pas het eeuwige leven krijgt wanneer je sterft. We mogen eigenlijk dus niet bang zijn voor de dood. De film laat zien dat het heden, verleden en de toekomst altijd met elkaar verbonden zijn. De stervende ster staat naar mijn idee symbool voor een nieuw begin. The Fountain is wat mij betreft ook een religieuze film met betrekking op de individuele spiritualiteit. Het balanceert.

Mooie film. Mooi verhaal met prachtige beelden en goed camerawerk. Goed geacteerd en zeer mooie muziek. Het begin was geweldig, helaas vond ik het daarna wat minder. Maar hij bleef boeiend en mooi genoeg voor mij.

Bijzondere film, zoals je kunt verwachten van Aronofsky. Beetje ingewikkeld en vaag verhaal,maar daardoor niet minder. Het was erg boeiend en aangrijpend om te zien. Mede door de briljante score en door de zeer sterke Jackman. Ik heb genoten, ook van de mooie beelden. Al waren de Special Effects, nou ook weer niet super. Wel weer goed camerawerk. Ook Weisz acteerde goed.

4*

Aranofsky heeft gigantisch veel lef, maar gaat wat mij betreft ook wel behoorlijk stevig onderuit in deze film, met afstand zijn zwakste. Boeiend uitgangspunt maar een heel erg wankele uitwerking. Zowel visueel (bij vlagen kitsch, niet mijn smaak, zeker niet in het verleden-deel), als de erg tegenvallende muziek (een zeer sterk punt uit zijn vorige films) als inhoudelijk (wankele verbindingen tussen de verhaallijnen, en nogal bedenkelijk plot in het hedenstukje en niet het lef hebben om te doen waar de film regelmatig om schreeuwt: maak het abstracter, kleiner, intiemer).

Grote tegenvaller.

2.0*

The Fountain heb ik lang uitgesteld, maar gisteren dan toch eindelijk bekeken, zodat ik alle Aronofski’s nu gezien heb. Helaas is het van de vier films wel de minste en viel de film, net als The Wrestler, mij toch behoorlijk tegen.

Je moet wel even goed opletten bij deze film, maar als je dat doet, is het verhaal uiteindelijk toch redelijk goed te volgen. Dat wil echter niet zeggen dat het boeiend is, want dat is het eigenlijk maar sporadisch. Vooral het heden en de toekomst vielen mij erg tegen. De scènes in het verleden bij de Maya’s zagen er nog wel erg mooi uit. Daarnaast is de goudachtige stijl soms wel erg mooi. Het verhaal is echter erg teleurstellend, mede ook door de invulling van de hoofdrolspelers. Hugh Jackman is meestal wel aardig maar valt hier redelijk tegen en weet zijn emoties in ieder geval niet op mij over te brengen. Rachel Weisz is sowieso al een beperkt actrice en bevestigt in deze film weer eens waarom dat zo is.Verder lijkt er weinig sprake te zijn van chemie tussen hen. Ik kon het in ieder geval in de hele film niet ontdekken.

De film scoort echter nog wel punten door de cinematografie, die mooi en verzorgd is en vooral ook die goudachtige stijl, die behoorlijk uniek is, maar vooral ook erg mooi. Ook de muziek is in orde. Toch is het jammer dat de film mij totaal niet wist te raken en regelmatig oninteressant was. Onvoldoende dus.

2,0*

Na Pi en Requiem of a Dream, is dit toch de minste van de drie. Dit zegt meer over de eerste 2 dan over The Fountain, want het is weer een prima film.

Unieke, prachtige vormgeving, goede sfeer, mooie muziek en prima acteerwerk.

7,7/10

4*

Ietwat kitscherig melodrama.

Het heeft even geduurd, maar nu dan eindelijk The Fountain bekeken. Waar een Wrestler en herziening van Requiem al niet goed voor zijn. Op zich viel hij wel mee, maar een goede film is het niet echt.

Nu houd ik niet zo van sprookjes, maar als ze leuk worden verpakt, kan het toch nog gunstig uitvallen. De film is mij echter wat te zweverig en melodramatisch. Ook het acteerwerk is niet altijd even overtuigend. Misschien een vreemde film, maar absoluut geen vage.

Gelukkig wist Aronofsky mij nog wel op de lachspieren te werken door de planten metamorfose.

2*

Pretentieuze film. Het duurt even voordat je in de gaten hebt waar je naar aan het kijken bent. Het ziet er allemaal wel prima uit, maar het verhaal kon mij niet echt boeien. Misschien bij herziening een hogere waardering, maar ik kon het na de eerste kijkbeurt niet echt waarderen.

1*

Prachtige film, op audiovisueel gebied. Nog nooit bleef ik kijken naar de aftiteling van een film die ik zo saai vond, maar die was zo mooi. Prachtige muziek, prachtige beelden.

De film zelf kon mij nimmer grijpen. Veel te zweverig en er was geen touw aan vast te knopen. Nu wordt dat ruimschoots gecompenseerd door een audiovisueel meestwerkje. Zou je zeggen... Echter was het toch niet genoeg om het boeiend te houden. Film is helaas een beleving en geen simpele optelsom. Die beleving is zwaar onvoldoende. Mijn cijfer komt dan ook volledig tot stand door de ietwat kitscherige, maar wel indrukwekkende beelden (met de daarbijbehorende score)

De derde Aronofsky pas die ik zie, en dat terwijl ik de andere twee behoorlijk hoge waardering heb gegeven. Heeft denk ik toch met Requiem for a Dream te maken, wat ik een heel erg sterke film vind, maar wel zo ontzettend naar. Maar ja, dat is ook kunst. Het moet gevoelens opwekken, zolang het maar geen verveling is en daar kunnen ook negatieve gevoelens bij horen. Geldt overigens ook voor enkele films in mijn top 10. Maar Requiem for a Dream was misschien wel dusdanig naar dat ik deze film toch wel ben gaan uitstellen.

Onterecht blijkt, want ik ben echt ondergedompeld in de visuele pracht van The Fountain. En dan niet alleen de schoonheid van beelden bij de Maya's en vooral in de nevel, maar ook de beelden in het normale leven zagen er erg gestileerd uit. Symmetrisch beelden, en af en toe erg interessante camerastandpunten, ik heb me er erg mee vermaakt.

Vaak kan plot me niet echt veel boeien, maar ik moet zeggen dat symboliek in de film me wel intrigeerde. Het maakt toch dat ik het gevoel kreeg naar iets wezenlijks te kijken. Uiteindelijk is het niet al te moeilijk, ik blijf niet zitten met het gevoel er niets van te snappen, zoals bij sommige andere films, al blijkt dat ik toch wat heb gemist, nu ik op internet nog wat nalees. Leuk voor een toekomstige herziening in ieder geval.

De film heeft helaas wel een pijnpuntje, en dat is de muziek, die op een gegeven moment toch wel erg dreinerig op me overkwam. Ik moest een beetje aan Hero denken, ook zo'n film die me visueel overdonderde, maar waar de muziek dwars lag. Zorgt ervoor dat ik niet de volle mep uitdeel, maar 4,5* is toch zeker ook niet onverdienstelijk.

Yes, ik heb nu echt zin om meer van Aronofsky te gaan kijken!

Niet echt onder de indruk.
Ik vind het nooit zo geweldig als een film alles moet uitleggen tegen het einde aan. Ze beginnen met een tijdsprong en vervolgens moeten ze nog heel wat doen om duidelijk te maken hoe het in elkaar zit.

De muziek en die special effects waren wel in orde.

Ik miste wat spanning... het wordt zomaar ons bord opgelegd en dan moeten we maar accepteren hoe Isabel het 'hiernamaals' bereikt.

Die dolk met die gaatjes erin was een beetje vergezocht.

Overigens vond ik het nog jammer dat er twee keer hetzelfde camerashot was gebruikt: Op de kop beginnen en dan meedraaien naar voren. Het is wel leuk, maar niet geschikt om te herhalen. Maar dat terzijde.


Aronofsky laat weer een uniek werkje zien maar dit vind ik toch zijn minste. Ik heb er niet veel mee.

Gemengde gevoelens na het voor eerst het bekijken van deze film. Laat ik voorop stellen dat ik weinig tot geen affiniteit heb met religie en mythologie (en daardoor waarschijnlijk ook heel veel verwijzingen heb gemist), maar dat de film me op een zekere mystieke wijze toch wist te boeien. De vertelling, de visualisering en de stijl van Aronofsky is werkelijk subliem. Vooral de momenten waar geschakeld wordt tussen verschillende verhaallijnen en soms zelfs verschillende verhaallijnen gecombineerd worden werken heel goed.

Het verhaal, waarin naar mijn mening een onderscheid gemaakt wordt tussen verleden (fictie), heden (pseudo-werkelijkheid) en toekomst (geloof), zit goed in elkaar. Echter, waar ik mee blijf zitten, is dat het geheel vrij snel duidelijk wordt. Daardoor komt er meer ruimte voor de behandeling van de toch al vrij zware onderwerpen en wordt de film erg emotioneel. Hierin is echter wel de kracht van Jackman te ontdekken, die een hele sterke rol neerzet.

Nog drie te gaan van Aronofsky, maar deze is absoluut beter dan Pi. Voorlopig hou ik het op 3,5*.

Weer zo'n film die ik moest zien, maar er verder niet zo happig op was, door negatieve verhalen van anderen en het verhaal van de film zelf. Maar na Aronofsky's Black Swan direct gekocht.

Het was dan ook even door de zure appel heen bijten, maar uiteindelijk is het een schitterende film over onvoorwaardelijke liefde geworden.

De metaforische scènes waren niet allemaal even interessant genoeg, maar in het laatste half uur waren het de mooiste momenten van de film, aangesterkt door de ongelooflijk mooie muziek (snel de soundtrack aanschaffen) en de sfeervolle beelden. Het moet een feest zijn om als regisseur muzikaal bijgestaan te worden door Clint Mansell. Maar Aronofsky zelf doet het ook goed; werkt ook hier weer toe naar een climax die er toe doet.

Beste rol van Hugh Jackman die ik tot nu toe van hem gezien heb - met afstand. Ik was blij verrast. Veel beter op zijn plaats dan een Brad Pitt, die de taak in eerste instantie op zich zou nemen. Het lijkt wel of Aronofsky telkens weer het beste uit acteurs haalt, dat laatste beetje, waardoor het buitengwoon wordt.

De scène waarin Tommy de levenslustige boom ziet en emotioneel blaakt: 'aanschouw' is epic.

Ruim 3,5*, nee nee, maak er toch 4* van, een film met deze muziek en het laatste magistrale halfuur een 3,5* geven voelt te weinig.

Mixed feelings.

The Fountain is een eruptie van visuele pracht, het stormt door de vlammen van de zon en drinkt sap van het eeuwige leven. Ironisch genoeg is dat juist het geen wat deze film er van weerhoudt echt te schitteren; de diepgang, het oninteressante dialoog over Spanje, het eeuwige leven dat doorboord wordt met een religieuze dolk.

Zoals gezegd krijgen we veel mooie shots van de zon/hemel en sterrenstelsels daaromheen. Soms op de kop en sfeervol belicht, maar altijd aantrekkelijk is haar vacht. Jammer dat het vlees wat taai is, het vlees dat grotendeels gesponnen wordt door diepgaand dialoog. Maar ook het vlees van het door Izzy omgesmolten boek 'The Fountain', daar is helaas voor een wat middeleeuwse setting gekozen, ietwat jammer, puur omdat het me gewoon niet aanspreekt.

Een luchtbel in het verdriet van de zon, begeleid door klassiek gedreun zet een mysterieuze toon, een mysterieuze toon die wordt bespeelt door Hugh Jackman en Rachel Weisz, een koppel dat goed acteert, maar ook een koppel zonder chemie, nergens het gevoel dat de twee als wortels verbonden waren. Niet getreurd, het doet verder weinig af aan het geheel.

Wel opvallend is de hoeveel natte oogjes, hierdoor moest doorslikken wat ik niet lekker vind, tja, na 96 minuten was mijn bord leeg, maar echt heerlijk gegeten heb ik niet. Hoe dan ook, Aronofsky's The Fountain krijgt dankzij haar visuele pracht het voordeel van de twijfel.

Vreemde eend in de bijt als t Aronofsky's films betreft. Visueel ziet het er allemaal heel mooi uit en Jackman speelt zn beste rol, zn mooiste rol.

dit zijn zo van die films die je meerdere keren moet zien om 'm helemaal te "begrijpen". En dan nog... de film staat bol van de symboliek, en de verhalen hebben elk hun eigen betekenis, en ook weer niet. Visueel is dit wel degelijk een pareltje, maar de samenhang is niet altijd even duidelijk. Daarom heeft de film me verrast, maar ook niet volledig meegenomen?

Onsamenhangende commentaar? Klopt, past volledig bij deze originele film!

3.5*

Dood, het begin van het eeuwig leven

Aronofsky's reflectie over de dood heeft me wel geboeid, al vond ik het een tikkeltje pretentieus en staken de beelden soms de ogen uit. Het verhaal gaat over het leren accepteren van de dood, niet als een einde, maar als het begin van iets nieuws. De film neemt afstand van religieuze prietpraat (zowel Christenen als Maya's kennen bvb de boom van het leven en er waren ook elementen uit oosterse godsdiensten in verwerkt) en maakt zijn idee of overtuiging duidelijk doorheen drie verhalen die zich afspelen in verleden, heden en toekomst. The Fountain is een film die om denkwerk vraagt en zich niet zomaar geeft aan de kijker door zijn overvloedige symboliek. Het is echter wel een film die inhoud heeft en weet welke boodschap hij wil overdragen, al wordt het wel oerserieus en nogal intellectueel aangepakt met die drie verhaallijnen. Zo vond ik de eerste 15 minuten, met al die scènes die later zouden terugkeren in het verhaal compleet nutteloos en onfunctioneel. De film had in het heden moeten aanvangen.

Soms zie je zo'n film die je bij het eerste keer kijken wel goed vond maar zeker geen topper was in je ogen. Zoals The Fountain, die me weinig deed maar die me verbazend genoeg toch wel heel lang is bij gebleven, VOORAL zijn muziek, die nog vaak door me werd opgezocht.

Ik bezocht The Fountain een tweede keer jaren later vlak voor de release van Black Swan, en ik ervaarde de film zover ik nog herinner ongeveer op dezelfde manier zoals mijn eerste kijk beurt. Sterk geacteerd, mooie cinematografie en prachtige muziek. Maar eigenlijk kon hij me nog steeds niet volledig bekoren. Ik bleef bij de gedachte dat ik deze film niet meer kon geven dan een 3.5* maar begon de daarop volgende dagen te beseffen dat er toch een immense kracht verborgen lag in deze film. Een kern die nog door mij moet worden gevonden. Wat miste ik toch? De film laat me maar niet los en blijft in mijn hoofd spoken.

Gisteren gebeurde er iets heel vreemd. Tijdens het kijken van een andere film sprong plots The Fountain in mijn gedachten, die absoluut niets met die andere film te maken had. Ik bleef er maar aan denken en de concentratie van de huidige film verdween volledig. Hoewel ik die andere film goed vond had ik deze drang om die meteen af te zetten en The Fountain in mijn dvd speler te steken. En dat deed ik ook, midden in de nacht en midden tijdens die andere film.

The Fountain ging met die derde kijk beurt door merg en been. Ik werd ontzettend geraakt door het sterke spel van Hugh Jackman. Ik voelde een enorme triestheid als hij zijn tranen laat vallen, die zo gemeend overkomen. Verder kippenvel als de man schreeuwt bv. bij het sterven van de boom en er hopeloos op zit te slaan. Maar ik werd ook door het verhaal geraakt, waar ik deze keer voelde dat ik voor het eerst op de kern botste en daarbij werd overspoeld door emotie, in zijn donkere thema's, waar een mens nog lang over kan zitten nadenken.

De film zijn prachtige muziek in combinatie met de beelden, vooral die in de ruimte, werkte bijna hypnotiserend op mij. Ik durf zeker te zeggen dat het nummer death is the road to awe één van de beste muziek stukken is dat ik ooit heb gehoord en zonder twijfel tot de beste film muziek behoord van de afgelopen 10 jaar.

De film geeft op het einde een bizar gevoel van voldoening. Ik had duidelijk nog steeds geen flauw idee wat er op het einde 'echt' is gebeurd, en toch heb ik het begrepen en gezien wat deze film te vertellen had. Alsof je het voelt en begrijpt zonder dat je er enige verklaring of uitleg bij kan geven. De film staat bol van symboliek en zoveel in deze film is voor interpretatie vatbaar, en iedereen creëert daar zijn eigen versie en idee op. Er is misschien een juiste verklaring voor alles maar die wil ik zeker niet weten want die nacht creëerde ik de mijne. Of zou ik beter zeggen; ervaarde ik de mijne. En die wil ik voorlopig behouden, op de manier dat ik het heb gezien en ervaren, met mijn gevoelens en ideeën op dat moment. De magie van die ervaring zou volledig kunnen verdwijnen als ik een totaal andere interpretatie/invulling zou lezen, die misschien zelfs beter lijkt te kloppen dan de mijne. Maar alleszins, daar zit net de kracht en schoonheid van zulke films. Indruk is de absolute kunst. The Fountain was deze keer meer dan ooit een absolute ervaring.

The Fountain stijgt hierbij recht naar het hart van mijn top 10 op de derde plaats en met trots zeg ik dat hij één van de mooiste films is dat ik de afgelopen jaren heb gezien.

Het moment en beeld, waar Tom na de uitbarsting van de prachtige muziek zijn climax, met zijn buik omhoog schiet door de tree of life met de gouden tranen rond zijn lichaam bij het ontploffen van de ster, staat voor eeuwig in mijn netvlies en krijgt een plaats in mijn hart. Onbeschrijfelijk mooi en een bom van emotie waarbij ik een traantje heb moeten laten.

Ik hoop dat meer mensen deze film zullen erkennen en zijn ware schoonheid zullen zien over de jaren heen. Hij verdient het, zeker ook als je leest wat Aronofsky allemaal heeft moeten doen en hoelang hij erover heeft gedaan om dit gedurfd droomproject op voeten te krijgen. Zonder twijfel zijn meesterwerk!

5 sterren.

Een heel aparte film, maar jammer genoeg staat deze apartheid niet garant voor een goede film. Het is een interessante keuze geweest om het verleden, het heden en de toekomst in 1 film te droppen, maar de uitwerking ervan is toch niet meteen wat ik ervan verwacht had. De film kon me eigenlijk op geen enkel moment boeien: en dat is vanzelfsprekend toch jammer. Desondanks zijn er ook wel een aantal positieve punten te vinden: ik vond de vertolkingen in orde; en ook de overgangen van het ene tijdsvak naar het andere zagen er visueel goed uit.